“นี่บาส”

“อะไร”

“ถ้าสองคนที่ฉันว่าชอบแกจริงๆแกจะเลือกใครย่ะ” ยัยพิถามฉันในขณะที่กำลังตักใข่เจียวหมูสับเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

“นี่ถ้าขืนแกยังไม่หยุดพูดเรื่องนี้อีกล่ะก็ฉันพ่นข้าวในปากใส่หน้าแกแน่ อ๊ะ!! แล้วอย่าคิดว่าฉันไม่กล้าทำนะ” ฉันพูดดักคอยัยพิทำให้ยัยพิค้อนใส่ฉันทำปากขมุบขมิบก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่ปากต่อ กริยาของยัยพิตอนนี้ทำให้จ๊ะกับกานต์อดขำไม่ได้ ยัยพิก็เลยส่งสายตาดุให้ทั้งสองหยุดหัวเราะทันทีเปลี่ยนมานั่งอมยิ้มแทน

หลังจากที่พวกเราทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกนั้นก็ช่วยสอนบทเรียนที่ได้เรียนไปในวันนี้พร้อมทั้งบอกเรื่องการบ้านที่อาจารย์สั่งจากนั้นพวกเราก็นั่งคุยเรื่องไรสาระเรื่อยเปื่อยกันไปได้สักพักก็ได้เวลาที่ทุกคนจะต้องกลับบ้านกันเพราะมันเย็นมากแล้ว ฉันเดินไปส่งพวกนั้นที่หน้าประตูรั่ว

“ไปก่อนนะบาสแล้วเจอกันวันจันทร์นะ” จ๊ะโบกมือลาพร้อมกับพิ และ กานต์

“อืม แล้วเจอกัน” ฉันโบกมือลาตอบ มองดูพวกนั้นเดินจากไปไม่นานก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านมุ่งตรงไปยังห้องนอน เมื่อมาถึงห้องฉันก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงทันทีมือปัดป่ายไปโดนกระดาษแผ่นหนึ่งเข้าอย่างไม่ตั้งใจจึงหยิบขึ้นมาดู มันเป็นกระดาษที่นักวิชาการจำเป็นได้เขียนเอาไว้ ฉันมองผ่านอย่างลวกๆแต่แล้วสายตาของฉันก็ดันไปหยุดอยู่ตรงที่

พี่กาว  นายภัทรกิตติ์   คนนี้  ไม่เคยมีข้องเกี่ยวกับสาวใด ถ้าไม่รวมไอ้บาส (เท่าที่เห็น ที่ไม่เห็นไม่รู้) ไม่ใช่เกย์   มีความน่าจะเป็นค่อนข้างสูง สืบเนื่องจากเหตุการณ์ต่างๆที่เกี่ยวข้องกับไอ้บาส

“เฮ้ย!! นี่เราจะบ้าตามพวกนั้นไปแล้วเหรอไงนะ ไม่มีทางที่เค้าจะสนใจเด็กอย่างเราหรอกอายุก็ห่างกันความคิดก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง พวกนั้นคิดไปได้ไงนะ บ้าจริงๆ”  ฉันส่ายหน้าให้กับความคิดของยัยพวกนั้นพร้อมกับขยำกระดาษแผ่นนั้นขว้างทิ้งไปอย่างไม่กำหนดที่ลงจอดของมัน ฉันนอนหลับตาได้ไม่นอนก็ต้องสปริงตัวลุกขึ้นอย่างตกใจเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ให้อาหารเจ้าโจชัวร์เลย ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปหยิบอาหารมาใส่ไว้ในที่ที่สำหรับใส่อาหารของมัน เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวเล็กที่มีนามอันไพเราะเพราะ(อะไรถึงตั้งแบบนี้)พริ้ง ว่าโจชัวร์ โกติญาร์ด

ไม่ได้มีเชื้อสายฝรั่งเศสแต่อย่างใดแต่ตั้งไปเพราะอยากให้ฟังดูดีก็เท่านั้นเองค่ะ มันเป็นสัตว์ที่เมื่อใส่ ‘คุณ’ ไว้ข้างหน้าจะดูดี มีชาติตระกูล ไฮโซขึ้นมาถนัดตาเลยทีเดียว ไอ้ตัวที่ว่าก็คือ หนู  ค่ะ มันจะดูดี ไฮโซยังไงงั้นเหรอค่ะ ก็ใส่คำว่า ‘คุณ’ ไว้ข้าหน้าก็จะกลายเป็น ‘คุณหนู’ ดูไฮโซไม่ล่ะค่ะที่นี่ แถมหนูที่ว่ายังเป็น หนูแกสบี้อีกด้วยนะ ตัวสีขาวปนน้ำตาล ขนปุยๆ นาร๊ากกกกกมากมายค่ะ

