5

                                                                        สมัครเรียน

"นี่นาย"

"....."

"ฟังฉันนะ"

"...... "

" นาย!!!! "

ฉันตะโกนข้างหูเดม่อนเสียงดังมากๆ จนเดม่อนหันมามองหน้าเลยล่ะ

" เรียกทำไม "

" นายร้องเพลงประจำโรงเรียนเป็นยัง??"

" จะเป็นได้ไงเล่า ยัยอวบ "

"ใครจะไปรู้ล่ะ งั้นฉันสอนนะ "

" ไม่ต้อง ไม่เห็นต้องร้องเลย ไร้สาระ "

" อืมๆ ยังไงก้อต้องร้องให้ได้ ไม่งั้นจะไม่มีคะแนน "

ใช่ๆๆ โรงเรียนฉันน่ะ ต้องร้องเพลงประจำโรงเรียนทุกเช้าเลย ถ้าใครไม่ร้องหรือร้องไม่ได้ก้อจะถูกตัดคะแนน

ถ้าโดนตัดคะแนนมาก ก็จะถูกเชิญออก หรือที่เรียกว่าไล่ออกเนี่ยแหละ ^^

" แล้วจะสอนหน้าโรงเรียนหรือไงเล่า "

หน้าโรงเรียน เอ่อจิงสิ ตอนนี้อยู่หน้าโรงเรียนขืนสอนไปคนเขาก็จะหาว่าบ้า

ยืนร้องเพลงอยู่หน้าโรงเรียน ฉันนี่มันไม่รอคอบเลย TTOTT


เมื่อถึงสภา

"นาย ฉันจะสอนร้องเพลงได้ยัง?? "

" เออ "

"ตั้งใจฟังนะ"

"เออ เร็วๆสิ หิวจะตายอยู่แล้ว "

" อืม เพลงร้องแบบนี้  โอม...โรงเรียนแสนสุข สนุกนักหนา กิม กะ ดุ๊ก กะ ดุ๋ย กะ ด๊อก กะ แด๊ก

ดน ดอย ดัง ดิม ดอก ชบา กลิ่น หอม หวน กะ ดั๊ก ดี้ ดน ดบ ~~~~~~~ "

" ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"นี่นายหัวเราะทำไม??"

" เพลงบ้าอะรัยเนี่ย "

" ฉันรู้น่าว่ามันแปลก ๆ แต่ก็ต้องทำใจ เฮ่อ "

"รู้ไหม?? ฉันทนฟังมานานแล้วนะ ตลกดี ฮ่า ฮ่า"

" == " "


หลังจากที่ฟังเจ้าชายเดม่อนหัวเราะมานาน ฉันเลยเอามาม่าที่มีอยู่ในห้องครัวของสภามาเสริฟ

กลิ่นหอมน่ากินมากๆเลย ต้มยำซะด้วย ^__^

" อ่ะ ของนาย "

ฉันพูกพร้อมยื่นมาม่า ที่ใส่ถ้วยให้เดม่อน เข้ารับไป ทำหน้าเหมือนอยากตายยังไง อย่างงั้นอ่ะ

"นี่คืออะไร กลิ่นแปลก ฉันไม่กิน"

"แล้วจะกินอะรัยล่ะที่นี่ก็มีแค่มาม่า"

" เธอก็ไปซื้ออะไรที่ดูดี น่ากิน กว่านี้ดิ "

" ไม่เอา ขี้เกียจ รีบๆกินไป พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแล้ว ยังไม่ได้จัดกระเป๋าเรย"

" เรื่องกระเป๋าไม่ต้องห่วง แต่เรื่องอาหารเนี่ยฉันไม่กินแน่นอน "

"งั้นก็ตามใจไม่กินก็อย่ากิน"

                                                                                4

                                                 วันแรกของการเป็นพี่เลี้ยง

" จะไปกันยัง?? "

" ไปไหน "

"ไปสมัครเรียนไง หรือจะไม่เรียน "

"งั้นก้อไปเร็วๆ กลับเร็วๆด้วย"

" อ้าว! ไม่ไปหรอ?? "

" เออ "

