“โอ้ย!!  ใครวะ ถือดียังไง มา มา....” ดึงผมฉัน

“ฉันเองมีปัญหาไรมั้ย”

“พี่กาว!!”

“เออ ฉันเอง ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามหนีมานี่เลย” ฉันค่อยๆก้าวเท้าอย่างช้าๆเพื่อจะหนี

“O_O อ๊อก” แต่ฉันก็โดนพี่กาวใช้วงแขนล๊อคคอเอาไว้จนดินไม่หลุด

“ เดินตามฉันมาเดี๋ยวนี้เลย” พี่กาวเปลี่ยนจากล๊อคคอฉัน แล้วมาจับมือของฉันไว้แทน พี่กาวดึงมือให้ฉันเดินตามเขาไป

“ปล่อยสิพี่กาว ฉันเดินเองได้” ฉันสะบัดมือออก มือของพี่กาวที่จับมือฉันจึงหลุดออกทันที

“งั้นก็เดินตามมาดีๆ”  ทำเป็นพูดเสียงแข็งคิดว่าฉันจะกลัวพี่เหรอ ฉันไม่ได้กลัวหรอกนะก็แค่เกรงใจเท่านั้นแหละ แต่สุดท้ายฉันก็ต้องเดินตามไอ้พี่กาวตัวแสบไปนะแหละ พี่แกส่งข้อความมาทำแมวอะไรวะ ก็เห็นมาดักรอหน้าห้องอีกแล้ว แต่คราวนี้มาคนเดียวแหะ แล้วพวกคนอื่นละ ปกติก็จะแห่มาเป็นฝูง เอ้ย !! เป็นกลุ่มไม่ใช่เหรอ

“รีบเดินมาเร็วหน่อยสิ เดี๋ยวก็หมดเวลาพักกันพอดี”

“จะให้เหาะไปเลยมั้ยค่ะ” พูดได้สิก็ตัวเองขายาวก้าวทีนึงก็เท่ากับของเราสามก้าวแล้ว แล้วดูสิจะรีบเดินไปไล่ควายเหรอไงเพ่ ช้าๆหน่อยตามไม่ทัน

“จะเหาะเหรอ เอาสิถ้าทำได้ก็ทำเลย ฉันไม่ว่า”  พี่กาวเอียงหน้าหันมายิ้มเยาะให้ฉัน  พูดตอกกลับซะทำให้เส้นเลือดบนหัวคิ้วฉันกระตุกเลย แล้วฉันก็ไม่พูดอะไรอีกเลย รีบเดินจ้ำตามพี่กาวไปจนถึงดาดฟ้า

“เฮ้อ~~ พอเห็นยัยนี่แล้วฉันคิดว่าคงไม่เหมาะทั้งสองสีนั่นแหละ” พี่ดัมพ์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นฉัน แล้วเหมาะไม่เหมาะเรื่องอะไรว่ะ

“น่านนะสิ” พี่อาร์มเดินเข้ามาสำรวจมองฉันหัวจรดเท้า ก่อนจะเป่าฟองสบู่ใส่หน้าฉัน เดียะก็กระโดดงับคอซะเลย

“พวกเราอุตส่าห์ช่วยคิดให้นะว่าระหว่างสีดำกับสีแดงสีไหนจะเหมาะกว่ากัน สรุปแล้วเธอนะใส่ สีขาว cotton นั่นแหละดีที่สุด เด็กหนอเด็กริจะเซ็กซี่ตั้งแต่เด็ก” พี่เอกจ้องมองฉันก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอา 

(./////.) อยากจะเอาหน้าและตัวแทรกลงดินแล้วไปผุดที่ป่าช้าวัดไหนก็ยอมแล้วอายโคตรเลย ไอ้พี่แสบสองตัวนั่นดันเอามาเล่าให้ไอ้พี่แสบที่เหลือนี่ฟังหมด

“เอ้า เอ้า ยืนหน้าแดงอยู่นั่นแหละ”

“(-_-++) มีไรค่ะ” 

“รีบไปจัดการซื้อของกินมาให้พวกฉันได้แล้วไป”

“แล้วพวกพี่จะกินอะไรอะ”

“อะไรก็ได้” เป็นของที่หายากเลยนะนั่น

“เงินด้วย” พี่อเล็กส์ยื่นเงินมาให้ฉัน ฉันรับเงินก็รีบวิ่งไปโรงอาหารจัดแจงซื้อของมาให้ไอ้พวกรุ่นพี่นั่น เหมือนเดิมค่ะ ต้องถือของของคนสิบเอ็ดคนด้วยตัวคนเดียว แล้วในที่สุดฉันก็ลากสังขารกับของกินมาให้ไอ้พวกรุ่นพี่นั่นจนถึงที่

“เอ้า !! เอาไป แล้วก็นี่เงินทอน” ฉันยื่นถุงขนม เรียกว่ากระสอบดีกว่า พร้อมกับเงินทอนให้พวกรุ่นพี่

