ฉันเคยบอกตัวเองเสมอว่าฉันชอบพี่ศุกร์  เพียงเพราะฉันเชื่อว่าพี่ศุกร์คือคนที่พระเจ้าได้สร้างมาให้ฉัน เพียงเพราะเค้าคือคนที่ฉันคิดว่าเหมาะสมกับฉันมากที่สุด เพียงเพราะเขาเกิดวันศุกร์ แล้วความรู้สึกนี้ล่ะมันคืออะไร ความรู้สึกที่เหมือนก้อนกลมๆที่มันค่อยๆขยายขึ้นจนมันอัดอั้นอยู่ภายในใจ มันคือความรู้สึกที่ฉันมีให้นายพุธในใช่มั้ย มันเกินความรู้สึกที่เพื่อนคนหนึ่งมอบให้เพื่อนคนหนึ่งแล้วใช่มั้ย

หลังจากวันนั้นฉันกับนายพุธก็เหมือนคนแค่รู้จักกันเจอกันก็ทักทายกันธรรมดา เห็นหน้ากันก็แค่ส่งยิ้มให้ ทั้งที่เราสองคนอยู่ใกล้กันแต่ความรู้สึกที่ได้มามันกลับดูห่างไกล อะไรกันนะที่ทำให้เราสองคนเป็นอย่างนี้ มันเหมือนมีอะไรมากั้นกลางระหว่างเราสองคน  ตลอดระยะเวลาที่เราเป็นเพื่อนกัน หลายสิ่งหลายอย่างที่เราทำด้วยกันมันได้สร้างความรู้สึกต่างๆให้เกิดขึ้นมากมาย แล้วอะไรกันนะ มันคือสิ่งใดที่ทำให้ความรู้สึกต่างๆเหล่านั้นค่อยๆจางหายไปจนกลายเป็นแบบนี้ สิ่งที่ทำให้เราสองคนนั้นเป็นแบบนี้ นั้นก็คือความรู้สึกของเราใช่มั้ย ความรู้สึกที่มันเปลี่ยนไป....มันอยากเกินไปที่จะถอยหลังย้อนกลับไปให้มันเป็นเหมือนก่อน และมันก็สายเกินไปที่จะทำให้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั่นส่งถึงเขา ในเมื่อเขามีคนที่มีความรู้สึกที่สื่อถืงกันแล้ว

                “นี่เธอ!!”

                “เฮ้ย!!”

                โครม!! ฉันสะดุ้งตกใจจนตัวฉันหงายหลังตกเก้าอี้ม้าหินอ่อน

                “อูย...เจ็บชะมัด” ฉันลุกขึ้นลูบก้นของตัวเองก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม

                “คนเรานี่ก็เป็นไปได้เนอะ”

                “เธอมาตั้งแต่เมื่อไรห่ะหน่อย”

                “ฉันมาได้ชาตินึงแล้วยัยพุธ นั่งดูเธอเปลี่ยนสีหน้าไปสีหน้ามาอยู่ขำชะมัด”

                “เหรอ” นี่เรานั่งเหม่อจนไม่รู้ว่ายัยหน่อยมาเลยเหรอเนียะ ถ้าจะคิดมากเกินไปแล้วเรา

                “เออแล้วก็โทรศัพท์เธอดังอยู่นานแล้วนะไมไม่ยอมรับสักที” 

                “อืม จะรับเดี๋ยวนี้แหละ” มันดังตั้งแต่เมื่อไรหว่าไม่ไม่รู้สึกตัว ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ที่โชว์ ไม่คุ้นค่ะ ไม่รู้เบอร์ใคร

                “สวัสดีค่ะ”

                [พี่พุธนี่แทนเองนะ]

                “....”

                [พี่พุธ]

                “ก็ว่ามาดิ”

                [พี่พุธมาเจอผมพรุ่งนี้เลยนะ]

                “เฮ้ย ไรวะไหนว่าอังคารหน้าไง”

                [เปลี่ยนวันแล้วพี่]

                “แต่ฉันไม่ว่าง”

                [จะเอาไหมพี่แผ่นนะ]

                “แต่ฉันไม่ว่างจริงๆนะ” แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าฉันต้องการมันไปเพื่ออะไร

                [เอาไหม]

                “เออ แล้วจะเจอกันที่ไหน”

                [เดี๋ยวผมไปรับพี่ที่บ้าน]

                ติ๊ดด!!

                “เฮ้ย!! อย่าเพิ่งวางสายดิ ฮัลโหล ฮัลโหล”

                “พูดไม่ยังไม่รู้เรื่องเลย วางสายไปซะแล้ว” ฉันเก็บโทรศัพท์อย่างเซ็งๆ

                “มีไรเหรอพุธ”

                “ไม่มีไหรหรอก”

                “เออ ใช่ฉันจะมาตามเธอไปดูผลการแข่งขันที่บอร์ดนะ ไปกันเหอะ”

                “อืม”

                ฉันกับหน่อยเดินมาถึงบอร์ดประชาสัมพันธ์ที่อยู่บริเวณหน้าอาคารสภานักเรียน มีพวกนักเรียนมุงดูกันมากมาย เพราะต่างคนก็อยากรู้ว่าห้องของตัวเองจะได้อันดับที่เท่าไร ระดับม. 6 จะแข่งกันทั้งหมด 12 ห้อง อยากรู้จังว่าเราจะได้อันดับไหน ฉันกับหน่อยพยามแทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้าไปดู

