กลับมาแล้วค๊า ฉันเดินเข้าไปในครัวเปิดตู้เย็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหาย
เดี๋ยวนี้กลับบ้านช้าจังเลยนะไปถเลถไลที่ไหนมาอีกละ แม่ที่กำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารค่ำพูดเชิงดุ
ไม่เอานะจ๊ะนุชอย่าทำหน้าดุสิจ๊ะ พ่อทำเสียงอ่อนเสียงหวานคลอเคลียแม่อย่างออดอ้อนโบกมือพร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาไล่ฉันไห้ออกไป ชิอยากอยู่สวีทกันสองคนล่ะสิ เออก็ได้ฟระไม่อยู่เป็นก้างขวางคอก็ได้ทำตัวเป็นข้าวใหม่ปลามันกันอยู่ได้ เป็นแบบนี้ที่ไรไม่เคยเห็นหัวฉันสักที เซ็งค่าเซ็ง ฉันวางแก้วน้ำแล้วเดินออกจากครัวไปปล่อยให้พ่อกับแม่ให้อยู่ในครัวกันเพียงลำพัง ฉันเดินขึ้นมาบนห้องเมื่อเปิดประตูห้องสิ่งที่เห็นมันทำให้ฉันต้องตกใจ
จ๊ะพิกานต์ ใช่ค่ะยัยพวกนี้มานั่งทำหน้าปั่นเจ๋ออยู่บนห้องฉันส่งสายตาส่อแววอยากรู้อยากเห็นมาเต็มพิกัด
ว่าไงจ้ะยัย กีรติ ทำไมเพิ่งเลิกเรียนเหรอไงย่ะหล่อน ยัยพิทำหน้าเย้ยแต่ก็ไม่วายจะปนความกระแดะแอ็บแบ่วของมันเข้าไปด้วย
นี่แกจะไปไหนทำไมไม่บอกกันบ้างวะดีนะที่พวกเราไม่หลุดบอกพ่อกับแม่แกว่าแกไม่ได้ย่างกรายไปโรงเรียนวันนี้นะ
โทษทีจ๊ะพอดีฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะหยุดเรียนอ่ะนะก็เลยลืมโทรบอกพวกแก ฉันเดินเข้าไปวางกระเป๋าบนโต๊ะเขียนหนังสือแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง
บาสจ้า ยัยพิทำเสียงอ่อนเสียงหวานพร้อมกับเอามาลูบตัวฉัน
อะไร ฉันปัดมือยัยพิออก
พ่อแกนี่หล๊อหล่อไม่เปลี่ยนเลย เห็นกี่ครั้งก็ยังคงทรมารใจกระเทยอย่างฉันอย่างแรงขอบอก ช่วยถามพ่อแกหน่อยดิว่าไม่สนใจลองของแปลกบ้างเหรอ เอ๊ะ อี่นี่ก็เล่นของสูง พ่อตูมันก็ไม่เว้น
ฟังนะยัยพิถึงพ่อฉันจะเจ้าชู้ขนาดไหนแต่พ่อฉันก็คงไม่คิดสั้นขนาดเอาของแปลกอย่างแกมาทำเมียน้อยหรอกยะ
ชิ ยัยพิสะบัดหน้าใส่ เพี้ยง!! ขอให้หัวมันหลุดออกจากตัว
นี่มาคุยเรื่องนี้กันก่อนดิ นี่บาสแกรู้ไหมว่าพวกฉันตกใจนะที่จู่ๆพี่ก้องไปหาเราที่ห้องด้วยใบหน้าตื่นบอกว่า แกเดินสะดุดกอหญ้าล้มลงทำให้ไวรัสไข้หวัดไส้เดือนแทรกซึมเข้าสู่บาดแผลและแล่นเข้าสู่สมองทำปฏิกิริยากับขี้เลื่อยที่มีอยู่ไหลเข้าไปอุดตันเซลล์สมองซีกขวาส่งผลกระทบต่อการทรงตัวทำให้เดินไม่ได้เพราะข้อเท้าแพลง แล้วให้บอกอาจารย์ว่าแกไม่สบาย รู้สึกว่าไอ้กานต์จะจำได้ทุกประโยคเลยนะ แล้วไอ้ขี้เลื่อยของพี่แกมันเกี่ยวอะไรกับการทำให้ข้อเท้าแพลงฟ่ะ บ้าแล้วพี่ตู
