>> ตอนที่ 12 -- ตัวละคร

“ขออนุญาตค่ะ”

“โอเคแล้วนะจ๊ะ น้องเปรี้ยว”

“ดีขึ้นแล้วค่ะพี่แซนดี้ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”

“ถ้าอย่างนั้น พี่เริ่มการประชุมเลยนะจ๊ะ..เรื่องในเอ็มวีนี้ บลาๆๆๆ... ”

“…”

“…”

“…”

ทุกคนในห้องดูเหมือนจะตั้งใจฟังสิ่งที่พี่แสนดีพูดอยู่ทุกคน แต่ฉันเชื่อว่าลึกๆ แล้วไม่มีใครตั้งใจฟังที่พี่แสนดีพูดกันหรอก โดยเฉพาะยัยเปรี้ยว ที่ป่านนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าวิญญาณของมันล่องลอยไปไกลขนาดไหนแล้ว หันไปฝั่งตรงข้ามของยัยเปรี้ยว พี่ซิมที่นั่งมองบอร์ดที่พี่แสนดีตั้งใจพูดอยู่ อาการภายนอกอาจจะดูเหมือนตั้งใจฟัง ฉันก็ใช่ว่าจะไม่เคยรู้จักพี่ซิม ฉันรู้ดีว่าพี่ซิมเป็นผู้ชายที่ขี้คิดมากขนาดไหน เอาเป็นว่าไม่น้อยไปกว่าที่ผู้หญิงเค้าเป็นกันเลยก็ว่าได้ สายตาที่จับจ้องบอร์ดอย่างตั้งใจฟัง ใครจะรู้ว่าภายในจิตใจของทุกคนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ซึ่งแน่นอน ฉันก็หมายถึงนายไรอันด้วย ถ้าฉันเดาไม่ผิด นายนั่นก็คงคิดมากเรื่องจำยัยเปรี้ยวไม่ได้อยู่  คงกำลังโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุให้ยัยเปรี้ยวร้องไห้ และเรื่องอื่นๆ ที่ฉันอ่านไม่ออก

และแน่นอน ฉันไม่มีสมาธิเช่นเดียวกับทุกคน ในใจฉันมีเรื่องหลายเรื่องตีกันให้วุ่นไปหมด ฉันโทษตัวเองที่พาเพื่อนมาเจอกับเรื่องที่ไม่สมควรได้เจอ ฉันโทษตัวเองที่หาเรื่องเข้าตัว ฉันโทษตัวเองที่เป็นคนทำให้ทุกคนเครียด ฉันโทษตัวเองทุกเรื่อง ทุกเรื่องมันเกิดขึ้นเพราะฉัน...

“ตกลงอย่างนี้นะจ๊ะน้องบัว ..น้องบัวจ๊ะ”

“...”

“น้องบัว”

“ค..คะ คะ อะไรคะ”

“ไม่มีใครฟังพี่เลยใช่มั้ย เฮ้อ.. พี่ขอได้ไหมคะ ขอแค่แปปเดียวให้เราคุยงานกันเสร็จก่อน พี่ก็กลุ้มใจไม่แพ้พวกน้องๆ ทุกคนหรอกค่ะ พี่คิดว่าพี่รู้ว่าทุกคนรู้สึกยังไงกัน แต่พี่อยากให้ทุกคนแยกแยะนะ นี่เรื่องงาน นั่นเรื่องส่วนตัว พี่ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังพี่ แค่นี้ให้พี่ได้มั้ยคะ?”

“…”

“ทุกคนเงียบ งั้นพี่ถือเอาเองว่าทุกคนตกลง เอาล่ะ..งั้นพี่จะเริ่มพูดใหม่ ทุกคนตั้งใจฟังนะ ..คอนเซปต์   กว้างๆ ของอัลบั้ม the first คือเราจะถ่ายทำมิวสิควีดีโอต่อกันเป็นเรื่องราวต่อกันในทุกเพลง เรียกง่ายๆ ก็คือทุกเพลงจะเรียงร้อยเป็นเรื่องราวเดียวกันทั้งอัลบั้ม...”

