บทนำจ้า

            “กะ...กลับมาแล้วค่า”ฉันพูดขณะจัดร้องเท้าหน้าบ้านให้เป็นระเบียบก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไปด้วยท่าทางเดิมๆนั่นคือมองพื้น เพราะนิสัยที่สุดจะขี้อายของยัยเฉิ่มเบอะแว่นหนาเตอะที่เอาแต่เรียนอย่างฉันจึงทำให้มีนิสัยที่แปลกประหลาด...

            ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มหลังจากที่ฉันกลับมาจากโรงเรียนกวดวิชาที่พ่อของฉันอุสาห์ส่งเรียนเพราะอะไรน่ะหรอค่ะถามได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน( _ _)

            ฉันเดินมาถึงห้องนั่งเล่นที่มีบรรไดขึ้นไปชั้นสองแต่โดนเรียกไว้โดยเสียงของพ่อที่ดูเหี้ยมเคร่งตลอดเวลา T-T

            “บัตเลห์มานี่สิลูก”แบบนี้ทุกทีฉันต้องเดินไปหาพ่อด้วยหน้าแดงๆของตัวเอง ทำไมฉันต้องมามีนิสัยแบบเนี่ยด้วยเนี่ยและไอ้ความคิดที่ดูฌหมือนจะทำไม่ได้จากจิตต้สำนึกยังจะคอยขึ้นสมองทุกเวลาอีก T^T

            ฉันเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาข้างพ่อด้วยท่าทางหวาดๆอย่างเดิมฉันก็เป็นแบบนี้ละค่ะยัยเฉิ่มเบอะจอมขี้อายที่ใครๆในโรงเรียนก็ยกย่องให้ฉันเป็นที่หนึ่งของคนที่ดูจะหยิ่งในศักษิ์ศรคนหนึ่งชอบเดินก้มหน้า ใครจะกล้าพูดล่ะค่ะว่าพอมีคนมองมันอายจนทำอะไรไม่ถูกT-T

            ตอนนี้พ่อที่มองฉันก็กำลังจะเผยปากพูดขึ้น

            “บัตเลห์ต่อจากนี้จะมีคนมาอยู่บ้านเราน่ะลูก”

            “เห...”ฉันมองหน้าพ่ออย่าง งงๆเฮ้อแล้วฉันจะขัดคำสั่งอะไรพ่อได้ล่ะพ่อเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วชีวิตของฉันมักอยู่ในกรอบเสมอเจ็ดโมงเช้าไปเรียนที่โรงเรียน สี่โมงเลิกเรียนก็ไปเรียนภาษาอังกฤษเสริมห้าโมงครึ่งไปโรงเรียนกวดวิชา หนึ่งทุ่มกลับบ้าน นี่แหละคะชีวิตของฉัน ส่วนวันเสาร์อาทิตย์ก็ตั้งไปเรียนที่โรงเรียนกวดวิชาเหมือนกันแค่สิบโมงเช้ายันบ่ายสองที่เหลือก็เวลาพัก ส่วนวันอาทิตย์สิบโมงถึงเที่ยงเป็นเวลาของภาษาญี่ปุ่นที่ฉันไม่ร็ว่าเรียนแล้วจะได้ใช่รึป่าว เพราะเหตุนี้ทำให้ฉันมักจะได้ที่หนึ่งเสมอมา เฮ้อทุกคนคงคิดว่ามันหนักเกินไปแต่อยู๋ไปก็ชินเองแหละค่า...

            “คือเพื่อนพ่อที่มาจากญี่ปุ่นน่ะลูกเค้ามาทำโปรเจ็กต์ใหญ่ที่เมืองไทยเลยจะมาขออยู่ที่บ้านเราสักพัก น่ะลูกชายเค้าก็มานะลูก...”พ่อเห็นฉันตั้งอกตั้งใจฟังจึงพล่ามๆๆๆๆพอเสร็จก็ปล่อยฉันเป็นอิสระพ่อบอกว่าอากให้รู้ไว้เพราะจะได้ไม่ตกใจเฉยๆ

            วันนี้ฉันตื่นมาสายผิดปกติไปนิดหนึ่งจึงรีบอย่างมากก็จริงอยู่ที่โรงเรียนไม่ได้อยู่ไกลบ้านนักแต่ทว่านักเรียนดีเด่นอย่างฉันต้องสายเป็นวันแรกก็ตื่นเต้นนะสิค่ะฮิฮิ

            เอี๊ยด...