                “โทษค่ะ” ฉันมุดตัวเข้าไปไม่ระวังเลยไปชนใครคนหนึ่งเข้า ซุ่มซ่ามสุดเลยเรา

                “ไม่เป็นไรครับ อ้าว พุธเองเหรอ”

                “เอ้ย นุ โธ่นึกว่าใครรู้งี้ฉันชนนายให้ติดกับบอร์ดสะก็ดี”

                “โห่ เธอนิเดียะโดนเลย นู้นของเธออยู่ฝากนู้น” นายนุหันหน้าบอก แล้วผลักหัวฉันไห้ไปด้านที่มันบอก

                “นายนั่นแหละจะโดน” ฉันมองส่งสายตาดุให้ ก่อนจะหันไปมอง ณ จุดที่ฉันจะไป ฉันต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นนายพุธยืนดูอยู่ แต่ฉันก็ต้องเดินเข้าไป

                “เป็นไงวะพุธ เราได้อันดับที่เท่าไร” ฉันเข้าไปดูไล่อันดับผล

                “ฝีมือฉันซะอย่างดูอันดับซะก่อน”

                “ไหนๆ ดูดิ ชิได้อันดับสามทำมาคุย”

                “นี่ให้มันน้อยๆนะ เธอช่วยกรุณาเบิ่งตามองดูว่าอันดับหนึ่งอันอับสอง มันศิลป์อังกฤษนะเฟ้ย มันก็ต้องเก่งกว่าอยู่แล้ว” นายพุธโอบคอฉันให้เข้าไปใกล้พร้อมกับชี้ให้ดู รู้สึกว่าวันนี้เราจะคุยกันมากกว่าทุกครั้ง เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้รู้สึกว่าระยะห่างของเรามันค่อยลดลง ถึงแม้ว่ายิ่งฉันใกล้นายมากเท่าไรฉันก็ยิ่งเจ็บ ฉันก็ยอม

                “เออ นายนะเก่งอยู่แล้วไม่มีใครเก่งเกินนายแล้วล่ะ” ฉันแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงประชด

                “ว่าแต่เราจะไปเลี้ยงที่ไหนกันดี”

                “แหมแค่ติด top five ต้องเลี้ยงเลยเหรอ สิ้นเปลืองงบห้องวะ”

                “ไอ้หัวหน้าขี้ตืด แค่นี้ก็ไม่ได้ อย่าลืมดิเธอแข่งคู่กับฉันนะ ก็ได้หน้าพอกันแหละ”

                “เออ ก็ได้วันไหนล่ะ จะได้นัดพวกในห้องพร้อมกัน”

                “พรุ่งนี้เป็นไง ไม่ต้องชวนใครไปหรอก ไปเลี้ยงกันสองคนก็ได้”

                “เหอะไปกันสองคนเหรอ พวกนั้นรู้มีหวังเอาตายแน่ แต่ว่าวันเสาร์ฉันไม่ว่างอ่ะ” แต่จริงๆแล้วฉันไม่อยากไปกับนายสองคนมากกว่า

                “เออนะ งั้นวันอาทิตย์ก็ได้”

                “อืม ก็ได้”

                “งั้นฉันไปล่ะ” แล้วนายพุธก็เดินจากไป จากรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าฉันเมื่อกี้ ตอนนี้มันคงไม่มีอีกแล้วเมื่อนายพุธเดินไปหาน้องกิ่งที่กำลังเดินเข้ามา เพิ่งจะรู้นะเนียะว่าการแอบชอบเข้าข้างเดียวมันเจ็บอย่างนี้นี่เอง

ผมพาบาสมาซื้อน้ำผลไม้ปั่นตามที่บาสอยากทานแล้วเราสองคนก็เดินจูงมือกันไปตามทางยาวของงถนน แวะดูนู้นดูนี่ตามร้านขายของต่างๆ

“บาสรอพี่ตรงนี้เดี๋ยวนะ”

“พี่กาวจะไปไหนค่ะ”

“เดี๋ยวพี่มาน่า” ไม่มีไรครับ ผมแค่เดินผ่านร้านขายเครื่องประดับ ถูกใจของชิ้นหนึ่งเลยอยากจะซื้อมาทำเซอร์ไพรส์บาสของผม แต่พอผมกลับมาหาก็พบว่าเธอกำลังยืนอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง

“บาส” ผมตะโกนเรียกเธอแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างเร็ว

“มาแล้วเหรอค่ะ” เธอหันมายิ้มให้ผม

“ใคร” ผมถามเสียงห้วนสายตาจ้องไปที่ไอ้หมอนั่นอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ หน้ามันคุ้นๆอยู่นะ

“พี่ดินไงค่ะพี่กาวจำไม่ได้เหรอ”

“ไม่”  ที่จริงผมจำได้แหละครับเพราะไอ้หมอนี่มันติดอยู่ใน black list ของผม รองมาจากไอ้อเล็กส์ แล้วก็ไอ้ยู ทำไมโลกมันถึงได้กลมขนาดนี้ฟ่ะ ที่อื่นมีทำไมมันไม่ไปแล้วไมต้องมาที่นี้ด้วย