กะจะให้ฉันไปคนเดียวเหนื่อยคนเดียวงั้นดิ นิสัยแย่สุดๆเลย

" ไปด้วยกันดิ "

"ไปทำไมล่ะ เหนื่อยป่าวๆ"

"ก้อไปด้วยกันไง นายเป็นคนเรียนนะ"

"แล้วไง ฉันเป็นถึงเจ้าชายนะ ฉันใช้เธอ เธอก้อไปสิ "

"แต่ว่าการเป็นเจ้าชายให้ถูกปิดเป็นความลับนะ"

ความลับนะ ไม่ใช่เปิดเผยขืนฉันไปแทนนาย คนเค้าก้อจะสงสัยกันสิ เพราะปกติฉันไม่เคยทำอะรัยแทนใครหรอก

"ไปก็ได้ ชิ "

ในที่สุดเดม่อนก้อยอมไปเสียที ว่าง่ายอย่างงี้ค่อยดีหน่อย หุหุ ^^

"ไปยังไง"

"ก้อนั่งพรมโดยสารไง"

"พรมโดยสาร?? "

เจ้าชายทำหน้า งงๆ สงสัยจะไม่รู้จักพรมโดยสาร

"ก้อที่เมืองนี้ มีพรมโดยสารไงล่ะ มาเร็วๆ เดี๋ยวไปสมัครช้าคนเยอะนะ"

ฉันพูดพร้อมวิ่งไปอย่างรวดเร็ว พอเจ้าชายเห็นฉันวิ่งก้อเลยวิ่งตามมา

"นายช่วยโบกพรมโดยสารหน่อยสิ"

หลังจากที่ฉันโบกมานาน ยังไม่มีพรมผืนไหนมารับเลย

" เธอนั่นแหละ โบกไป "

"เชอะ"

หนอยยยยย  พอฉันให้โบกล่ะก้อไม่โบก

อุ๊ย...พรมว่างนี่นา  มาทางนี้แล้ว

"จอดก่อนคร่า ลุง~ "

ฉันตะโกนออกไป พร้อมกับโบกมือ

" นายขึ้นพรมสิ "

"พรม ???"

ทำหน้าเซอร์อยุได้ ขึ้นไม่เป็นหรือไงเนี่ย ชักหงุดหงิดแล้วนะ

ฉันจึงดึงเค้าขึ้นมาบนพรมโดยสาร  ตัวหนักเป็นบ้าเลย

"หนูจะไปไหน"

"อ๋อ  พวกหนูไปสมัครเรียนค่ะ ที่โดม"

"ได้เลย จับพรมแน่นๆนะ"

ฉันจับพรมไว้แน่น ว้าว...พรมนี้เร็วเป็นบ้าเลย เร็วมากๆ  ยิ่งกว่าติด HI-SPEED อีกนะเนี่ย

ลุงคนนี้ขับพรมแบบว่า ไม่เหมาะกับอายุเลยล่ะ (แอบแซว)

ท่าทางเดม่อนคงจะกลัวจับพรมไว้แน่น แถมน่าซีดอีกต่างหาก สะใจเป็นบ้าเลย

ยิ่งเวลาพรมตีลังกานะ โหย...ร้องลั่นเลย ฮ่า ฮ่า  ดูสิ ทำหน้าเหมือนคนอยากอ้วกเลย

"ถึงแล้วหนูๆ"

"อ่อ...ค่ะ ลุง"

พอถึงแล้ว อีตาเดม่อนรีบวิ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่เลยแหละ

สงสัยจะปลดปล่อยที่วิงเวียนมานาน 

พอฉันจ่ายเงินเสร็จจึงวิ่งตามเจ้าชายไป

"นี่นายอ้วกหรอ?? "

" ก้อเออน่ะสิ จะกินหรือไง"

"บ้า !!! "

ให้ตายสิ ไอเดม่อนคิดว่าคนสวยๆอย่างฉันจะกินอ้วกงั้นหรอ?? อยากฆ่านายจิงๆเลย นายเดม่อนเอ๊ย

" โห..คนเยอะเป็นบ้าเลย"

สงสัยจะมาช้าไปหน่อยคนเยอะมากเลยล่ะ

"แล้วฉันต้องไปเบียดกับพวกนั้นไหมเนี่ย??"

