ตอนที่2 ศรัตรูคนใหม่
"ฮ้าววววว"ฉันหาวในขณะที่เดินเข้ามาในโรงเรียน
"- -+"สายตาอำมหิตบางคู่จ้องมาที่ฉัน
"อึ๋ย " ฉันเอามือลูบเเขนตัวเอง
"ดี ยัยเผ็ด เธอชอ..."
"ชอบฉันรึยัง ใช่มั้ย" ฉันพูดดักขึ้นก่อน ก็มันเล่นถามทุกวันใครจะไม่รู้ทัน
"แหะๆ อะเอากระเป๋ามานี่ฉันถือให้"นายวินเซนต์กระเป๋าไปจากฉัน"
"ขอบใจ เเล้วไอ้เจลกับไอ้ไซส์ล่ะ"ฉันถาม
"อยู่บนห้อง รีบขึ้นไปเถอะ"นายวินเซนต์เดินนำขึ้นไปบนอาคาร
"- - ชิ้ง" สายตาอำมหิตจับจ้องมาที่ฉันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
"อึ๋ย รอฉันก่อนสิ" ฉันรีบวิ่งตามขึ้นไป
ห้องฟิสิกส์
"แหม พวกแกนี่ก้าวหน้าเร็วจังเลยนะ"ไอ้เจลเเซว
"ไอ้บ้าเงียบไปเลยนะแก"ฉันตวาดใส่แล้วตีหน้าผากมัน
"อุ๊ย น่ากลัวจังเลยง่า ไซส์ช่วยเค้าด้วยจิไอ้ขิงเเกล้งเค้าง่า"ไอ้บ้าเจลเกาะแขนนายไซส์เเล้วทำตาปริบๆ
"โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะที่รัก มาๆเดี๋ยวเป่าหน้าผากให้ เพี้ยง ดีขึ้นแล้วนะจ๊ะ^^"นายไวส์ลูบหัวไอ้เจลเเล้วเป่าที่หน้าผาก
อ้วก อุบาท สิ้นดีเลยไอ้พวกนี้ ดีนะที่ฝนไม่ตก ไม่งั้นฟ้า ผ่า--+
"เอ้าๆนั่งได้เเล้ว"เสียงอาจารย์ปรานี
เเล้วอาจารย์ก็เริ่มสอน
บรึ๋ย ปวดฉี่ เมื่อไหร่จะหมดคาบว่ะ
กริ๊งงงงงงงงงงงงงง ออดหมดคาบเรียน
(เสียงออดโครตลาวเลยว่ะ:nuto)(แล้วใครคิดล่ะว่ะ:น้ำขิง)
"นี่ วินปวดฉี่ว่ะ"ฉันสะกิดบอกนายวิน
"ก็ไปฉี่ดิ ฉันไปบีบกระเพาะปัสสวะแกไว้ไง"ดูมัน--+
"เออฝากกระเป๋าด้วย" ฉันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ
"เฮ้อ..." ฉันถอนหายใจด้วยความโล่ง
ฉันใส่ก.ก.น.แล้วออกมาล้างมือ
"--+"สายตาอำมหิต
"^^แหะๆ"ฉันยิ้มให้พวกรุ่นพี่นอโผล่ (เเรดนั้นเเหละ)
"เธอเป็นแฟนวินใช่มั้ย"ถามด้วยน้ำเสียงดุร้าย
"คะ ค่ะ"ฉันตอบไม่เต็มเสียง
"^^งั้นพี่ก็มีของขวัญมามอบให้"
"อะไรค่ะ"
"ก็นี่ไงย่ะ"
เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือของยัยรุ่นพี่ปะทะเข้ากับใบหน้าฉันอย่างจัง
"โอ๊ย ทำพวกพี่ทำอย่างนี้ล่ะ ฉันไปทำอะไรให้"
"ก็เธอมาอ่อยวินทำไมล่ะหะ!!!"ยัยรุ่นพี่ตวาด
"ฉันไม่ได้อ่อยนะ"
"อ๋อ แกจะบอกว่าวินมาหาแกเองงั้นหรอ"ร่นพี่อีกคนพูด
"ก็ ไม่เชิง"
"ไม่เชิงงั้นหรอ มิ้นจับมันไว้"ยัยรุ่นพี่มิ้นเข้ามาจับฉันไว้แล้วรุ่นพี่อีก 2 คนก็รุมตบฉัน
เพี๊ยะ!!!