“…”

“..แนวของเพลงในอัลบั้มนี้ ค่อนข้างออกเป็นแนวป๊อปผสมร็อค ดังนั้นเราจึงอยากได้มิวสิกวีดีโอที่มีบรรยากาศของความโรแมนติกผสมดราม่านิดๆ เพื่อให้เข้ากับแนวดนตรีของเพลง โลเคชั่นถ่ายทำเราจึงเลือกโลเคชั่นเอ้าท์ดอร์เป็นส่วนใหญ่ นี่จึงค่อนข้างเป็นอุปสรรคเรื่องความสะดวกสบายนิดหน่อย หวังว่าทุกคนคงไม่มีปัญหานะจ๊ะ”

“ค่ะ / ครับ”

“...มาพูดถึงเรื่องของบทบาทของตัวละครคร่าวๆ กันดีกว่านะ ตัวละครเอกหรือว่าพระเอก แน่นอนต้องเป็นไรอัน และน้องบัวคือนางเอก”

ฉันและนายไรอันมองหน้ากันนิดๆ ก่อนจะตอบรับพี่แสนดีพร้อมกัน

“ค่ะ / ครับ”

“...ส่วนบทของน้องเปรี้ยว น้องเปรี้ยวคือแฟนเก่าของไรอัน ซึ่งก็คือพระเอก ส่วนน้องซิม ก็คือแฟนเก่าของน้องบัว และในตอนหลัง น้องเปรี้ยวกับน้องซิมก็จะรักกัน”

ยัยเปรี้ยวดูตกใจเล็กน้อยกับคำที่ว่าพี่ซิมต้องมาเล่นเป็นแฟนเก่าฉัน และเปรี้ยวต้องรักกับพี่ซิมในตอนจบ เปรี้ยวหันมามองฉันนิดๆ ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ซิมที่นั่งฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย และเบือนหน้าหนี พร้อมตอบรับพี่แสนดี

“ค่ะ / ครับ”

“บทคร่าวๆ ก็จะเริ่มประมาณว่า น้องไรอันเสียใจจากน้องเปรี้ยวเพราะคบกันไม่รอด มารู้ใจตัวเองทีหลังว่าให้น้องเปรี้ยวเป็นได้แค่เพื่อน ไม่สามารถเป็นฐานะอื่นได้ แล้วก็จะตัดมาที่บทของน้องบัวกับซิม ที่เกิดทะเลาะกันเพราะเห็นน้องซิมควงผู้หญิงอื่นต่อหน้า...”

“ฮึก..ฮือๆ”

“ยัยเปรี้ยว ร้องไห้อีกแล้วหรอ ...ใจเย็นก่อนๆๆ”

“ฮือๆๆ ..ขอโทษค่ะพี่แซนดี้”

“มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ”

การประชุมเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นภายในลำคอของยัยเปรี้ยว กับเสียงฉันที่นั่งปลอบอยู่เท่านั้น มือของฉันต้องทำงานหนักอีกครั้ง ข้างนึงปลอบยัยเปรี้ยว ในขณะที่อีกข้าง ก็พยายามส่งภาษามือไปทางพี่แสนดีเพื่อบอกใบ้สาเหตุที่เปรี้ยวร้องไห้ พี่ซิมที่ก็คงรู้สาเหตุนี้ดีเหมือนกันจึงพูดแทนฉันที่ตอนนี้ไม่มีอวัยวะใดว่างพออธิบาย

“บทคงตรงกับชีวิตจริงของเปรี้ยวมั้งครับ”

“…??”

“พี่ซิม อย่าพูด เปรี้ยวขอ”

“เรื่องนี้เปรี้ยวไม่ผิด พี่ผิดเองต่างหากที่ทิ้งเปรี้ยว เปรี้ยวไม่ต้องกลัวว่าใครจะว่าเปรี้ยวหรอก มีแต่คนจะว่าพี่ทั้งนั้น ถ้าเปรี้ยวไม่สบายใจ พี่ก็ถอนตัวก็ได้”

“ไม่ได้นะน้องซิม! .. พี่ไม่รู้หรอกนะคะ ว่าใครไปทิ้งใครมา แต่ตอนนี้พี่ขอล่ะ เพลงของไรอันปล่อยตามคลื่นวิทยุได้สักพักแล้ว และต่อไปที่ทุกคนรออยู่ก็คือเอ็มวี ตอนนี้พี่คงต้องขอเห็นแก่ตัว ขอให้น้องๆ ทุกคนตั้งใจทำงาน ได้มั้ย?”

