ตอนที่2  ศรัตรูคนใหม่

"ฮ้าววววว"ฉันหาวในขณะที่เดินเข้ามาในโรงเรียน

"- -+"สายตาอำมหิตบางคู่จ้องมาที่ฉัน

"อึ๋ย  " ฉันเอามือลูบเเขนตัวเอง

"ดี ยัยเผ็ด เธอชอ..."

"ชอบฉันรึยัง ใช่มั้ย" ฉันพูดดักขึ้นก่อน ก็มันเล่นถามทุกวันใครจะไม่รู้ทัน

"แหะๆ อะเอากระเป๋ามานี่ฉันถือให้"นายวินเซนต์กระเป๋าไปจากฉัน"

"ขอบใจ เเล้วไอ้เจลกับไอ้ไซส์ล่ะ"ฉันถาม

"อยู่บนห้อง รีบขึ้นไปเถอะ"นายวินเซนต์เดินนำขึ้นไปบนอาคาร

"- - ชิ้ง" สายตาอำมหิตจับจ้องมาที่ฉันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"อึ๋ย รอฉันก่อนสิ" ฉันรีบวิ่งตามขึ้นไป

ห้องฟิสิกส์  

"แหม พวกแกนี่ก้าวหน้าเร็วจังเลยนะ"ไอ้เจลเเซว

"ไอ้บ้าเงียบไปเลยนะแก"ฉันตวาดใส่แล้วตีหน้าผากมัน

"อุ๊ย น่ากลัวจังเลยง่า ไซส์ช่วยเค้าด้วยจิไอ้ขิงเเกล้งเค้าง่า"ไอ้บ้าเจลเกาะแขนนายไซส์เเล้วทำตาปริบๆ

"โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะที่รัก มาๆเดี๋ยวเป่าหน้าผากให้ เพี้ยง  ดีขึ้นแล้วนะจ๊ะ^^"นายไวส์ลูบหัวไอ้เจลเเล้วเป่าที่หน้าผาก

อ้วก อุบาท สิ้นดีเลยไอ้พวกนี้  ดีนะที่ฝนไม่ตก ไม่งั้นฟ้า  ผ่า--+ 

"เอ้าๆนั่งได้เเล้ว"เสียงอาจารย์ปรานี

เเล้วอาจารย์ก็เริ่มสอน

บรึ๋ย ปวดฉี่ เมื่อไหร่จะหมดคาบว่ะ 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงง    ออดหมดคาบเรียน

(เสียงออดโครตลาวเลยว่ะ:nuto)(แล้วใครคิดล่ะว่ะ:น้ำขิง)

"นี่ วินปวดฉี่ว่ะ"ฉันสะกิดบอกนายวิน

"ก็ไปฉี่ดิ ฉันไปบีบกระเพาะปัสสวะแกไว้ไง"ดูมัน--+

"เออฝากกระเป๋าด้วย" ฉันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ

"เฮ้อ..." ฉันถอนหายใจด้วยความโล่ง

ฉันใส่ก.ก.น.แล้วออกมาล้างมือ

"--+"สายตาอำมหิต

"^^แหะๆ"ฉันยิ้มให้พวกรุ่นพี่นอโผล่ (เเรดนั้นเเหละ)

"เธอเป็นแฟนวินใช่มั้ย"ถามด้วยน้ำเสียงดุร้าย

"คะ ค่ะ"ฉันตอบไม่เต็มเสียง

"^^งั้นพี่ก็มีของขวัญมามอบให้"

"อะไรค่ะ"

"ก็นี่ไงย่ะ"

เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือของยัยรุ่นพี่ปะทะเข้ากับใบหน้าฉันอย่างจัง

"โอ๊ย ทำพวกพี่ทำอย่างนี้ล่ะ ฉันไปทำอะไรให้"

"ก็เธอมาอ่อยวินทำไมล่ะหะ!!!"ยัยรุ่นพี่ตวาด

"ฉันไม่ได้อ่อยนะ"

"อ๋อ แกจะบอกว่าวินมาหาแกเองงั้นหรอ"ร่นพี่อีกคนพูด

"ก็ ไม่เชิง"

"ไม่เชิงงั้นหรอ มิ้นจับมันไว้"ยัยรุ่นพี่มิ้นเข้ามาจับฉันไว้แล้วรุ่นพี่อีก 2 คนก็รุมตบฉัน

เพี๊ยะ!!!