“หวัดดีครับพี่กาว” หมอนั่นมันยกมือไหว้ผม เล่นเอาผมแก่เลย

“บาสมาที่นานยังเนียะ” ไอ้หมอนั่นมันถามบาสของผมด้วยรอยยิ้ม

“เพิ่งมาถึงวันนี้เองอ่ะพี่ดิน”

“โห มาถึงก็เที่ยวเลยนะ”  หมอนั่นมันมองผมแล้วทำเหมือนผมเป็นอากาศธาตุไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ โอ้ย!! อยากต่อยไอ้หมอนี้จริงๆ

“นิดหน่อยน่า แล้วพี่ดินล่ะค่ะมาเที่ยวที่นี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”

“ใครว่าพี่มาเที่ยว พี่มาแข่งสตรีทบาสกับพวกเพื่อนๆต่างหาก ปีนี้มาจัดที่นี่ ส่วนเรื่องเที่ยวเป็นผลพลอยได้มากกว่า”

“จริงอ่ะบาสอยากดูพี่ดินแข่ง” น่าระรื่นเลยพอได้ยินเรื่องบาสเนียะ

“ไว้พี่ค่อยโทรบอกรายละเอียดก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะ พี่ดินใช้เบอร์เดิมใช่เปล่าค่ะ” ไปให้เบอร์โทรกันตั้งแต่ตอนไหนวะ คืออย่าว่าผมยังงั้นยังงี้เลยครับ ผมเคยดูโทรศัพท์ของบาส(เครื่องที่ผมให้เธอแหละครับผมเอาไปซ่อมแล้วเอามาให้เธอใช้ต่อ) ไม่เห็นมีเบอร์ของไอ้หมอนี่

“ครับ” ไอ้หมอนั่นยิ้มให้

“ไปบาสกลับกันดีกว่า” ผมจับมือบาสแล้วพาเธอเดินออกมาจากไอ้หมอนั่น  ไม่อยากให้คุยกันนานๆครับ ไม่เป็นผมไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกยังไง ที่ต้องเห็นผู้ชายกำลังส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้แฟนตัวเองนะ

“เอ่อ บาสไปก่อนนะคะพี่ดิน แล้วเจอกันค่ะ” บาสโบกมือลา ไอ้หมอนั่นก็เช่นกัน นี่คิดจะไปเจอไอ้นี่อีกเหรอ ไม่มีทางผมไม่ให้เจอเด็ดขาด ผมพาเธอเดินกลับไปที่รถ ระหว่างนั้นผมก็โทรตามพวกไอ้ก้องมัน

“ก้องแกอยู่แถวไหนวะ ฉันจะกลับแล้ว รีบมานะเว้ย”

“เป็นไรไปค่ะพี่กาว”

“เปล่า” 

“ก็เห็นเป็นอยู่ โกรธไรบาสรึเปล่า”

“เปล่า”

“เรื่องพี่ดินเหรอค่ะ”

“เปล่า” แล้วความเงียบก็เข้ามาเยือนเราสองคน บาสก็ไม่ถามอะไรกับผมอีก ส่วนผมก็ไม่พูดอะไรกับ

บาสต่อเช่นกัน ผมกับบาสยืนรอพวกไอ้ก้องด้วยความเงียบจนพวกนั้นมา พวกไอ้ก้องก็คงไม่สังเกตเห็นท่าทีของผมกับบาสผมเลยไม่เห็นว่าพวกนั้นจะถามอะไร จนกระทั้งพวกผมกลับมาถึงพัก บาสก็ทำหน้าบึ้งขอตัวเข้าห้องทันที

                “บาสเปิดประตู” ผมยืนเคาะประตูห้องของบาสอยู่หลายที

                “บาสจะนอนแล้ว” นั่นคือคำตอบของเธอ สรุปง่ายๆว่าเธอไม่อยากเปิดนั่นเอง

                “บาสเปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้นะ” ผมเปลี่ยนจากเคาะมาเป็นการทุบแทน

                “ก็บอกว่าบาสจะนอนแล้วไง”

                “บาส” สิ้นเสียงเรียกของผมเธอก็ออกมาเปิดประตู แล้วจับหน้าผมให้ก้มลงมาหาเธอ แล้วเธอก็จูบผมที่แก้มซ้าย แก้มขวา หน้าผาก แล้วเธอก็เดินเข้าห้องปิดประตู ก่อนจะเปิดออกมาอีกครั้ง แล้วก็เขย่งเท้าจุ๊บผมที่คางอีกที จากนั้นเธอก็เดินเข้าห้องไปปิดประตูใส่หน้าผม  ผมนี่ได้แต่ยืนงงเต็กเลยครับ ผมไม่ได้มาทวงสัญญาเรื่องนี้สักหน่อย

                ผมเดินออกมานั่งที่ม้าสนามสีขาวหน้าบ้าน มองดูคลื่นที่กระทบหาดทราย หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟสูบแก้เครียด คงไม่ว่ากันนะครับที่ผมจะเป็นผู้ชายที่สูบบุหรี่ คือที่จริงแล้วผมก็สูบบุหรี่มาตั้งแต่ตอน ม.ปลาย แล้วครับแต่ไม่เคยสูบต่อหน้าบาส นิสัยไม่ดีเลยผมเนียะ นั่งสูบบุหรี่ไปเพลินๆ ไอ้ก้องก็ออกมานั่งคุยกับผม

