วันที่ : 1 มิถุนายน 2551
ชื่อตอน (chapter) : >> ตอนที่ 19 -- พี่โจ๊ก โซคูล ณ ซากอ้อย!!

>> ตอนที่ 19 -- พี่โจ๊ก โซคูล ณ ซากอ้อย!!

ทางเปลี่ยวๆ มืดๆ ดีนะที่ไม่ใช่ทางลูกลัง ... ทำไมที่ๆ นายนี่พามามันถึงได้กันดารขนาดนี้นะ

“นายพาฉันมาที่ไหนอ่ะ”

“คอนโดฉันเอง ... ทำไม กลัวหรอ? ...ฉันไม่ปล้ำเธอหรอกหน่า

“ว้าย!! หยาบคาย ... ฉะ ..ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย”

“แล้วทำไมเธอต้องหน้าแดง”

นายนั่นเริ่มเอาหน้ามาเข้าใกล้ฉันแล้ว ทำไงดีๆ โอ๊ย หัวใจดวงน้อยของแม่ เต้นแรงทำไมลูก หรือคนขับเค้าเปิดจี่หอยดังไปเลยควบคุมไม่อยู่ ( -.- )  ..โอ๊ย เอาหน้านายนายออกไปสิโว้ย! ฉันกลัวอดใจไม่ไหว ...เดี๋ยวปั๊ดแม่ปล้ำให้หายซ่าเลยหนิ

“หน้าดง หน้าแดงอะไรเล่า ...ไม่มี๊

“555+”

นายบ้าเอ๊ย! ทำไมไม่จูบฟร่ะ ... เอ้ย! ไม่ใช่ๆ หัวเราะทำไมฟร่ะ ...จังหวะหัวใจยิ่งเต้นจี่หอยไม่หยุดอยู่ โอ๊ยๆ... ข้าแต่เจ้าป่าเจ้าเขาเจ้าที่เจ้าหนี้เจ้าสิน ( +.,+ ) ช่วยลูกด้วยเถิด ...หากลูกยังจิ้นกลับไปกอดพ่อได้ ลูกจะเต้นจี่หอยรอบบ้านสามวันสองคืนเลย ... แงๆ กลัวจริงๆ แย้วน้า... T^T

“ถึงแล้วยัยเด็ก ...ลงสิ”

“หะ หะ...ถึงแล้วหรอ ...ว้าว!!”

ตายๆๆ ... อะไรมันจะใหญ่ขนาดนี้ ป้าด... น่าอยู่ชะมัด เสียตรงทางเข้านิดเดียว ...คอนโดนายนี่หรูเป็นบ้า อ๊ะ... นั่นๆ นั่นมัน...

“กรี๊ดดดดดด...ดดส์”

“เห้ย ...กรี๊ดอะไร?”

“นะ..นั่น ..นั่นใช่พี่กอล์ฟกะพี่ไมค์รึเปล่าอ่ะนาย? * /// * ”

“ใช่ ...แล้วไง?”

“เดี๋ยวฉันมานะ ...ไปขอลายเซ็นแป๊บ”

“จะบ้าหรอ ...นี่มันคอนโดส่วนตัวของพวกเรานะ ทำอะไรอย่าให้มันเอิกเกริกหน่อยเลย”

“ชิส์ ... ไม่ขอก็ได้”

“ก็ดี”

“ว่าแต่ที่นี่มีนักร้องอยู่เยอะมะ”

“นี่เธอ!!!”

“โธ่ ...ก็แค่ล้อเล่น อิอิ ...เห้ย!! นั่นมันพี่บี้ เดอะสตาร์หนิ กรี๊ดดด...ด”

“นี่ยัยบ๊อง เลิกบ้าดาราได้แล้ว”

“ขัดใจแม่ ...ชิส์”

“นี่”

“อะไร

“เธอจะเดินไปไหนมิทราบ?”

“ก็...ก็ ก็ถ้ารู้ก็นำดิ ...ชักช้าทำไมเล่า”

“บ๊องไม่เลิก”

“แล้วไง ...นายต้อยติ่ง 555+”

“โอ๊ย ... เลิกๆๆ ไปๆ ขึ้นห้องได้แล้ว”

“. /// .”