                วันนี้ไม่รู้ทำไมฉันจึงตื่นเช้าเป็นพิเศษทั้งๆที่มันเป็นวันเสาร์ ซึ่งปกติแล้วกว่าฉันจะตื่นก็ปาเข้าไปเกือบ 10 โมง และตื่นโดยที่ต้องมีแม่มาปลุกเพื่อให้ตื่นมาทานเข้า แต่วันนี้ตื่นในขณะที่เวลายังไม่เก้าโมงชาวเสียด้วยซ้ำ

จะว่าไปวันนี้บ้านเงียบเชียบผิดปกติ ฉันจึงเดินสำรวจภายในบ้านทุกที่

                “แม่ไม่อยู่เหรอไงนะ” เมื่อสำรวจดูภายในบ้านแล้วไม่เจอแม่อย่างที่คิด ฉันจึงเดินไปในห้องครัวอีกครั้งเปิดตู้เย็นหยิบนมมาเทใส่แก้วแล้วดื่มอย่างช้าๆ สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่เขียนติดไว้หน้าตู้เย็น ฉันแกะมันขึ้นมาอ่าน

                วันนี้แม่จะต้องเข้าประชุมพร้อมกับคุณพ่อ แล้วเลยไปงานแต่งงานของลูกสาวเพื่อนคุณพ่อ แม่ทำอาหารเช้าไว้ให้แล้ว  ส่วนอาหารกลางวันและอาหารเย็น หาทานเอาเองนะ

            “ค่ะ ทราบแล้วค่ะ” ฉันพยักหน้ารับทราบข้อความที่แม่เขียนเอาไว้ ฉันวางแก้วนมที่ดื่มจนหมดแล้วเดินออกจากห้องครัวเพื่อไปยังห้องนอนเพื่อจัดการอาบน้ำชำระร้างกายให้สดชื่น อิอิ ไม่อยากจะบอกว่าเมื่อกี้ตอนที่ดื่มนมฉันยังไม่ได้แปรงฟันเลย

                เมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้วฉันก็ลงมายังห้องนั่งเล่นเปิดทีวีดูรายการต่างๆนั่งดูได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงกริ่งที่ประตูรั่วดังฉันจึงรีบวิ่งออกไปยังหน้าบ้านทันที

                “ค่า มาแล้วค่า”

                “หวัดดีจ้าบาส” คนที่ยืนอยู่ตรงทำให้ฉันอึ้งพอควร

                “พี่อเล็กส์” 

                “ใช่” พี่อเล็กส์ตอบย้ำความแน่ใจพร้อมกับรอยยิ้ม

                “แล้วพี่มานี่มีธุระอะไรเหรอค่ะ”

                “มานี่ต้องมีธุระด้วยเหรอไง” 

                “เปล่าค่ะ” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

                “นี่! จะไม่เชิญพี่เข้าไปนั่งในบ้านหน่อยเหรอ”

                “อ๋า..ค่ะ. ค่ะ เชิญค่ะ” ฉันรีบเปิดประตูรั่วบานเล็กให้พี่อเล็กส์อย่างลุกลน พี่อเล็กส์อมยิ้มก่อนจะเดินเข้ามา ฉันปิดประตูด้วยอาการงงว่าทำไมพี่อเล็กส์ถึงมาหาฉันได้ พี่อเล็กส์นั่งลงที่โซฟาส่วนฉันเดินเข้าครัวไปหาน้ำเปล่าเย็นมาให้พี่อเล็กส์ พร้อมนั่งลงข้างๆ(แต่ไม่ได้ชิดๆนะ)พี่อเล็กส์

                “อ้าว มานั่งจ้องหน้าพี่ทำไม” พี่อเล็กส์หันมาถามฉัน

                “แล้วพี่ล่ะมานี่ทำไม คงไม่ได้ตั้งใจจะมาหาบาสแล้วแกล้งบาสเหมือนใครบางคนหรอกนะ”

                “ใครบางคน แล้วมันใครเหรอ” พี่อเล็กส์ทำหน้าสงสัย เหอะๆจะเป็นใครไปได้ล่ะค่ะ ก็ไอ้พี่กาวเพื่อนรักเพื่อนเลิฟพี่ไง

