4

                                                 วันแรกของการเป็นพี่เลี้ยง

" จะไปกันยัง?? "

" ไปไหน "

"ไปสมัครเรียนไง หรือจะไม่เรียน "

"งั้นก้อไปเร็วๆ กลับเร็วๆด้วย"

" อ้าว! ไม่ไปหรอ?? "

" เออ "

กะจะให้ฉันไปคนเดียวเหนื่อยคนเดียวงั้นดิ นิสัยแย่สุดๆเลย

" ไปด้วยกันดิ "

"ไปทำไมล่ะ เหนื่อยป่าวๆ"

"ก้อไปด้วยกันไง นายเป็นคนเรียนนะ"

"แล้วไง ฉันเป็นถึงเจ้าชายนะ ฉันใช้เธอ เธอก้อไปสิ "

"แต่ว่าการเป็นเจ้าชายให้ถูกปิดเป็นความลับนะ"

ความลับนะ ไม่ใช่เปิดเผยขืนฉันไปแทนนาย คนเค้าก้อจะสงสัยกันสิ เพราะปกติฉันไม่เคยทำอะรัยแทนใครหรอก

"ไปก็ได้ ชิ "

ในที่สุดเดม่อนก้อยอมไปเสียที ว่าง่ายอย่างงี้ค่อยดีหน่อย หุหุ ^^

"ไปยังไง"

"ก้อนั่งพรมโดยสารไง"

"พรมโดยสาร?? "

เจ้าชายทำหน้า งงๆ สงสัยจะไม่รู้จักพรมโดยสาร

"ก้อที่เมืองนี้ มีพรมโดยสารไงล่ะ มาเร็วๆ เดี๋ยวไปสมัครช้าคนเยอะนะ"

ฉันพูดพร้อมวิ่งไปอย่างรวดเร็ว พอเจ้าชายเห็นฉันวิ่งก้อเลยวิ่งตามมา

"นายช่วยโบกพรมโดยสารหน่อยสิ"

หลังจากที่ฉันโบกมานาน ยังไม่มีพรมผืนไหนมารับเลย

" เธอนั่นแหละ โบกไป "

"เชอะ"

หนอยยยยย  พอฉันให้โบกล่ะก้อไม่โบก

อุ๊ย...พรมว่างนี่นา  มาทางนี้แล้ว

"จอดก่อนคร่า ลุง~ "

ฉันตะโกนออกไป พร้อมกับโบกมือ

" นายขึ้นพรมสิ "

"พรม ???"

ทำหน้าเซอร์อยุได้ ขึ้นไม่เป็นหรือไงเนี่ย ชักหงุดหงิดแล้วนะ

ฉันจึงดึงเค้าขึ้นมาบนพรมโดยสาร  ตัวหนักเป็นบ้าเลย

"หนูจะไปไหน"

"อ๋อ  พวกหนูไปสมัครเรียนค่ะ ที่โดม"

"ได้เลย จับพรมแน่นๆนะ"

ฉันจับพรมไว้แน่น ว้าว...พรมนี้เร็วเป็นบ้าเลย เร็วมากๆ  ยิ่งกว่าติด HI-SPEED อีกนะเนี่ย

ลุงคนนี้ขับพรมแบบว่า ไม่เหมาะกับอายุเลยล่ะ (แอบแซว)

ท่าทางเดม่อนคงจะกลัวจับพรมไว้แน่น แถมน่าซีดอีกต่างหาก สะใจเป็นบ้าเลย

ยิ่งเวลาพรมตีลังกานะ โหย...ร้องลั่นเลย ฮ่า ฮ่า  ดูสิ ทำหน้าเหมือนคนอยากอ้วกเลย

"ถึงแล้วหนูๆ"

"อ่อ...ค่ะ ลุง"

พอถึงแล้ว อีตาเดม่อนรีบวิ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่เลยแหละ

