จะทานอะไรดีล่ะบาส” พี่อเล็กส์หันมาถามฉันในขณะที่เรากำลังเดินไปยังรถเก๋งคันงามของ(แม่)

พี่อเล็กส์ที่จอดอยู่ใกล้ๆ

“บาสว่าเราไปทานกันที่ร้าน บ้านบัวตอง ดีมั้ยค่ะ อาหารอร่อย ราคาไม่แพง แถมยังอยู่ใกล้ๆอีกด้วย”

“ก็ดีเหมือนกัน” เมื่อหาสถานที่เป้าหมายได้เราสองคนก็มุ่งตรงไปยังที่นั่นทันที เมื่อมาถึงเราสองคนก็จัดการสั่งอาหารคนล่ะอย่างสองอย่าง พี่อเล็กส์บอกว่าให้ฉันสั่งได้เต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ แต่ด้วยความมีมารยาทและยังคงมีความเป็นผู้ดีอยู่บ้างถึงมันจะไม่มากก็เหอะมันเลยสร้างไอ้ต่อม เกรงใจ ขึ้นมา ฉันเลยสั่งแค่นั่นไม่สั่งเพิ่ม เรานั่งทานไปพูดคุยกันไป เรื่องมีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง

“บาสทานนี้ดูอร่อยดี” พี่อเล็กส์ตัก ปลากะพงพัดเปรี้ยวหวานใส่ในจานของฉัน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มให้ พี่อเล็กส์ยิ้มตอบแล้วลงมือทานอาหารต่อ

ตรู๊ดดด ตรู๊ดดดดด เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ฉันรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่ใครที่ไหน จึงรับโทรศัพท์อย่างเลี่ยงไม่ได้

                “หวาดดดดีค่ะ” ฉันลากเสียงยานอย่างรำคาญ

                [อยู่ไหน ทำอะไร กับใคร] ถามเสียงห้วนไม่ว่าแล้วนะ ยังถามมาเป็นชุดอีกเอ้อ

                “ร้านบ้านบัวตอง กินข้าว พี่อเล็กส์ มีไรพี่กาว” พี่อเล็กส์มองหน้าฉันแล้วกระดกคิ้วขึ้นเชิงเป็นคำถามว่ามีอะไร สงสัยคงได้ยินฉันเอ่ยถึงชื่อเขา และ ชื่อพี่กาว ฉันแสยะยิ้มให้ส่ายหน้าบอกว่าไม่มีอะไร

                ติ๊ด!~ อะไรของนะจู่ๆก็ตัดสายไปเฉยเลย

                “มีอะไรรึเปล่าบาส”

                “ไม่มีไรค่ะ ก็แค่คนบ้าโทรมา” ประโยคสุดท้ายฉันลดเสียงลงไม่อยากให้พี่อเล็กส์ได้ยินเพราะยังไงเขาก็เป็นเพื่อนกันถ้าเอาไปบอกล่ะก็ เสร็จแน่

                “ฮื่อ!! บาสว่าไรนะ”

                “ไม่มีไรค่ะทานต่อเถอะค่ะ” ฉันทำหน้าไม่ยีหระต่อคนที่ตัดสาย แล้ววางมือถือลงบนโต๊ะ

                “บาสใช้มือถือเหมือนของไอ้กาวเลย N93i ใช่มั้ย” ฉันแสยะยิ้มอีกครั้ง ไม่เหมือนหรอกค่ะแต่มันเป็นของไอ้พี่กาวเลย อ้าวงั้นก็แสดงว่าของใช้แล้วอะดิ

“แต่เอ๊ะ!! นี่มันของไอ้กาวไม่ใช่เหรอ พี่จำได้รอยถลอกตรงนี้พี่เป็นคนทำเอง” พี่อเล็กส์เอื้อมมือมาหยิบโทรศัพท์ มีรอยด้วยเหรอไม่ยักกะสังเกต

“ก็นะ พี่กาวเขาให้บาสมาใช้ พวกพี่ไม่ทราบเหรอค่ะ เห็นพี่ก้องบอกว่าให้ไว้เพื่อที่จะได้โทรตามตัว” แต่ไม่เคยเห็นคนอื่นโทรเข้ามาเลยนีหว่า มีก็แต่ไอ้พี่กาวนั่นแหละที่โทรมาซึ่งก็ไม่กี่ครั้ง แล้วก็ส่งเมจเซสมาซึ่งก็ไม่กี่หนอีกเช่นกัน

“เหรอ แล้วทำไมพี่ไม่เห็นรู้เลย” พี่อเล็กส์นิ่วหน้าด้วยความสงสัย ฉันยิ้ม(อีกแล้ว) แล้วเสียงโทรศัพท์ของพี่อเล็กส์ก็ดังขึ้น  

“เออ ว่าไง” หน้านิ่ง น้ำเสียงเรียบ “อืมใช่” หน้ายังนิ่งอยู่  น้ำเสียงยังคงเรียบสนิท “แล้วไง” คิ้วเริ่มขมวด  น้ำเสียงเริ่มแฝงความไม่พอใจ “ทำไมวะ” ขมวดหนักกว่าเดิม น้ำเสียงกระแทก “ไม่” ตอบห้วน หน้าบึ้งตึง แล้วก็เข้าโหมดครุ่นคิด ไม่นานพี่อเล็กส์ก็หายจากอาการที่ว่ามาทั้งหมด แววตาฉายแววสนุก(เจ้าเล่ห์ดูน่ากลัว)

