“เฮ้ย!! ล้อเล่นรึเปล่าเนียะ”

“เปล่า แฟนฉันจริง ๆ”

“แก เล่นเด็กม.ต้นเลยเหรอ เดี๋ยวก็โดนข้อหาพรากผู้เยาว์หรอก” 

“เออ นะ ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยสักหน่อย พี่ยัยนี่ก็ไม่ว่าอะไร จริงไหมก้อง” ผมหันไปขอความคิดเห็นจากไอ้ก้อง ลืมบอกไปว่าไอ้ก้องมันสอบติดที่เดียวกันกับผม

“จริงเหรอก้อง” จี เข้าไปขยั้นขยอขอคำตอบจากไอ้ก้อง

“อืม” ไอ้ก้องพยักหน้าด้วยความหน่ายใจ

“โห~~ไอ้กาวเลี้ยงต้อยวะ” ผมไม่สนใจไอ้พวกนั้นลากตัวยัยบาสออกมาจาก Canteen

“พี่กาวบอกพวกเพื่อนพี่กาวไปแบบนั้นไม่เป็นไรเหรอ”

“เป็นไร ไม่นี่ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก ไม่ดีเหรอบาสก็จะได้ไม่ต้องห่วงว่าพี่จะมีสาวๆมาจีบไง”

“แหวะ หน้าตาอย่างพี่กาวมีบาสคนเดียวที่ตาบอดไปชอบแหละ” ยัยบาสแล่บสิ้นใส่ผมครับ ทำตาโตแก้มป่องอีกด้วย น่ารักจริงๆแฟนใครหว่า

“ไรอ่ะ หน้าตาพี่ออกจะหล่อ สาวๆติดตรึมไม่หึงไม่หวงบ้างเลยเหรอ”

“บาสรู้หรอกน่าว่าพี่กาวนะรักบาสคนเดียว ใช่ป่ะ ใช่ป่ะ” บาสเอาตัวมากระแซะๆตัวผม ทำเสียงอ้อนๆ

“แสนรู้จริงนะ” ผมใช้แขนล๊อคคอบาสหลวมๆ แล้วใช้มืออีกข้างขยี้หัวบาสเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

“พี่กาวอ่ะ ผมบาสยุ่งหมดเลย” บาสเอามือลูบผมของตัวเองให้เข้าทรง แหงนหน้า ทำหน้าปลาทองงอนผม  ปากเชิดๆนั่นนาจูบซะจริง ถ้าไม่ติดกับสัญญาที่ให้ไว้กับไอ้ก้องละก็ ได้จูบไปหลายยกแล้ว เฮ้อ~~ ตอนนี้ผมได้แค่หอมแก้ม เท่านั้น สงสารผมเปล่าครับ

 ผมพาบาสเดินชมงานที่ทางมหาลัยผมจัดจนมาถึงบู๊ตสำคัญ นั่นคือบู๊ตของพวกชมรมบาสมหาลัยนั่นเอง แค่เห็นเท่านั้นแหละครับ ยัยบาสของผมรีบวิ่งเข้าหาทันที แล้วยัยนี่ก็เริ่มหยิบตุ๊กตาเซลามิคขนาดความสูงประมาณ 10 ซม. ที่ทำหน้าตาและชุดเรียนแบบนักกีฬาบาสของ NBA เป็นงานแฮนด์เมด ซึ่งทำออกมาขายเพื่อหาเงินเข้าชมรม ผมดูทีท่าว่าถ้าเกิดไม่ห้ามมีหวังยัยนี่ต้องเหมาหมดแน่

“บาสจะเอาอีกเหรอ” 

“ก็มันน่ารักนี่น่าพี่กาว”

“พี่ว่าเอาแค่นี้ก็พอแล้วที่ห้องไม่มีที่วางแล้วไม่ใช่เหรอ”

“งั้นบาสขออีกสองตัวนะ นะ นะ” ยัยบาสส่งสายตาอ้อนวอนผมสุดฤทธิ์

“อืม” ผมต้องยอมครับ แพ้สายตาและท่าทางแบบนั้น วันหลังผมจะต้องใจแข็งให้ได้ แล้วบาสก็ก้มหน้าก้มตาเลยเพิ่มอีกสองตัว

“น้องสาวน้องน่ารักดี” ไอ้สมาชิกชมรมที่ขายอยู่มันเอื้อมมือมาลูบหัวยัยบาสของผม ผมกัดฝันยิ้มให้ ในใจอยากจะบอกเหลือเกินว่า ‘ห้ามแตะแฟนฉัน’ แต่ไม่ได้ครับเพราะว่ามันเป็นรุ่นพี่ที่คณะต้องเกรงเอาไว้ก่อน

“เท่าไรค่ะพี่” บาสยืนตุ๊กตาในมือให้ สรุปยัยนี่ก็ซื้อไป 5 ตัว

“ 600 ครับ”

“ค่ะ” บาสล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย เตรียมจะจ่ายเงิน แต่ผมชิงตัดหน้าจ่ายให้เสียก่อน ไม่ได้ว่าจะโชว์พาวน์นะครับแต่อยากซื้อให้จริงๆ แล้วผมกับบาสก็ออกจากบู๊ตนี้แล้วเดินไปที่อื่นต่อ

“เวลาบาสอยู่กับพี่กาวนะบาสจะไม่ซื้ออะไรอีกแล้ว”

“อ้าวทำไมละบาส”

“ก็พี่กาวเป็นคนจ่ายตังค์ทุกทีบาสไม่ชอบ”

“ก็พี่อยากซื้อให้”

“แต่พี่กาวซื้อของให้บาสบ่อยแหระ บาสอยากซื้อเองบ้าง”

“งั้นเอาเป็นว่า วันนี้บาสพาพี่ไปเลี้ยงข้าวก็แล้วกัน”

“ค่ะ เอางั้นก็ได้” บาสยิ้มหวานให้ผม ผมเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ครับ น่ารักจริงๆ ใครจะว่าผมเห่อแฟนก็เอาเหอะผมไม่ว่า เพราะผมยอมรับ

***********************************************************************

ไว้คิดพล๊อตเรื่องของคนอื่นๆได้ แล้วจะรีบนำมาอัพนะฮับ แต่ตอนนี้อ่านของ คู่พระนางของเราไปก่อนนะคับ เม้นท์ๆ โหวต ให้ด้วนนะ