>> ตอนที่ 16 -- แอม' ซอรี่
น้องบัวสุดสวย น้องบัวเก๊ง เก่ง น้องบัวสู้ๆ น้องบัวน่ารัก น้องบัวยอดเยี่ยม น้องบั...
จำไม่ได้แล้วว่าครั้งที่เท่าไหร่ที่โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแบบนี้ ฉันจำได้แต่ว่าโทรศัพท์ฉันเริ่มดังเพราะมีคนโทรเข้าตั้งแต่ฉันวิ่งออกมาจากค่ายเพลงบ้าๆ จนกระทั่งตอนนี้ ที่ฉันเดินเล่นอยู่ในห้างสรรพสินค้าต่างถิ่นได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องแต่อย่างใด จากการสันนิษฐาน คาดว่าคนโทรคงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากบุคคลร่วมเหตุการณ์เมื่อกี้ ...อ๊ะๆ รู้นะว่าทุกคนกำลังนินทาฉันอยู่ คงกำลังคิดว่าทำไมฉันไม่ปิดเครื่องใช่มั้ยล่ะ ...ก็ถ้าฉันปิดเครื่อง พวกนั้นก็จะหยุดโทรหาฉัน แล้วก็พากันวิ่งวุ่นแช่งฉันอย่างนั้นอย่างนี้ หาว่าฉันช็อคตายหมดสติกลางทางบ้าง .. หาว่าฉันโดนอุ้มบ้าง ( ใครจะอุ้มแกมิทราบ!! : ผู้เขียน ^^ ) .. หรืออาจจะถึงขึ้นแช่งฉันว่าถูกรถชนตายโหงคาที่!! ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยในภาวะโดนแช่งระยะไกล ( -.,- ) ฉันจึงจำเป็นต้องเปิดเครื่องทิ้งไว้ เพื่อยืนยันว่าฉันไม่ได้เป็นไร และยังปลอดภัยดีครบสามสิบสองประการอยู่ อาจจะเป็นวิธีที่ดูไร้สาระไปหน่อย แต่ฉันคิดว่าก็คงใช้ได้ผล ...จริงมั้ย??
และอีกวิธีหลีกเลี่ยงบุคคลไม่พึงประสงค์จะพบเจอตอนนี้ คือการที่ฉันต้องไปในที่ๆ ไม่มีใครคิดถึง ซึ่งที่แรกที่ฉันคิดว่าทุกคนต้องไป ก็คือบ้าน ...ดังนั้น การหลบเลี่ยงที่ดีที่สุด ก็คือการสิงอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าต่างถิ่นแบบนี้ จำได้ว่าฉันเคยมาเหยียบห้างนี้แค่ครั้งเดียวสมัยพ่อกับแม่ฉันร้องคาราโอเกะกระชับสัมพันธ์กัน โดยทีฉันวัยสิบขวบแปดเดือนเป็นสักขีพยาน ( วัยรุ่นดีมั้ยล่ะ พ่อแม่ฉัน ) ... เฮ้อ พูดแล้วก็คิดถึง ไปร้องคาราโอเกะดีกว่า...
น้องบัวสุดสวย น้องบัวเก๊ง เก่ง น้องบัวสู้ๆ น้องบัวน่ารัก น้องบัวยอดเยี่ยม น้องบั...
ดังอีกแล้ว ... ทำได้ดีที่สุดคงแค่ตัดสายสินะ เฮ้อ...ถึงชั้นคาราโอเกะสักที ว้าว...ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะเลย! ไม่มาแค่แปดปีเอง ( -.- ) ฉันค่อยๆ เดินตามเสียงเพลงแว่วๆ จากตู้คาราโอเกะ รู้สึกตัวอีกทีก็ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงินแล้ว พี่พนักงานบอกจำนวนค่าเหมาห้องชั่วโมงครึ่ง ก่อนที่ฉันจะจ่ายเงินตามที่พี่พนักงานบอก และเดินเข้าห้องคาราโอเกะตามหมายเลขที่พี่พนักงานบอก ...
