“เอ่อ เอ่อ คือ เอ่อ” พูดไม่ออกแหะ

                [ถ้าโทรมาแล้วมีแต่ เอ่อ ล่ะก็งั้นแค่นี้นะ]

                “ดะ เดี๋ยวก่อนพี่กาว คือ บาสอยากขอบคุณเรื่องของขวัญนะ”

                [ของขวัญอะไร] พี่กาวถามเสียงห้วน

                “ก็ของที่พี่กาวฝากพี่ก้องมาให้ไง”

                [ฝากเหรอ ไอ้ก้องยุ่งชะมัด] ฉันฟังไม่ถนัด แต่ดูเหมือนพี่แกจะไม่ค่อยพอใจ

                “พี่กาวว่าไรเหรอ”

                [เปล่าไม่มีไร เรื่องนั้นช่างมันเหอะ มีไรอีกมั้ย] พี่กาวดูท่าจะไม่ค่อยอยากคุยกะเราเท่าไรแหะ แต่ไหงเรายังไม่อยากวางสายก็ไม่รู้

                “ว่าแต่ทำไมพี่กาวถึงให้สร้อยข้อเท้าบาสอ่ะ”

                [อ้าวสร้อยข้อเท้าเหรอ นึกว่าสร้อยข้อมือ] น้ำเสียงพี่กาวฟังดูเล่นๆ รู้เลยว่าพี่แกล้งว่าไม่รู้

                “อ้าว แล้วเนี้ยเต็มใจเลือกให้บาสรึเปล่าเนียะ ไม่เต็มใจนี่หว่า”  ฉันแกล้งพูดด้วยเสียงแสดงความน้อยใจ

                [หึ หึ ]

                “หัวเราะไรพี่กาวไม่ขำนะ”

 [เปล่าพี่ไม่ได้ขำสักหน่อย แล้วทำไมพี่จะไม่เต็มใจเลือกละ ไม่งั้นบาสก็คงไม่ถูกใจใช่ป่าว] มาแล้วครับสรรพนามเปลี๊ยนไป๊ แสดงว่าพี่แกอารมณ์ดีขึ้นแล้ว หลังจากที่คอยพยามทำความเข้าใจอยู่ก็ทำให้รู้ว่า ถ้าพี่แกไม่โกรธ ไม่โมโห หรือไม่พอใจอะไร พี่แกจะแทนตัวเองว่า พี่อย่างนั้น พี่อย่างนี้  บาสอยากจะบอกพี่กาวนะว่ามันทำให้พี่น่ารักขึ้นอีกจมเลย

“เอ๋? บาสได้ยินมาด้วยว่าพี่กาวตั้งใจจะชวนบาสไปดูหนังด้วยใช่ป่ะ”

[อะ อืม]

“งั้นในเมื่อวันนี้ชวดไปแล้ว เอาเป็นว่าเราไปกันพรุ่งนี้ดีมั้ย บาสเลี้ยงพี่กาวเอง ตอบแทนเรื่องของขวัญไง”

[ไม่เป็นไรหรอกบาส ไม่ต้องมาตอบแทนอะไรพี่หรอก ที่พี่ให้ก็เพราะว่าพี่....] ฟังพี่กาวพูดไม่ทันจบฉันก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

“ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้ค่ะ เอาเป็นว่าตามนั่นนะ เจอกันเมื่อไรยังไงที่ไหนแล้วแต่พี่เลย”

[งั้นเอาเป็นว่าเจอกันที่สยามเวอร์เพรส หน้าร้านอาหารญี่ปุ่น ชั้นสาม เอาเป็นสัก 11โมงแล้วกัน]

“ได้ค่ะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะค่ะ แค่นี้นะพี่กาว” ฉันรอฟังเสียงจากปลายสาย

[เอ่อ เอ่อ คือ คืนนี้นอนหลับฝันดีนะครับ] เสียงพูดตะกุกตะกักด้วยอาการขัดขืนของพี่กาวทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้ มีครับต่อท้ายด้วยแหะ แต่เพียงคำพูดเล็กน้อยนั่นมันกลับทำให้หัวใจเรารู้สึกพองโตทีเดียว

