2

                          ว่างเปล่า

"เอ่อ..ออ  องค์หญิงทรงทำใจดีๆนะเพคะ"

ฉันไม่ตอบหรอกนะ ตอนนี้รู้สึกวูบวาบยังไงก้อไม่รู้เหมือนกัน

"พระราชาทรงสิ้นพระชนม์แล้วเพคะ"

ไม่จิงนะ  แม่นมล้อเล่นแน่ๆเลยTTOTT

"ไม่จริง แม่นมบอกฉันมาสิ ว่าไม่เป็นความจริง ฮือๆๆๆ"

ตอนนี้ในความคิดของฉันมันมีแต่ความว่างปล่าว ฉันยังไม่ได้คืนดีกับเสด็จพ่อเลย

ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดแล้ว ฮือๆๆๆ  ตอนนี้แม่นมกอดฉันแน่น

"แม่นม .. เสด็จแม่ล่ะ เสด็จแม่อยู่ไหน!"

"พระราชินีทรงไม่เป็นรัยหรอกเพคะ แค่เป็นลมนิดหน่อยเพคะ"

ต่อไปนี้ฉันจะไม่มีเสด็จพ่ออีกแล้วหรอ แล้วใครจะปกครองเมืองแสนสุขล่ะ

เสด็จแม่ก้อไม่น่าจะไหวแล้วนะ ส่วนฉัน..ไม่  ไม่  ไม่  ฉันไม่อยากปกครองเมืองนี้

ไม่มีท่านพ่อ ฉันก้อไม่รู้ว่าฉันจะปกครองไปทำไม  ฮือๆๆ

"แม่นม กี่โมงแล้ว?"

"ตอนนี้น่าจะประมาณ 3 โมงแล้วเพคะ"

จริงสิ  ฉันตื่นสายเพราะว่าเมื่อวานมัวแต่ร้องไห้เพราะพ่อ ฮือๆๆ

วันนี้ก็ยังต้องร้องไห้อีก ฮือๆๆ TTOTT ชีวิตของฉันมันช่างน่าสงสานจิงๆ

"แม่นม ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย ตื่นมาก็3โมงแล้ว"

แม่นมมองหน้าฉัน อย่าง งงๆ คงจะคิดว่าพ่อตัวเองตายไม่ยอมไปดูซะหน่อย

ก็คนมันทำใจไม่ได้หนิ ขืนไปเห็นร่างพ่อ ฉันคงต้องเสียใจมากขึ้นแน่ๆเลย

แต่เอาเถอะตอนนี้แม่นมเดินไปเตรียมอาหารให้แล้วล่ะ

"มาแล้วเพคะ"

"ขอบจัยมาก"

"เพคะ^^"

ฉันทานอย่างเร็ว  ภายใน5นาทีก้อหมดเกลี้ยงจนแม่นมทำหน้าแบบนี้ --> o.O

หุๆ  ก้อเราตื่อนตั้ง3โมงแหนะ หิวเป็นธรรมดา^^

"แม่นม งานศพของท่านพ่อมีเมื่อไหร่"

ฉันต้องจำใจถาม ที่ไม่อยากถามก็เพราะว่าไม่อยากนึกถึงอ่ะนะ

"อ๋อ...มีวันพรุ่งนี้ เพคะ "

"อืม"

พรุ่งนี้งั้นหรอ?? ฉันคงต้องทำใจก่อนวันพรุ่งนี้แล้วสินะ

^^ ยิ้มได้  (คือทำใจ)


วันรุ่งขึ้น

ณ งานฌาปนกิจพระบรมศพ...(งานศพพ่อฉันนี่แหละ)


ฮือๆๆๆๆ   เสียงผู้คนมากมาย ร้องไห้เสียงดังมากๆ มากมาย หรือจะเรียกว่าทั้ง

เมืองเลยก็ได้

เสด็จแม่จัดให้งานศพมีเพียงวันเดียว  ดีหน่อยจะได้ไม่เศร้า^^

หลังงานเสร็จ...


ตอนนี้ก็ประมาณ 3 ทุ่มแล้ว

ฉันกินข้าวที่วัดประจำเมืองนี้แล้วล่ะ

ตอนนี้ฉันกับแม่นั่งรถม้า เพื่อจะกลับไปที่วัง  ไม่มีใครพูดอะรัยเลย ในรถค่อนข้างเงียบ

จนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ปลิวเลยล่ะ

พอถึงวังฉันกำลังจะหันไปทักท่านแม่แต่...

"เสด็จแม่..ทรงเป็นอะรัยไปเล่าเพคะ"

แม่ของฉันล้มลงนอนกับพื้น ทหารจึงเข้ามาช่วยไว้  หมอหลวงบอกฉันว่าเสด็จแม่ของฉัน

ทรงสิ้นพระชนม์แล้ว ชีวิตของฉันมันน่าเศร้าจริงๆเลย เด็กอายุ15ต้องพรากจากพ่อและแม่ ฮือๆๆๆ


2 ปีผ่านไป

"เซโรฟีนา!!! "

เสียงพ่อเรียกฉันดังมากๆ ฉันจึงตามเจ้าของเสียงไป

"ลูกรักพ่อมั้ย??"

วันนี้พ่อมาแปลกๆแฮะ ปกติ 2 ปีที่ผ่านมา พ่อไม่เคยถามอะรัยแปลกๆ เหมือนต้องการจะให้ทำอะรัยซะอย่างงั้นแหละ

" รักสิจ้ะพ่อ..ว่าแต่ พ่อถามเซทำไมกันล่ะ"

"พ่ออยากให้ลูกช่วยอะรัยพ่อหน่อยน่ะ"

"ช่วยหรอ??? "

ช่วยงั้นหรอ พ่อไม่เคยให้ฉันช่วยเลย (=ฉันทำอะรัยไม่ได้)

"ใช่...คืออย่างงี้อ่ะ~~~~~"

"ห๊าาาา..า ให้เซไปเป็นพี่เลี้ยงเจ้าชายเนี่ยนะ !!! "



-------------------------------------- อ่านต่อภาค3คร่า------------------------------------------------------------------