                “ว่าไงวะ ฉันเห็นแกกับไอ้บาสแปลกๆตั้งแต่ตอนมาแล้วว่ะมีไรกันรึเปล่า”

                “เปล่า”

                “ทะเลาะเรื่องไรกันวะ” 

                “ไม่ได้ทะเลาะกัน”

                “แล้วไอ้บาสมันงอนแกเรื่องไร”

                “ไม่รู้”

                “แต่ฉันรู้ กาวแกจะหึงหวงอะไรไอ้บาสนักหนาวะ ปล่อยๆมันบ้าง คนรักกันนะมันต้องเชื่อใจกันไม่ใช่เหรอ ”

                “รู้เว้ย ฉันเชื่อใจบาสเสมอแหละ แต่...”

                “แต่ก็ยังหึงไอ้บาสอยู่ดี”

                “....”

                “หึงนะหึงได้ แต่อย่าให้มันมากนัก เข้าใจมั้ย” ไอ้ก้องตบไหล่ผมทีนึงแล้วลุกเดินกลับไป ผมยอมรับครับว่าผมเป็นผู้ชายที่ขี้หึงค่อนข้างมาก ผมนี่คงเป็นผู้ชายที่ใช้ไม่ได้เลยใช่มั้ยครับ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาต่อให้แล้วนะคับ เฮ้อ!! แต่ไม่ค่อยมีใครอ่านเลย           เบื่อกันแล้วแน่ๆเลยชิมิๆ 

ถ้ายังไม่เบื่อกันล่ะก็ เม้นท์และโหวตเป็นกำลังใจให้ป๋มด้วยน้าาาา

สำหรับ  rinnarkka ตอนนี้ยังไม่มีฉากตบจูบนะคับ เพราะป๋มกำลังฝึกอยู่     ยังไม่ชำนาญเลย                 ต้องการผู้ช่วยอยุ่นะคับ

“ทำแบบเธอฉันว่าเธอส่งกระดาษเปล่ายังดีสิกว่า” นายพุธดึงกระดาษคำตอบและชุดคำถามไปจากฉัน

“ไหนว่าไม่มาไง” 

“กลัวว่าห้องจะขายขี้หน้าตอนผลคะแนนออกมาแล้วพบว่าได้ไม่ถึง 10 คะแนน”

“ชิ” ฉันเบ้หน้าใส่ นายพุธหันมาทำตาถลึงใส่ฉัน ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน

ฉันนั่งมองหน้านายพุธที่กำลังตั้งใจทำข้อสอบแข่งขันทักษะ  ฉันรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ฉันและนายพุธได้พูดคุย ได้นั่งใกล้กัน นายพุธจะรู้สึกเหมือนฉันรึเปล่า ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมฉันถึงรู้สึกดีที่ได้มองหน้านายพุธชัดๆอีกครั้ง ฉันมองสำรวจใบหน้านั่นด้วยรอยยิ้ม ฉันชอบจังเวลาที่นายพุธทำสีหน้าจริงจังแบบนี้ไม่รู้ว่าฉันนั่งจ้องน่านายพุธไปนานเท่าไร แต่ฉันต้องตกใจเมื่อเจอกับดวงตากลมโตใสแป๋วของนายพุธคู่นั้น

“มองอะไร” 

“ปะ เปล่า”

“ก็เห็นว่าจ้องอยู่”

“เออนะ รีบทำเหอะเดี๋ยวไม่ทันน้า” ฉันแสยะยิ้มให้นายพุธ

“เสร็จแล้ว” นายพุธคว่ำกระดาษคำตอบไว้บนชุดข้อสอบ แล้วลุกขึ้นเดินไป

“เฮ้ย!! จริงอ่ะ” ฉันพลิกกระดาษคำตอบดูอีกครั้ง  100 ข้อเชียวนะนายทำได้ไงไม่ถึงชั่วโมง ฉันมองกระดาษคำตอบที่ฝนจนครบตามจำนวนอย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะวิ่งตามนายพุธไป เราสองคนเดินคู่กันไปโดยไม่มีการพูดคุยกันเลย นายพุธพาฉันมานั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ไม้ใหญ่ร่มรื่น แล้วตัวเองก็เดินไปยังตู้ขายน้ำ ไม่นานในพุธธก็มาพร้อมด้วยน้ำผลไม้สองกระป๋อง

“เอ้า!!” นายพุธวางน้ำผลไม้ตรงหน้าฉัน

“ขอบใจ” ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกดีนะที่นายพุธจำได้ว่าเราชอบดื่มน้ำอะไร

“ไม่เป็นไร”  แล้วบรรยากาศเงียบสงบก็คืบคลานเข้ามาอีกระรอก เราสองคนนั่งดื่มน้ำกันจนหมดกระป๋องโดยไม่พูดคุยกันเลย

ตรื๊ดด ๆๆๆ ตรี๊ดดๆๆๆ

“เออ ว่าไง” “เฮ้ย!! ไม่เอา” “บอกว่าไม่เอาไงฟ่ะ” “เออๆ ก็ได้เดี๋ยวไป” ฉันมองหน้านายพุธที่ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าลำบากใจอยู่

“มีไรเหรอพุธ”