"โอ๊ยปล่อยนะ" ฉันร้อง
"ร้องให้ตายก็ไม่มีใครช่วยแกหรอกนังร่าน" ยัยบ้านั่นจิกหน้าฉัน จนหนังถลอก
"ซี้ด โอ๊ย ฮึกปล่อยนะ"น้ำตาฉันค่อยๆไหลอาบแก้ม
"ร้องหรอ ฝนเปิดน้ำแล้วจับยัยนี่กดลงไป"
"ได้" สิ้นคำยัยพี่ฝนก็เดินไปเปิดน้ำเเล้วจับฉันลุกขึ้น
"โอ๊ย ปล่อยนะ"ฉันขืน
"ฤทธิ์เยอะนักใช่มั้ย นี่แนะ"ยัยรุ่นพี่มหาประลัยปล่อยหมัดเข้าที่หน้าท้องของฉัน
"อึก" ฉันตัวงอเพราะความจุก
"จับมันกดน้ำเลย"
"ฮึก"ตอนนี้ตาฉันเริ่มพร่าไปหมด สติฉันกำลังจะหลุดไปแล้ว
"พวกเธอจะทำอะไรเพื่อนฉัน"
"เจล" เจลงั้นหรอ ช่วยฉันด้วย ฉันได้เเต่พูดในใจ เพราะไม่มีเเรงแม้แต่จะขยับปาก
"ถ่าเพื่อนฉันเป็นอะไรไปฉันจะฆ่าเธอ"
"แต่ไซส์"
"เจลจับ ยัยพวกนี้ไปให้หมด พวกนายจะทำอะไรก็เรื่องของพวกนาย"
"วิน ไม่นะวิน ปล่อยนะ" อะไรกันเนี่ย โอ๊ยมึนหัวไปหมด
วูบ~ แล้วฉันก็จำอะไรไม่ได้
"อือ ที่นี้ที่ไหน" ฉันค่อยลืมตา แล้วพบกันผู้ขาย 3คน
"เธอเป็นอะไรรึป่าว"นายวินถามฉัน
"อือไม่เป็นอะไรแล้ว"
"กลับบ้านเถอะ"
"แล้วเรียนล่ะ"
"ไม่เป็นไรฉันบอกอาจารย์แล้ว"
"อือ กลับก็กลับ"
"ดูแลฃิงด้วยนะโว้ย"เจล
"เออบอกจารย์ด้วยนะ"
นายวินค่อยพยุงฉันไปที่รถ
วินเซนต์ Talk
ผมขับรถไปที่บ้านยัยเผ็ด ตลอดทางผมคอยมองยัยเผ็ดอยู่ตลอด พอครึ่งทางยัยเผ็ดก็หลับไป จะว่าไปยัยนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันแหะๆเหมือนลูกแมวตัวเล็กเลย (-(- -)-)โอ๊ยนี่เราคิดอะไรคเนี่ย เพิ่งไปแค่ 4วันเราจะชอบยัยนี่ไม่ได้นะ
เอี๊ยด ผมเบรกตรงหน้าบ้านยัยเผ็ด ผมลงจากรถไปกดกริ่งหน้าบ้าน ซักพัก ป้าบัวแม่บ้านก็เดินมาเปิดประตูให้
"สวัสดีครับ ผมพา น้ำขิงมาส่งครับ" ผมพูดกับป้าบัว
"ไหนล่ค่ะ คุณหนู"
ผมเดินไปอุ้ยัยเผ็ดลงมาจากรถ
"ว้าย ตายแล้ว คุณหนูไปทำอะไรมาค่ะเนี่ย เยินเชียว"
"เอ่อ ตกบันไดน่ะครับ" เป็นคำแก้ตัวที่โง่มาก ถ้าเชื่อก็บ้าแล้ว
