ไม่ต้องมาจับ ฉันสะบัดแขนออกเมื่อพี่กาวเอื้อมมือมาจับแขนฉัน ฉันยังคงก้มหน้าซุกกับเข่าตัวเองอยู่อย่างนั้น ร้องไห้ ร้องไห้ และร้องไห้ ไม่รู้จะร้องอะไรกันหนักกันหนา ที่จริงก็ไม่อยากร้องหรอกนะ แต่มันหยุดไม่ได้ พี่กาวค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งตรงหน้าฉันพร้อมกับยื่นมามาลูบหัวฉันเบาๆ
ไม่ต้องมาตบหัวแล้วลูบหลัง บาสไม่ชอบ ฉันพูดด้วยเสียงสะอื้นพร้อมกับปัดมือพี่กาวออก ซุกหน้าอยู่กับเข่าเช่นเดิม ไม่อยากเห็นหน้าไอ้บ้าพี่กาว
บาสครับ ฟังพี่หน่อยนะครับ ชิทำมาเป็นพูดเพราะ ไม่ต้องมาแกล้งทำฉันไม่ใจอ่อน ฉันยกมือปิดหูตัวเองทั้งสองข้าง
บาสครับ เงยหน้ามองพี่สักหน่อยได้ไหม
.........
บาสครับ
.........
บาส
.......
นี่!! อย่ามาใช้สงครามประสาทกับพี่นะ พี่ไม่ชอบ
หึ พี่กาวก็คือพี่กาวอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ ฉันเงยหน้ามองคนที่ทำหน้าเข้ม ยิ้มอย่างเย้ยหยัน
ทำไมพี่มันเป็นยังไง
เป็นมนุษย์ที่เอาแต่ใจตัวเอง อยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของใคร ไม่เคยรับฟังเหตุผล ใครทำอะไรไม่ถูกใจก็ด่าก็ว่า พี่กาวคิดว่าทุกคนต้องทำตามที่พี่กาวต้องการเสมอรึไงกัน
นี่เธอกล้าด่าฉันเหรอ
ใช่!! ฉันยกมือปาดน้ำตาตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปปล่อยให้ท่านชายกาวนั่งอึ้ง ฉันปิดดประตู กระแทกใส่ไอ้คนที่อยู่ในห้องอย่างโมโห
ออกจากคอนโดของพี่กาวมาอย่างตัวเปล่าดันลืมกระเป๋าทิ้งไว้ซะได้ แล้วเอาไงอะที่นี้ห่ะ ไอ้บาสจะ
กลับบ้านยังไง เงินก็ไม่มี โทรศัพท์ก็ไม่อยู่ จะกลับไปเอาที่ห้องไอ้พี่กาวใจร้ายก็ไม่กล้า บ้าๆๆๆ ทำไมถึงลืมได้นะ
นี่มันก็ค่ำแล้วด้วยกลับไปคงโดนดุแน่เลย ฉันเดินเตร็ดเตร่บนทางเท้าอย่างเซ็งๆ ก่อนจะนั่งตรงเก้าอี้ข้างทางมอง
ซ้ายมองขวา แล้วก็กลับมาก้มหน้า เฮ้อออ~~ แล้วน้ำตามันก็เริ่ม หยดแมะ หยดแมะ อีกครั้ง
คอยดูนะ บาสจะฟ้อง ปวีณา สุดารัตน์ ระเบียบรัตน์ จะฟ้องให้หมดทุกคนเลย โทษฐานที่บังอาจมาขโมยจูจุ๊บเราไป ฉันนั่งอยู่ตรงนั่น ตรงที่เดิม มองรถวิ่งผ่านไปมาเพียงลำพัง กลุ้มใจค่ะไม่รู้จะนั่งท่าไหนดีท่าหากินก็แล้วกัน ก้มหน้าซุกกับเข่าตัวเองนั่นแหละ ไม่มีอย่างอื่นให้ซุกก็ต้องซุกเข่าตัวเอง
