1

                       เรื่องของอดีต

"เสด็จพี่เพคะ น้องว่าเราวางกฎเกณฑ์ให้กับลูกเซโรฟีนามากเกินไป"

"น้องรัก พี่ว่าไม่นะเพราะว่าอีกหน่อยเราแก่จะแก่เรื่อยๆถ้าเราจากลูกไปกระทันหัน

ลูกก็ยังไม่มีใครที่จะคอยดูแล ลูกอาจจะลำบากในอนาคต ลูกต้องเป็นราชินีนะน้องรัก

พี่ว่าแบบนี้แหละดีแล้ว"

"เพคะ"

ทั้ง2พระองค์พูดเสดจึงหันไปมองลูกของทั้ง2พระองค์ที่กำลังเดินมาทางนี้

"เสด็จพ่อ เสด็จแม่ลูกเหนื่อยเหลือเกินเพคะ ลูกขอพักสักวันนะเพคะ"

TT_________TT โอ๊ยๆๆ  เหนื่อยมากๆตื่นแต่เช้าต้องมาเรียนวิชาบ้าบออะรัยก้อไม่รุ

ไหนจะต้องเรียนภาษาฝรั่งเศส เรียนนู่นเรียนนี่ เหนื่อยอ่า เสด็จพ่อไม่เคยเข้าใจเรยสักครั้ง

"ถ้าลูกเหนื่อยจิงๆพ่อก้อจะให้วันเดียวเท่านั้นส่วนวันอื่นลูกต้องเรียนเพิ่ม2เท่า"

"ห๊า..า เสด็จพ่อ มากไปแล้วมั้งเพคะ ลูกเป็นคนนะเพคะทำไมถึงได้โหดร้ายขนาดนี้เล่า"

ฉันว่าท่านพ่อแรงไปป่าวเนี่ย รุสึกไม่แน่จัยที่พูดไปเมื่อกี้  ฮือๆๆขอโทดเพคะ

"เซโรฟีนา เทอไม่มีสิทธิ์ว่าข้าโหดร้าย"

"เสด็จพี่เพคะ ใจเย็นๆนะเพคะ"

เสด็จแม่ช่วยทำให้เด็จพ่อเบาลง แต่ในความคิดของฉันคิดว่ามันคงไม่ได้ผล

"เซโรฟีนา พ่อขอสั่งห้ามเจ้าออกจากห้องนับเป็นเวลา5วัน"

"เพราะอะรัยเล่าเพคะ ถึงสั่งลูกแบบนั้น ลูกผิดมากเรยหรอเพคะ"

ฉันผิดงั้นเหรอ ถ้าอยู่แต่ในห้อง5วันฉันยอมตายดีกว่า

"ไปได้แร้ว ข้าสั่งให้เจ้าเข้าห้องไป ไป.."

"เสด็จพ่อใจร้าย ใจร้ายที่สุด"

TT__TT ฉันไม่อยากจะเชื่อเรย ตอนนี้ฉันวิ่งเข้ามาในห้องแร้วปิดประตูเสียงดัง

ปั้ง

เสด็จพ่อใจร้าย ใจร้ายมากๆ ความรู้สึกของฉันตอนนี้คือ เกลียดท่านพ่อ

ฉันรู้ว่ามันไม่ควร แต่...ฉันอดไม่ไหวจิงๆ

พ่อไม่รักลูกแร้วใช่มั้ย ถึงได้ใจร้ายปานนี้

ข้างนอกห้อง

"เสด็จพี่ เพคะน้องว่า"

"อย่าพูดต่อเรยน้องรัก พี่รู้ว่าเจ้าจะพูดอะรัย"

"....."

"ข้าเข้าใจน้องนะ แต่ที่ข้าทำไปเพราะข้ารักลูกเซโรฟีนาจิงๆ"

"แต่การที่ท่านพี่ทำไปนั้น น้องคิดว่าแตกต่างกับความรักเพคะ"

"........"

ขณะนั้นเงียบไปสักพัก ไม่มีใครพูดตอบโต้กัน

จนยามดึก

"ลูกเซโรฟีนา ลูกแม่ เปิดประตูให้แม่หน่อยนะ"

"....."

ฉันไม่โต้ตอบเพราะตอนนี้ฉันเสียใจมาก ถึงมากที่สุดTTOTT

"ลูกเซ ที่ท่านพ่อทำไปเพราะท่านรักลูกนะ ท่านอยากให้ลูกได้ดี"

"พอเถอะเพคะ ลูกไม่อยากฟัง"

ฉันพูดในน้ำเสียงที่สั่นพอสมควร เนื่องจากร้องไห้

"งั้นลูกเปิดประตูให้แม่หน่อยนะ"

"......."

ฉันไม่ตอบโต้ เพราะไม่อยากพูดอะรัยตอนนี้

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ตอนนี้ไม่มีใครมาเคาะประตูเรียกแร้ว

จนวันรุ่งขึ้น

ทำไมวันนี้เงียบจังเลยนะ  หิวก็หิวไม่มีคนมาสนใจเลย

หรือท่านพ่อสั่งไม่ให้เราทานนะ

"ก๊อก  ก๊อก"

"ใครน่ะ"

ฉันถามออกไปว่าใคร เพราะฉันไม่แน่ใจว่าเป็นใครขืนเปิดประตูออกไปกลายเป็นโจรล่ะ

ต้องแย่แน่ๆเลยล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้น

" ฮือๆๆๆๆ"

"ฉันถามว่าใครกัน ร้องไห้ทำไม"

"หม่อมฉันเองเพคะ แม่นม ฮือๆ"

"แร้วร้องไห้ทำไมแม่นม"

อย่าบอกนะว่าร้องเพราะว่าอยากให้ฉันออกไป หรืไม่ก้อสงสารฉัน หึๆ

รักแม่นมจังเลยอ่า

"แย่แร้วเพคะๆๆ"

"ใครแย่"

ฉันงวย งง สุดๆเพราะมีอะรัยจะแย่กว่านี้อีกเรอะ - -?

"ก้อพระราชาเพคะ พระราชาทรงแย่แล้วเพคะ"

อ๋อออออออออ..ออ  ห๊า..าท่านพ่อแย่ 

"นี่มันเรื่องอะรัยแม่นม บอกมานะ"

--------------------------------- อ่านต่อ ภาค 2 คร่า------------------------------------------------------