“ยืนทำอะไร ... ตามมาสิ”

“นายหาคำพูดที่มันฟังเข้าหูกว่านี้หน่อยได้มั้ย? ... คำว่า ‘ขึ้นห้อง’ มันไม่ชินอะ”

“แล้วจะให้พูดว่าอะไรครับคุณหญิง ...คอนโดเค้าก็อยู่กันเป็นห้องๆ จะให้เรียกเป็นเครือๆ เหมือนกล้วยหรือไง?”

นายบ้านี่ช่างเปรียบเทียบดีเหลือเกินนะ ...ชิส์ คราวนี้ถือว่านายเป็นเจ้าบ้าน  ฉันจะปล่อยนายไป อีกอย่าง ....ฉันคงเสียมารยาทต่อหน้าศิลปินดังๆ หล่อลากไส้แบบนี้ไม่ได้ * /// * อิอิ...

นายบ้าไรอันพาฉันมาถึงหน้าลิฟท์ก่อนจะกดปุ่มหน้าลิฟท์เพื่อรอ ... และทันทีที่ลิฟท์เปิด ...

“อ้าว ...ว่าไงไรอัน! ...อ้อ เพื่อนนายหรอ ...สวัสดีครับ ^^”

“พะ...พี่โจ๊ก โซคูล ...เห้อ (_ _)Z Z”

 

“นี่...ยัยเด็ก ตื่นยัง ...นี่ๆ ตื่นได้แล้ว”

เสียงอะไรหว่า?? ... คุ้นๆ รูหูพิลึก

“หือ... อะไรหรอ? ที่นี่ที่ไหนอะ?”

“ห้องฉันเอง”

อ๋อ ... นายไรอันนั่นเอง แล้วทำไมฉันมาอยู่ที่ห้องนายนี่ได้ล่ะ  จำได้ว่า...ยืนรอลิฟท์อยู่ แล้วก็...

“แล้วฉันเป็นอะไรอ่า?  ทำไมมันมึนๆ อย่างนี้อ่า”

“เธอคงหลงเสน่ห์โจ๊ก โซคูลมั้ง 555+ ...สเป็กค์เธอล่ะสิ”

“บ้าหรอ ...เห็นฉันอย่างนี้ฉันก็เลือกนะเฟร้ย”

“เลือกอะไรหรอครับ?”

“เย้ย!! …พี่โจ๊ก!!”

มาจากไหนฟร่ะเนี้ย ....คงไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรอกนะ

“ครับ ... เมื่อกี้เลือกอะไรกันหรอครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกโจ๊ก ... ขอบใจนะเว้ย ที่ช่วยแบกยัยเด็กนี่ขึ้นมา”

“ไม่เป็นไรเพื่อน ... งั้นฉันไปแล้วนะ เดี๋ยวต้องเข้าห้องอัดอีก”

“บายเพื่อน”

“อืมม์ ... บายเว้ย”

หลังจากนายไรอันและพี่โจ๊ก โซคูล ณ ซากอ้อยร่ำลากันเสร็จ  ฉันก็ได้เวลายิงคำถามทันที

“ทำไมนายไม่บอกเล่าว่าพี่โจ๊กยังอยู่”

“เอ้า ...ก็เธอไม่ได้ถามฉันหนิ”

อีตาบ้าเอ้ย ... ฉันเกือบหักอกพี่โจ๊กซะแล้ว ดีนะที่ไม่ได้ยิน

“อย่านอกเรื่องเลย ... เข้าเรื่องเราดีกว่า ...เธอบอกว่าเธอไม่ได้เป็นแฟนซิม ..จริงรึเปล่า??”

“เห้ย...ยังไม่ลืมอีก

“ไม่ลืม ...และต้องตอบ ว่าไง?”

“โอ๊ย! ..เรื่องนั่นเอาไว้ก่อนเหอะ ...นายรีบอ่านคอลัมน์ข่าวก่อนดีกว่านะ”

“อย่านอกเรื่อง!! ฉันไม่ชอบ!!”