ฉันตื่นตั้งแต่เช้ารีบอาบน้ำ แต่ต้องมาเสียเวลากับการเลือกชุดเนี้ยสิ ฉันหยิบตัวนู้น ใส่ตัวนี้ ยืนหมุนอยู่หน้ากระจกตั้งนานกว่าจะเลือกชุดได้ ในที่สุดมันก็ใกล้เวลานัดเข้าไปทุกที

“เอาละ ชุดโอเค ผมโอเค หน้าโอเค พร้อมล่ะ” ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะว่าทำไมฉันถังได้พิถีพิถันในการแต่งตัวมากขนาดเนีย เพียงแต่ฉันรู้สึกว่าฉันอยากจะดูน่ารักเท่านั้นเอง ซึ่งปกติฉันก็น่ารักอยู่แล้วนะ อิอิ ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบใหญ่ใบโปรดของฉันแล้วเดินออกลงมาข้างล่าง

“แม่ค่ะหนูไปนะค่ะ” ฉันบอกกับแม่ที่นั่งดูโทรทัคน์อยู่

“อ้าวบาสจะไปไหนล่ะ” แม่หันมาถามฉัน

“แม่อ่ะบาสก็บอกแม่แล้วไงว่าบาสจะไปดูหนังกับพี่กาว” ฉันบอกกับแม่ในขณะที่กำลังเลือกรองเท้า

“แม่ลืมไป แล้วอย่างกลับให้มันค่ำล่ะ เดี๋ยวพ่อจะดุเอา”

“ค๊า หนูไปนะ”

ฉันมาถึงยังห้างที่นัดกันไว้ก้มมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง อีกครึ่งชั่วโมงแนะ เดินเล่นก่อนดีกว่า ฉันเดินดูนู้นดูนี่ ก็เหลือบสายตาไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งรู้สึกคุ้นตาอย่างมากจึงเดินเข้าไปใกล้

“อ้าว พี่โอ๋นิมายืนลับๆล่อๆอะไรอยู่ตรงนี้นะ” สภาพที่เห็นก็คือพี่โอ๋มายืนแอบอยู่ตรงชั้นวางหนังสือหน้าร้านหนังสือเหมือนกำลังหลบใครอยู่ฉันจึงเดินเข้าไปทัก

“พี่โอ๋!!” ฉันเดินเอามือไปแตะไหล่พี่โอ๋ถึงกับสะดุ้งตกใจหันมามองฉันตาโต

“เฮ้อ!! บาสเองเหรอตกใจหมดเลย”

“แหม พี่ทำเป็นคนขวัญอ่อนไปได้ แสดงว่ากำลังทำอะไรไม่ดีอยู่ล่ะสิ”

“เปล่าสักหน่อย” ปากบอกว่าเปล่าแต่ท่าทางกลับมีพิรุธ

“พี่แอบมองใครอยู่เหรอ”

“เปล่า” ยังจะมาโกหาอีกก็เห็นอยู่

“แฟนพี่คนไหนเหรอ” ฉันแกล้งแหย่ถาม คราวนี้ฉันมาแอบซุ่มดูด้วยกันกับพี่โอ๋

“คนนั้นไง คนที่ยืนอยู่ตรงมุมนิตยสารนะ” พี่โอ๋หันมาบอกฉัน ฉันมองตามที่พี่โอ๋บอก

“โห้ พี่ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก”  ฉันทำตาโต

“ทำไมวะ มันเป็นยังไง” พี่โอ๋ถามเสียงดุ ฉันใช้ปากชี้ให้พี่โอ๋ดูตาม

“นี่แหนะ ไม่ใช่ป้าแก่คนนั้นเฟ้ย อีกคนต่างหาก” พี่โอ๋ย่อนมะเหงกให้หนึ่งที แล้วบอกให้ฉันดูใหม่ เป็นสาวที่แต่งชุดนักศึกษา ดูอวบแต่ก็สมส่วนดีใส่แว่น ผิวขาว ผมยาว ก็จัดว่าน่ารักค่ะ ในสายตาของฉันว่าน่ารักดีอ่ะชอบ ตกลงพี่โอ๋มีแฟนแก่กว่าจริงๆด้วย