"เอาน่า"

ฉันตอบเข้าพร้อมดึงมือเข้าตามฉัน ฉันเบียดคนมากมาย ราวๆ 1000กว่าคนได้มั้ง

คนเยอะมากๆ ฉันชนไปตั้งหลายคนแล้วนะเนี่ย

หลังจากที่ฉันลากเดม่อนมาถึงหน้าโดมได้ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเนี่ย

เหนื่อยเป็นบ้าเลย TTOTT

" ทำไมคนเยอะอ่ะ "

"ก้อคนที่เค้าอยากเข้าโรงเรียนนี้มีเยอะไง"

"แล้วรับกี่คน"

"ปีเนี้ยก้อน่าจะ  550 มั้ง"

"อืม"

ตอนนี้ฉันพาเข้าไปทางลัด ที่ฉันรู้ก้อเพราะว่าฉันเรียนอยู่ที่นี่

ฉันเลยพาเขาไปหาครูที่จัดการเรื่องคัดนักเรียนซึ่งครูคนนี้สนิทกับฉันมากๆเลยล่ะ

" อ้าว...เซโรฟีนา "

"ครูเฉิด"

เจ้าของเสียงที่เรียกฉันคือครูที่ฉันพูดถึงเนี่ยแหละ ที่จริงชื่อเต็มๆเข้าชื่อว่า

เฉิดฉาย แต่ฉันเรียกครูเฉิดมานานแวแหละ ตั้งแต่ฉันขึ้น ม.1 มาจนถึง ม.5 นี่แหละ

" เซมาทำไม"

"อ่อ...เซพาคนมาสมัครเรียนค่ะ นี่ค่ะๆ"

ฉันพูดพร้อมดึงนายเดม่อนที่อยู่ข้างหลังฉันขึ้นมา

"คนนี้หรอ เดี๋ยวครูจัดการให้นะ แปปเดียวจ้า"

"ค่ะ"

ฮึๆ บอกแล้วว่าครูคนนี้ฉันสนิทมากจิงๆ ฉันฝากคนมาสมัครเรียนยังเข้าได้โดยไม่ต้องสอบเลย

" นี่นายต้องทำตัวดีดีนะ "

ฉันหันไปบอกเจ้าชาย เพราะกลัวว่าจะทำตัวไม่ดีกับครูเฉิด

"นี่ฉันยังไม่ดีอีกหรอ"

"ก้อใช่สิ"

"นี่เธอ...."

ขณะที่นายเดม่อนยังพูดไม่จบ ครูเฉิดก้อเดินออกมาพร้อมกับถุงสีม่วง

"นี่จ่ะ ชุดนักเรียน เธอน่าจะใส่ได้นะ"

ครูเฉิดพูดพร้อมยื่นถุงเสื้อให้ แต่นายเดม่อนกลับไม่ยอมรับ

แค่ปรายตามามอง แล้วหันกลับไป ฉันเลยต้องรับมาแทนเพราะกลัวครูเฉิดเสียหน้า

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันกล่าวขอบคุณครูเฉิดที่เป็นธุรให้ ครูเฉิดพยักหน้าเบาๆแล้วเดินไป

--------------------------------------------  อ่านต่อภาค5-------------------------------------------------

                                                                        3

                               ฉันเนี่ยนะ...พี่เลี้ยง

"ใช่แล้วล่ะ การเป็นพี่เลี้ยงคงไม่ยากสำหรับลูกใช่มั้ยล่ะ "

" แน่นอนอยู่แล้ว...พ่อ "

แงๆ  พ่ออ่า ไม่น่าเก็บฉันมาเลี้ยงเลย นี่ต้องยอมตกลงเพราะกลัวพ่อมาทวงบุญคุณ

เรื่องที่เก็บฉันมาเลี้ยงนะเนี่ย ไม่งั้นล่ะก้อไม่เป็นี่เลี้ยงให้เจ้าชายนั่นหรอก เชอะ =="

" พ่อแล้วทำไมเจ้าชายถึงต้องมีพี่เลี้ยงด้วยล่ะ?? "