ไอ้พี่กาวบ้า ไอ้พี่กาวใจร้าย ไอ้พี่กาวเหี้ยม ไอ้พี่กาวโหด นั่ง กระซิก กระซิก บ่นอยู่กับตัวเองเหมือนคนบ้าอ่ะ คนเดินผ่านไปผ่านมาก็ต้องหันมามองแหละ แต่ช่างมันไม่สนใจมันแล้ว อยากมองก็มอง
ครับ รู้สึกเหมือนมีคนมานั่งข้างๆแหะ
มา ครับอะไรฟ่ะ คนยิ่งเศร้าๆ ยังจะมาแซวกันได้ เดี๋ยวปั๊ดกระโดดงับคอเลย ฉันหันหน้า ส่งสายตาเคืองไปให้ แต่แล้วสิ่งที่เห็นกลับเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันอึ้ง
พี่กาว!! ฉันถอยกรูจนติดริมเก้าอี้
ก็ใช่แล้วคิดว่าใครล่ะ พี่กาวกระตุกคิ้วอย่างกวนประสาท ไม่มีสลดเลย พี่แกจะเค้าใจป่ะเนียะ ว่าเราทะเลาะกันอยู่ แล้วฉันก็โกรธพี่แกมากด้วย
ครับ อะไรไม่ทราบ
ก็ ไอ้พี่กาวบ้า ไอ้พี่กาวใจร้าย ไอ้พี่กาวเหี้ยม ไอ้พี่กาวโหด นั่นไง พี่ยอมรับ พี่กาวพูดไปพร้อมกับยื่นกระเป๋าของฉันมาให้ เหอะๆๆ ตามเอามาให้เหรอ นึกว่าจะมีพระคุณตายล่ะ ชิ
...... ฉันคว้า อืม เรียกว่า กระชากดีกว่า ฉันกระชากกระเป๋าจากมือของพี่กาว แล้วลุกเดินหนีพี่กาว
จะไปไหน พี่กาวคว้าแขนของฉันเอาไว้
กลับบ้าน ฉันตอบเสียงห้วน
ไป เดี๋ยวพี่ไปส่ง ฉันหันมามองหน้าพี่กาว ก่อนจะหันไปมองตามที่พี่กาวพยักพเยิดให้ดูรถที่จอดอยู่ตรงริมถนน
ไม่เป็นไรขอบคุณบาสกลับเองได้ ฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม คราวนี้มันหลุดได้อย่างง่ายได้เพราะพี่กาวจับไว้แค่หลวมๆ
ไปขึ้นรถกับพี่เดี๋ยวนี้! พี่กาวคว้าแขนของฉันเอาไว้อีกครั้งเมื่อฉันจะเดินไป
บอกว่าไม่ไงล่ะพี่กาว น้ำตาไหลอีกแล้ว ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้แย จังฟ่ะ
บาส พี่ขอ... พี่กาวพูดเสียงอ่อนลง
พอได้แล้วพี่กาว ตอนนี้บาสไม่อยากเห็นหน้าพี่กาว บาสไม่อยากเกลียดพี่กาวไปมากกว่านี้ เพราะฉะนั้นพี่กาวปล่อยบาสเถอะนะ พี่กาวปล่อยมือจากแขนฉันอย่างช้าๆ ฉันมองใบหน้าที่ระบายด้วยความโกรธ เศร้า เสียใจ ปะปนกันไปของพี่กาวก่อนจะเดินจากมา
*************************************************************************
จากใจเลยนะที่อยากบอกว่า ตอนนี้อยากเขียนให้มันเศร้า ซึ้งอ่ะ แต่เขียนไม่ได้ ไม่รู้จะเขียนยังไง สรุปได้เท่านี้แหละ
ปอหล๋อ เพื่อนมันบอกว่า อยากเขียนให้เศร้าซึ้ง แกก็ต้องหาเรื่องทะเลาะกับแฟนแกให้ได้แบบในนิยายที่แกเขียนแล้วแกจะเข้าใจ สรุปงั้น กรูก็ต้องหาแฟนก่อนอ่ะดิ ก็ตอนนี้กรูยังไม่มีแฟน