วันที่ : 12 กรกฎาคม 2551
ชื่อตอน (chapter) : รุ่นพี่ตัวร้ายกับยัยตัวจุ้น 29

โอ้ย!! อยากจะนั่งลงกับพื้นแล้วเอาหัวโขกกับพื้นให้มันรู้แล้วรู้รอด ฉันบอกว่าฉันไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากเห็นหน้า พี่กาวแกฟังไม่รู้เรื่องเหรอไงนะ ยังจะมาเดินตามอยู่ได้

                “จะตามมาทำไมหะ พี่กาว”  ฉันหยุดเดินแล้วหันไปถามไอ้คนที่เดิมตามอยู่ข้างหลัง

                “,,,,,” พี่กาวทำสีหน้าเฉย

                “บาสไม่อยากเห็นหน้าพี่กาว พี่กาวฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอไง ”

                “นี่!!” พี่กาวชักสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ  

                “...” ฉันยักกระตุกคิ้ว ที่จริงรู้หรอกว่าพี่แกพยายามสะกดอารมณ์นะ ซึ่งปกติแล้วพี่แกต้องแว๊ดๆใส่มาแล้วแหละ

                “ก็ถ้าบาสไม่อยากเห็นหน้าพี่ก็ไม่ต้องหันมามองดิ” พี่กาวตอบเสียงอ่อย แต่คำตอบฟังดูกวนชิบ ฉันหันหลังให้พี่กาวก้าวเท้าจ้ำต่อไป ไม่สนใจไอ้คนข้างหลังอีกแล้ว พี่กาวก็คงรู้ว่าฉันไม่พอใจพี่กาวก็เลยทิ้งระยะห่าง

ของการเดินจากฉันพอสมควร จนฉันเดินมาถึงป้ายรถเมล์ ฉันหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเซ็งๆเพราะขามันเริ่มเมื่อยล้าจากการเดิน ในใจภาวนาให้บนรถมีคนน้อยด้วยเถิด ถ้าเกิดให้โหนอีกมีหวังเดี้ยงแน่ ฉันบ่นอุบอิบพร้อมกับเอามือทุบขาตัวเองเบาๆ แต่สายตาเจ้ากรรมก็ไม่วายเหล่มองคนที่เดินตามมาด้วย พี่กาวยืนกอดอกพิงเสาป้ายรถเมล์พี่กาวยังคงรักษาระยะความห่างเอาไว้ ยืนท่านั้นคิดว่าเท่ห์รึไง แต่ก็นะถึงจะไม่ชอบแต่ก็ต้องยอมรับว่าพี่แกเท่ห์จริงๆนั่นแหละ ฉันรีบหลบสายตากลับมาเพราะกลัวว่าพี่กาวจะรู้ตัวว่าฉันแอบมอง เมื่อรถเมล์จอดฉันรีบลุกขึ้นเดินไปขึ้นรถทันที โดยที่ไอ้พี่กาวขึ้นตามมาด้วย ฉันเดินไปนั่งเก้าอี้แถวกลางๆติดริมกระจก ส่วนไอ้พี่กาวนะเหรอจะนั่งตรงไหนก็เรื่องของเขาไม่สนใจ  รถแล่นมาจอดป้ายรถเมล์ถัดไปทำให้มีคนขึ้นมานั่งข้างฉัน

                “หวัดดีครับ” ฉันหันไปมองเข้ายิ้มให้ ฉันยิ้มตอบ สรุปเป็นเด็กนักเรียนเทคนิคอ่ะ วันอาทิตย์ยังงี้เขามีเรียนกันด้วยเหรอ หรือว่ามีกิจกรรมอะไร แล้วมันจะมาตีกันบนรถป่าวหว่า กลัวเว้ย!!

