“อืมมม.....เราเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรกันนะ หาววว ช่างมันเหอะนอนต่อดีกว่า” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ก็มันยังง่วงนอนนี่น่าก็เลยทำให้ลืมตาไม่ขึ้นฉันพลิกตัวแล้วซุกตัวเข้าไปกอดหมอนข้างใบใหญ่ ฉันเอามือลูบไล้ไปมาที่หมอนข้างที่อยู่ข้างๆ  เอ๋? ทำไมสัมผัสแล้วมันให้ความรู้สึกแปลกๆมันไม่คุ้นมือยังไงชอบกล ทำไมมันแข็งๆไม่นุ่มฟ่ะ  ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ หันหน้าเหลือบตามองรอบๆ เพดานสีขาวสะอาดตาแบบนี้มันห้องพี่ก้องนี่หว่า ฉันหลับตาหันหน้ากลับมาซุกหมอนข้างที่ให้ความรู้สึกผิดแปลกไปจากเดิมอีกครั้งทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วฉันก็ต้องสะดุ้งเบิกตากว้างเมื่อนึกออก  โอ้มายก๊อดดดด สิ่งที่เผชิญอยู่ตรงหน้าก็คือแผงอกกว้างแล้วไอ้ที่ตัวเองกำลังนอนกอดก่ายใช้มือลูบๆอยู่นั้นตอนนี้มันไม่ใช่น้องอุ่นหมอนข้างประจำตำแหน่งของฉัน แต่มันกับเป็นร่างกายอุ่นๆของไอ้มนุษย์ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ชาย หน้าของฉันรู้สึกร้อนวาบขึ้นมาทันที พยายามระงับความตื่นตระหนกตกใจแหงนหน้ามองหน้าผู้ชายที่กลายเป็นหมอนข้างจำเป็นใจภาวนาขออย่าให้เขารู้สึกตัวตื่นจากการเข้าเผ้าพระอินทร์เหมือนฉัน สิ่งที่หวังไว้เป็นจริง พี่กาวยังคงปิดตาหลับสนิทสัมผัสได้จากการหายใจที่สม่ำเสมอ  ฉันยกค่อยๆยกแขนของพี่กาวที่อยู่บนตัวฉันออกแล้วใช้แขนยันตัวลุกขึ้นช้าๆเตรียมก้าวขาลงจากเตียง

                กรี๊ดดดด มันเป็นเสียงที่ดังอยู่ข้างในไม่สามารถปล่อยออกมาสู่ภายนอกได้แม้ว่าตอนนี้ฉันอยากกรี๊ดให้เสียงดังแค่ไหนด้วยความตกใจ เมื่อโดนวงแขนแข็งแรงคว้าตัวฉันให้กลับเข้าไปสู่อ้อมอกกว้างอีกครั้ง

                “จะหนีไปไหนยัยตัวจุ้น” เสียงกระซิบข้างหูเบาๆของพี่กาวมันทำให้ฉันขนลุกซู่ ไม่ได้เขินอะไรหรอกแต่มันจักกะจี้นะ

                “พี่กาวปล่อยบาสนะบาสจะกลับบ้าน” ฉันดิ้นขลุกขลักไปมาอยู่ภายใต้อ้อมแขนแข็งแรงนั่น

                “ไม่...พี่บอกแล้วไงว่าจะแก้แค้นเธอเรื่องเมื่อคืน” คราวนี้ไม่ใช่เฉพาะแค่แขนเท่านั่นที่รัดตัวฉันอยู่พี่กาวใช้ท่อนขามาพาดไว้บนขาฉันไม่ให้ฉันใช้ลูกถีบได้ แต่พี่แกจะรู่ไหมนะว่ามันไม่ใช่เบาๆเลยนะนั้น

                “ก็บาสมาเฝ้าไข้ไถ่โทษแล้วไง”ฉันใช้ท่อนแขนพยามดันตัวพี่กาวออก

                “นั่นถือว่าเป็นการตอบแทนเรื่องที่พี่ซื้อตุ๊กตาให้” ฉันไม่ใช่คนจีนสักหน่อย ที่ บุญคุณต้องทดแทน ‘แค้นต้องชำระ’

                “แต่ไอ้เงินที่ซื้อมันเป็นเงินบาสนะ” แล้วฉันจะต้องตอบแทนด้วยเหรอไงฟ่ะ เงินฉันชัดๆ

                “งั้นก็ตอบแทนเรื่องโทรศัพท์” 

                “งั้นพี่กาวก็เอาคืนไป บาสไม่ได้อยากได้สักหน่อย พี่กาวยัดเหยียดให้ต่างหาก ปล่อยบาสดิ” ฉันยังคงไม่ละความพยายามที่จะเอาตัวออกจากอ้อมกอดของพี่กาว ไอ้พี่กาวทำให้เด็กอย่างฉันใจเต้นเนียมันบาปนะ เดี๋ยวตกนรกนะเอ้อ

                “ไม่ต้องพูดมากเลยยังไงพี่ก็ไม่ปล่อยเธอหรอก” ฉันหยุดดิ้นใช้สติขอคิดแผนใหม่ก่อนดีกว่า อ๊ะ!! นึกออกแล้ว คราวนี้ต้องปล่อยแน่ เอาล่ะ หนึ่ง ส่อง ซ่ำ

                งับ!!