สงสัยจะปลดปล่อยที่วิงเวียนมานาน 

พอฉันจ่ายเงินเสร็จจึงวิ่งตามเจ้าชายไป

"นี่นายอ้วกหรอ?? "

" ก้อเออน่ะสิ จะกินหรือไง"

"บ้า !!! "

ให้ตายสิ ไอเดม่อนคิดว่าคนสวยๆอย่างฉันจะกินอ้วกงั้นหรอ?? อยากฆ่านายจิงๆเลย นายเดม่อนเอ๊ย

" โห..คนเยอะเป็นบ้าเลย"

สงสัยจะมาช้าไปหน่อยคนเยอะมากเลยล่ะ

"แล้วฉันต้องไปเบียดกับพวกนั้นไหมเนี่ย??"

"เอาน่า"

ฉันตอบเข้าพร้อมดึงมือเข้าตามฉัน ฉันเบียดคนมากมาย ราวๆ 1000กว่าคนได้มั้ง

คนเยอะมากๆ ฉันชนไปตั้งหลายคนแล้วนะเนี่ย

หลังจากที่ฉันลากเดม่อนมาถึงหน้าโดมได้ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเนี่ย

เหนื่อยเป็นบ้าเลย TTOTT

" ทำไมคนเยอะอ่ะ "

"ก้อคนที่เค้าอยากเข้าโรงเรียนนี้มีเยอะไง"

"แล้วรับกี่คน"

"ปีเนี้ยก้อน่าจะ  550 มั้ง"

"อืม"

ตอนนี้ฉันพาเข้าไปทางลัด ที่ฉันรู้ก้อเพราะว่าฉันเรียนอยู่ที่นี่

ฉันเลยพาเขาไปหาครูที่จัดการเรื่องคัดนักเรียนซึ่งครูคนนี้สนิทกับฉันมากๆเลยล่ะ

" อ้าว...เซโรฟีนา "

"ครูเฉิด"

เจ้าของเสียงที่เรียกฉันคือครูที่ฉันพูดถึงเนี่ยแหละ ที่จริงชื่อเต็มๆเข้าชื่อว่า

เฉิดฉาย แต่ฉันเรียกครูเฉิดมานานแวแหละ ตั้งแต่ฉันขึ้น ม.1 มาจนถึง ม.5 นี่แหละ

" เซมาทำไม"

"อ่อ...เซพาคนมาสมัครเรียนค่ะ นี่ค่ะๆ"

ฉันพูดพร้อมดึงนายเดม่อนที่อยู่ข้างหลังฉันขึ้นมา

"คนนี้หรอ เดี๋ยวครูจัดการให้นะ แปปเดียวจ้า"

"ค่ะ"

ฮึๆ บอกแล้วว่าครูคนนี้ฉันสนิทมากจิงๆ ฉันฝากคนมาสมัครเรียนยังเข้าได้โดยไม่ต้องสอบเลย

" นี่นายต้องทำตัวดีดีนะ "

ฉันหันไปบอกเจ้าชาย เพราะกลัวว่าจะทำตัวไม่ดีกับครูเฉิด

"นี่ฉันยังไม่ดีอีกหรอ"

"ก้อใช่สิ"

"นี่เธอ...."

ขณะที่นายเดม่อนยังพูดไม่จบ ครูเฉิดก้อเดินออกมาพร้อมกับถุงสีม่วง

"นี่จ่ะ ชุดนักเรียน เธอน่าจะใส่ได้นะ"

ครูเฉิดพูดพร้อมยื่นถุงเสื้อให้ แต่นายเดม่อนกลับไม่ยอมรับ

แค่ปรายตามามอง แล้วหันกลับไป ฉันเลยต้องรับมาแทนเพราะกลัวครูเฉิดเสียหน้า

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันกล่าวขอบคุณครูเฉิดที่เป็นธุรให้ ครูเฉิดพยักหน้าเบาๆแล้วเดินไป

--------------------------------------------  อ่านต่อภาค5-------------------------------------------------