                “ชื่อไรครับ” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำให้ฉันต้องกระเถิบไปจนติดหน้าต่าง หันไปยิ้มให้นิดหนึ่งก่อน เดี๋ยวมันต่อยเอา

                “อ้าว...ถามทำไมไม่ตอบล่ะครับ” เขายิ้มให้อีกครั้ง

                “สายป่านค่ะ” ฉันแสยะยิ้มให้อีกที

                “ชื่อเหมือนดาราเลย เอ๋หรือว่าเป็นดารา หน้าตาน่ารักยังงี้ต้องใช่แน่เลย” ชิทำมาปากหวาน ไอ้หน้าหม้อ

                “ไม่ใช่ค่ะ เป็น ปตุชนคนธรรมดานี่แหละค่ะ” ฉันหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เซ็งไอ้นี่เหลือเกินค่ะ

                “ขอเบอร์ได้ไหมครับ” ฉันหันไปมองหน้าไอ้ใจกล้าหน้าด้านนี่ ไม่เห็นเหรอว่าฉันมีปติกิริยาต่อนายยังไงยังจะกล้าอีกแหะ

                “ไม่มีค่ะ” ฉันตอบเสียงห้วนแต่ยังคงมีหางเสียง

                “ไม่จริง น่านะขอหน่อยนะ”

                “จริงๆค่ะ ที่บ้านสายป่านจ๊นจนค่ะไม่มีปัญญาซื้อโทรศัพท์หรอกค่ะ” ฉันพูดสีหน้าจริงจัง ไอ้คนฟังก็ดูอึ้งปนงงเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าเข้มใส่ เฮ้อ หนีจากคนบ้าก็มาเจอคนบ้าต่อแหะ วันนี้มันวันอะไรกันฟ่ะเนียะ

                “ เอาเบอร์โทรผมแทนมั้ยครับพอดีผมอยู่บ้านเดียวกันกับน้องสายป่าน” ทั้งฉันและไอ้คนนั่งข้างๆเงยหน้ามองเจ้าของเสียงเข้ม ดุ ที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด สายตาจ้องไอ้ใจกล้าหน้าด้านเขม็ง พันธุ์ไรฟ่ะเนียะดุชิบ

                “มะ..ไม่ดีกว่า” ไอ้ใจกล้าหน้าด้านรีบลนลานปฏิเสธแล้วลุกขึ้นเดินไปนั่งเบาะหลังแทน  หุหุหุ มวยคนละรุ่นกันเฟ้ย ก็พี่กาวของเราตัวโตกว่าไอ้หมอนี่ตั้งเยอะ แถมหน้าตอนโกรธของพี่กาวก็โครตโหดเลยอ่ะ  เมื่อไอ้หมอนั่นสลายร่างไปพี่กาวก็ใช้จังหวะเหมาะเสียบนั่งลงข้างฉันทันที ฉันทำเฉยไม่สนใจมองออกไปนอกหน้าต่างต่อ เราสองคนเข้าสู่สภาวะเงียบไปชั่วขณะ แล้วพี่กาวก็ไม่สามารถทนไหว

                “ บาสยังโกรธพี่เรื่องที่พี่จูบบาสอยู่อีกเหรอ” พี่กาวถามน้ำเสียงเศร้า (เศร้าแต่ดังอ่ะ) แถมยังทำหน้าสลดอีก ฉันอยากถ่ายรูปหน้าพี่กาวตอนนี้เอาไว้จัง จะได้เอาไว้แซวเล่น งงกับคำถามค่ะ พี่แกถามแปลกแหะไม่รู้มามุกไหน งั้นก็แสดงว่าไอ้ที่ฉันนั่งร้องไห้โวยวายอยู่ตอนนั้น คือฉันดีใจสินะ ไม่มี๊ ไม่มีแสดงอาการโกรธเลยสินะ ต่อมรับรู้ความรู้สึกเพี้ยนป่าวฟ่ะ แถมยังมาพูดเรื่องจงเรื่องจูบต่อที่สาธารณะได้ไง ไม่อายเหรอไง