ว๋าย ... ผู้ชายหล่อๆ เวลาดุน่ากลัวแบบนี้นี่เอง ...เหวอ จะทำไงดีเนี่ย บอกความจริงก็ไม่ได้ ไม่งั้นความแตกแน่ๆ เลย ... ฉันจะบอกนายไรอันว่ายังไงดีค้า ...ท่านผู้อ่านขา...

“ว่าไง?”

“ก็...ก็ เอ่อ...แบบว่า”

“เธอสองคนแกล้งเล่นเป็นแฟนกันใช่มั้ย?”

“บ้า ...ใครบอก เป็นแฟนกันจริงจริ๊ง...จริงๆ นะ * v * ”

“มีพิรุธ ...รู้รึเปล่า เค้าว่ากันว่าคนโกหกมักจะพูดเสียงสูง”

ดูทำเขาหน้าเข้า น่ารักตาย...แหละ! ชิส์ คิดว่าหลอกพูดแบบนี้แล้วฉันจะพูดเสียงต่ำลงล่ะสิ ...ฉันมันนางเอกนิยายรุ่นใหม่นะเฟร้ย ... เดี๋ยวนี้เค้าพัฒนาแว้ววว...ว  โง่เกินเดี๋ยวพระเอกก็ได้ใจดิ

“แล้วเค้าที่ว่าเนี่ย ... ใครหรอ??”

“เออ...ช่างมันเหอะ”

อิอิ ในที่สุดก็ยอมแพ้ฉัน รอดหวุดหวิด!

“...แต่ทำไม...เธอถึงพูดว่า ....เธอไม่ได้เป็นแฟนซิมล่ะ ...รู้รึเปล่า เค้าว่ากันว่าประโยคแรกที่พูดออกมามักเป็นความจริงเสมอนะ”

“เค้าคนไหนอีกล่ะ ...ฉัน ก็แค่.. ก็แค่ เอ่อ...”

“เอ่อ ...เอ่ออะไร??”

“เอ่อ ...โอ๊ย! หิวข้าวอ่ะ มีมาม่าแก้หิวมะ”

“ตอบคำถามก่อน!!”

“ชิส์ ...อยากรู้นักใช่มะ เรื่องชาวบ้านอ่ะ ...ก็ได้ ที่ฉันพูดไปอย่างนั้นก็เพราะฉันงอนพี่ซิม ที่พี่ซิมพาลฉันเรื่องที่นายมา... มา ...มา kiss กะฉันหน้าห้องนั่นแหละ พอใจรึยังล่ะ ...ฉันหิวแล้วนะ”

“โกหกป่าวเนี่ย?”

“โอ๊ย...นี่ ...แล้วรู้รึเปล่า เค้าว่ากันว่าถ้าคนเราหิวมากๆ แล้วมีคนทำให้หงุดหงิด ...อาจจะไม่มีสติยั้งคิด จนอาจจะฆ่าคนได้เลยนะ”

555+  รู้ฤทธิ์แม่น้อยไปพ่อเอ้ย... แม่น่ะ ระดับปลาไหลเรียกศาสตราจารย์ด๊อกเตอร์ไหลลื่นแล้ว เรื่องแต่งเรื่องน่ะเก่งอย่าบอกใคร ...อย่างว่าอ่ะ เก่งกว่านักเขียนเรื่องนี้อีก ( อ่าว ยัยนี่ ..ระราน : ผู้เขียน ^^ )

“เออหน่า ...รู้แล้ว เดี๋ยวไปเอามาให้”

“เอาต้มยำกุ้งนะ  แซ่บๆ ล่ะ น้ำน้อยๆ เพื่อความเข้มข้น”

“โห ...ให้กินฟรีก็บุญละ  ยังจะเลือกรส เลือกความอร่อยอีก”

“แน่นอนสิ ฉันต้องคัดสรรสิ่งที่ดีที่สุดให้เอนไซม์ในกระเพาะอาหารฉันอยู่แว้ว”

“ว่าแต่ว่า ...เธอก็ชอบกินต้มยำกุ้ง น้ำน้อยๆ แซ่บ สูตรเดียวกะโจ๊ก โซคูลเลยนะเนี้ย สงสัยจะเป็นเนื้อคู่กันแล้วไม่แคล้วกันจริงๆ 555+”

