เสร็จแล้วใช่มั้ยฉันกลับบ้านล่ะ ฉันบอกนายแทนหลังจากที่วัดตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
แล้วเราจะดูหนังเรื่องไรกันดีฮะ หมอนี่ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไงฟ่ะ ฉันบอกว่าจะกลับไม่ได้บอกว่าจะไปดูหนัง
ใครจะไปดูกับนาย
อ้าวก็พี่บอกว่าเสร็จแล้วพี่จะไปดูหนังต่อกับผมไง
ฉันพูดตั้งแต่เมื่อไร ไม่มีไม่เคยพูด(- - )( - -)(- - )( - -)
ทำไมพี่เป็นคนยังงี้นะ พูดเองแท้ๆแต่กลับเป็นทำจำไม่ได้
-_-*นี่นายแทนฉันเคยบอกนายแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามายุ่งกับฉัน นี่เป็นเพราะเรื่องนี้หรอกนะฉันจึงต้องจำยอมฝืนทนที่ต้องมาข้องเกี่ยวกับนาย บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยพิศวาสอะไรนายเลย ถึงนายจะเป็นดาราหรือเทวดาที่ไหนฉันก็ไม่สน ในเมื่อฉันไม่ชอบก็คือไม่ชอบ พูดเป็นชุดเลยเรา แต่ดูท่าทางหมอนี่คงจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย ก็หมอนี่ยังยืนยิ้มอยู่อีก เฮ้ย อยากจะบ้าตาย T_T
ตอนนี้พี่อาจไม่ชอบผมแต่ต่อไปก็ไม่แน่นะ -_-**นี่ฉันพูดกับคนหรือกับตัวอะไรกันแน่วะ จะมีใครได้ยืนด่าดาราฉอดๆแบบฉันบ้างมั้ยนะ
ฉันไม่อยากจะต่อร้องต่อเถียงกับนายแล้ว บอกตามตรงว่าฉันเหนื่อย เหนื่อยมากกก ก็เราเล่นพูดไม่หยุดนี่หว่า
นี่ผมไปทำอะไรให้พี่เกลียดนักเกลียดหนากันฮะ ถ้าผมทำผมก็ขอโทษก็แล้วกัน แล้วไอ้ที่ฉันสาธยายไปครั้งก่อนนี่มันยังไม่รู้จักจำอีกเหรอ เฮ้อ~(_ _)แล้วตอนนั้นฉันจะไปเปลืองน้ำลายบอกมันทำไมวะ
พอ แทนนายหยุดพูดเหอะ ฉันยกมือบอกให้นายแทนหยุด แล้วฉันก็เดินออกมาจากร้าน
เดี๋ยว!! รอผมด้วย ใครมันจะไปรอนายล่ะ
จู จู จู บุดีดาจูบุดีดาดา จู จู จู บุดีดาจูบุดีดาดา ใครโทรมาตอนนี้ว่ะ
สวัสดีค่ะ ไม่รู้ว่าใครโทรมาพูดไพเราะเสนาะหูไว้ก่อน
ฮัลโหล ทำไมไม่พูดวะ
ฮัลโหล! ฮัลโหล!!! ไรว่ะ
ครับ ได้ครับตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านมดคันไฟครับ พี่มารับผมที่นี่ก็แล้วกัน พี่อยู่แถวนี้พอดีเหรอ ครับผม ฉันหันไปมองคนที่กำลังพูดอยู่โทรศัพท์อยู่ตอนนี้ เมื่อฉันหันไปนายแทนก็ยิ้มพร้อมกับยักไหล่แล้วชี้ไปยังโทรศัพท์ของตัวเอง เผล้ง!! T///T หน้าแตกเลยเรา ฉันรีบเก็บมือถือ สงสัยฉันคงต้องเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าได้แล้วมั้ง ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเหมือนกันอีก ฉันเดินต่อแต่นายแทนก็วิ่งมาคว้ามือของฉันเอาไว้
พี่! เดี๋ยวผมไปส่ง
ไม่ต้องฉันกลับเองได้ ฉันสะบัดมือออก แล้วรีบวิ่งขึ้นรถเมย์ไปทันที โชคดีที่เป็นสายเดียวกับที่เราจะไปจริงๆขอบคุณสวรรค์ที่ส่งรถเมย์คันนี้มาให้ลูกช้าง
ไปก่อนนะ บ๊ายบาย (^.^)/~~~ แบร่~~ ฉันแล่บลิ้นใส่นายแทน แต่หมอนั่นกลับยืนหัวเราะชอบใจซะงั้น (._. )( ._.) ไม่มีที่นั่งเลยแหะ คงต้องโหนแล้วสิ วันนี้ฉันนั่งรถนานมากกว่าจะถึงบ้าน แถมยังต้องโหนตลอดอีกด้วย ขืนเป็นแบบนี้ทุกวันฉันคงต้องกล้ามขึ้นจนมันใหญ่กว่าหัวฉันแน่เลย