“เปล่าไม่มีไร ก็แค่ไอ้นุมันขอช่วยให้ไปร้องเพลงแทนไอ้ภีมมันนะ”  ที่หอประชุมจะมีการจัดแสดงวงดนตรีของโรงเรียนให้พวกนักเรียนได้สนุกกัน มี นุ(Dr) ภีม(Vo) อาร์ม(G) ปอ(G) และก็ อั้น(B) ส่วนนายพุธก็มีแค่รวมแจมบ้างในฐานะนักร้องบ้างเล็กๆน้อย ไม่อยากจะชมแต่ก็ขอชมว่านายนี่เก่งหลายด้านจริงๆ

 “จริงอ่ะ งั้นฉันไปดูด้วย”

“อืม” แล้วชั้นกับนายพุธก็เดินไปยังหอประชุม ไม่น่าเชื่อเด็กเยอะโคตรเลย ฉันกับนายพุธก็เลยแยกกันตรงประตูหอประชุม ชั้นต้องเดินฝ่าฝูงคนเพื่อจะเข้าไปให้ใกล้เวทีมากที่สุด  แล้วนายพุธก็เดินขึ้นเวทีมา พร้อมกับเสียงปรบมือ และเสียงกรี๊ดดังสนั่นหอประชุม นายพุธหันไปพยักหน้าบอกความพร้อมให้กับคนอื่นๆในวง แล้ว เพลงร๊อคจังหวะมันๆ ก็เริ่มขึ้น  ทำให้หอประชุมครึกครื้นด้วยเสียงกรี๊ดบ้าง เสียงร้องคลอเพลงตามบ้าง บางคนก็เต้น บางคนก็โบกมือ แล้วในที่สุดเพลงร๊อคที่ร้องติดต่อกันสามเพลงรวดก็หมดลง นักร้องจำเป็นจึงเปลี่ยนมาร้องเพลงช้าๆบ้าง

“หยุดพักหายเหนื่อยด้วยการเปลี่ยนมาฟังเพลงช้าๆกันบ้างดีกว่านะครับ  สำหรับคนที่มีคำถามมากมายอยู่ภายในใจแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามคนคนนั้นเหมือนผมครับ“ แล้วเสียงบรรเลงทำนองของกีต้าร์เริ่มขึ้น สะกดอารมณ์ของคนในหอประชุมให้หยุดนิ่งฟังเพลงที่นายพุธร้องอย่างเคลิบเคลิ้ม

ได้ชิดเพียงลมหายใจ
แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ
ที่ค้างในความรู้สึก ว่าลึกๆเธอคิดยังไง
รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม
(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

ไม่ถามยังดีซะกว่า
เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน
กลัวคำๆนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม
(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว

                ฉันเหมือนถูกสะกดให้ตกอยู่ในห้วงภวังค์สายตาของฉันจับจ้องไปที่นายพุธเพียงคนเดียว เสียงของนายพุธดังก้องกังวานอยู่ภายในความคิด ทำไมเพลงที่ในพุธร้องออกมามันทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาร้องออกมาด้วยความรู้สึกเศร้าเสียใจ นายพุธร้องออกมาด้วยความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เพลงที่เขาร้องออกมามันทำให้ฉันรู้สึกอัดอั้นเหมือนคนอยากจะร้องไห้ สายตาของฉันที่จ้องมองนายพุธตอนนี้รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แล้วในที่สุดสองแก้มของฉันก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นของหยุดน้ำที่ไหลรินออกมาจากสองตา  ฉันก้มหน้ารีบยกมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนจะเงยหน้ามองนายพุธที่อยู่บนเวทีต่อ สายตาของนายพุธตอนนี้กำลังมองมาที่ฉัน สายตาของนายพุธที่มองมามันได้สร้างความรู้สึกสั่นไหวในจิตใจของฉัน สายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกอยากครอบครองมันไว้เพียงคนเดียว

                “อ๊ะ “ เสียงนั้นทำให้ฉันต้องตื่นจากภวังค์เมื่อตัวฉันได้ไปกระทบกับเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง

                “ขอโทษค่ะ” ฉันหันไปขอโทษคนที่ฉันทำให้เขาต้องส่งเสียงร้อง

                “ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันมองหน้าเจ้าของเสียงนั่น

                “กิ่ง” สาวตาโต มองฉันพร้อมกับรอยยิ้ม

                “...” ฉันหันกลับไปบนเวที สายตาของนายพุธยังคงมองมายังที่ฉัน  ฉันหันกลับไปมองน้องกิ่งที่ยืนอยู่ข้างฉัน แล้วฉันก็ต้องสะดุดใจ เมื่อเห็นสร้อยคอที่น้องกิ่งใส่ สร้อยและจี้ที่ห้อยอยู่ มันเหมือนกับที่ฉันเคยเห็นที่ห้องของนายพุธ ฉันหันกลับไปมองนายพุธอีกครั้ง สายตานั่น สายตาอ่อนโยนนั่น มันไม่ใช่ของฉัน มันเป็นสายตาที่นายพุธมองให้น้องกิ่ง มันไม่ใช่ของฉัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เม้นท์และโหวตให้ด้วยนะคับ ต้องขออภัยที่เรื่องนี้หายไปนานนนนนนนนนนมาาาาาาาาาาาาาาาก ไม่รู้ว่ายังจำกันได้อีกอ่ะป่า ได้ฤกษ์แต่ต่อสักที ยังไงก็เม้นท์และโหวตเพื่อเป็นกำลังใจให้กระป๋มด้วยนะคับ

ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆๆ ผมยืนเคาะประตูหน้าห้องของบาสหลังจากที่ปล่อยให้บาสได้จัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย เพราะเดี๋ยวพวกเราจะออกไปหาอะไรทานกัน แล้วก็จะเดินเที่ยวเล่นกันนิดหน่อย

“บาส เสร็จยัง”

“ค๊าาาาาา เสร็จแล้ว จะเอ๋” บาสเปิดประตูห้องออกมาพร้อมกับทำหน้ายิ้มแป้น

“งั้นไปเหอะ” ผมจูงมือบาสออกมาจากห้อง “เดี๋ยวก่อน” ผมสำรวจมองบาสตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ทำไมคะพี่กาวรีบไปเหอะบาสหิวจะแย่แล้วอ่ะ” บาสพยายลากมือผมให้เดินตามไป แต่แรงบาสเหรอจะลากผมได้

“พี่ว่าบาสไปเปลี่ยนชุดดีมั้ย” ผมยืนจ้องบาสอีกครั้ง  ยับนี่เล่นใส่เสื้อผูกคอระบายเป็นชั้นสีฟ้าลายดอกสีขาว สวมกางเกงขาสั้นสีขาว ผูกผมเป้ข้างน่ารัก

“ทำไมค่ะ ไม่สวยเหรอ” ยัยบาสหมุนตัวให้ผมดู โอ้มายก๊อด ผูกคอไม่ว่า ผูกด้านหลังอีกต่างหาก

“สวยสิ แต่ไปเปลี่ยนเหอะ” ผมพยายามคะยั้นคยอให้บาสไปเปลี่ยนชุด

“แหม พี่กาวใครๆเค้าก็ใส่กัน อากาศร้อนใส่แบบนี้สบายดีออก นะนะ บาสจะเดินใกล้พี่กาวไม่ห่างเลย คล้องแขนเลยด้วย” ยัยนี่กระโดดเข้ามาคล้องแขนทำท่าออเซาะ ส่งสายตาแป๋วมาให้ ผมต้องยอมอีกใช่มั้ยเนียะ

“ก็ได้ แต่ห้ามเดินห่างจากพี่เข้าใจมั้ย”

“รับทราบครับผม งั้นรีบลงไปเถอะค่ะ พวกพี่ก้องรออยู่ไม่ใช่เหรอค่ะ” ผมกับบาสลงมาข้างล่างก็เจอเสียงบ่นของไอ้พวกมารทั้งหลาย เลยต้องรีบพามันไปครับ  พวกเราขับรถมาจนถึงแหล่งที่ต้องการแล้วครับ เป็นร้านอาหารที่เปิดให้บริการสไตล์  Pup and Restaurant ภายในร้านคุมโทนสีฟ้า-ขาว มองแล้วสบายตาดีครับ   ได้โต๊ะเรียบร้อยก็จัดแจงสั่งอาหารมาทานกันครับ อืม มีของมึนเมาเข้ามาแจมบ้าง ก็แค่พวกเบียร์นิดๆหน่อยครับ พอหอมปากหอมคอ อายุเกิน 18 แล้วนิไม่ว่ากัน ส่วนบาสห้ามแตะครับให้ดื่มได้เฉพาะที่ไม่ผสมแอลกอฮอล์เท่านั้น นั่งกินไปดื่มไปคุยกันไป หลังจากนั้นพวกเราก็ตะล่อนเดินเที่ยวเล่นตามถนนคนเดิน มีของขายหลายอย่างครับ ผมเริ่มสังเกตว่าผู้ชายที่เดินผ่านต่างให้ความสนใจบาสของผมเหลือเกิน

“บาสมาเดินใกล้ๆพี่ดิ”

“โหพี่กาวนี้บาสก็เดินใกล้จนตัวจะติดอยู่แล้วนะ” 

“เออน่า” ผมรีบคว้ามือบาสมาจูงเอาไว้ ใครเห็นก็ต้องรู้ว่าบาสมีเจ้าของแล้ว

“โห เดินสวีทกันสองคนไม่สนใจเพื่อนฝูงเลยเว้ย” ไอ้อเล็กส์มันส่งเสียงแซว มันมาเป็น ก-ฮ ผมจริงด้วย

“ปล่อยมันเหอะ เราเดินไปดูทางนู้นดีกว่า”  ขอบใจมากเลยได้ก้องเพื่อนรัก แล้วพวกมาร 4 ตัวก็ปล่อยให้ผมเดินกับบาสสองคน

“พี่กาวแล้วพรุ่งนี้เราจะไปที่ไหนกันค่ะ”

“แล้วบาสอยากไปไหนละ”

“บาสอยากเล่นน้ำทะเลอ่ะ”

“แล้วว่ายน้ำเป็นป่ะ”

“..” บาสส่ายหน้า เหอะๆ ยัยบาสว่ายน้ำไม่เป็น

“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่สอนให้”

“จริงอ่ะ”

“จริงดิ”