“…”

“…”

พี่ซิมเงียบไป ไม่มีอาการอะไรนอกจากก้มหน้าต่ำ เช่นเดียวกับยัยเปรี้ยวที่ก้มหน้านิ่ง เสียงสะอื้นในลำคอยังคงได้ยินอยู่ น้ำตาที่พรั่งพรูดูท่าทางจะไม่หยุดไหลโดยง่าย มีเพียงฉันที่ในคอยปลอบใจยัยเปรี้ยวอยู่ และพยักหน้าให้พี่แสนดี เพื่อให้พี่แสนดีเริ่มอธิบายต่อ

“...ต่อเลยนะ และต่อจากนั้น ไรอันและบัวก็บังเอิญได้รู้จักกันผ่านไดอารี่ออนไลน์ เพราะต่างคนต่างระบายเรื่องราวของตนเองลงในไดอารี่ ต่างคนได้รู้เรื่องราวของอีกคน เมื่อทั้งสองตกที่นั่งอกหักเหมือนกัน ในที่สุดทั้งสองคนก็ได้เริ่มรู้จักกันมากขึ้นและสนิทกัน ไปไหนต่อไหนด้วยกัน ซึ่งขณะที่ทั้งสองมีความสุข น้องซิมก็มาเจอน้องบัวอยู่กับไรอัน จึงคิดหาทางแย่งน้องบัวกลับมา โดยมาง้อน้องบัว แต่น้องบัวไม่ยอมคุยด้วย ไรอันเลยมาคุยกับน้องซิมแทน และขณะนั้นเหมือนกัน น้องเปรี้ยวก็มาตามไรอันเหมือนกัน แต่ไรอันรู้ใจตัวเองแล้วว่ารักน้องบัว จึงปฏิเสธน้องเปรี้ยวไป หลังจากนั้นน้องเปรี้ยวกับน้องซิมก็มีโอกาสเจอกัน และได้คุยกัน แล้วก็รักกัน ส่วนสุดท้ายก็จะไปปิดที่น้องเปรี้ยวและน้องซิมไปอวยพรน้องบัวและไรอัน และทั้งสองคู่ก็มีความสุข จบค่ะ...”

“ซึ้งจังครับ นี่พี่แสน..”

“หึมหื้ม”

“โอ๋ ..ล้อเล่นหน่าครับ พี่แซนดี้ นี่พี่คิดพล็อตเองรึเปล่าเนี่ย”

“ประมาณนั้นๆ อิอิ”

“555+ / 555+”

“... / ... / ...”

“เอ่อ .. เอาล่ะ เรื่องมันก็มีคร่าวๆ เท่านี้แหละจ๊ะ หวังว่าคงไม่มีปัญหาเรื่องนี้กัน ส่วนเรื่องส่วนตัวแยกกันให้ออกนะจ๊ะ เราต้องทำงานกันอีกนาน พี่ไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้กันเลย ยังไงหาเวลาเคลียร์ๆ กันหน่อยก็ดีนะจ๊ะ พี่หวังดี”

“ค่ะ / ครับ”

“งั้นวันนี้พี่คุยเท่านี้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวอีกสองสามวันพี่จะนัดอีกรอบ จะคุยเรื่องงานแถลงข่าวของไรอัน ซึ่งงานนี้ทุกคนต้องไปร่วมงาน รวมถึงรีออนก็จะมาร่วมประชุมด้วย เอาล่ะ งั้นพี่ขอจบประชุมแค่นี้แล้วกันนะจ๊ะ แล้วอย่าลืมไปคุยกันด้วยหล่ะ แล้วนี้ ...อ่ะ นี่คือเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของทุกคน มีเบอร์พี่ เบอร์ไรอัน น้องซิม น้องบัว และน้องเปรี้ยวครบ หากใครมีธุระต้องปรึกษาส่วนตัวกับใครเป็นพิเศษ ก็สามารถใช้เบอร์ที่ให้ไปนี่ติดต่อได้เลย แต่มีข้อแม้ว่าห้ามเปิดเผยเบอร์ส่วนตัวโดยไม่จำเป็น เพราะอาจจะเกิดปัญหากันได้ โอเคกันแล้วนะจ๊ะ”

“ค่ะ / ครับ”

            “งั้นเจอกันวันหลัง สวัสดีทุกคนนะจ๊ะ”

..............................................................................................................................