แม่ขาหิวจังเลยมีไรกินบ้างค่ะ ฉันไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากแม่ฉันจึงเดินไปโทรศัพท์หาที่ร้าน
พี่ออนเหรอ แม่อยู่มั้ย
[ป้าหญิงไม่อยู่จ๊ะพี่เห็นแกรีบออกไปตั้งแต่ตอนกลางวันน่ะ อ้าวแล้วไม่อยู่ที่บ้านเหรอพุธ]
เปล่าค่ะ อ๊ะ!! เจอแล้วค่ะแม่เขาทิ้งโน้ตไว้ให้ค่ะแม่บอกว่าแม่จะไปบ้านคุณยายสักสองสามวันค่ะ งั้นพี่ปิดร้านแล้วกลับบ้านเลยก็ได้ค่ะ แล้วพี่ก็ค่อยเปิดร้านตอนที่แม่กลับมาก็ได้ค่ะ
[เอาแบบนั้นก็ได้ แล้วพุธอยู่คนเดียวได้เหรอ ให้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ย]
ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้นะค่ะ สวัสดีค่ะ
ปิ๊ด~
แม่นะแม่ไม่โทรบอกเราสักคำสงสัยคงรีบจนลืมลูก ไปที่บ้านคุณยายทำไมกันนะ โทรหาแม่ดีกว่า ฉันโทรเข้ามือถือของแม่ แต่แม่กันดันลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน เบอร์บ้านคุณยายก็จำไม่ได้ด้วยสิ ทำไงดีวะหิวก็หิว ในครัวมีไรกินบ้างนะ ฉันเดินเข้าครัวไปหาของกิน แต่ขอบอกว่าไม่มีไรเลยเศร้า TT^TT
ไปฝากท้องบ้านไอ้พุธดีกว่า หลังจากที่คิดว่าทางนี้ทางเดียวที่เราจะได้กินอาหารอร่อย(รองจากฝีมือแม่)และไม่ต้องออกตังค์ ฉันจึงขี่มอร์ไซด์ไปบ้านนายพุธทันที
ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง
จ้า จ้า จะเปิดให้เดี๋ยวนี้แหละ เสียงคุณป้าตะโกนบอกจากในบ้าน
หวัดดีค่ะคุณป้า
อ้าวหนูพุธเองเหรอ เข้ามา เข้ามา ป้าไม่ได้เห็นหน้าตั้งนาน คุณป้าเข้ามากอดฉัน นี่ถ้าฉันเป็นลูกสะใภ้คุณป้าล่ะก็ คงจะเป็นแม่สามีและลูกสะใภ้ที่รักกันน่าดู
คุณป้าขาวันนี้พุธขอฝากท้องหน่อยนะค่ะคุณแม่เขาไม่อยู่อะคะ
ได้อยู่แล้วจ๊ะ พอดีเลยวันนี้ป้าทำแกงเขียวหวานไก่ของชอบหนูพอดีเลย ใช่ค่ะของโปรดฉันเลย นอกจากฉันแล้ว ยังเป็นของโปรดของนายพุธอีกด้วย ฉันกับคุณป้าเดินเข้าไปในบ้าน แต่ฉันไม่เห็นนายพุธ กับพี่ศุกร์ พี่ศุกร์ก็พอจะเข้าใจว่าคงอยู่ที่หอไม่กลับมาแน่ๆ ส่วนนายพุธนี่สิ
คุณป้าพุธล่ะค่ะ
อ๋อ เห็นเขาโทรมาบอกว่าจะกลับค่ำหน่อยนะจ๊ะ
เหรอค่ะ งั้นพุธของเข้าห้องพุธหน่อยนะค่ะ ไปไหนของเขานะ
จ๊ะ ฉันเดินขึ้นไปยังห้องของนายพุธ เพื่อไปหาอะไรทำแก่เซ็งรอนายพุธกลับมา ฉันเดินไปหยิบหนังสือการ์ตูนที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาอ่านบนที่นอน
เล่มนี้เรายังไม่อ่านนี่หว่า ฉันนอนอ่านหนังสือจนจบเล่ม เดินมองหาหนังสือเล่มอื่นจนเหลือบไปเห็นสมุดเล่มหนึ่งที่วางไว้บนตู้เสื้อผ้าดูเหมือนตั้งใจจะซ่อนเอาไว้ แต่มันไม่รอดสายตายข้าพเจ้าคนนี้หรอก ฉันจึงเอื้อมมือ หยิบลงมาดู
อ๋อสมุดสเก็ตภาพเล่มนั่นเอง ไหนดูซิว่าวาดอะไรเพิ่มหรือยัง ฉันเปิดดูไปเรื่อยๆแต่มันก็ยังเหมือนเดิมไม่ได้วาดเพิ่มเลยสักนิด ฉันคิดไม่ออกว่าทำไมนายพุธถึงไม่ยอมวาดให้เสร็จ ฉันสังเกตได้เห็นว่าตรงกลางเล่มมีกระดาษคั่นเอาไว้จึงหยิบขึ้นมาดูให้รู้ว่ามันเป็นกระดาษอะไร
นี่มันรูปถ่ายน้องกิ่งนิ
ทำอะไรนะ OoO ฉันหันไปหาเจ้าของเสียงนั่น
พุธเองเหรอ เฮ้อ~ตกใจหมดเลย
ฉันถามว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ นายพุธทำหน้าดุ
เปล่า ไม่ได้ทำอะไร