                จ๊ากกกกกก!!!

                ได้ผลพี่กาวรับผลักตัวฉันออกทันที อิอิ สม อยากไม่ปล่อยดีนัก

                “นี่ทำบ้าอะไรของเธอ เป็นหมาเหรอไงถึงได้ชอบกัดนักนะ” พี่กาวลูบอกตัวเองที่โดนฉันกัด  ไม่รู้หรอกว่าจะเลือดออกรึเปล่าแต่ขอบอกว่างับฝังรอยแบบไม่ยั้งอ่ะ  แต่สงสัยว่าเลือดคงจะออกแหละ ก็ตอนนี้มันค่อยซึมมาเลอะที่เสื้อแล้ว โอ้ นี่ฟันฉันมันคมขนาดนั้นเลยเหรอ

                “สมน้ำหน้าก็อยากไม่ปล่อยบาสดีนัก เป็นไงโดนเข้าไปอีกที บาสเคยบอกแล้วไงว่าอย่ามาดูถูกคนอย่างไอ้บาส เฮ้อ~~~บาสรู้สึกดีจังเลยที่สามารถทำให้ ‘นายกาวพล  ภักดีพิสุทธิ์’ ผู้ชายที่ภูมิใจนักภูมิใจหนาว่าไม่เคยมีหญิงใดฝากรอยแผลไว้บนร่างกายของตัวเอง แต่กลับโดนสาวน้อยน่ารักคนนี้ฝากรอยเอาไว้ ฮ่าๆๆๆ ” ฉันลุกขึ้นยืนเท้าสะเอวชูนิ้วตัววีด้วยความสะใจ

                “ไอ้เด็กบ้านิ มันจะมากไปแล้วนะ ครั้งแรกฉันยังพอทน แต่สำหรับครั้งที่สองมันอยากเกิดให้อภัย อย่าคิดว่าเธอเป็นเด็กแล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้” พี่กาวลุกขึ้นยืน จ้องหน้าฉันด้วยสายตาดุ พูดด้วยน้ำเสียงเข้ม

                “แล้วไงพี่จะทำอะไรบาส จะแกล้งบาสยังไงอีก หรือพี่กาวจะเอาคืนโดยการต่อยบาสดี เอาสิต่อยเลย ต่อยเลย จะได้จบๆกันไป” ฉันเชิดหน้าถามอย่างถ้าทายพี่กาวขยับตัวเข้ามาประชิด

                “ฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอกมันไม่ใช่นิสัยของสุภาพบุรุษอย่างฉัน” เออ ช่วยบอกหน่อยสิไอ้ที่พี่แกบอกนะ มันเข้าข่ายหลอกตัวเองใช่ป่ะ จากที่รู้จักกันมาไม่เค๊ย ไม่เคยเห็น ไอ้คำว่าสุภาพบุรุษจากตัวพี่แกเลย ทำใจค่ะ

                “แล้วจะเอาไง”

                “ในเมื่อเธอทำให้ตัวฉันเป็นรอย ฉันก็จะทำเธอบ้าง” พี่กาวกระตุกยิ้มก่อนจะเข้ามารวบตัวฉันแล้วก้มลงซุกหน้าที่ลำคอของฉันแล้วก็ แล้วก็ แล้ว...ก็....ดูดที่ต้นคอด้านหลังของฉัน กรี๊ดดดดดดดด พี่กาวเป็นแวมไพร์เหรอ เค้าเลือดน้อยนะเดี๋ยวกลายเป็นโรคโรหิตจางจะทำไง

                “กรี๊ดดดดด ทำบ้าอะไรนะพี่กาว ปล่อยบาสนะ” ฉันทั้งผลักทั้งดันตัวพี่กาวแต่เหมือนว่าไร้ผลมันไม่ได้ทำให้ไอ้พี่กาวที่กำลังบ้าอยู่ตอนนี้ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับให้พี่กาวรัดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม

                “โอ้ย พี่กาวบาสเจ็บ” พี่กาวก็ผละตัวออกไปเมื่อได้ยินเสียงร้องของฉัน

                “ยังเหลืออีกหนึ่ง” พี่กาวมองหน้าฉันแววตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะคว้าข้อมือฉันหงายขึ้นแล้วยกขึ้นมาพร้อมกับก้มลงใช้ปากดูดเบาๆ