“หะ ...จริงหรอ? ...งั้นฉันเปลี่ยนเป็นหมูสับแทนก็ได้”

เหอ ...เข้าห้องอัดแล้วยังตามมาหลอกหลอนกันอีกหรอเนี้ยพี่โจ๊กจ๋า ...ไปสบายเถอะนะ ...บัวขอ *-*

“ได้ข่าวว่าถ้าไม่มีต้มยำกุ้งมันก็จะกินหมูสับแทนนะ ...เธอนี่รู้ใจโจ๊กจริงๆ เลย สงสัยโจ๊กมันจะเจอเนื้อคู่แล้วล่ะสิ”

“บ้า ... หยาบคาย ไม่กงไม่กินมันแล้ว ...ไม่หิวก็ได้”

“ดี ไม่เปลืองของ

“ - 3 - ”

หนอย ...ง้อกันสักหน่อยก็ไม่ได้ เชอะ... กลัวถ้าง้อสาวสวยอย่างฉัน แล้วมะเร็งเต้านมมันจะถามหารึไงฟร่ะ ...ชิส์

“นอกเรื่องมาเยอะละ ...เข้าเรื่องบ้างดีกว่า ...เธอได้อ่านเนื้อหาคอลัมน์แล้วหรอ??”

“แหงสิ ...ถ้าฉันไม่ได้อ่านจะเสียตังค์ซื้อมาทำไมตั้งเยอะแยะ ...เสียดายตังค์ชะมัด”

“ขี้บ่นจริง ... ว่าแต่เรื่องข้างในมันว่าไงบ้าง?”

นายไรอันเอื้อมมือไปหยิบหนังสือ gossip ในถุงหนังสือ ก่อนจะมองหน้าปกอย่างเหนื่อยใจ ( จริงๆ ) ทำท่าจะพลิกอ่านเนื้อหาด้านใน ( แล้วมันจะถามฉันทำไมฟร่ะ ว่าในนั้นมันว่ายังไง?? +.+ )

.... 5 นาทีผ่านไป ...

“โห ...แรงไปป่าวเนี้ย ...น้องอุ้มน้องเอิ้มที่ไหน แล้วเธอท้องตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก็ข่าวมันมั่วไง ...ฉันถึงบอกให้ทุกคนรอฉัน แล้วไง ก็ไม่มีใครรอฉันซักคน  Y~Y”

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเรื่องมในจะเป็นแบบนี้ ...ฉันจะฟ้อง!!”

“ไม่ได้นะ ...ฉันไม่อยากให้สังคมตราหน้าฉันว่า...เอาตัวเข้าแลกกับแค่ได้เข้าวงการมายาบ้าบอนี่”

“ก็มันไม่ใช่ความจริงหนิ!!”

“แล้วใครเชื่อเราบ้าง? นอกจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์”

“ใช่! ฟ้องไม่ได้หรอกไรอัน ... มันมีเงินซะอย่าง เราทำอะไรมันไม่ได้หรอก”

“พี่แซนดี้!! / พี่แซนดี้!!”

..................................................................................................................

แหะๆ

อัพแย้วๆๆ

อย่าลืมเม้นนะจ๊ะ ..

เขียนโดย pd_punchdew_pc : 2008-06-01 21:39:28
ความคิดเห็นที่ 4
อัพให้มันเร็วเร็วหน่อย
( guest ! ) ning 2008-08-02 18:55:31
ความคิดเห็นที่ 3
ช่วงนี้อาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ
พอดีมีงานเยอะ

ยังไงก็รอกันหน่อยนะคะ ^^

ขอบคุณค่า..
ดิว

พ่อครัวมือใหม่
pd_punchdew_pc : 2008-06-08 19:24:43
ความคิดเห็นที่ 2
de]y',yolNg]p,kvyrgiH;qsojvpot0Ut
( guest ! ) ning 2008-06-03 13:42:55
ความคิดเห็นที่ 1
หนุกๆๆๆๆๆๆ
( guest ! ) -*- 2008-06-02 20:19:18