ยังจะมาโกหกอีกนะเธอหลักฐานอยู่ในมือชัดๆ
อ๋อ...นี่นะเหรอ แล้วทำไมไม่ยอมวาดให้เสร็จสักทีละฉันอยากรู้ว่านายจะวาดรูปใครกัน
เอามานี่ ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับสมุดเล่มนี้ นายพุธกระชากสมุดจากมือฉันไปอย่างแรง
อะไรก็แค่สมุดเสก็ตภาพมันจะอะไรกันนะกันหนาว่ะ
ทำไมเธอต้องมายุ่งกับของๆคนอื่นด้วย
^_^เพื่อนกันนะพุธของแค่นี้
เพื่อนเหรอ เพื่อนแล้วไง ก็นะจะเคารพสิทธิ์ความเป็นส่วนตัวกันบ้างดิ นี่อะไรยังจะอุตส่าห์ค้นเอามาดูจนได้ (_ _*)ไม่ได้ค้นเว้ย สายตามันเหลือบไปเห็นเองต่างหาก
เออ ก็ได้วะ ฉันขอโทษ
เธอนี่มันนิสัยแย่ๆจริง ขนาดแค่คำขอโทษเธอก็ทำเป็นเรื่องเล่นๆ แล้วทีนายละครั้งก่อนนายขอโทษฉันด้วยความจริงจังสักแค่ไหนกัน
แล้วนั่นอะไรอยู่ในมือนะ นายพุธมองมามือยังมือที่ถือภาพของน้องกิ่งเอาไว้
ไม่มีอะไร นายพุธเปิดสมุดดูอย่างเร็ว
เอามานี่เลยนะ นายพุธเอื้อมมือจะคว้ามันไป
ไม่ ฉันรีบเอามือไขว้หลังทันที นายพุธพยายามคว้ามันอีกครั้งแต่ฉันก็เบี่ยงหลบ
ฉันบอกว่าให้เอามานี่ไง!! นายพุธตวาดฉันเสียงดังลั่นจนฉันสะดุ้งตัวโหย่ง
ทำไมนายต้องโมโหขนาดนี่ด้วย ก็แค่รูปน้องกิ่งใบเดียว ทำไมมันสำคัญสำหรับนายมาขนาดนั่นเลยเหรอ สำคัญมากขนาดที่ฉันจะดูไม่ได้เหรอไง ฉันพูดไม่ออกเหมือนเสียงมันหายไปจนต้องเค้นเสียงออกมา แล้วน้ำตามันก็เริ่มไหลออกมา ทำไมก็ไม่รู้อาจเป็นเพราะนายพุธไม่เคยโกรธฉันขนาดนี้มาก่อน ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยยทะเลาะกันแบบนี้สักหน่อยแต่ทำไมเราถึงได้รู้สึกเสียใจแบบนี้ก็ไม่รู้ ส่วนนายพุธยืนอึ้งไปชั่วขณะคงเพราะไม่เคยเห็นฉันร้องไห้มั้ง
นายอยากได้เอาคืนไป ฉันขว้างรูปถ่านใส่หน้านายพุธ แล้วรีบวิ่งลงจากห้องไปทั้งน้ำตาทันที
หนูกลับก่อนนะค่ะคุณป้า ฉันตะโกนบอกคุณป้าที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
อะไรหนูพุธ ไหนว่าจะทานข้าวที่นี่ไง คุณป้ารีบวิ่งออกมาดู
ขอโทษนะค่ะคุณป้าหนูเพิ่งนึกได้ค่ะว่ามีธุระต้องรีบทำ ฉันเอามือเช็ดน้ำตาก่อนจะหันไปคุยกับคุณป้า
หนูพุธ! เป็นอะไรไป ร้องให้ทำไมกัน
เปล่าค่ะ หนูกลับนะค่ะ ฉันยกมือไหว้ ก่อนจะวิ่งไปคว้ามอไซด์แล้วขี่ออกมาจากบ้านนายพุธแล้วมุ่งตรงขี่กลับบ้านทันที
ฮือๆ ฮือ คงจะชอบน้องกิ่งมาสินะถึงขนาดที่เพื่อนอย่างเราจะเข้าไปยุ่งได้เลย สงสัยคงโกรธเราตั้งแต่เรื่องเมื่อตอนบ่ายแล้วแน่ๆ เราก็แค่แหย่เล่นเท่านั้นเอง
เป็นอะไรนะพุธเห็นนั่งหน้าหมุ่ยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
-3- เปล่าทำหน้าแบบนั้นสักหน่อย ฉันก้มหน้าอ่านหนังสือต่อก็คงจะรู้นะว่าเป็นหนังสืออะไร
มีเรื่องอะไรเหรอ
ไม่นิ -_-
เป็นแบบนี้ต้องมีเรื่องกับนายพุธอีกล่ะสิ
ปะเปล่า (- - )( - -)(- - )( - -) ยัยนี่นิแสนรู้ชะมัด
เหอะ ยัยหน่อยยิ้ม
วันนี้เลิกเรียนแล้วเราไปกินไอติมกันม่ะ
อืม หน่อยพยักหน้า
พี่พุธ! พี่พุธ! เสียงใครเรียกฟ่ะ แล้วมันเรียกพุธไหนว่ะ -_-^
กรี๊ดดดดๆๆๆๆ มีเสียงกรี๊ดต่อท้ายด้วยรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย -_-