“เสร็จแล้วใช่ป่ะ ฉันกลับล่ะ” ฉันหมุนตัวกลับด้วยใบหน้าระรื่นเพราะฉันจะได้ไปสักที

“เดี๋ยว.....ก่อน” ฉันยังไม่ทันจะย่างก้าวก็โดนเสียงของปีศาจเรียกรั้งตัวเอาไว้จนได้

“อะไรอีก..ล่ะ” 

“ไปซื้อไอ้นี้มาเพิ่มอีกดิ”

“ค่ะ แล้วมีใครจะเอาอะไรอีกมั้ย” พวกรุ่นพี่ทุกคนต่างส่ายหน้าพร้อมกัน เมื่อได้รับคำสั่งฉันก็ต้องทำตามจึงปฏิบัติการวิ่งไปซื้อของที่พี่กาวต้องการ ไปรอบแรกไม่ค่อยเท่าไร รอบสองเริ่มเหนื่อยนิดหน่อยแต่พอทนได้ เมื่อได้ของที่ต้องการฉันก็รีบนำไปให้พี่กาวโดยเร็ว

“บาสไปซื้อนมให้พี่หน่อย” เสียงตะโกนสั่งการของพี่หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมรั่วกั้นของดาดฟ้า

“อะไรกันพี่หนึ่งเมื่อตะกี้บาสก็ถามแล้วทำไมไม่บอกล่ะ” ฉันทำหน้ามุ่ย

“ก็ตอนนั้นฉันยังไม่อยากได้นี่น่า” พี่หนึ่งตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบแล้วยังคงก้มหน้าอ่านการ์ตูนต่อไป

“ค๊า...ได้ค๊า แล้วมีใครต้องการอะไรอีกมั้ยอ่ะจะได้ไม่ต้องไปหลายรอบน่ะ” ทุกคนส่ายหน้าพร้อมกันเหมือนเดิม แล้วฉันก็ปฏิบัติการวิ่งไปซื้อนมให้พี่หนึ่ง แล้วนำกลับมาให้พี่หนึ่งที่นั่งรอรับประทานอยู่ รอบที่สามฉันเริ่มหอบเหมือนหมาหอบแดดแล้วนะ

“บาส” 

“อะไรอีกล่ะ” ฉันหันหน้าไปหาคนเรียก น้ำเสียงของฉันเริ่มเซ็งขึ้นมาตะหงิดๆ

“ไปเอาโน้ตเพลงที่ชมรมดนตรีไทยให้พี่หน่อย ไปบอกกับพี่แป้งนะว่ามาเอาโน้ตให้พี่” พี่ดัมพ์สั่ง

“ไม่เอา ชมรมพี่อยู่ที่ตึกศิลป์นู้นบาสไม่ไป”

“กฎ ข้อที่ 1” น้ำเสียงที่เอ่ยบอกถึงกฎของการเป็นทาสนั่นฟังดูเย็นชาและมันยังแฝงความไม่พอใจที่สำคัญมันออกมาจากปากของผู้ที่เป็นหัวหน้าแก๊ง

“ก็ได้ค่ะ ก็ได้ อยากจะใช้อะไรได้เลยค่ะ ข้ารับใช้ผู้นี้จะทำตามคำสั่งทุกอย่างโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น”  ฉันพูดด้วยน้ำเสียงประชดอย่างแรง แต่คำพูดของฉันมันกลับทำให้เจ้าของหน้านิ่งเมื่อกี้กลับมีรอย

ยิ้มขึ้นมาทันที คงจะมีความสุขล่ะสิที่ได้แกล้งฉัน คราวนี้ฉันต้องลากสังขารไปยังตึกศิลป์ แถมยังต้องแถกขึ้นไปตั้งชั้น 4 อีกเฮ้ออออ

                “ขอโทษค่ะ ไม่ทราบว่าใครชื่อพี่แป้งค่ะ” อย่าหันมามองด้วยสายตาดุกันแบบนั่นจิ ก็หนูไม่รู้จักนี่น่า

                “พี่เอง มีอะไรเหรอ” โอ้ พระเจ้านางฟ้าลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ได้ไงนะ เหรอโดนถีบตกลงมาล่ะเนียะ คนอะไรทำไมมันถึงได้สวยบาดใจอะไรอย่างนี้

                “นี่น้องค่ะ ตกลงมีธุระอะไรกับพี่เหรอ” เสียงหว๊านหวานอ่ะ พูดจาก็ไพเราะ

                “เอ่อ น้องค่ะ ตกลงว่า...”