“แล้วไมมายืนแอบอยู่แบบนี้อ่ะก็เข้าไปหาเข้าดิ” ฉันหันไปพูดกับพี่โอ๋ พี่โอ๋ไม่พูดอะไรดูท่าจะหัวเสียมากทีเดียวหน้างี้บึ้งเชียว เหมือนระเบิดที่พร้อมจะระเบิด สายตาพี่โอ๋จ้องแขม็งไปยังแฟนสาว ฉันมองตามไป คราวนี้มีหนุ่มแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาเช่นกัน กำลังยืนพูดคุยกระหนุงกระหนิงอยู่กันมีการโอบไหล่กันด้วย นี่ตกลงว่าแฟนพี่โอ๋แอบมีกิ๊กเหรอเนียะไม่อยากเชื่อเลย แต่ขอโทษนะผู้ชายคนนั้นรู้สึกคุ้นหน้าอีกแล้วอ่ะ ใช่แล้ว

“นั่นมันพี่....” ไม่ทันพูดจบฉันก็โดนพี่โอ๋ลากตัวออกมาจากจุดแสลงใจทันที

“ไปบาสเราไปฉลองกันหน่อย” พี่โอ๋พูดด้วยอาการหงุดหงิดอยากระบาย

“เดี๋ยวพี่ฟังบาสก่อน พี่คนนั้นนะ พี่คนนั้นคือ”

“ไม่ต้องพูดให้มันเจ็บใจพี่หรอก ว่าแล้วว่าทำเมื่อวานถึงไม่ยอมมาเจอกัน ไม่ยอมรับโทรศัพท์ บอกว่ามีกิจกรรมที่มหาลัยปลีกตัวออกมาไม่ได้ โกหกกันชัดๆ” ฉันพยายามดังดันไม่ให้โดนลากตัวไปแต่ก็ไม่เป็นผล

“พี่โอ๋ ฟังบาสก่อน บาสมีนัด”

“ทนอยู่เป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” น้ำเสียงอัดอั้นของพี่โอ๋ทำให้ฉันกลืนคำพูดที่จะพูดลงคอ พี่โอ๋หันมาสบ

ตาฉัน ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเศร้าเหมือนคนอยากจะร้องให้ ฉันก้มมองดูนาฬิกา เอาไงดีวะ นี่ก็เลยเวลามา

แล้วด้วย  จะปล่อยพี่โอ๋ไว้คนเดียวก็ไม่ได้ด้วยเดี๋ยวพี่แกเกิดคิดสั้นเอาสายรองเท้ามาผูกคอตายจะทำไงฟ่ะ

                “เอ่อ ก็ได้ค่ะ” ฉันบอกกับพี่โอ๋ด้วยความกระอักกระอ่วน

                “ขอบใจมากนะ แต่บาสอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ” พี่โอ๋ยิ้มให้ แต่มันดูเศร้าสลดเหลือเกิน ทั้งๆที่เวลาพี่โอ๋ยิ้มมันเหมือนโลกทั้งโลกสดใสขึ้นมาทันที ไอ้การแค่นยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากใจเนี่ยะมันคงทรมารมากเลยสินะ

                “งั้นบาสขอโทรศัพท์แปปนะพี่โอ๋” พี่โอ๋พยักหน้าฉันจึงหลีกตัวออกมาโทรศัพท์หาพี่กาว

                “ฮัลโหลพี่กาวเหรอ ตอนนี้อยู่ไหนแล้วอ่ะ”

                [พี่อยู่ตรงที่นัดกันไว้นั่นแหละ แล้วบาสล่ะอยู่ไหนมีอะไรรึเปล่า]