พี่พุธอยู่นี่เอง ตูว่าแล้ว ไอ้แทนตัวแสบนี่เอง -_-^^^ แล้วยัยพวกนี้อีกยังมายืนกรี๊ดกันอยู่ได้
นี่นายเมื่อไรจะเลิกยุ่งกับฉันสักที ฉันลุกขึ้นยืนเก็บของใส่กระเป๋า
จะเก็บของไปไหนนะพุธ ยัยหน่อยทำหน้าสงสัย
โทษทีนะหน่อยวันนี้ขอยกเลิกนัด ฉันจะกลับบ้าน ไม่อยากเห็นหน้าหมอนี่เลยให้ตายสิ รำคาญเสียงกรี๊ดของพวกนี้ด้วย อ้าว หันมาเขม่นฉันแล้ว นี่ขืนนายพุธมายุ่งกับฉันมากๆมีหวังสักวันคงโดนรุมสะกรำแน่
แต่นี่มันยังไม่เลิกเรียนนะ
จริงด้วยแล้วอีกอย่างวันนี้เขาก็นัดผมกับพี่ไปวัดตัวด้วย
วัดตัวบ้าบออะไรฟ่ะ
ก็ตัดฟอร์มนักเรียนไง
ตัด ตัดทำไม งงค่ะงง
อ้าวพี่ไม่รู้เหรอว่าโรงเรียนเขาเปลี่ยนฟอร์มใหม่แล้ว พี่เป็นคณะกรรมการนักเรียนได้ไงนะ โหพูดแทงใจดำเลยนะนั่น
นี่พูดแบบนี้ฉันเพื่อนเล่นนายเหรอ นี่ฉันกำลังว่านายอยู่นะยังจะมายิ้มอีก ยัยหน่อยก็นั่งฟังไม่มีส่งเสียงเลย
ไปกันเหอะพี่ได้เวลาแล้ว ไอ้นี่มันเป็นนายแบบดังจริงเหรอฟ่ะ ทำไมมันมีเวลาว่างจัง ไม่มีงานทำเหรอไงนะ
อะโอ้ยยยยย
เป็นอะไรไปนะ นายแทนทำหน้าตกใจ ส่วนยัยหน่อยนั่งเฉยไม่สนใจเลย มันเป็นเพื่อนฉันแน่เหรอ
ฉันปวดท้องคงไปกับนายไม่ได้แล้ว โอ้ยยย ขอใช้มารยาหน่อยนะ ฉันแกล้งทำตัวงอ
เจ็บมากมั้ย ไปหาหมอมั้ย
ไม่ต้องหรอก
พี่ปวดท้องไรอ่ะ เป็นกระเพาะเหรอ
เปล่า
แล้ว
เอ่อ คือ ปวดไรดีฟ่ะ ที่มันดูไม่น่าเกลียดนะ ฉันหันไปมองยัยหน่อย แต่ยัยหน่อยทำเป็นไม่สนใจ เมื่อเห็นอย่างนั้น ฉันเลยกลับมามองหน้านายแทนที่ทำหน้าเป็นเป็นกังวลดูแล้วตลกดี รู้สึกผิดแหะ
ปวดท้องในแบบที่ผู้หญิงเค้าปวดกันนะ
มันเป็นยังไงฮะ แล้วมันจะถามทำไมฟ่ะ
คือปวดท้องแบบนั้นนะ
แบบนั้นนะแบบไหนพี่บอกผมแค่นี้ผมจะรู้มั้ยล่ะ
ปวดท้องเม็นส์! ปวดท้องเม็นส์นะ! เข้าใจมั้ย สายตาทุกคนในห้องมุ่งตรงมาที่ฉันเป็นจุดเดียว เออมันไม่น่าเกลียดก็จริง แต่น่าขายหน้าชะมัดเลย TT^TT
แล้วมัน ไอ้หมอนี่มันยังไม่เข้าใจอีก หมอนี่โง่ หรือแกล้งโง่กันแน่ฟ่ะ
พอได้แล้วนะพุธ ยัยหน่อยนะยัยหน่อยทำหน้ายิ้มสะใจเชียวนะ ไม่ช่วยแล้วยังจะมาทำงี้อีกจำไว้เลย
-_-++
โอ้ย!! ไม่ปงไม่ปวดมันแล้ว ไปก็ไปว่ะ -_-** ฉันหยิบกระเป๋าแล้วรีบเดินออกไปสวนไอ้แทนตัวแสบก็รีบเดินตามฉันมา
นี่พี่ไม่ชอบผมขนาดนั้นเลยเหรอ
เออ -_-
โห ตอบไม่ต้องคิดเลยเหรอ
เออ -_- เสร็จงานนี้เมื่อไรฉันจะไปวัดทำบุญรดน้ำมนต์ล้างซวยเลย (ปกติไม่ค่อยไปวัดหรอกเข้าวัดที่ไรหลับทุกที) ไอ้หมอนี่ก็เหมือนกัน มันมาถูกใจอะไรฉันว่ะเป็นถึงนายแบบดังก็ไปสนใจพวกเดียวกันเด๊ O_O นั่นมันไอ้พุธนี่หว่า กำลังยืนคุยกับใครว่ะ เอ๊ะ น้องกิ่งสุดสวยนิ ยืนคุยสวีทวี้ดวิ้ว เชียวนะเพิ่งเจอกันเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอไง ดูมันทำหน้าหัวเราะระรื่นเชียวนะ พอมายืนคู่กันแล้วทำไมมันถึงได้เหมาะเจาะเหมาะสมกันแบบนี้นะ ถ้าเป็นเราไปยืนด้วยกันสิ ไม่มีใครมองหรอกว่าเป็นแฟนกัน คิดอะไรว่ะเรา
นี่มองอะไรอยู่นะ นี่ๆ นายแทนสะกิดไหล่เมื่อเห็นฉันหยุดเดินและมองไปยังนายพุธและน้องกิ่งอยู่นานแล้ว
เปล่าไม่มีอะไรไปเถอะ ฉันเดินผ่านนายพุธไปโดยทำเป็นไม่สนใจพวกเขา
เฮ้ย พุธจะไปไหนยังไม่เลิกเรียนเลยนะ
