“พ..พี่ซิม!”

“นี่ใช่น้องบัวรึเปล่าครับ พี่คุ้นๆหน้า”

“ช..ใช่ค่ะ”

“แล้วจำคนนี้ไม่ได้หรอคะ ไม่ยักจะทักกัน”

“ป..เปรี้ยว!”

เวรกรรมหนอ จุดไต้ตำตอจริงๆ เลยแก ยัยเปรี้ยวเอ้ยยย เฮ้อ ฉันชักอยากจะรู้แล้วนะเนี้ย ว่าไอ้โปรเจกต์ถ่ายเอ็มวีของนายไรอันนี่มันมีอาถรรณ์แค้นฝังหุ่น หรือว่านายนี่เคยไปยิงกระต่ายน้อยลบลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนมารึเปล่า อุปสรรคมันถึงได้มากมายขนาดนี้เนี่ย แต่ตัวละครที่น่าสงสารที่สุดตอนนี้ คงหนีไม่พ้นยัยเปรี้ยว.. เฮ้อ ( หึ ไอ้นักเขียนบ้า เขียนยังไงฟร่ะ ให้เพื่อนฉันร้องไห้!! ) (อ่าว ซะงั้น +.+?? : นักเขียน ^^ )

“เปรี้ยวขอตัวไปห้องน้ำหน่อยนะคะ”

“แต่แกเพิ่งจะกลับมาเองไม่ใช่หรอ?”

“ฉันไม่ได้ยืมผมบนหัวแกไปเช็ดก้นฉันนี่  แกเดือดร้อนอะไรด้วย”

นี่ถ้าฉันไม่เคยรู้จักกับยัยเปรี้ยวมาก่อน มีหวังงานนี้ทุกคนได้ดูศึกจ้าวมวยไทยสดๆ กลางบริษัทเพลงแน่ แต่ก็นะ ฉันสนิทกับยัยเปรี้ยวมาตั้งนาน เป็นเพื่อนกินเพื่อนตายกันได้แล้ว ฉันรู้ดีว่าเวลายัยเปรี้ยวโกรธมันมักจะปากปีจออย่างนี้เสมอ ฉันโกรธมันไม่ลงหรอก

ทุกอย่างอยู่ในความสงบอีกรอบหลังจากยัยเปรี้ยววิ่งออกไป เห้อ งานนี่จะรอดมั้ยเนี้ยยย

“ขอตัวด้วยนะคะพี่แซนดี้”

“พี่ฝากด้วยนะคะ น้องบัว ^~^”

และก็เป็นหน้าเช่นเคยที่ต้องมาตามยัยเปรี้ยวที่ห้องน้ำแห่งเดิม เฮ้อ ห้องน้ำก็ไม่ใช่ใกล้ๆ เล้ยย เหนื่อยไตจะหลุด อ้อ.. นี่ฉันยังไม่ได้เล่าเรื่องพี่ซิมให้เพื่อนๆ ฟังเลยใช่มั้ย จริงๆ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วล่ะ เรื่องของเรื่องก็คือว่าพี่ซิมเค้าเป็นแฟนเก่าของยัยเปรี้ยว เป็นรักแรกของยัยเปรี้ยวเลยก็ว่าได้ ตอนสมัยยังคบกัน ยัยเปรี้ยวรักพี่ซิมมาก และก็ดูจะรักมากกว่าที่พี่ซิมรักยัยเปรี้ยวเป็นไหนๆ แต่ทั้งๆที่ยัยเปรี้ยวรู้อย่างนี้ ยัยเปรี้ยวก็ยังรักพี่ซิมอยู่ ไม่ว่าใครจะมาเตือนว่าเห็นพี่ซิมควงรุ่นน้องผู้หญิงคนอื่นที่น่ารักกว่ายัยเปรี้ยวไปเที่ยวกันอย่างสวีทกี่ครั้ง ยัยเปรี้ยวก็ยังหลับหูหลับตาไม่ฟังใครว่าอะไรทั้งสิ้น ซึ่งฉันเองก็เคยเห็นพี่ซิมควงคนอื่นครั้งนึงเหมือนกัน แต่ยัยเปรี้ยวก็ไม่เชื่อเหมือนเคย สุดท้ายยัยเปรี้ยวก็ได้ไปเห็นกับตัวเอง ก็เลยเชื่อและบอกเลิกพี่ซิมตอนนั้นเลย จากความรักก็เลยกลายเป็นโกรธ ไม่ว่าพี่ซิมจะมาขอคืนดีกับเปรี้ยวกี่ครั้ง ยัยเปรี้ยวก็ไม่เคยยอมคุยด้วยซักครั้ง จนในที่สุดพี่ซิมก็จบจากโรงเรียนไป และพวกเราก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น.. จนในวันนี้..

“ฮือๆๆ ฮึก ฮือๆ”

“ยัยเปรี้ยว เป็นไงบ้าง”

“สบายดีมั้งแก ก็เห็นเพื่อนแกอยู่ ฮือๆ ”

“โถ่เอ้ย เป็นเพราะฉันแท้ๆ เลยจริงๆ ชวนแกมาถ่ายเอ็มวีไอ้บ้านั่น ไม่อย่างนั้นเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น”

“ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้นแหละ ใครจะไปรู้ว่าจะมาเจอเค้าที่นี่ล่ะ”

“โธ่ ยัยเปรี้ยว”

“ฮือๆ”