ฉันถามพ่อ ก้อน่าถามอยู่หรอก เจ้าชายบ้าอะไรต้องมีพี่เลี้ยงด้วย

" ก้อเจ้าชายต้องมาเปลี่ยนแปลงนิสัยไงเล่า "

"อ๋อ...แสดงว่าเจ้าชายเนี่ยต้องเลวสุดขั้ว หัวใจเลยใช่มั้ยพ่อ"

" เซโรฟีนา !!! "

แงๆ พ่อตวาดเสียงดังจัง น่ากลัวสุดๆเลย TTOTT

" เซขอโทษจ่ะพ่อ "

"เธอต้องพาเจ้าชายเดม่อนไปเรียนกับเธอด้วยล่ะ "

" ห๊า..า พ่อพูดเป็นเล่นน่ะ "

ไม่เอาอ่ะ ขืนให้อีตานั่นมาเรียนทีเดีวกับฉัน ฉันยอมตายดีกว่า TTOTT แถมโรงเรียนันอ่ะ เป็นโรงเรียนประจำซะด้วย

ออกจากโรงเรียนได้แค่วันเสาร์ - อาทิตย์ ส่วนตอนเย็นตองมานอนที่ ร.ร.

" พ่อพูดจริง พรุ่งนี้เจ้าชายจะเสด็จมา ไปรับเจ้าชายมาด้วยล่ะ พ่อจะไปนอนที่สภาวันนี้จะได้เตรียมงานรับ

ลูกนอนบ้านละกัน พรุ่งนี้ไปให้ทันล่ะ 8 โมงนะ "

" โห..หห  8 โมเลยหรอพ่อ "

ตั้ง 8 โมงแหนะ ปกติถ้าไม่เรียนฉันตื่น 11 โมง ทุกวันเลย จะทันมั้ยเรา??

" อืม .. เตรียมรับมือกับเจ้าชายได้เลย ระวังโดนเผาตายก่อนล่ะ"

เผาตายงั้นหรอ?? เชอะ ไม่สน

" ไม่เป็นไรหรอกพ่อ...เวทอาคีของเซจะทำลายไฟเอง ฮึๆๆ "

"ให้จริงแล้วกัน อย่าร้องไห้ให้พ่อเห็นถ้าโดนเผานะ "

ว่าแล้ว พ่อของฉันก้อเดินไป ไม่สนใจเสียงของฉันที่เรียกพ่อให้มาคุยกันต่อเลย



วันรุ่งขึ้น


" พ่อ เซมาแล้ว "

"ทำไมถึงมาสายอย่างงี้ฮะ นัดแปดโมง ดันมาเก้โมงซะนี่"

"ก้อรถติด ทางไม่สะดวกอ่ะพ่อ "

"อืมๆ นั่งรถอะรัยมาล่ะ"

" อ๋อ...พรมจ่ะ พ่อ "

ที่มาสายไม่ใช่เพราะรถติดอะรัยนั่นหรอก ฉันน่ะตื่นสายเองต่างหาก

" นั่นไงเจ้าชาย "

" ไหนอ่ะ พ่อ ไม่เห็นเลย "

ฉันพูดพร้อมชะโงกหน้าดู คนไหนหว่า???


"คนที่ผมแดงๆ ไง"

ผมแดงงั้นหรอ อ๋อ...เห็นแระ หน้าตาก้อดูดีนะ ทำไมมากัน 2 คนฉันถึงเพิ่งเหนกันนะ

"นี่คือเจ้าชาย เดม่อน เป็นทายาทคนแรกของดินแดนไฟติ้ง พะยะค่ะ ข้าต้องฝากกับลูกสาวท่านด้วยนะ เทพาอุส"

" ลูกหม่อมฉันจะดูแลเจ้าชายเป็นอย่างดีแน่ "

ดูแลดีกับผีสิพ่อ  ตัวฉันนะไม่ใช่พ่อ จะรู้ว่าฉันดูแลดีได้ยังไงกันล่ะ ไม่แน่ฉันอาจฆ่าเค้าตายคามือเลยก้อได้ ชิ

"งั้นข้าไปก่อนล่ะ ส่วนเรื่องที่เจ้าชายเสด็จมา ขอให้เก็บเป็นความลับ"