^_^*จะไปวัดตัวตัดชุดนะ เสร็จแล้วก็กะว่าจะไปดูหนังกับแทนต่อน่ะ แล้วนายล่ะมายืนทำไรตรงนี้จะเข้าเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ จิจ๊ะหรือว่ามายืนจีบน้องกิ่งกัน นี่น้องกิ่งพี่ขอเตือนไรไว้อย่างนะ ไอ้หมอนี่นะมันนิสัยแย่จะตายอย่าไปหลงคารมมันเชียวล่ะ ไปก่อนนะพุธ ทำไมพูดออกไปแบบนั้นนะเรา ดูสินายพุธทำหน้า บ่จอยอีกแล้ว
ไปเถอะแทนเดี๋ยวไม่ทันนะ ฉันลากมือนายแทนรีบเดินไป ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องแสดงท่าทางและคำพูดแบบนี้ด้วย
พุธไปพบ ผอ.ทำไมนะ โดนไล่ออกเหรอ
หน่อย ปากเธอจะไม่อัปมงคลไปหน่อยเหรอ เพื่อนฉันค่ะเพื่อนฉันคิดอะไรสร้างสรรค์ตลอด
แล้วเขาเรียกไปพบทำไม ผอ.เรียกพบเชียวนะเธอ ยายหน่อยทำตาโต
มันจะเวอร์เกินไปป่ะ ก็อีแค่ ผอ.เรียกไปพบมัน
เอ้าฉันให้ นายพุธไม่รู้มาจากไหนจู่ๆก็เอา นมรสช็อคโกเล็ต แยมโรลรสส้ม มาวางบนโต๊ะตรงหน้าฉัน ของชอบฉันทั้งนั้นเลย
อะไร ฉันหันไปถามนายพุธ
ฉันขอโทษวันนี้ฉันอารมณ์เสียไปหน่อย เอออารมณ์เสียแล้วมาใช้เป็นเครื่องรองรับอารมณ์งั้นเหรอ
ไม่จำเป็น เห็นฉันเป็นคนเห็นแก่กินเหรอไงฟ่ะ
เอ้า เพิ่มนี่ให้ด้วย นายพุธโยนกล่องป๊อกกี้ รสสตรอเบอร์รี่ กับรสช๊อคโคเล็ตมาให้อีก ของชอบฉันอีกแล้ว
เออยกโทษให้ ที่จริงเราก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมาย ไม่ใช่เพราะหมอนี่เอาของกินที่ชั้นชอบมาขอโทษหรอกนะ ก็เห็นว่าเป็นเพื่อนกัน
แล้ว ผอ.เรียกเธอไปพบทำไม โดนไล่ออกเหรอ
อะไรกันฟ่ะ ทำไมเขาเรียกฉันไปพบนี่เพราะจะไล่ฉันออกเสมอเหรอ นี่เธอ แล้วก็นายอยากให้ฉันโดนไล่ออกมาเลยสินะ ไอ้พวกนี่นิคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกันฟ่ะ
แล้วตกลงเขาเรียกไปทำไม นายพุธทำมาเป็นยักคิ้วให้
เอ่อนั่นสิฉันถามเธอตั้งนานแล้วทำไมไม่ตอบสักที ดังนั้นเพื่อสนองตอบต่อความอยากรู้อยากเห็นของทั้งสองฉันจึงเล่ารายละเอียดให้ฟังจนทั้งสองเข้าใจแจ่มแจ้ง
นั่นสินะคู่กับดารามันต้องดีกว่าอยู่แล้ว นายพุธเข้าโหมดอารมณ์เสียอีกแล้วทำมาพูดประชดกันนี่ฉันไปพูดอะไรไม่เข้าหูอีกแล้วว่ะ
นี่ฉันไม่ได้อยากทำสักหน่อย
ก็ปฏิเสธไปสิจะไปรับปากทำไม พวกเราก็เริ่มทะเลาะกันอีกครั้งหลังจากที่คืนดีกันได้ไม่ถึงชั่วโมง ส่วนยัยหน่อยเมื่อเห็นว่าเราทะเลาะกันพี่แกก็รีบชิ่งหายไปซะแทนที่จะอยู่ห้ามก็เปล่าเลย เฮ้ออ ประเสริฐจริงๆ
ก็มันทำไม่ได้นี่หว่า
ทำไม่ได้เหรอไม่ทำกันแน่
อะไรของนายนะนี่ฉันทำผิดมากเลยเหรอที่ไม่ตอบปฏิเสธไปนะ ฉันไม่อยากโดนไล่ออกนะเว้ย
นี่ถามจริงเธอชอบไอ้นายแบบนั่นใช่มั้ย นี่ถ้าเราเป็นแฟนกัน ฉันต้องคิดว่าหมอนี่กำลังหึงฉันอยู่แน่ๆ
นายจะบ้าไปแล้วเหรอ คิดได้ไง
อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเมื่อวันก่อนที่ห้องประชุมน่ะไอ้รุ่นน้องที่ว่าก็คือไอ้นายแบบนั่นใช่มั้ย
แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนกับเรื่องนี้ว่ะ อันที่จริงเรื่องฉันจะชอบใครมันก็ไม่เกี่ยวกับนายเลย
เกี่ยวดิ!! ก็ ก็ ก็อะไรว่ามา ฉันลุ้นนะเว้ยว่านายจะพูดว่าไง