                “เอ่อ อ๋อ พี่ดัพม์ให้มาเอาโน้ตเพลงของพี่ดัมพ์นะค่ะ” ฉันกลับเข้าร่างทัน นึกว่าจะลอยไปสะแล้ว

                “จ้ะ งั้นรอพี่เป็ปนะเดี๋ยวพี่ไปเอามาให้” หลังจากรอได้ไม่นานพี่แป้งสุดสวยก็นำโน้ตเพลงมาให้

“ขอบคุณคะ” ฉันยิ้มให้

“น้องบอกพี่ดั๊มพ์ด้วยนะว่าวันนี้ตอนเย็นให้มาหาพี่ที่ชมรมด้วย” ฉันพยักหน้ารับคำแล้วก็บอกลาพี่แป้งลากสังขารของตัวเองกลับไปยังดาดฟ้าของตึกสาม

“นี่ฉันต้องเดินขึ้นบันใดอีกแล้วเหรอ” ฉันมองดูขั้นบันใดอย่างท้อใจ ขึ้นบันลงบันใดมาก็หลายรอบแล้ว สภาพขาของฉันมันบอกว่าไม่ไหวแล้ว แต่สุดท้ายฉันก็ขึ้นมาถึงดาดฟ้าจนได้ โดยที่ชั้นสุดท้ายฉันใช้วิธีคลานลากสังขารเหมือนสภาพของผีญี่ปุ่นยังไงก็ยังงั้น

“เอ้อ ในที่สุดก็ถึงสักที” ฉันปล่อยตัวลงนอนกับพี้นทันที นี่หวังว่าคงจะไม่ใช้ชั้นทำอะไรอีกนะ

“อะไรกันหมดสภาพแล้วเหรอ” พี่อเล็กส์นั่งเอาไม้จิ้มๆฉัน นี่ฉันไม่ใช่อุนจินะเฟ้ยที่เอาไม้มานั่งเขี่ยเล่นอยู่นะ แต่จะตอบโต้ตอนนี้ก็ไม่ไหวขอพักยกก่อน

“จะตายเปล่าเนียะ” พี่อเล็กส์ยงคงเอาไม้จิ้มตัวฉันต่อไป

“ไม่ต้องมาทำสำออยเลย ลุกขึ้นมานี่เดี๋ยวนี้เลย เร็วๆ!! ” ทำเป็นเสียงแข็งเชียวนะไอ้พี่กาวกลัวว่าคนอื่นไม่รู้เหรอไงว่าตัวเองดุ ดุเหมือนอะไรคิดเองก็แล้วกัน

“พี่กาวบาสไม่ไหวแล้วจริงๆนะ ขาบาสไม่มีแรงแล้วอะ พี่คิดดูสิบาสต้องวิ่งขึ้นลงตั้งกี่รอบอะ”

“ไม่ไหว แต่ทำไมปากของเธอถึงยังพูดฉอดๆอยู่อีกล่ะ”

“โอ้ย!! บาสเจ็บนะ” พี่กาวเดินมาดีดหน้าผากฉันเข้าไปเป็กนึง ฉันลุกขึ้นนั่นลูบหน้าผากของตัวเองด้วยความเจ็บ

“เออ พี่ดั๊มพ์พี่แป้งฝากมาบอกว่าตอนเย็นนี้ให้ไปหาที่ชมรมด้วย”

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะพอบอกว่าแป้งอยากเจอ” พี่จ๋อยพูดแหย่พี่ดั๊พม์ทำให้พี่ดั๊มพ์หน้าแดงขึ้นมาทันที

“ทำไงได้วะ กว่าจะจีบได้อยากนี่หว่า” พี่ดัมพ์เกาหัวตัวเองแกรกๆด้วยอาการเขิน

“นี่พี่ดัพม์กับพี่สาวคนสวยนั่นเป็นแฟนกันเหรอ”

“ใช่ ไอ้หมอนี่ลงทุนเข้าชมรมดนตรีไทยเลยนะ”

“อา..ห่ะ” ฉันพยักหน้าพร้อมกับอาการเอ๋อรับประทาน

“มีไร อย่าบอกว่าเธอชอบไอ้ดั๊มพ์มัน” พี่หนึ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านการ์ตูนถามฉัน

“เปล่าสักหน่อย ก็แค่.....” 

“อะไร” ทุกคนต่างตั้งหน้ารอฟังคำตอบจากฉันยกเว้นพี่กาว

“คิดว่าพี่เค้าสวยมากเลยนะ แหะ” ฉันแสยะยิ้ม ที่จริงจากเรื่องที่ได้รู้มันทำให้ฉันได้รู้ซึ้งเลยว่าระหว่างดอกฟ้ากับหมาวัดมันเป็นยังงี้นี่เอง  ถึงแม้นว่าพี่ดัมพ์จะหน้าตาดีกว่าผู้ชายธรรมดาทั่วๆไปก็เหอะ(ยกเว้นไอ้พวกแสบที่เหลือนะ) แต่พอมาเจอกับพี่แป้ง พี่ดั๊มพ์ก็กลายเป็นหมาวัดดีๆนี่เอง