“เดี๋ยวเราสองคนจะไปดูหนังกันต่อ พอดีบาสบอกว่ามีเรื่องอยากจะดู เรื่องอะไรน้า” หน้าเริ่มฉาบด้วยรอยยิ้ม(เยาะเหมือนวายร้าย) ก่อนจะหันมามองที่ฉันแล้วยิ้มหวานให้

“บาสบอกว่าเรื่องอะไรแล้วนะ อ๋อเรื่อง ‘รักข้ามเขา สองเรานิรันดร์ ” พี่อเล็กส์กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์

 “ไม่รู้สิ อยู่ๆก็บอกว่าอยากจะดูกับฉัน แล้วไม่ต้องมาถามนะว่าเราสองคนจะไปกันที่ไหนเพราะฉันจะไม่บอกแก แค่นี้แหละ บาสเค้าเริ่มงอนฉันแล้วเฟ้ย” แล้วพี่อเล็กส์ก็กดตัดสายทันที ช่วยบอกหน่อยได้มั้ยว่าฉันไปเอ่ยบอกกับพี่แกเมื่อไรว่าอยากดูหนังนะ แล้ว ไอ้เรื่องที่ว่าเนียมันสร้างตั้งแต่เมื่อไร ใครกำกับ แล้วใครแสดงค่ะคุณพี่ขา ไม่เคยเห็นจะโฆษณาเลย แล้วไอ้ชื่อเรื่องก็กลิ่นคลุ้งยุงบินว่อนเลย สงสัยพระเอกกับนางเอกอยู่คนละเผ่าคนละดอยกันมั้งจึงต้องข้ามเขามาพบรัก เฮ้อคิดได้ไง  ฉันเลยจ้องหน้าพี่อเล็กส์ส่งสายตาสงสัยอย่างรุนแรงไปให้ แต่ฉันก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆทั้งสิ้น

“เรารีบไปกันดีกว่าพี่ว่า” พี่อเล็กส์เรียกพนักงานมาที่โต๊ะแล้วจ่ายเงินค่าอาหาร

“จะรีบไปไหนค่ะ เสียดายอาหารอะยังมีอีกเยอะเลย”

“รีบไปก่อนที่มันจะมารากตัวพี่กับบาสนะสิ” พี่อเล็กส์ลุกขึ้นเดินนำตัวลิ่วไป ใครจะมากลากตัวใครกันฟ่ะ ส่วนฉันก็ต้องรีบลุกเดินตามไปยังที่รถ พี่อเล็กส์เปิดประตูรถให้ฉันนั่ง ก่อนจะเดินอ้อมไปยังด้านคนขับแล้วตัวเองก็ขึ้นมานั่ง ช่างเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ

“พี่อเล็กส์จะไปส่งบาสที่บ้านเลยรึเปล่าค่ะ ถ้าไม่ยังไงก็ช่วยส่งที่หน้าปากซอยก็ได้ค่ะ”

“เปล่า เดี๋ยวเราจะไปดูหนังกันไง เมื่อกี้ก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอ” 

“ เหอ เหอ บาสนึกว่าพี่พูดเล่น”  แล้วนี่ฉันต้องไปดูไอ้เรื่องที่ว่ากับพี่อเล็กส์จริงเหรอฟ่ะ ขัดไม่ได้ด้วยสิ แล้วความเงียบก็บังเกิดขึ้นตลอดระหว่างการเดินทางจนมาถึงห้างดังใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง แต่มันยังไม่ถึงเวลาฉาย เราสองคนจึงเดินเล่นเพื่อฆ่าเวลา พอเอาเข้าจริงๆเรื่องที่เราจะดูกันกลายเป็นหนังผีสยองขวัญสั่นประสาท ก็อย่างที่คิดแหละค่ะ ว่าเรื่องที่พี่แกบอกไว้มันไม่มี พอหนังเริ่มฉายไปได้ไม่นานพวกเราก็เริ่มขาดทุนค่ะ ตั๋วราคา 100 บาท ฉันดูแค่ 70 (เอามือปิดตาไว้บ้างในบางครั้ง) ส่วนพี่อเล็กส์ 90 ค่ะ ไอ้ 90 ที่ว่าเนี่ยคือไม่ได้ดูนะค่ะ เพราะพี่แก่เข้ามาไม่ถึงสิบนาที พี่แกก็หลับแถมหลับสนิทด้วย หนังผีสยองขวัญเสียงกรี๊ดตกใจกันลั่นโรงพี่แกหลับลงด้ายยยยยไง  

**************************************************************************

เอามาลงให้อีกตอนก่อนที่กระผมจะออกเดินทางไปต่างจังหวัดสามสี่วัน(เดินทางบ่อยเหลือเกินเรา) ฝากไว้ให้เพื่อนๆอ่าน เม้นท์ และโหวต ให้ด้วยจะฮับ อาจจะสั้นไปนิดอัพช้าไปหน่อยก็ขออภัยด้วยเน้อ แล้วเจอกันตอนหน้าคับ