                “คือพอดีว่าบาสต้องไปทำธุระกับแม่นะพี่เรื่องสำคัญด้วย บาสอยากให้พี่รอบาสสักหน่อยได้มั้ยเสร็จแล้วบาสจะรีบไปทันทีไม่เกินชั่วโมงใกล้ๆห้างที่เรานัดเองพี่กาว” ขอโทษนะค่ะพี่กาวที่บาสต้องโกหก แล้วก็ขอโทษแม่ด้วยที่เอาท่านมาแอบอ้าง

                [อืมได้สิ ไม่เป็นไรเสร็จเมื่อไรก็มาแล้วกัน]  

                หลังจากวางสายสนทนากับพี่กาวแล้วฉันก็โดนพี่โอ๋ลากตัวไประบายอารมณ์ที่ห้องคาราโอเกะที่เปิดบริการภายในห้างชั้นสอง เป็นห้องร้องส่วนตัวไม่ต้องกลัวว่าใครจะวิพากษ์วิจารณ์ นี่ฉันจะต้องทนฟังเสียงของพี่โอ๋เหรอเนียะ แต่รู้สึกเหมือนเราลืมบอกอะไรพี่โอ๋ไปหว่า นึกไม่ออกแหะ ว่าแล้วพอพี่แกได้ไมค์เท่านั้นพี่แกใส่ไม่ยั้งเลย เริ่มต้นด้วย

1.       Out ใจ : So Cool

2.       อกหัก : Bodyslam

3.       ส่อแวว : Flame

4.       ขออยู่คนเดียว : Instinct

 และอีกมามายซึ่งไม่รู้ว่าพี่แกร้องว่าอะไร เพราะเอาแต่แหกปากปาวๆ ส่วนเราก็ได้แต่นั่งอุดหู ไม่อยากจะบอกว่าพี่แกสามารถครองไมค์ได้อยู่เป็นชั่วโมงเลยทีเดียว แล้วพี่แกก็หยุด เดินออกนอกห้องไป ฉันลุกขึ้นแอบดูที่กระจกใสที่ประตู ดูเหมือนว่ามีคนโทรหาพี่โอ๋ ทีแรกพี่แกทำหน้าบึ้งตอนรับโทรศัพท์ มีการถกเถียงกันเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะทะเลาะกัน แล้วก็กลับมาคุยดีๆ ไม่นานพี่แกก็ยิ้มร่า เก็บโทรศัพท์แล้วเดินกลับมา ฉันรีบกลับมานั่งที่เดิมทันที

                “ไปเหอะบาส” พี่โอ๋พูดด้วยรอยยิ้ม

                “สบายใจแล้วเหอะพี่” พี่โอ๋พยักหน้า เดินออกไปจ่ายตังค์ที่เค้าเตอร์ เดินนำลิ่วไปร้านไอติมที่อยู่ชั้นเดียวกัน เมื่อเข้ามาในร้านก็พบว่ามีแฟนพี่โอ๋และชายคู่กรณีนั่งรออยู่ พี่โอ๋เดินเข้าไปนั่ง ส่วนฉันก็ยิ้มให้ทั้งสองคนโดยเฉพาะชายคู่กรณี

                “อ้าวบาสมาได้ไงนะ” กิ๊ก(คิดว่านะ)ของแฟนพี่โอ๋กล่าวขึ้น

                “แล้วพี่ยูล่ะมากะแฟนพี่โอ๋ได้ไง” คะสรุปแล้วว่ากิ๊กที่ว่าก็คือพี่ยูพี่ชายใจดีร้านกิ๊ฟช๊อบหน้าโรงเรียนเรานี่เอง และนั่นก็คือสิ่งที่ฉันลืมบอกพี่โอ๋ไปว่าคนที่ทำให้พี่โอ๋หึงแฟนจนจะทำให้ร้านคาราโอเกะพังก็คือ พี่ยู คนรู้จักของฉันเอง ลืมไปได้ไงฟร่ะ ไม่งั้นคงไม่ต้องนั่งฟัง(เอามืออุดหูตลอด) เสียงทรมารใจจนอยากกระโดดไปเตะคนร้องแบบนี้หรอก