"ได้เลย"

ความลับงั้นหรอ??  ดีเลย ฉันจะได้แกล้งอีตานั่นโดยไม่มีใครว่า หุหุ เพราะเค้าเป็นแค่สามัญชนธรรมดาๆ

ส่วนฉันน่ะ เป็นถึงลูกท่านเทพาอุส หัวหน้าสภาของดินแดน ^__^


หลังจากที่คนรับใช้ของเจ้าชายไป  ตอนนี้เหลือเพียง ฉัน พ่อ แล้วก้อไอเจ้าชายนั่น

"งั้นพ่อกลับก่อนนะ  ลูกอยู่นี่แหละ ดแลเจ้าชายดีดีนะ"

"พ่ออออออออออออ...ออ"

พ่อเดินไปแล้ว เหลือเพียงฉันกลับเจ้าชาย

"เจ้าชายเพคะ...เชิญทางนี้เพคะ ^^"

ฉันพูดจบพร้อมส่งยิ้มหวานแบบน่ารักสุดๆ (คิดไปเองรึป่าวไม่รุ)

"นี่ยาจกที่ไหนกัน บังอจมากนะ"

หวายยยยยยยยยยยย....ยย  เรียกฉันว่ายาจกงั้นเหรอ ข่มอารมณ์ไว้นะเซโรฟีนา ข่มไว้

"หม่อมฉันเป็นพี่เลี้ยงองพระองค์ไงเล่าเพคะ"

ฉันตอบอย่างสุภาพ

อีตาเจ้าชายนั่น มองตังแต่หัวจรเท้าฉันแหละ

"เธอเนี่ยนะ พี่เลี้ยง อายุเท่าไหร่ล่ะ"

อายุๆ ฉันอายุเท่าไหร่นะ คิดก่อนๆ งืมๆๆๆ

" ฉันอายุ 117 อ่ะ "

"แล้วเธอรู้มั้ย ว่าฉันอายุเท่าไหร่"

"ฉันจะไปรู้เรอะ อย่าบอกนะว่านายจำอายุตัวเองไม่ได้อ่ะ หุหุ "

ขณะที่ฉันกำลังมีความสุขกับการที่ได้หยอกคน เจ้าชายนั่นหันมาทำหน้าโกดฉันมากแรยแหละ

น่ากลัวชะมัดเลย  ที่ริงที่จำอายุไม่ได้ ฉันนี่แหละจำอายุตัวเองไม่ค่อยได้

" เธอนี่มันโง่เป็นบ้าเลย คนที่เป็นพี่เลี้ยงอ่ะ ต้องมีอายุมากกว่าฉันสิ ถึงจะถูก แล้วก็ต้องดูฉลาดด้วย"

"นี่นายว่าฉันโง่หรอ ฮะ ๆ "

ฉันอยากเอามีดอีโต้ผ่าหัวนายจริงๆเลย

"แล้วก็ พี่เลี้ยงของฉันต้องรูปร่างสมส่วนดีด้วย ไม่ใช่อวบแบบเธอ"

"หนอย... ว่าฉันหรอ เคยตายมั้ย? "

เกิดมายังไม่เคยมีใครว่าเกี่ยวกับรูปร่างฉันเลย  ฉันออจะสมส่วนขนาดนี้ ทนไม่ไหวแล้วนะโว้ย

" เคยแล้วสิ ถึงได้เกิดมาอีกนี่ไง แบบว่าชาติที่แล้วทำบุญมามากอ่ะนะ ชาตินีเลยได้เป็นคนที่มีชาติตระกูล"

"ชาติที่แล้วเกิดเป็นหมาล่ะสิ ชาตินี่เลยต้องมชดใช้กรรม หมายังอยู่ในปากอยู่เลย"

"นี่เธอพูดว่าอะรัยนะ"

"ปละ...ปล่าว"

ดีแล้วที่ไม่ได้ยิน ค่อยยังชั่วหน่อย =="





---------------------------------------------- อ่านต่อภาค4คร่า----------------------------------------

                                                                        2

                          ว่างเปล่า

"เอ่อ..ออ  องค์หญิงทรงทำใจดีๆนะเพคะ"