"โอ๊ยปล่อยนะ" ฉันร้อง

"ร้องให้ตายก็ไม่มีใครช่วยแกหรอกนังร่าน" ยัยบ้านั่นจิกหน้าฉัน จนหนังถลอก

"ซี้ด โอ๊ย ฮึกปล่อยนะ"น้ำตาฉันค่อยๆไหลอาบแก้ม

"ร้องหรอ ฝนเปิดน้ำแล้วจับยัยนี่กดลงไป"

"ได้" สิ้นคำยัยพี่ฝนก็เดินไปเปิดน้ำเเล้วจับฉันลุกขึ้น

"โอ๊ย  ปล่อยนะ"ฉันขืน

"ฤทธิ์เยอะนักใช่มั้ย นี่แนะ"ยัยรุ่นพี่มหาประลัยปล่อยหมัดเข้าที่หน้าท้องของฉัน

"อึก" ฉันตัวงอเพราะความจุก

"จับมันกดน้ำเลย"

"ฮึก"ตอนนี้ตาฉันเริ่มพร่าไปหมด สติฉันกำลังจะหลุดไปแล้ว

"พวกเธอจะทำอะไรเพื่อนฉัน"

"เจล" เจลงั้นหรอ ช่วยฉันด้วย   ฉันได้เเต่พูดในใจ เพราะไม่มีเเรงแม้แต่จะขยับปาก

"ถ่าเพื่อนฉันเป็นอะไรไปฉันจะฆ่าเธอ"

"แต่ไซส์"

"เจลจับ ยัยพวกนี้ไปให้หมด พวกนายจะทำอะไรก็เรื่องของพวกนาย"

"วิน ไม่นะวิน ปล่อยนะ" อะไรกันเนี่ย  โอ๊ยมึนหัวไปหมด 

วูบ~  แล้วฉันก็จำอะไรไม่ได้

"อือ ที่นี้ที่ไหน" ฉันค่อยลืมตา แล้วพบกันผู้ขาย 3คน

"เธอเป็นอะไรรึป่าว"นายวินถามฉัน

"อือไม่เป็นอะไรแล้ว"

"กลับบ้านเถอะ"

"แล้วเรียนล่ะ"

"ไม่เป็นไรฉันบอกอาจารย์แล้ว"

"อือ กลับก็กลับ"

"ดูแลฃิงด้วยนะโว้ย"เจล

"เออบอกจารย์ด้วยนะ"

นายวินค่อยพยุงฉันไปที่รถ

วินเซนต์ Talk

ผมขับรถไปที่บ้านยัยเผ็ด ตลอดทางผมคอยมองยัยเผ็ดอยู่ตลอด พอครึ่งทางยัยเผ็ดก็หลับไป จะว่าไปยัยนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันแหะๆเหมือนลูกแมวตัวเล็กเลย (-(- -)-)โอ๊ยนี่เราคิดอะไรคเนี่ย เพิ่งไปแค่ 4วันเราจะชอบยัยนี่ไม่ได้นะ

เอี๊ยด  ผมเบรกตรงหน้าบ้านยัยเผ็ด ผมลงจากรถไปกดกริ่งหน้าบ้าน ซักพัก ป้าบัวแม่บ้านก็เดินมาเปิดประตูให้

"สวัสดีครับ  ผมพา น้ำขิงมาส่งครับ" ผมพูดกับป้าบัว

"ไหนล่ค่ะ คุณหนู"

ผมเดินไปอุ้ยัยเผ็ดลงมาจากรถ

"ว้าย ตายแล้ว คุณหนูไปทำอะไรมาค่ะเนี่ย เยินเชียว"

"เอ่อ ตกบันไดน่ะครับ" เป็นคำแก้ตัวที่โง่มาก ถ้าเชื่อก็บ้าแล้ว

" จริงหรอค่ะ คุณหนูเนี่ยซุ่มซ่าม จริงๆเลยนะค่ะพาคุณหนูไปนอนพักบนห้องดีกว่าค่ะ คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่อยู่"