แล้วตกลงแกหายไปไหนกันแน่ย่ะ เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย และที่ฉันสงสัยไม่หายก็คือว่า พี่กาวสุดหล่อไม่มาเรียนด้วยวันนี้ หรือว่าแกหายไปกะเค้า
พี่ก้องให้ฉันไปเฝ้าไข้พี่กาว ฉันตอบคำถามไอ้พวกที่อยากรู้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนสะปริงตัวลุกขึ้นเดินไปหน้ากระจก
แล้วพี่กาวป่วยเป็นไร ยัยพิกระดื๊บเดินเข้ามาใกล้ ยัยนี่มันฟังบ้างป่าวฟ่ะก็บอกอยู่เหม็บๆว่าเฝ้าไข้ก็ต้องเป็นไข้สิ ยังเจือกมาถามอีกว่าป่วยเป็นอะไร
โรคบ้า ฉันพูดเสียงในลำคออย่างหมั้นไส้เมื่อนึกถึงหน้าไอ้พี่กาว
แกว่าอะไรน่ะ
อะ อ้อ ก็บอกว่าเป็นไข้หวัดนะ ฉันยิ้มให้ยัยพิ แล้วจัดการรวบผมของตัวเองโดยการม้วนเป็นมวยแล้วติดที่หนีบผม แลซ้ายแลขวา
ว้ายยยยตายแล้ว ฉันต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆยัยพิก็ร้องโวยวายขึ้นมา
เป็นอะไรพิ ทุกคนต่างตกใจรีบลุกเดินปรี่เข้ามาหายัยพิ
ยัยบาสนี่มันรอยอะไรกันย่ะ ยัยพิใช้นิ้วจิ้มที่ต้นคอของฉัน ก้มหน้าลงมองอย่างพินิจพิจารณา
รอยอะไร ฉันยกมือขึ้นจับที่คอ
กรี๊ดดดดตรงนี้ก็มีด้วย ยัยพิเหลือบสายตามาเห็นที่ข้อมือ ฉันเหลือบมองตามสายตาของยัยพิและสายตาของพวกที่เหลือ รอยแดงเป็นจ้ำนั่นมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างแรงฉันรู้สึกวาบขึ้นมาเมื่อนึกถึงต้นเหตุของรอยนั้น
อ้อ สงสัยคงโดนแมลงกัดมั้ง โอ้ยใจเย็นอย่าพูดตะกุกตะกักสิฟ่ะไอ้บาส รู้สึกหน้ามันวูบวาบยังไงพิกลพวกนั้นจะเชื่อมั้ยนะ
อย่ามาทำเนียนสตรอเบอร์เร่อเห่อ(ใหญ่กว่าสตอรเบอร์รี่ค่ะ)กับฉันนะย่ะฉันไม่เชื่อแกหรอก จ๊ะกับกานต์พยักหน้าเห็นด้วยกะยัยพิ ตูว่าแล้วมีเหรอพวกนี้มันจะเชื่อฉัน
จริงๆ เนียะยังคันอยู่เลย ฉันแกล้งเกาเบาๆตรงรอยที่ขอมือและต้นคอ
ถ้าแค่ที่ข้อมือฉันยังคงพอจะเชื่ออยู่หรอก แต่ไอ้ที่ต้นคอเนียะมันตัวอะไรไม่ทราบถึงได้กัดจนมันแดงจนช้ำเลือดแบบนี้หะ ฉันรีบวิ่งไปหยิบกระจกพับมาส่งดูที่กระจกบานใหญ่ กรี๊ดดดดด ไอ้พี่กาวมันทำรอยไว้ขัดแจ้งแดงแจ๋เลย
พี่กาวเป็นคนทำใช่มั้ย ยัยพาวเวอร์พัฟเกิร์ลสามตัวนั้นพูดขึ้นพร้อมกัน
อย่าเสียงดังสิห้องฉันไม่ใช่ห้องเก็บเสียงนะ ฉันยกนิ้วจุ๊ปากให้พวกนั้นลดวอลูมเสียงลง
ใช่มั้ย ใช่มั้ย พวกนั้นลดเสียงลงตามคำขอ
อืม ฉันพยักหน้าค่อยๆอย่างเลี่ยงไม่ได้ ขืนไม่ให้คำตอบยัยพวกนี้สิมีหวังพวกมันไม่ยอมกลับบ้านกันแน่น่อน