โห.. เพลงที่นี่ก็ตามเทรนดีนะเนี้ย บางเพลงฉันเพิ่งเห็นเค้าวางแผงเทปไปเมื่อไม่ถึงสัปดาห์ ก็มาอยู่ในรายชื่อเพลงของที่นี่แล้ว ...
ต้องยอมรับเลยว่าบางเพลงที่ใหม่ๆ ฉันเคยได้ยินแค่ครั้งสองครั้งเอง ถึงไม่แปลกที่ฉันจะเปิดผ่านมันไปอย่างไม่คิดมาก ...อ้า นี่สิ เพลงที่ฉันคุ้นหูหน่อย ... ไม่ใหม่มาก แต่ก็ไม่เก่าจนล้าสมัย อืมม์...เอาเพลงอะไรดีนะ
AB normal อัลบั้ม - Most Wanted
0xxxxx (ไม่) เจ้าชู้
0xxxxx งี่เง่า
0xxxxx ฉันรักเธอ (คิดในใจ)
0xxxxx ใช้กำลัง
0xxxxx เธอสูง
0xxxxx มีเธอมีฉัน
0xxxxx เมื่อวาน วันนี้ พรุ่งนี้
0xxxxx ไม่รับรอง
0xxxxx รักซะอย่าง
0xxxxx แอม ซอรี่ (I'm Sorry)
แอม ซอรี่... เปรี้ยว ฉันขอโทษ
เหมือนประสาทของการรับรู้ของฉันจะพังไปชั่วขณะ ... มือไล่กดรหัสของเพลงใต้หน้าจอ ก่อนเพลงจะขึ้นมาช้าๆ ฉันรู้สึกเหมือนตาจะเริ่มร้อนชื้นขึ้นมาอีกครั้ง และน้ำใสๆ ก็เริ่มไหลทันทีที่เริ่มร้องประโยคแรก...
บอกตรงๆว่าฉันก็เสียใจ
ที่ทำให้เราต้องทะเลาะกัน
ไม่ว่าด้วยเหตุผลนั้นคืออะไร
คนผิดคือฉันไม่ใช่เธอ
อย่าร้อง...อย่าร้องไห้เลยเธอ
หันหน้ามาคุยกันก่อนดีไหม
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยอมหายโกรธ
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยกโทษให้ฉัน
อย่าทรมานโดยการไม่มองหน้ากัน
นึกว่าสงสาร คนรักกัน ฉันขอโทษ
เปรี้ยว ...ฉันขอโทษ ...หือๆ
ความรู้สึกของน้ำใสๆ ที่อาบเต็มแก้มยังคงมีอยู่ ความร้อนชื้นที่ตาทั้งสองยังคงสัมผัสได้ ...ฉันรู้สึกได้ถึงเสียงที่เริ่มสั่นขึ้น ...เปรี้ยวฉันไม่เคยคิดทำให้แกเสียใจเลยนะ ไม่เคยเลย...
ไม่ตั้งใจจะ ทำร้ายเธอ
แต่ก็เผลอทำเธอร้องไห้
ฉันไม่ได้ความจริงๆ ที่รัก
คนผิดคือฉันไม่ใช่เธอ
อย่าร้อง... อย่าร้องไห้เลยเธอ
หันหน้ามาคุยกันก่อน ดีไหม
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยอมหายโกรธ
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยกโทษให้ฉัน
อย่าทรมานโดยการไม่มองหน้ากัน
นึกว่าสงสาร คนรักกัน ฉันขอโทษ
ดูเหมือนการร้องเพลงต่อไปของฉันเริ่มจะไม่รู้เรื่อง สังเกตจากสายตาของคนข้างตู้ ...ฉันจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปกดปุ่มสี่เหลี่ยมได้ล่าง ตามคำแนะนำที่เขียนติดไว้ เพื่อให้เสียงของศิลปินดังขึ้นแทน ฉันเลือกที่จะหยุดร้อง เพื่อมอบหน้าที่นี้แก่พี่กวาง นักร้องนำวงนี้ร้องแทน โดยฉันก็นั่งเป็นผู้ฟังที่ดีต่อไป
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยอมหายโกรธ
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยกโทษให้ฉัน
อย่าทรมานโดยการไม่มองหน้ากัน
นึกว่าสงสาร คนรักกัน ฉันขอโทษ
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยอมหายโกรธ
ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยกโทษให้ฉัน
อย่าทรมานโดยการไม่มองหน้ากัน
นึกว่าสงสาร คนรักกัน ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษ....