ฉันไม่ตอบหรอกนะ ตอนนี้รู้สึกวูบวาบยังไงก้อไม่รู้เหมือนกัน

"พระราชาทรงสิ้นพระชนม์แล้วเพคะ"

ไม่จิงนะ  แม่นมล้อเล่นแน่ๆเลยTTOTT

"ไม่จริง แม่นมบอกฉันมาสิ ว่าไม่เป็นความจริง ฮือๆๆๆ"

ตอนนี้ในความคิดของฉันมันมีแต่ความว่างปล่าว ฉันยังไม่ได้คืนดีกับเสด็จพ่อเลย

ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดแล้ว ฮือๆๆๆ  ตอนนี้แม่นมกอดฉันแน่น

"แม่นม .. เสด็จแม่ล่ะ เสด็จแม่อยู่ไหน!"

"พระราชินีทรงไม่เป็นรัยหรอกเพคะ แค่เป็นลมนิดหน่อยเพคะ"

ต่อไปนี้ฉันจะไม่มีเสด็จพ่ออีกแล้วหรอ แล้วใครจะปกครองเมืองแสนสุขล่ะ

เสด็จแม่ก้อไม่น่าจะไหวแล้วนะ ส่วนฉัน..ไม่  ไม่  ไม่  ฉันไม่อยากปกครองเมืองนี้

ไม่มีท่านพ่อ ฉันก้อไม่รู้ว่าฉันจะปกครองไปทำไม  ฮือๆๆ

"แม่นม กี่โมงแล้ว?"

"ตอนนี้น่าจะประมาณ 3 โมงแล้วเพคะ"

จริงสิ  ฉันตื่นสายเพราะว่าเมื่อวานมัวแต่ร้องไห้เพราะพ่อ ฮือๆๆ

วันนี้ก็ยังต้องร้องไห้อีก ฮือๆๆ TTOTT ชีวิตของฉันมันช่างน่าสงสานจิงๆ

"แม่นม ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย ตื่นมาก็3โมงแล้ว"

แม่นมมองหน้าฉัน อย่าง งงๆ คงจะคิดว่าพ่อตัวเองตายไม่ยอมไปดูซะหน่อย

ก็คนมันทำใจไม่ได้หนิ ขืนไปเห็นร่างพ่อ ฉันคงต้องเสียใจมากขึ้นแน่ๆเลย

แต่เอาเถอะตอนนี้แม่นมเดินไปเตรียมอาหารให้แล้วล่ะ

"มาแล้วเพคะ"

"ขอบจัยมาก"

"เพคะ^^"

ฉันทานอย่างเร็ว  ภายใน5นาทีก้อหมดเกลี้ยงจนแม่นมทำหน้าแบบนี้ --> o.O

หุๆ  ก้อเราตื่อนตั้ง3โมงแหนะ หิวเป็นธรรมดา^^

"แม่นม งานศพของท่านพ่อมีเมื่อไหร่"

ฉันต้องจำใจถาม ที่ไม่อยากถามก็เพราะว่าไม่อยากนึกถึงอ่ะนะ

"อ๋อ...มีวันพรุ่งนี้ เพคะ "

"อืม"

พรุ่งนี้งั้นหรอ?? ฉันคงต้องทำใจก่อนวันพรุ่งนี้แล้วสินะ

^^ ยิ้มได้  (คือทำใจ)


วันรุ่งขึ้น

ณ งานฌาปนกิจพระบรมศพ...(งานศพพ่อฉันนี่แหละ)


ฮือๆๆๆๆ   เสียงผู้คนมากมาย ร้องไห้เสียงดังมากๆ มากมาย หรือจะเรียกว่าทั้ง

เมืองเลยก็ได้

เสด็จแม่จัดให้งานศพมีเพียงวันเดียว  ดีหน่อยจะได้ไม่เศร้า^^

หลังงานเสร็จ...


ตอนนี้ก็ประมาณ 3 ทุ่มแล้ว

ฉันกินข้าวที่วัดประจำเมืองนี้แล้วล่ะ

ตอนนี้ฉันกับแม่นั่งรถม้า เพื่อจะกลับไปที่วัง  ไม่มีใครพูดอะรัยเลย ในรถค่อนข้างเงียบ

จนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ปลิวเลยล่ะ

พอถึงวังฉันกำลังจะหันไปทักท่านแม่แต่...