ป้าบัวเดินนำเข้าไป แกเชื่อด้วยล่ะครับ 

"เดี๋ยวป้าไปเอาที่ทำแผลมาก่อนนะค่ะ ฝากดูแลคุณหนูด้วย"

ผมวางยัยเผ็ดลงเเล้วนั่งลงข้าง

"นี่ ค่ะคุณวิน" ไปโคตรเร็วเลยว่ะ

"ป้าไปเถอะครับเดี๋ยวผมดูขิงให้"

"ฝากด้วยนะค่ะ ป้าไปทำงานก่อน"แล้วป้าบัวก็เดินออกไป

ผมค่อยบรรจงทำแผลให้ยัยเผ็ดจนเสร็จ แล้วหยิบการ์ตูนขึ้นมาอ่าน หวังว่าคงไม่มีการ์ตูนโป๊นะ(หนอยไอ้พระเอกนางเอกฉันไม่โรคจิตนะย่ะ ชิ:onuto)

"อือ  อ้าวนายวินหรอฉันมาอยู่นี่ไดไงเนี่ย"ยัยเผ็ดค่อยๆลุกขึ้นนั่ง

"ก็ฉันนี่เเหละอุ้มเธอขึ้นมา ดีที่พ่อเเม่เธอไม่อยู่เจอป้าบัว"

"เเล้วนายบอกป้าบัวว่าไง"

"เธอตกบันได"

"หา แผลเยินขนาดเนี่ยนี่นะ เชื่อก็บ้า"

"แต่แกบ้า "

"ป้าบัวเชื่อหรอ"

"สนิทใจ"

"อือ "ยัยเผ็ดยกมือตัวเองขึ้นมาดูเเล้วรีบวิ่งไปหน้ากระจก

"กรี๊ดดดดดดด มัมมี่" ยัยเผ็ดร้องดัง

"มัมมี่บ้าอะไรล่ะ ก็เธอนั่นแหละ--+"

"นี่ ไอ้บ้านายทำแผลภาษาอะไรหะ"ยัยเผ็ดตะโกน

"จะตะโกนทำไมเนี่ย ก็ทำภาษไทยเนี่ยเเหละ"

ยัยเผ็ดโกรธเว่อร์ ว่ามั้ยครับ ผมก็แค่เอาผ้ากอตพันแขนซ้ายแล้วอ้อมหลังไปพันแขนขวา แล้วม้อนขึ้นคอไปพันที่หน้าผาก ก็แค่เนี่ย (เป็นฉันก็โกรธ:onuto)

"บ้า บ้านนายเคยรับจ้างดองมัมมี่รึไงหะ" ยัยเผ็ดบ่นเเล้วทำแผลให้ตัวเองใหม่

"แต่เธอโดนดองตัวแรกเลยนะ"

"ฉันไม่ใช่มัมมี่นะย่ะ"ยัยเผ็ดเอาม้วนผ้ากอตปาใส่ผมเเต่ ผมหลบทัน

"ไม่ได้แอ้มฉันหรอก" ล้วยัยเผ็ดก็ขว้าหมอนมาตีผม

"ชิ " ยัยนี่งอนแบบเด็กๆเลยเเหะ

"อย่างอนดิ" ผมง้อ

"ไม่ได้งอน โกรธโว้ย" แป่ววววว

"อือ โกรธก็โกรธ

"ขอบใจนะ"

"หา อะไรนะ" อุบัติกาลโลกถล่มยัยนี่ขอบใจผมด้วยแหละ น่าจะอัดเอาไว้

"ขอบใจที่นายช่วยฉัน"

"อือ ไม่เป็นไร" ผมตอบกลับไป เหลือเวลาอีกต้งหลายวันเธอจะชอบฉันมั้ยเนี่ย เฮ้ออออ คงยากเเหะ

"กินข้าวเหอะ"

แค่นี้ก่อนล่ะกันนะค่ะคิดไม่ออกเเล้ว