ฉันขอโทษ ...ยัยเปรี้ยว ฉันขอโทษ ...ฮือๆๆ
เป็นอะไรรึเปล่าคะน้อง?? ร้องไห้ใหญ่เลย
พี่พนักงานคนเดิมเข้ามาดูฉันในห้องคาราโอเกะในสภาพกำลังร้องไห้ ทั้งที่เพลงจบลงนานแล้ว ฉันไม่รู้หรอกว่าพี่เค้าคิดยังไง แต่ดูจากสายตาพี่พนักงาน ฉันว่าเค้าคงกลัวลูกค้าคนอื่นหนีมากกว่าเป็นห่วงฉันจริงๆ
ไม่เป็นไรค่ะพี่ ...หนูเหลือเวลาอีกกี่นาทีค่ะ
เหลือชั่วโมงนึงจ้า ^^
ขอบคุณค่ะ
ฉันเริ่มกลับสู่โลกเดิมอีกครั้ง หลังจากวิญาณล่องลอยออกไปโลกอื่นนานเกือบสี่นาทีของเพลงหนึ่งเพลง ฉันหยิบกระเป๋าสะพายใบเก่งขึ้นมาและค้นหาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาออก พร้อมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเปิดหาเพลงต่อไป แต่ดูเหมือนการค้นหาเพลงร้องของฉันจะไม่มีจุดมุ่งหมายเอาซะเลย ฉันเปิดหนังสือเพลงพลิกไปพลิกมาอยู่อย่างนั้นประมาณนาทีสองนาที และพี่พนักงานคนเดิมก็กลับเข้ามาอีกครั้ง...
น้องคะ?
...
หาเพลงร้องไม่ได้หรอ? ลองเพลงใหม่มั้ยจ๊ะ? พี่เพิ่งได้มาเมื่อเช้าเอง เป็นเพลงอัลบั้มพิเศษของไรอันอ่ะจ้ะ น้องรู้จักรึเปล่า?
ไรอัน!
ใช่จ้ะ...น้องรู้จักใช่มะ? พี่ล่ะช้อบ...ชอบ ทั้งหล่อทั้งเสียงดี อิอิ...โทษทีจ้ะ เผลอไปหน่อย ...คือว่าพอดีมีอัลบั้มรวมเพลงของศิลปินเพิ่งวางแผงไปเมื่อสุดสัปดาห์ก่อน แล้วก็มีเพลงพิเศษเหมือนกัน เป็นเพลงใหม่ของไรอันเลยนะ ไม่เคยมารวมเป็นอัลบั้มมาก่อน ลองดูมั้ยจ้ะ...
ไม่ล่ะค่ะ ...ขอบคุณ
ไรอัน...ไรอันๆๆๆๆ ...อะไรกัน นี่ฉันหนีชื่อบ้าๆ ชื่อนี้ไม่พ้นจริงๆ ใช่มั้ย?? ...ไม่ๆ ฉันต้องไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น จำไว้ๆๆ ...ผู้ชายชื่อนี้ฉันไม่รู้จัก ไม่รู้จัก!! ฉันไม่รู้จักผู้ชายชื่อ ไรอัน ปัญญา อนุพงศ์สกุล ไม่! ฉันไม่รู้จัก ไม่รู้จัก ...ไม่รู้จัก!!!
.............................................................................................................................
อัพแล้วจ้า...
จะเปิดเทอมแล้ว .. อาจจะอัพช้าเหมือนเดิม
เฮ้อ.. อ่านแล้วอย่าลืมเม้นหน่อยนะจ๊ะ
คนแต่งจะได้มีกำลังใจ
ขอบคุณค้าบบ...