ก็เธอชอบพี่ชายฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ เฮ้อ แล้วไป แล้วเรากำลังหวังคำพูดอะไรจากปากของหมอนี่กันนะ
เหอะ นี่นายโมโหฉันเพราะเรื่องแค่นี้อ่ะนะ น่ารักจังว่ะ แล้วไหนบอกว่าพี่นายไม่มีทางชอบฉันได้ไง
นี่เธอ
นี่เธออยากได้ฉันเป็นพี่สะใภ้ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันอดยิ้มไม่ได้ที่เห็นท่าทางของนายพุธ
ไม่ใช่อย่างนั้น หมอนั่นทำหน้าดุ
ไม่ต้องห่วงนะว่าที่น้องสามี แค่เรื่องงานไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นหรอก ฉันเดินเข้าไปตบไหล่นายพุธ
นี่เธอ เอาอีกแล้ว หมอนี่อารมณ์ร้อนชะมัด นี่แหละน้านิสัยผู้ชายวันพุธ
เอาหน่าพุธ อย่าโกรธไปเลยนะนะ เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงไอติม ไปที่ห้องชมรมนายกันเถอะ อยากนอนแล้วอ่ะ ในที่สุดเราก็กลับมาพูดจาลงลอยกันอีกครั้ง ฉันกับนายพุธก็เลยเดินขึ้นไปยังห้องชมรมศิลปะ เมื่อไปถึงนายพุธก็ลงมาวาดรูปตามเคย ฉันชอบที่จะมาที่นี่เวลามองออกไปนอกหน้าต่างของห้องนี่มันให้ความรู้สึกดีจริงๆ
พี่พุธมาตั้งแต่เมื่อไรค่ะ ฉันหันไปมองดูเจ้าของเสียงใสๆนั้น ฉันมองดูแล้วคงจะไม่ใช่ทักฉันแน่นอนเพราะฉันไม่รู้จัก
อ้าว!! กิ่งเองเหรอ มาทำไรที่นี่ล่ะ ม.4 มันหมดเวลาใช้ห้องแล้วไม่ใช่เหรอ
ค่ะ กิ่งลืมของไว้นะค่ะก็เลยกลับมาเอานะค่ะ นี่ลืมฉันไปแล้วเหรอว่าฉันก็นั่งอยู่ด้วย
อ๊ะ ขอโทษค่ะ กิ่งไม่ทันสังเกตว่าพี่พุธมีเพื่อนอยู่ด้วย เอ่อใช่สิฉันมันไม่ได้สำคัญอะไรนิ
เอ๊ะ คนเมื่อวันก่อนเหรอว่า ทำไมต้องหน้าแดงด้วยว่ะ
มะมะไม่ใช่ ไม่ใช่ แล้วกิ่งลืมไรไว้ล่ะ ไอ้หมอนี่ก็ด้วยทำไมต้องหน้าแดงด้วยว่ะ แถมยังดูร้อนรนพิกล
อ๋อคะ กิ่งลืมสีกับพู่กันเอาไว้ น้องกิ่งเดินเข้ามาหยิบของที่วางอยู่ใกล้ๆฉัน พอมองใกล้ๆแล้วโคตรน่ารักเลยว่ะนี่ขนาดฉันเป็นผู้หญิงนะยังบอกว่าน่ารักเลย ผมยาวดำสนิท ผิวขาวอมชมพู แก้มแดงระเรื่อ ปากสีชมพูอ่อน ขนตายาวงอน คิ้วโก่ง จมูกได้รูป เหมือนภาพวาดผู้หญิงจีนยังไงยังงั้น
กิ่งไปก่อนนะค่ะพี่พุธ แล้วก็เอ่อ
พุธ ฉันชื่อพุธ ฉันบอกชื่อน้องเค้าไปเพราะดูท่าทางว่าไม่รู้จักฉันจริงๆ
ชื่อพุธเหมือนกันเหรอค่ะ น้องกิ่งมองหน้าฉันแล้วหันไปยิ้มให้นายพุธ หน้านายพุธงี้แดงกว่าเมื่อกี้อีก แล้วน้องกิ่งก็เดินตามไป ไอ้พุธก็มองตามตาละห้อยเชียว โครงหน้าแบบนี้เหมือเคยเห็นที่ไหนนะ อ๋อใช่แล้วในสมุดเสก็ตภาพของนายพุธนี่เอง เหรอว่านายพุธแอบชอบน้องกิ่ง นายพุธชอบน้องกิ่ง
นี่มีอะไรเหรอ เห็นเธอจ้องหน้าฉัน นี่ฉันเผลอไปมองหน้านายนี่ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ
ปะเปล่าหรอกไม่มีอะไร ว่าแต่นายเถอะหน้าแดงจนถึงหูแล้ว
มะไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย ยังจะปฏิเสธอีก ฉันมองหน้านายพุธที่ตอนนี้กำลังทำตัวไม่ถูก ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้
ฉันไปก่อนนะ นายพุธพยักหน้า ฉันเดินออกมาตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ชอบนายพุธที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย
เซ็งเว้ย!!!