" จริงหรอค่ะ คุณหนูเนี่ยซุ่มซ่าม จริงๆเลยนะค่ะพาคุณหนูไปนอนพักบนห้องดีกว่าค่ะ คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่อยู่"
ป้าบัวเดินนำเข้าไป แกเชื่อด้วยล่ะครับ
"เดี๋ยวป้าไปเอาที่ทำแผลมาก่อนนะค่ะ ฝากดูแลคุณหนูด้วย"
ผมวางยัยเผ็ดลงเเล้วนั่งลงข้าง
"นี่ ค่ะคุณวิน" ไปโคตรเร็วเลยว่ะ
"ป้าไปเถอะครับเดี๋ยวผมดูขิงให้"
"ฝากด้วยนะค่ะ ป้าไปทำงานก่อน"แล้วป้าบัวก็เดินออกไป
ผมค่อยบรรจงทำแผลให้ยัยเผ็ดจนเสร็จ แล้วหยิบการ์ตูนขึ้นมาอ่าน หวังว่าคงไม่มีการ์ตูนโป๊นะ(หนอยไอ้พระเอกนางเอกฉันไม่โรคจิตนะย่ะ ชิ:onuto)
"อือ อ้าวนายวินหรอฉันมาอยู่นี่ไดไงเนี่ย"ยัยเผ็ดค่อยๆลุกขึ้นนั่ง
"ก็ฉันนี่เเหละอุ้มเธอขึ้นมา ดีที่พ่อเเม่เธอไม่อยู่เจอป้าบัว"
"เเล้วนายบอกป้าบัวว่าไง"
"เธอตกบันได"
"หา แผลเยินขนาดเนี่ยนี่นะ เชื่อก็บ้า"
"แต่แกบ้า "
"ป้าบัวเชื่อหรอ"
"สนิทใจ"
"อือ "ยัยเผ็ดยกมือตัวเองขึ้นมาดูเเล้วรีบวิ่งไปหน้ากระจก
"กรี๊ดดดดดดด มัมมี่" ยัยเผ็ดร้องดัง
"มัมมี่บ้าอะไรล่ะ ก็เธอนั่นแหละ--+"
"นี่ ไอ้บ้านายทำแผลภาษาอะไรหะ"ยัยเผ็ดตะโกน
"จะตะโกนทำไมเนี่ย ก็ทำภาษไทยเนี่ยเเหละ"
ยัยเผ็ดโกรธเว่อร์ ว่ามั้ยครับ ผมก็แค่เอาผ้ากอตพันแขนซ้ายแล้วอ้อมหลังไปพันแขนขวา แล้วม้อนขึ้นคอไปพันที่หน้าผาก ก็แค่เนี่ย (เป็นฉันก็โกรธ:onuto)
"บ้า บ้านนายเคยรับจ้างดองมัมมี่รึไงหะ" ยัยเผ็ดบ่นเเล้วทำแผลให้ตัวเองใหม่
"แต่เธอโดนดองตัวแรกเลยนะ"
"ฉันไม่ใช่มัมมี่นะย่ะ"ยัยเผ็ดเอาม้วนผ้ากอตปาใส่ผมเเต่ ผมหลบทัน
"ไม่ได้แอ้มฉันหรอก" ล้วยัยเผ็ดก็ขว้าหมอนมาตีผม
"ชิ " ยัยนี่งอนแบบเด็กๆเลยเเหะ
"อย่างอนดิ" ผมง้อ
"ไม่ได้งอน โกรธโว้ย" แป่ววววว
"อือ โกรธก็โกรธ
"ขอบใจนะ"
"หา อะไรนะ" อุบัติกาลโลกถล่มยัยนี่ขอบใจผมด้วยแหละ น่าจะอัดเอาไว้
"ขอบใจที่นายช่วยฉัน"
"อือ ไม่เป็นไร" ผมตอบกลับไป เหลือเวลาอีกต้งหลายวันเธอจะชอบฉันมั้ยเนี่ย เฮ้ออออ คงยากเเหะ
"กินข้าวเหอะ"
แค่นี้ก่อนล่ะกันนะค่ะคิดไม่ออกเเล้ว