            อ๊ากฉันเบรกกระทันหันเหนื่องจาก ผะ...ผะ..ผู้ชายหล่อ>///< อ๊ากเบรกไม่ทันแย่เลี้ยว...

            โครม...

            ฮือๆๆๆเจ็บก้น...ฉันดันเบรกไม่ดูเวลาไปเบรกในช่วงก้าวลงบรรได ฮือๆ เลยได้ตีลังกาเล่นในบ้านเลย แล้วนี่ใครละเนี่ยทีฉันดันไปนั่งทับขาอยู่ ผู้ชายหน้าตาน่ารัก แบบซื่อคนหนึ่งนั่งร้องครวนกับขาที่ฉันทำให้มันเดี้ยงไปแล้ว อ๊าย ฉันรีบลุกขึ้นมาหอบพร้อมกับหิ้วหน้าแดงๆหันหลังให้กับเค้า อ๊าย ฉันรีบเอามือมากุมหน้าที่ร้อนผ่าวในตอนนี้ให้เย็นลงก่อนจะมีเสียงหวานๆของผู้ชายพูดมา

            “เธอลืมแว่นรึป่าว Y[]Y”แง้ ถ้าพูดกะฉันแบบนั้นทำไมถึงต้องทำหน้าตาเบ๊ อย่างงั้นด้วยโฮ

            ฉันรีบหันขวับกลับไปทันที โฮ...แว่นฉันแตกแถมไอ้หน้าแดงๆที่ดูจะเกิดขึ้นบ่อยครั้งยิ่งทำให้เถือกถึงหูฉันจึงรีบไปขว้ามับที่แว่น แต่...

            “หืม แบบนี้น่ารักกว่านะ ทำไมเธอต้องใส่แว่นแดงด้วยล่ะ ดูสิหน้าแดงถึงหูแล้ว”

            “อะ...เอาคืนฉันเถอะคะY///Y” ฉันแทบกราบละนะขอร้องอย่าทำให้อับอายแบบนี้เลยจะได้ม่าย...โฮ...

            “อืมก็ได้เธอใช่บัตเล่ห์รึป่าว”เห...เค้าถามฉันฉันว่าดูดีๆนี่มันเครื่องแบบโรงเรียนฉันนี่หว่า ที่โรงเรียนฉันเคยมีเด็กญี่ปุ่นหน้าหวาน ขนาดนี้ด้วยหรอแต่พูดไทยดูชัดแจ๋วแบบนี้ใช่รึป่าวเนี่ย ผมก็ซอยรากไทรสีน้ำตายดูเท่ไปอีกแบบ

            “อะ...อืม”

            “ฉัน แจ๊คนะ ลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นยินดีที่ได้รู้จัก ^^”เค้าโค้งตัวนิดๆก่อนจะพูดต่อด้วยสีหน้าคิดแว๊บๆว่า “ออจริงสิพ่อเธอบอกว่าวันนี้ให้พาฉันไปโรงเรียนด้วย^o^”

            “เอ่อ...ฉะ...ฉํนหรอ”

            “ใช่แล้ว ฉันใช้เส้นเข้าโรงเรียนเธอแล้วดันได้ไปอยู่ห้องเอของเธฮพอดีเด๊ะ^^”อ๊ากกำเดาจะกระฉูดผู้ชายอะไรหน้าตาดีอยู่แล้วยิ่งเป็นคนยิ้มง่ายยิ่งดีไปใหญ่ ฉันบอกว่าให้ตามมาเพราะฉันรีบ เค้าเลยแว๊บเข้าไปในครัวก่อนที่ยื่นขนมปังให้ฉันแล้วจึงออกมาพร้อมกัน

อัพใหม่คะพอดีเปลี่ยนอิมเมทหน่อยเพราะกะจะให้ขำๆแบบว่าแก้มแดงทั้งเรื่องด้วยนิสัยของเจ้าตัวเองแม้ว่าจะถอดรึใส่แว่นก็ตาม ไม่ว่ายังไงอาจจะอัพได้แค่วันเสาร์-อาทิตย์นะคะ