หวัดดี
เฮ้ย!! นายแทน ฉันตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นนายแทนตัวอันตราย จึงรีบเดินหนีไป
อย่าเดินหนีเด๊ นายแทนเดินตามฉันมา
อย่ามายุ่งกับฉันได้มั้ย ฉันไปทำอะไรให้นายห่ะ นายถึงตามมาวุ่นวายกับฉันนะอย่าคิดว่าตัวเองเป็นดาราแล้วฉันจะยอมนายนะ
พี่ไม่ได้ทำอะไรหรอก แล้วผมก็ไม่ได้คิดว่าผมเป็นดาราด้วย ก็ไหนพี่บอกว่าจะตอบแทนที่เก็บของให้ไง
เอ้า เอาไป ฉันหันหลับกลับไปเอาเงิน 50 บาทยัดใส่ในมือของนายแทนแล้วหันหน้ารีบเดินต่อ
พี่จะดูถูกผมเกินไปแล้วนะ ผมไม่อยากได้เงินพี่สักหน่อย นายแทนก็ยังคงเดินตามฉันอยู่
เอาล่ะ แล้วนายต้องการอะไรกันแน่ ฉันหยุดเดินแล้วหันไปพูดกับนายแทน
ก็แค่อยากให้พี่เห็นว่าผมเป็นเพื่อนคนนึงเท่านั้น
นายอย่าคิดว่าฉันจะลืมเรื่องเมื่อคราวก่อนนะ
ถ้าเรื่องนั้นผมขอโทษแค่จะแหย่พี่เล่นเท่านั้นเอง
นายสนุกแต่ฉันไม่สนุกด้วย
คร๊าบบบผมขอโทษ ผมขอโทษพี่แล้วพี่จะเป็นเพื่อนผมได้มั้ยอ่ะ
........................................ พอคิดดูหมอนี่ก็แค่ต้องการเพื่อนมั้ง อาจเป็นเพราะเราไม่ได้คุยกับเขาเพราะเขาเป็นดาราก็ได้
งั้นนายต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก ฉันยืนกอดอกทำเสียงเข้ม
.......................................... นายแทนเงียบไม่ยอมตกลง
ตกลงว่าไง
เรื่องที่ทำไม่ได้จะให้สัญญาได้ยังไง
ฉันว่าแล้วนายนี่มันเชื่อไม่ได้จริงๆด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้นนายก็อย่ามายุ่งกับฉัน ไอ้หมอนี่มันบ้าแน่ๆ
ประกาศ! ประกาศ! ขอให้นางสาวพุทธิดา เดชะปัญญา นักเรียนชั้น ม. 6/3 และ นายธนา วรงค์รักษ์ นักเรียนชั้น ม. 5/7 มาพบผู้อำนวยที่ห้องพักผู้อำนวยการด่วนค่ะ หลังจากจบประกาศของโรงเรียน ฉันคิดว่านี่คงเป็นโอกาศดีที่ฉันจะเลิกคุยกับนายแทนตอนนี้
ขอโทษนะพอดีฉันต้องไปพบ ผอ. ตอนนี้ ฉันขอจบการสนทนาแค่นี้และคงหวังว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีก ฉันพูดกับนายแทนด้วยใบหน้าที่จริงจังเพื่อให้นานแทนรู้ว่าฉันพูดจริง
เหรอฮะ แต่ผมคิดว่าไม่นะ นายแทนยิ้ม
.................................. ฉันยืนนิ่ง
เอาล่ะไปกันเถอะ
จะไปไหน
ก็ไปพบ ผอ. ไง
แล้วนายจะไปด้วยทำไม ฉันทำหน้างง
ก็เขาประกาศเรียกนายธนา วรงค์รักษ์ นายแทนยิ้มให้
.................................... ฉันมองหน้านายแทนอย่างงงๆ ก่อนจะชี้หน้านายนั่น
ใช่แล้วครับผม นายแทนยิ้มกว้างพร้อมกับพยักหน้าตอบรับว่าเขานั่นแหละที่ชื่อ ธนา วรงค์รักษ์ ตามที่ประกาศเรียก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะต้องไปพบ ผอ.พร้อมกับหมอนี่
อะไรนะค่ะจะไห้หนูถ่ายรูปกับนายแทนเพื่อทำโบรชัวร์แนะนำโรงเรียนเหรอค่ะ
ใช่ ไม่ใช่เฉพาะใบโบรชัวร์เท่านั้นนะ โรงเรียนของเราจะทำป้ายโฆษณาอีกด้วย
แล้วทำไมต้องเป็นหนูด้วยเด็กคนอื่นก็มี
ในสายตาของนายแบบอย่างฉันเธอนะเหมาะที่สุดแล้ว นายแทนหันมาตอบด้วยรอยยิ้ม
ฉันไม่ได้ถามนาย ฉันหันไปทำหน้าดุใสนายแทนยิ้มหุบทันที
ก็ตามที่แทนเขาบอกนั่นแหละ เพราะฉันให้นายแทนเป็นคนหาคู่ที่ถ่ายคู่กับเขาเอง
แต่ว่าหนู...