                สรุปได้ใจความว่า เมื่อวานที่คณะมีการเรียกประชุมนักเรียนตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นทั้งๆที่เป็นวันแห่งความรักทำให้หนุ่มสาวต่างไม่ค่อยพอใจกันสักเท่าไรที่จะต้องมานั่งฟังการประชุมแทนการออกเดทกะแฟน พอตกดึกก็ต้องจัดการทำป้ายกิจกรรมคณะต่อโทรศัพท์ก็ลืมทิ้งไว้ที่หอเพื่อน เพิ่งจะได้กลับจากมหาลัยก็เช้าแล้ว ก็เลยชวนพี่ยูซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่คณะมาช่วยเลือกของขวัญให้พี่โอ๋ ส่วนพี่โอ๋ก็กะว่าจะมาเที่ยวแก้เซ็งก็เลยมาเห็นเข้าก็เลยเกิดอาการหึงจนหน้ามืดตามัวคล้ายจะเป็นหวัดคัดจมูก แล้วฉันก็ไม่น่าไปเจอพี่โอ๋เลย เมื่อเครียส์ปัญหาใจกันเรียบร้อยคู่รักของเราจึงขอตัวกลับ

                “ตายแล้ว!! แย่แน่ๆเลย” ฉันมองนาฬิกาข้อมือ ก็ต้องตกใจเมื่อเวลาล่วงเลยมามากแล้ว นี่ฉันปล่อยให้พี่กาวคอยเกือบสามชั่วโมงเลยเหรอเนียะ

                “มีอะไรเหรอบาส”

                “บาสนัดพี่กาวเอาไว้นะ ต้องรีบไปแล้วค่ะ ตอนนี้ก็สายมามากแล้วด้วย”

                “อ้าวเหรอ นัดที่ไหนล่ะ”

                “หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นชั้นสามค่ะ”

                “เหรองั้นไปพร้อมกัน พี่จะขึ้นไปทักทายรุ่นพี่ที่เปิดร้านอยู่ที่นั่นเหมือนกัน” เราสองคนก็ลุกขึ้นเดินออกจากร้าน  ตอนนี้ใจฉันมันอยากจะไปให้ถึงที่นั่นโดยเร็ว ฉันรีบเดินโดยไม่รอพี่ยู พี่ยูคงรู้จึงเดินเข้ามาจูงมือฉันแล้วพาฉันวิ่งไปยังที่ดังกล่าว เมื่อมาถึงฉันยืนหันซ้ายหันขวามองหาพี่กาวแต่ก็ไม่เห็นแม้เงา

                “พี่ยูไปเถอะค่ะเดี๋ยวบาสอยู่คนเดียวได้” ฉันหันไปบอกกับพี่ยูที่ยืนรอเป็นเพื่อน          “

                “โอเคตามนั้นนะ ว่างๆก็ไปหาพี่ที่ร้านบ้างสิ หรือว่ากลัวแฟนคนนั้นหึง”

“ไม่ใช่แฟนสักหน่อย” ฉันทำหน้ามุ่ย

“งั้นพี่ไปก่อน” พี่ยูเอามือมาลูบหัวฉันก่อนจะเดินจากไป จากนั้นฉันก็รีบล้วงโทรศัพท์โทรหาพี่กาวทันที

‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’  นั่นคือสิ่งที่ได้ยินจากปลายสาย ฉันโทรหาพี่กาวหลายครั้งแต่ก็เป็นเหมือนเดิม สงสัยคงโกรธแล้วกลับบ้านไปแหงแซะเลย ก็เล่นปล่อยให้คอยตั้งนาน แล้วที่นี้จะขออภัยโทษยังไงละเนียะ หวังว่าคงไม่โดนถึงขึ้นประหารหรอกนะ

*****************************************************

มาอัพให้ตามสัญญาแล้วนะครับ เฮ้อแต่กำลังเครียดกับตอนต่อไปอยุ่เนียะ ถ้าหากจะให้ยับบาสของเราที่มีอายุไม่ถึง 15 มีฉากเลิฟซีนเนียะจะผิดมั้ยนะ กลุ้มๆกลัวเดี๋ยวโดนแบนอ่ะ อิอิ