"เสด็จแม่..ทรงเป็นอะรัยไปเล่าเพคะ"

แม่ของฉันล้มลงนอนกับพื้น ทหารจึงเข้ามาช่วยไว้  หมอหลวงบอกฉันว่าเสด็จแม่ของฉัน

ทรงสิ้นพระชนม์แล้ว ชีวิตของฉันมันน่าเศร้าจริงๆเลย เด็กอายุ15ต้องพรากจากพ่อและแม่ ฮือๆๆๆ


2 ปีผ่านไป

"เซโรฟีนา!!! "

เสียงพ่อเรียกฉันดังมากๆ ฉันจึงตามเจ้าของเสียงไป

"ลูกรักพ่อมั้ย??"

วันนี้พ่อมาแปลกๆแฮะ ปกติ 2 ปีที่ผ่านมา พ่อไม่เคยถามอะรัยแปลกๆ เหมือนต้องการจะให้ทำอะรัยซะอย่างงั้นแหละ

" รักสิจ้ะพ่อ..ว่าแต่ พ่อถามเซทำไมกันล่ะ"

"พ่ออยากให้ลูกช่วยอะรัยพ่อหน่อยน่ะ"

"ช่วยหรอ??? "

ช่วยงั้นหรอ พ่อไม่เคยให้ฉันช่วยเลย (=ฉันทำอะรัยไม่ได้)

"ใช่...คืออย่างงี้อ่ะ~~~~~"

"ห๊าาาา..า ให้เซไปเป็นพี่เลี้ยงเจ้าชายเนี่ยนะ !!! "



-------------------------------------- อ่านต่อภาค3คร่า------------------------------------------------------------------

                                                                          1

                       เรื่องของอดีต

"เสด็จพี่เพคะ น้องว่าเราวางกฎเกณฑ์ให้กับลูกเซโรฟีนามากเกินไป"

"น้องรัก พี่ว่าไม่นะเพราะว่าอีกหน่อยเราแก่จะแก่เรื่อยๆถ้าเราจากลูกไปกระทันหัน

ลูกก็ยังไม่มีใครที่จะคอยดูแล ลูกอาจจะลำบากในอนาคต ลูกต้องเป็นราชินีนะน้องรัก

พี่ว่าแบบนี้แหละดีแล้ว"

"เพคะ"

ทั้ง2พระองค์พูดเสดจึงหันไปมองลูกของทั้ง2พระองค์ที่กำลังเดินมาทางนี้

"เสด็จพ่อ เสด็จแม่ลูกเหนื่อยเหลือเกินเพคะ ลูกขอพักสักวันนะเพคะ"

TT_________TT โอ๊ยๆๆ  เหนื่อยมากๆตื่นแต่เช้าต้องมาเรียนวิชาบ้าบออะรัยก้อไม่รุ

ไหนจะต้องเรียนภาษาฝรั่งเศส เรียนนู่นเรียนนี่ เหนื่อยอ่า เสด็จพ่อไม่เคยเข้าใจเรยสักครั้ง

"ถ้าลูกเหนื่อยจิงๆพ่อก้อจะให้วันเดียวเท่านั้นส่วนวันอื่นลูกต้องเรียนเพิ่ม2เท่า"

"ห๊า..า เสด็จพ่อ มากไปแล้วมั้งเพคะ ลูกเป็นคนนะเพคะทำไมถึงได้โหดร้ายขนาดนี้เล่า"

ฉันว่าท่านพ่อแรงไปป่าวเนี่ย รุสึกไม่แน่จัยที่พูดไปเมื่อกี้  ฮือๆๆขอโทดเพคะ

"เซโรฟีนา เทอไม่มีสิทธิ์ว่าข้าโหดร้าย"

"เสด็จพี่เพคะ ใจเย็นๆนะเพคะ"

เสด็จแม่ช่วยทำให้เด็จพ่อเบาลง แต่ในความคิดของฉันคิดว่ามันคงไม่ได้ผล

"เซโรฟีนา พ่อขอสั่งห้ามเจ้าออกจากห้องนับเป็นเวลา5วัน"

"เพราะอะรัยเล่าเพคะ ถึงสั่งลูกแบบนั้น ลูกผิดมากเรยหรอเพคะ"

ฉันผิดงั้นเหรอ ถ้าอยู่แต่ในห้อง5วันฉันยอมตายดีกว่า

"ไปได้แร้ว ข้าสั่งให้เจ้าเข้าห้องไป ไป.."