“พี่กาวนี้น่ารักจริงๆเลย” บาสกระชับกอดแขนผมแน่นขึ้น

“งั้นต้องทำไง” ผมทำแก้มป่องๆยื่นเข้าไปใกล้บาส

“ไม่เอาอะคนเยอะจะตาย” ยัยบาสทำหน้าปลาบู่เบื่อนหน้าหนีผม

“ไม่เป็นไรหรอกนิดเดียวเอง”

“พี่กาวบาสอยากกินไอ้นั่นอ่ะ” บาสชี้นิ้วไปที่ร้านขายน้ำปั่น

“ไม่ต้องทำมาเปลี่ยนเรื่องเลย”

“เร็วๆ ให้ไว” ผมยังคงยื่นหน้ากระแซะเข้าไปใกล้

“แหงะ พี่กาวอ่ะ ไว้กลับไปที่พักก่อนได้ป่ะ เดี๋ยวบาสจุ๊บแก้มพี่กาวสองข้างเลย” บาสยื่นข้อเสนอ

“ไม่เอา”

“ที่หน้าผากด้วย”

“ขอคิดดูก่อน”

“งั้นแถมที่คางให้ด้วยนะ “

“อืม......ตกลง สัญญานะ” ผมกับบาสก็เกี่ยวนิ้วก้อยสัญญากัน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แล้วจะรีบมาอัพตอนต่อไปให้อีกนะคับ แต่งไปแต่งมา ชักอิจฉายัยบาสสะจริงๆเล้ย อย่าได้แฟนแบบนายกาวบ้างจัง เฮ้อออออ

เม้นท์และโหวตให้ด้วยนะคับ เม้นท์ไม่ถึง 20 อ่านไม่ถึง 200 ไม่อัพตอนต่อไปนะเออ 

55555+ ล้อเล่นคร๊าบบบบบบ ไว้จะรีบมาอัพให้เน้อ

“บาส...บาสครับ ตื่นเถอะถึงแล้ว” ผมเขย่าตัวบาสที่นอนซบไหล่ผมอย่างสบายกาย

“อ..อืม..ถึงแล้วเหรอค่ะ” บาสขยี้ตาแล้วมองไปรอบๆก่อนจะหันมาสบตาแล้วยิ้มให้ผม

“อืม ลงไปกันเถอะ” ผมลงจากรถเอื้อมมือไปช่วยพยุงบาสให้ลงจากรถตามผมมา

“ค่ะ”

ปิดเทอมใหญ่นี้ผมกับบาสตกลงใจกันว่าจะมาปลดปล่อยความเครียดจากการขยันอดทนอ่านหนังสือสอบกันอย่างขะมักเขม้น ซึ่งผลที่ได้ก็ออกมาได้น่าพอใจทีเดียว บาสสามารถสอบตรงเข้าโรงเรียนสาธิตในเครือของมหาลัยที่ผมศึกษาได้ตามที่ผม เอ้ย!! บาสหวังเอาไว้ ส่วนผมเกรดเฉลี่ยก็ออกมาดีตามที่ได้สัญญากับคุณพ่อคุณแม่เอาไว้เช่นกัน  แต่ผลที่ตามมาก็คือ ผมกลายเป็นคนติดคาเฟอีนไปโดยปริยาย วันไหนไม่ได้ดื่มกาแฟผมก็จะไม่สามารถนอนหลับได้ แปลกไหมครับ ผมเลยตัดสินใจชวนบาสมาเที่ยวทะเลเพื่อผักผ่อนครับ แต่ที่จริงผมก็เพลนเอาไว้ล่วงหน้าแล้วครับว่าเราจะเที่ยวทะเลที่ไหนกันดี ผมกะเอาไว้ว่าจะพาบาสไปเที่ยวที่ฮาวาย แต่กลายเป็นว่าเราต้องมาที่ ภูเก็ต แทน เพราะบาสไม่อยากไปต่างประเทศและถือคติที่ว่า ต้องเที่ยวในประเทศให้ครบทุกที่ก่อนแล้วค่อยออกนอก ไม่ว่ากันครับผมตามใจเธออยู่แล้ว ผมต้องเข้าไปขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ของบาสอยู่นาน ไหนต้องฝ่าด่านคุณปู่คุณย่าของบาสอีกกว่าพวกท่านจะยอมให้บาสมากับผม ผมต้องใช้เวลาเกือบสองอาทิตย์แนะครับ แล้วในที่สุดพวกท่านก็ใจอ่อนยอมให้บาสมากับผม แต่มันติดตรงที่ว่า

“เฮ้ย!! ไอ้กาวที่นี้สวยว่ะ”

“บ้านพักตากอากาศพ่อแกเหรอเนี่ยะ”

“สุดยอดเลยแก”

“โชคดีมีเพื่อนรวยวะ”