กรี๊ดดดดดดดดดดตาย..อุ๊บ เอาอีกแล้ว ฉันรีบเอามือปิดปากทันทีที่เสียงแหลมของยัยพิดังขึ้น
บอกว่าให้เบาๆไง ยัยพิพยักหน้ารับทราบฉันจึงคลายมือออก
บาสเป็นอะไรไปรึเปล่า พ่อได้ยินเสียงร้อง พ่อตะโกนถามพร้อมทั้งทุบประตูหลายครั้ง เพราะเสียงของยัยพิแท้ๆเลย ฉันรีบเดินไปเปิดประตู
ไม่มีใรคะพ่อ พอดีแมลงสาบมันวิ่งออกมาแล้วยัยพิเค้าก็ตกใจเลยร้องเสียงดังไปหน่อย จะตกนรกไหมเรา พ่อพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด
พ่อก็ตกใจนึกว่าใครเป็นอะไร
เป็นสิค่ะคุณพ่อขา.... ยัยพิรีบวิ่งเข้ามากระแทกตัวฉันให้ออกจากประตูเบาๆ แล้วรีบคว้าแขนพ่อเอาหน้าเอาตัวไปกระแซะไม่เพียงเท่านั้นยังพยายามเอาหน้าเข้าไปใกล้หน้าพ่อฉันอีกแถมส่งสายตาหวานเยิ้ม นึกภาพนะค่ะว่ามันจะน่าเกลียดและทุเรศขนาดไหน ก็ยัยพินะสูงตั้ง 174 ส่วนพ่อฉันสูงกว่ายัยพิสัก 10 เซ็นได้มั้ง ส่วนพ่อไม่รู้หรอกว่ายัยพิมันหวังผลอะไรได้แต่ยืนให้มันแทะโลมอยู่ สงสัยกว่าพ่อฉันจะรู้ตัวคงตัวแหว่งไปแล้วครึ่งตัวแน่ๆ
พิกลั๊วกลัวค่ะคุณพ่อขาตัวมันย๋ายใหญ่มากเลยค่ะคุณพอขา ยัยพิทำเสียงอ่อนเสียงหวานลากเสียงยานชวนขนลุก น่าสยดสยองกับเสียงที่ได้ยินจิบเป๋ง
เหรอไหนมันอยู่ไหนเดี๋ยวพ่อจัดการให้ พ่อฉันพยายามแกะตัวยัยพิออก แต่ยัยพิไม่ยอมปล่อยฉันจึงใช้มาตรการมืออสูรพิฆาตมาร คือ การใช้มือจับไปที่ต้นคอของยัยพิอย่างนุ่มนวลและแผ่วบ่อย ยัยพิสะดุ้งหลุบคอทันทีแล้วจากนั้นฉันค่อยๆขยับนิ้วเพิ่มความสยิวคราวนี้ยัยพิถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมกับดิ้นพราดๆเพราะความจักกะจี้ นี่แหละค่ะจุดอ่อนขอยัยนี่ จากนั้นฉันก็มาปั้นน้ำต่อ
ไม่เป็นไรค่ะพ่อ มันโดนยัยพิกระทืบจนไส้ทะลัก สมองไหล ขี้กระเจิง เละคาตีนไม่ได้ผุดได้เกิดแล้วล่ะคะ ฉันแสยะยิ้มให้กับพ่อที่ทำหน้างงเล็กน้อย
เหรอ
ค่ะ ฉันพยักหน้า
ง้านนน พ่อกับแม่ออกไปทานข้าวข้างนอกนะ คุณพ่อยิ้มหวาน
อ้าว ก็เมื่อกี้แม่ทำกับข้าวอยู่นี่ค่ะแล้วทำไมจะออกไปกินข้างนอกอีกอ่ะ คุณพ่อไม่ตอบอะไรคราวนี้ยิ้มหวานมากกว่าเดิม ฉันก็พอจะเดาออกว่าทำไม
บาสไม่ต้องรอเปิดประตูนะเพราะพ่อกับแม่อาจจะกลับดึกบาสทานข้าวเสร็จก็เข้านอนได้เลย พ่อเดินผิวปากอย่างอารมณ์สุนทรีย์ลงบันใดไป ให้ตายสิทุกทีเลยชอบทำเหมือนเราไม่มีตัวตนชอบหนีไปสวีทกันสองคนอยู่เรื่อย
รับทราบค่ะ ฉันตะโกนไล่หลังคุณพ่อไป จากนั้นฉันก็โดนยัยพวกนั้นฉุดกระชากตัวมาซักไซร้ไล่เรียงเอาคำตอบต่อ
/1