                “ลืมมันไปซะเถอะค่ะ แล้วนี่ตกลงไม่ได้ตั้งใจจะมาหาบาสใช่ป่ะ”

                “ก็ไม่เชิงหรอกนะ คือพี่มาหาไอ้ก้องแต่มันไม่อยู่ พอโทรหามันก็กำลังจะไปหาไอ้กาวนะ กะว่าจะกลับแต่พอดีนึกได้ว่าบ้านของบาสก็อยู่แถวนี้พี่ก็เลยแวะมาเที่ยวเสียเลย” พี่อเล็กส์ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

                “เหรอค่ะ” ฉันพยักหน้า

                “ว่าแต่ที่บ้านไอ้ก้องไม่มีคนอยู่เลยเหรอ”

                “ค่ะ พ่อกับแม่พี่ก้องไปดูงานที่ต่างประเทศ ส่วนแม่บ้านก็ลาป่วยค่ะ”

                “อืม แล้วอยู่คนเดียวเหรอไงเรานะ”

                “ค่ะ วันนี้แม่ต้องเข้าบริษัทกับคุณพ่อค่ะ”

                “พ่อบาสเป็นประธานบริษัท NNC exporting สินะ”

                “พี่รู้ได้ไง ขนาดเพื่อนบาสในห้องยังไม่รู้เลย ที่รู้ก็มีแต่พวกเพื่อนที่สนิทกันเท่านั้นแหละค่ะ”

                “พี่ได้ยินมาจากไอ้ก้องมันนะ เออใช่ ได้ข่าวว่าบาสเลี้ยงหนูแกสบี้เหรอ” พี่อเล็กส์หยิบน้ำขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

                “ค่ะ ทำไมเหรอค่ะ”

                “คือพี่กะว่าจะซื้อมาเลี้ยงสักตัวนะ ยังไงก็ขอพี่ดูหน่อยได้มั้ย”

                “ได้สิค่ะ มันอยู่ในห้องบาสน่ะ เดี๋ยวบาสไปเอามาให้ดู” แล้วฉันก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง นำตัวเจ้าโจชัวร์สุดหล่อมาให้พี่อเล็กส์ได้ยลโฉม

“นี่ค่ะเจ้าโจชัวร์สุดที่รักของบาสเอง เป็นไงค่ะหล่อป่าว” ฉันส่งโจชัวร์ให้พี่อเล็กส์

“น่ารักจัง ชื่อโจชัวร์เหรอ งั้นก็ตัวผู้สินะ” พี่อเล็กส์นั่งลูบขนเจ้าโจชัวร์อย่างเอ็นดู พี่อเล็กส์ชมโจชัวร์ไม่ขาดปาก ไอ้เราก็แอบอมยิ้มในใจไม่คิดว่าผู้ชายตัวโตๆอย่างพี่อเล็กส์จะชอบสัตว์เลี้ยงตัวเล็กตัวน้อยกะเค้าด้วย พี่อเล็กส์ถามถึงการดูแลเลี้ยงดู ฉันก็ตอบไปอย่างที่พอรู้ เราคุยกันได้สักพักฉันจึงเอาเจ้าโจชัวร์ดาราตัวน้อยวันนี้ขึ้นไปพักผ่อนยังที่ของมัน

“น่ารักมากเลยนะ พี่เห็นแล้วยิ่งอยากได้” 

“แน่นอนสิค่ะ ก็ดูเจ้าของสิน่ารักขนาดไหน” พูดได้ไม่อายปากเลยเรา

“โห ไม่ค่อยเท่าไรเลยนะเรา คนอะไรชมตัวเองก็เป็นด้วย” พี่อเล็กส์หัวเราะเบาๆให้กับคำพูดของฉัน

“เอ่อ.....บาสนี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วพี่ว่าเราออกไปหาอะไรทานกันมั้ย” พี่อเล็กส์ก้มมองนาฬิกายี่ Armani หน้าปัดและสายหนังเป็นสีดำ ไม่หรูหราแต่มีระดับ ที่พี่อเล็กส์ใส่เป็นประจำ จากที่เคยสังเกตเห็นนะ

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ พยาธิในท้องบาสเริ่มก่อม๊อบประท้วงแล้วด้วย” 

“ฮ่าๆ งั้นก็ไปกันเถอะก่อนที่พยาธิในตัวบาสจะประท้วงหนักไปกว่าเดิม”