ดันมีมารอีก 4 ตัวนี้สิครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าพวกมันเลยครับ เห็นแล้วเกิดอาการเซ็งขึ้นมาตะหงิดๆ คนแรก ไอ้ก้อง บอกว่ามันห่วงน้องสาวมันครับเลยตามมาดูแล แล้วอีกอย่างคุณพ่อคุณแม่ของบาสอยากให้มันมาด้วย ไม่ว่ากันครับผมเข้าใจ จะมีพ่อแม่คนไหนที่ไม่เป็นห่วงลูกสาวที่ต้องมานอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายสองต่อสองบ้าง คนที่สอง ไอ้ปอ บอกว่าอยากมาดูฝรั่งสาวแก้ผ้าอาบแดด เหตุผลของมันเนียะใครได้ยินอยากจะพามันมาด้วยจนตัวสั่นเลยครับ เหตุผลโคตรเข้าท่า ปล่อยมันครับปล่อยมัน  คนที่สาม ไอ้หนึ่ง เหตุผลของมันน่าสงสารอยู่ครับ เพราะมันไม่เคยมาเที่ยวทะเล ก็เลยอยากมาเที่ยวทะเลบ้าง แล้วก็อยากมาเล่นสงกรานต์ที่ภูเก็ตดูสักครั้ง พอดีเพลนที่ผมวางไว้เข้าช่วงเทศกาลสงกรานต์พอดี เลยเข้าทางมันครับ คนสุดท้าย ไอ้อเล็กส์ เพิ่งกลับมาจากเมืองนอกได้สองอาทิตย์ เหตุผลง่ายๆก็คือ อยากมาเป็น ก-ฮ ผมครับ ผมโคตรอยากจะให้มันมาเลย พวกผมขับรถยนต์มากันเองครับ ค่อนข้างใช้เวลานานพอสมควรในการเดินทาง

“เฮ้ย ยืนกันอยู่ได้รีบยกกระเป๋าลงจากรถดิเฟ้ย!! ”

“ไอ้กาวมันหน้าบอกบุญไม่รับเลยฟ่ะ สงสัยพวกเรามาเป็นตัวมารมันแน่” ไอ้ปอพูดจากระแหนะกระแหนผมครับ มันคิดถูกแล้วครับ พวกมันมาเป็นตัวมารจริงๆ

“อย่าพูดมากน่าไอ้ปอ ส่วนอาร์มจะยืนทำมิวสิคอีกนานไหมรีบมาเร็วๆดิเดี๋ยวจะได้ออกไปหาอะไรกินกัน” ไอ้ก้องมันสั่ง พร้อมกับยกกระเป๋าออกจากท้ายรถ

“มาบาสเดี๋ยวพี่ถือกระเป๋าให้”

“ขอบคุณค่ะ” บาสส่งกระเป๋ามาให้ผมแล้วเดินตามผมมา ส่วนพวกที่เหลือก็เดินตามผมมาเช่นกัน บ้านพักที่พวกผมมาพักเป็นบ้านสองชั้นครับ ด้านหน้ามองออกไปจะเห็นทะเล  บริเวณสนามหน้าบ้านถูกประดับตกแต่งด้วยการปลูกพืชไม้นานาพันธุ์แต่จะเน้นไปทางไม้ดอกที่มีสีสันสวยงามสดใส่เสียเป็นส่วนใหญ่ มีม้านั่งสนามทำจากไม้สีขาววางหันหน้าออกไปทางทะเลเหมาะสำหรับนั่งเล่นในยามพระอาทิตย์ตกดิน พวกผมเดินเข้ามาในบ้านและนั่งพักผ่อนกันตามอัธยาศัย

“เฮ้ย!! กาวจะให้เราเอาของไปไว้ที่ไหน” ไอ้อเล็กส์เดินมาตบไหล่ผม

“เออ พวกแกตกลงกันเองก็แล้วกันว่าใครจะนอนกับใคร ห้องนอนอยู่บนชั้นสอง มีสามห้อง”

“เหอะ อย่าบอกนะว่าแกจะนอนห้องเดียวกับบาส” ไอ้อเล็กส์มันกระตุกยิ้มของคนรู้ทัน

“ปะเปล่าเว้ย ฉันจะให้บาสนอนคนเดียวต่างหาก ส่วนฉันค่อยไปเบียดนอนกะพวกแกห้องใดห้องนึงก็ได้” แต่ถ้าผมนอนห้องเดียวกับบาสได้ก็ดีสิครับ

“แน่ใจ” ไอ้อเล็กส์มันทำตาเจ้าเล่ห์

“เออ” ผมรับคำมันด้วยความรำคาญแล้วเดินไปหาบาสที่นั่งพักเหนือยตรงโซฟาที่ห้องรับแขก

“บาสพี่ว่าบาสเอากระเป๋าไปเก็บบนห้องก่อนดีกว่านะ อืม ไปนอนพักผ่อนข้างบนเลยก็ได้ ไปเดี่ยวพี่พาไป”

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ บาสอยากอาบน้ำเต็มทนแล้วมันรู้สึกเหนียวตัวยังไงก็ไม่รู้ ร้อนด้วย”

“งั้นไปเหอะ” ผมยกกระเป๋าสัมภาระของบาสเดินนำบาสขึ้นไปยังห้องพัก ที่ผมได้โทรมาสั่งให้แม่บ้านมาจัดเตรียมทำความสะอาดเอาไว้ก่อน

********************************************************

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ติดตามนิยายที่เราแต่งมาจนจบ

          และมาแล้วคับสำหรับตอนพิเศษ ตอนที่สอง หวังว่าเพื่อนคงจะถูกใจนะคับ ยังไงก็เม้นท์ แหละโหวตกันให้เยอะนะคับ

        แล้วป๋มต้องขอตัวจรรีไปนอนก่อนนะคับ ไว้เจอกันใหม่เมื่อเพื่อนๆต้องการอ่านตอนต่อไป   ใครอยากอ่านให้ยกมือขึ้น