                “พี่กาว พี่กาว ปล่อยดิ” ฉันพยามดึงมือออก ส่วนอีกมีก็รั่วทุบลงไปที่ไหล่ของพี่กาว ในที่สุดพี่กาวก็ปล่อยมือฉัน ฉันรีบยกขึ้นมาดูร่องรอยของสิ่งที่พี่กาวทำ มันแดงจนเห็นได้ชัด

                “คราวนี้ไอ้เรื่องรอยกัดของเธอฉันจะถือว่าเราเจ๊ากันไปก็แล้วกัน”

                “ทำบ้าอะไรนะไอ้พี่กาวบ้าดูดิแดงเป็นจ้ำเลย” ทำแบบเดียวกับที่คอเราเลยสงสัยคงจะเป็นรอยแบบนี้เหมือนกัน

                “ก็ทำรอยคิสมาร์กไง ไม่รู้จักเหรอ” พี่กาวยิ้มเย้ย

                O///O คิสมาร์กเหรอ

                “กรี๊ดดดดดดดดดดดด”

                “นี่เลิกกรี๊ดสักทีได้ไหมแก้วหูฉันจะแตกอยู่แล้ว” พี่กาวทำหน้าแหย

                “ไอ้พี่กาวทะลึ่ง! ไอ้พี่กาวโรคจิต! ไอ้ ไอ้ ไอ้ลุงลามก!! ” พี่สิ้นคำว่าลุงเท่านั้นแหละพี่กาวหันขวับทำตาเขียวเข้มใส่ฉันทันที ฉันรีบหมุนตัวกลับแต่ขาแข้งมันเกิดไม่เป็นใจดันมาพันกันซะงั้นทำให้เสียหลักหล่นลงจากเตียงก้นจ้ำเบ้าดีนะที่เตียงไม่สูงมากทำให้แค่เจ็บนิดหน่อย ไอ้พี่กาวได้ทียืนหัวเราะเยาะเย้ยสะเต็มที่ ไอ้เราก็ได้แต่นั่งลูบก้นตัวเองป้อยๆ

                “ไม่ช่วยแล้วยังจะมาหัวเราะเยาะอีก ไม่ขำเลยนะ” ฉันแหวใส่พี่กาวแล้วรีบลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะ

                “ก่อนจะออกไปก็แกะผมปล่อยลงดีกว่านะ ใครเห็นเข้าเธอจะอายเสียเปล่าๆ” เสียเย้ยดังตามหลังมา ฉันหันไปส่งสายตาอาฆาตแถมพยาบาทให้ด้วยอีก 15000 โวลล์  ดึงโบว์ที่มัดผมหางม้าออกปล่อยให้สยายปกปิดรอยตามคำแนะนำของไอ้รุ่นพี่ตัวร้าย เดินกระแทกเท้าออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูดังปังใส่ไอ้คนที่อยู่ในห้อง เขินก็เขิน อายก็อาย โกรธก็โกรธ แค้นก็แค้น สรุปแล้วตอนนี้ฉันมีมันทุกโหมดอารมณ์ เมื่อลงมาถึงข้างล่างก็พบพี่ก้องที่กำลังเดินเข้ามาในบ้านพอดี

                “อ้าวเพิ่งกลับเหรอบาส แล้วนั่นเป็นอะไรทำไมเดินหน้าเหมือนปลาบู่แบบนั้นล่ะ”

                “ไม่ต้องมาพูดด้วยเลย บาสโป้งพี่ก้องแล้ว” ฉันยกนิ้วโป้งให้พี่ก้องพร้อมค้อนใส่อีกวงใหญ่สะบัดหน้าเดินจ้ำๆออกไปไม่รอฟังคำสวน

                “อะไรของแกว่ะไอ้บาส ฉันทำอะไรให้แกอีกว่ะเนียะ งง เฟ้ย งง” ถึงฉันจะไม่รอฟังแต่ก็ได้ยินเสียงบ่นของพี่ก้องส่งท้ายให้ฉัน

*************************************************************

ครั้งนี้มาอัพดึกมากคับ ตีสองกว่าๆแล้ว เอาล่ะยังไงก็ช่วยเม้นท์และไหวตกันให้เยอะๆนะคับ

มีเรื่องอยากจะบอกหน่อยฮับ

1. ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆคะแนนโหวตนะคับ

2.ขอบคุณที่คอยติดตามนิยายของเราทุกเรื่อง

3 .ขอบคุณที่อ่านนิยายของเรา

4.ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่าน

5.งานยุ่งมากทำให้อัพเรื่องช้าได้โปรดอย่าโกรธเราเลย

6. ช้านิด ช้าหน่อย แต่่ส่วนมากจะช้านาน ก็ขอให้ติดตามนะฮับ

เริ่มไรสาระแล้ว เอาเป็นว่า บายๆแล็วเจอกันตอนหน้านะฮับ