                “พี่กาว!!” ฉันใช้สายตาดุปรามพี่กาวมองซ้ายมองขวามองหน้ามองหลัง ไหงไม่มีคนนั่งใกล้ซะงั้นฟ้าช่างเป็นใจเหลือเกินนะ ฉันอาศัยเงียบอีกแล้วครับ เงียบเท่านั้น แล้วระฆังก็ช่วยชีวิตเอาไว้พอดี รถเมล์แล่นมาถึงป้ายที่ฉันจะลงเมื่อรถจอดฉันรีบแทรกตัวลุกจากที่นั้นเดินลงจากรถเมล์ พี่กาวก็เช่นกันรีบลุกขึ้นลงจากรถเมล์ตามฉันมา ฉันรีบเดินหนีพี่กาว แต่ก็โดนมือหนาคว้าแขนเอาไว้ได้ (รู้สึกแกจะเล่นตัวเกินไปแหระไอ้บาส.....คนเขียน)(เรื่องก็เริ่มน้ำเน่ายุ่งบินว่อนเหมือนกันนะคนเขียน.....บาสน่ารัก)

                “พี่ถามก็ตอบมาดิ”

                “แล้วทำไมพี่กาวถึงคิดว่าบาสจะไม่โกรธล่ะ ทั้งโกรธและก็เสียใจ เสียใจมากด้วย ไม่ใช่เฉพาะเรื่องที่ว่าหรอกนะ เรื่องอื่นๆด้วย บาสอุตส่าห์มีความรู้สึกดีๆต่อพี่แต่พี่กลับทำมันให้มันหายไปเพียงชั่วพริบตา ” ฉันพูดโดยไม่หันไปมองสบตาคู่สนทนาของฉันเลย

                “งั้นเรื่องอื่นที่ๆพี่ทำให้บาสโกรธบาสเสียใจ พี่ก็ขอโทษด้วย ส่วนเรื่องที่พี่จูบบาสพี่ไม่ขอโทษ” พี่กาวเอื้อมมือมาจับมือฉันแล้วลากตัวฉันเข้าไปกอด ไอ้เราก็ใจง่ายแหะไม่ขัดขืนเล้ย

                “หา!!” ฉันดันตัวพี่กาวออก แต่พี่กาวก็ดึงตัวฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง

                “ก็พี่บอกแล้วไงว่าที่พี่จูบบาสก็เพราะพี่อยากทำ  พี่อยากจูบบาส บาสเข้าใจพี่มั้ย” หน้าฉันร้อนวาบขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน ทำไรไม่ถูกอ่ะ พี่กาวอยากจูบเรา พี่กาวอยากจูบเรา

                “เฮ้ย!! ไอ้กาว” ฉันรีบผลักตัวพี่กาวออกเมื่อได้ยินเสียง

                “พี่อเล็กส์,อเล็กส์” ฉันและพี่กาวเรียกชื่อเจ้าของเสียงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

                “มีไรกันเปล่าฟ่ะ” พี่อเล็กส์เดินเข้ามาหาพวกฉันสองคน

                “ปะเปล่าค่ะไม่มีอะไร พี่อเล็กส์ไปส่งบาสที่บ้านหน่อยได้ไหมค่ะ” ฉันรีบผละจากพี่กาวไปหาพี่อเล็กส์ทันทีด้วยความตกใจ แล้วเดินนำพี่อเล็กส์ไปก่อนทิ้งให้พี่กาวยืนอยู่เบื้องหลัง

                “ได้จ๊ะ เอ่องั้นฉันไปส่งบาสก่อนนะ แล้วค่อยคุยกัน” พี่อเล็กส์บอกกับพี่กาวเสร็จก็รีบเดินตามฉันมาทันที

*******************************************************

เอามาอัพให้อีกต้อนคับ ไม่หนุก ไม่มันส์ อย่าโกรธ อย่างเคือง กระผมเลยนะฮ่ะ

ตอนนี้กำลังใจหมด หอหู่เหลือเกิน ยังไงก็ขอให้เม้นท์แล้ะโหวตให้ด้วยนะคับ (กร๊าากกก แอบอ้อนนิดนึงคับ)

เขียนโดย parapanda : 2008-07-12 01:52:15

/1