"เสด็จพ่อใจร้าย ใจร้ายที่สุด"

TT__TT ฉันไม่อยากจะเชื่อเรย ตอนนี้ฉันวิ่งเข้ามาในห้องแร้วปิดประตูเสียงดัง

ปั้ง

เสด็จพ่อใจร้าย ใจร้ายมากๆ ความรู้สึกของฉันตอนนี้คือ เกลียดท่านพ่อ

ฉันรู้ว่ามันไม่ควร แต่...ฉันอดไม่ไหวจิงๆ

พ่อไม่รักลูกแร้วใช่มั้ย ถึงได้ใจร้ายปานนี้

ข้างนอกห้อง

"เสด็จพี่ เพคะน้องว่า"

"อย่าพูดต่อเรยน้องรัก พี่รู้ว่าเจ้าจะพูดอะรัย"

"....."

"ข้าเข้าใจน้องนะ แต่ที่ข้าทำไปเพราะข้ารักลูกเซโรฟีนาจิงๆ"

"แต่การที่ท่านพี่ทำไปนั้น น้องคิดว่าแตกต่างกับความรักเพคะ"

"........"

ขณะนั้นเงียบไปสักพัก ไม่มีใครพูดตอบโต้กัน

จนยามดึก

"ลูกเซโรฟีนา ลูกแม่ เปิดประตูให้แม่หน่อยนะ"

"....."

ฉันไม่โต้ตอบเพราะตอนนี้ฉันเสียใจมาก ถึงมากที่สุดTTOTT

"ลูกเซ ที่ท่านพ่อทำไปเพราะท่านรักลูกนะ ท่านอยากให้ลูกได้ดี"

"พอเถอะเพคะ ลูกไม่อยากฟัง"

ฉันพูดในน้ำเสียงที่สั่นพอสมควร เนื่องจากร้องไห้

"งั้นลูกเปิดประตูให้แม่หน่อยนะ"

"......."

ฉันไม่ตอบโต้ เพราะไม่อยากพูดอะรัยตอนนี้

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ตอนนี้ไม่มีใครมาเคาะประตูเรียกแร้ว

จนวันรุ่งขึ้น

ทำไมวันนี้เงียบจังเลยนะ  หิวก็หิวไม่มีคนมาสนใจเลย

หรือท่านพ่อสั่งไม่ให้เราทานนะ

"ก๊อก  ก๊อก"

"ใครน่ะ"

ฉันถามออกไปว่าใคร เพราะฉันไม่แน่ใจว่าเป็นใครขืนเปิดประตูออกไปกลายเป็นโจรล่ะ

ต้องแย่แน่ๆเลยล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้น

" ฮือๆๆๆๆ"

"ฉันถามว่าใครกัน ร้องไห้ทำไม"

"หม่อมฉันเองเพคะ แม่นม ฮือๆ"

"แร้วร้องไห้ทำไมแม่นม"

อย่าบอกนะว่าร้องเพราะว่าอยากให้ฉันออกไป หรืไม่ก้อสงสารฉัน หึๆ

รักแม่นมจังเลยอ่า

"แย่แร้วเพคะๆๆ"

"ใครแย่"

ฉันงวย งง สุดๆเพราะมีอะรัยจะแย่กว่านี้อีกเรอะ - -?

"ก้อพระราชาเพคะ พระราชาทรงแย่แล้วเพคะ"

อ๋อออออออออ..ออ  ห๊า..าท่านพ่อแย่ 

"นี่มันเรื่องอะรัยแม่นม บอกมานะ"

--------------------------------- อ่านต่อ ภาค 2 คร่า------------------------------------------------------