>> ตอนที่ 14 --  เราเป็นแฟนกัน

…’น้องบัวสุดสวย น้องบัวเก๊ง เก่ง น้องบัวสู้ๆ  น้องบัวน่ารัก น้องบัวยอดเยี่ยม น้องบั...’…

 ~~/~~ ฮัลโหล ..ยัยบัวหรอ แกจะไปค่ายกี่โมงอ่า?? จะได้ไปพร้อมกัน ~~/~~

~~/~~ วันนี้แกไปเองเหอะ ฉันไม่ว่างอ่ะ ไปถูกรึเปล่า? ~~/~~

~~/~~ ไปถูกมันก็ถูกอ่านะ แต่ทำไมแกไม่ไปพร้อมฉันอ่า ติดธุระหรอ ฉันไปเป็นเพื่อนด้วยก็ได้ ~~/~~

~~/~~ ไม่ต้องหรอก! ฉันไปคนเดียวได้ แกไปรอฉันที่ค่ายแหละยัยเปรี้ยว แค่นี้นะ ...บาย ~~/~~

…ตู๊ด ...ตู๊ด ...ตู๊ด ...

ขอโทษแกจริงๆ ยัยเปรี้ยว หวังว่าแกคงเข้าใจสิ่งที่ฉันทำอยู่นะ ...

“ไปกันยังครับน้องบัว? เดี๋ยวไปช้าอีกนะ”

“ค่ะ... เอ่อ ..พี่ซิมคะ บัวถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?”

“หือ?? ว่าไงครับ ถามหลายอย่างก็ได้”

“คำถามเดียวพอแล้วค่ะ .. คือ ..ถ้าสมมุติว่า ..แผนของบัวล่ม พี่จะทำไงคะ?”

“เอ๋ ..ทำไมอยู่ดีๆถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ”

“คือว่า...เมื่อกี้ยัยเปรี้ยวโทรมา บัวรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ที่โกหกยัยเปรี้ยว”

“น้องบัวครับ พี่วางใจแผนน้องบัว น้องบัวก็ต้องเชื่อในตัวเองด้วยสิครับ เหมือนที่พี่เชื่อว่าน้องบัวช่วยพี่กับเปรี้ยวได้ไง”

“เฮ้อ ..โอเคค่ะ บัวจะเชื่อตัวเอง เพื่อเพื่อนของบัว และก็...เพื่อนเขยของบัว อิอิ”

“555+ ...ยินดีรับตำแหน่งเพื่อนเขยด้วยความเต็มใจครับผม ...เรารีบไปกันดีกว่านะ”

สิบเอ็ดโมงกับสามสิบหกนาที ฉันกับพี่ซิมมาถึงหน้าค่ายพร้อมกัน เฮ้อ... อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า บนตึกนี้ ฉันกำลังจะถูกตราหน้าจากเพื่อนรักว่าแย่งแฟนเก่าของเพื่อน และอาจจะทำให้ฉันเสียเพื่อนรักไปตลอดชีวิต ...จะมีใครเข้าใจฉันบ้างรึเปล่านะ ว่าฉันยอมเล่นเป็นแฟนกับแฟนเก่าเพื่อน เพื่อให้ทั้งคู่คืนดีกัน... หรือจะมีแต่คนคิดว่า ...ยัยนี่ช่างหน้าด้านจริงๆ รู้อยู่ว่าเค้าเคยเป็นแฟนกัน ทำไมถึงทำกับเพื่อนของตัวเองแบบนี้...

ใช่... ทุกคนกำลังตัดสินฉันด้วยเหตุผลข้อหลังมากกว่า...

………..

ชั้นยี่สิบสาม อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงห้องประชุม ...ฉันกับพี่ซิมตกลงกันว่าจะมาช้า เพื่อจะได้เป็นที่สังเกตของทุกคน และเพื่อให้ทุกคนเชื่อสนิทว่าเราทั้งสองเป็นแฟนกันจริงๆ แต่เมื่อเท้าหยุดอยู่ที่หน้าห้องจริงๆ ทุกอย่างก็เหมือนแกล้งให้ฉันและพี่ซิมมองหน้ากันโดยไม่ได้นัด

“น้องบัวกำลังคิดเหมือนพี่อยู่รึเปล่า?”

“ค่ะ ..บัวคิดว่าเราคิดอย่างเดียวกันอยู่”

“ล้มแผนยังทันนะ”

“…”

“…”

ฉันกำลังจะทำอะไร ...ฉันกำลังจะทำร้ายเพื่อนรัก ทำร้ายเพื่อนตายของฉัน ...มันจะเรียกว่าผิดได้รึเปล่า ในเมื่อฉันก็แค่อยากให้เพื่อนของฉันกลับไปสดใสเหมือนเดิม  มันเรียกว่าทรยศหรอ?

ไม่ ... ฉันต้องเข้มแข็งสิ เข้มแข็งเพื่อความสุขของเพื่อนรักของฉัน แม้ผลลัพธ์ข้างหน้าอาจจะยังคาดเดาไม่ได้ก็ตามที

“ไม่ค่ะ ...ถ้าพี่ซิมยังยืนยันว่าจะไม่ทำให้ยัยเปรี้ยวผิดหวังอีก บัวก็พร้อมจะช่วยพี่ซิมค่ะ”

“น้องบัวไว้ใจพี่ได้ พี่จะไม่ทำให้เปรี้ยวผิดหวังอีก”

“งั้นก็ตามแผนนะคะ”

“ครับ..เอ่อ น้องบัวเช็ดน้ำตาก่อนดีกว่านะครับ”

น้ำตาหรอ ...ฉันกำลังร้องไห้ทั้งที่ไม่รู้สาเหตุ น้ำอุ่นๆ จากดวงตาทั้งสองยังพรั่งพรูออกมา ไม่มีทีท่าว่าน้ำตาจะหยุดไหล ไม่มีการสะอื้น ไม่มีการส่งเสียงใดๆ แต่ทำไมน้ำตาไหล ...ฉันปาดน้ำใสๆ ออกจากตา ก่อนพี่ซิมจะเคาะประตูห้องประชุม

“เข้ามาได้จ้า ประตูไม่ได้ล็อค”

เสียงพี่แสนดี ... ตอนนี้ทุกคนคงจะพร้อมอยู่ในห้องกันหมดแล้ว พี่ซิมคว้ามือฉันไปบีบจนแน่น แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรเลย ประตูค่อยๆ เปิดออก สิ่งแรกที่เห็น สายตาทุกคู่จ้องมองมาทางฉันและพี่ซิมที่เข้ามาพร้อมกัน หนึ่งในนั้นคือเปรี้ยว ... เปรี้ยวมองฉันกับพี่ซิมที่กำลังจับมือกันอยู่ ฉันมองไปทางเปรี้ยว พลันสมองก็ท่องจำแต่คำว่า ‘เพื่อรักของเพื่อน’ จนเผลอพูดคำๆ หนึ่งออกมาจากปากโดยไม่รู้ตัว

                “เปรี้ยว ฉันขอโท...อุ๊บส์”

แหะๆ ..มาแว้วๆ

หายไปนานเลย

ช่วงนี้ยุ่งๆ (มาก)..โทษทีนะคะ

พยายามสุดๆแล้วที่จะมาอัพ ...ขอโทษอีกครั้งที่ให้รอค่า...