เพื่อชื่อเสียงโรงเรียนของเราฉันอยากให้เธอให้ความร่วมมือหน่อยคิดเสียว่าฉันขอร้องล่ะ
แต่ว่า......
เธอคงไม่คิดจะปฏิเสธคำขอร้องของฉันซึ่งเป็นผอ.ของโรงเรียนนี้ใช่มั้ย ผอ. พูดแบบนี้แล้วใครมันจะกล้าปฏิเสธกันเหล่า เล่นใช้ตำแหน่งหน้าที่บังคับกันนี่
เอ่อ.. ฉันทำหน้ามุ่ย
หืม ว่ายังไง ผอ.ยิ้ม
ค่ะ ฉันก้มหน้าตอบรับก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองนายแทนที่กำลังยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นายแทนหันมามองฉันก่อนจะยักคิ้วให้ฉัน
คอยดูนะฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่ ฉันพูดขู่นายแทนเบาๆเพราะกลัวว่า ผอ.จะได้ยิน แต่ดูท่าว่านายไม่ได้กลัวฉันเลยกับทำหน้าท้าทายฉันอีก โอ้ย!! อยากจะบ้าตายจริงๆ ทำไมนายนี่ต้องเขามายุ่งกับฉันด้วยนะ
ในเมื่อตกลงกันได้แล้วก็ออกไปได้แล้ว เพราะฉันจะต้องสะสางงานต่อ
ค่ะ,ครับ ฉันกับนายแทนยกมือไหว้ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักของผู้อำนวยการ
นี่นายทำบ้าอะไรของนายห่ะ ทำไมต้องมาเลือกฉันถ่ายคู่กับนายด้วย คนอื่นมีตั้งเยอะแยะ
ก็เราสนิทกันทำงานด้วยกันมันจะได้ง่ายไง
ใครสนิทกับใคร
ก็พี่กับผมไง นายแทนชี้นิ้วที่ตัวเองแล้วก็เปลี่ยนมาชี้ที่ฉัน
นี่ฉันไปสนิทกับนายตั้งแต่เมื่อไร อย่ามาพูดเองเออเองดิ
พี่ไม่ดีใจเหรอที่ได้เป็นเพื่อนกับคนแบบผมนะ
คนแบบนาย?
ก็เป็นคนดังไง มีแต่คนอยากจะเป็นเพื่อนด้วยโดยเฉพาะผู้หญิงนะอยากอยู่ใกล้ผมทุกคน ไอ้หมอนี่มันหลงตัวเองชะมัด
บอกไว้เลยนะว่ายกเว้นฉันคนนึง
เหตุผล ทำไมมันเซ้าซี้ไม่หยุดฟ่ะ
................................ ฉันมองนายแทนตั้งแต่หัวจรดเท้า มองดูท่าทางที่มั่นใจว่าตัวเองหล่อ ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันหลังกลับเดินหนีจากนายแทน
นี่เดี๋ยวสิ ผมยังไม่รู้เหตุผลที่พี่ไม่ชอบผมเลยนะ มันยังจะเดินตามมาอีก
เหตุผล.....เหตุผล....เหตุผล เดินตามฉันมายังไม่พอนายแทนยังจะท่องคำว่าเหตุผลตามหลังฉันมาอีก รำคาญจริงเฟ้ย
นายอยากรู้เหตุผลใช่มั้ยก็ได้ ฉันหยุดเดินแล้วหันเดินกลับไปหานายแทน
ข้อแรก นายอายุน้อยกว่าฉัน ฉันชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว
ก็แค่ปีเดียว
ข้อสอง นายเป็นดารา ฉันชูนิ้วเพิ่มอีกนิ้ว
มันช่วยไม่ได้นิ
ข้อสามนายมันเอาแต่ใจตัวเอง
อืม สงสัยเพราะเป็นลูกคนเดียวมั้ง
ข้อสี่ นายมันชอบโกหก ฉันชูนิ้วเพิ่ม
ผมไปโกหกพี่ตอนไหน
ข้อห้า นายมันจอมปลิ้นปล้น ฉันชูนิ้วเพิ่มอีก
ผมทำอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไร
ข้อหก นายมันกะล่อน หมดทั้งห้านิ้วแล้วแต่มันยังไม่หมด
อันนี้อาจจะแก้ได้มั้ง นายแทนยิ้ม
ข้อเจ็ด นายมันมือไวใจเร็ว
ข้อนี้อาจจะแก้ยากสักหน่อย ยังจะมาทำหน้ากะล่อนอีก
ข้อ แปด.....
อะไรยังไม่หมดอีกเหรอ
นายมันเถียงคำไม่ตกฟาก
ผมเถียงพีตั้งแต่เมื่อไร
ก็นี่ไงนายกำลังทำอยู่นี่ไง
ผมไม่ได้เถียงผมแค่ต้องการแก้ต่างให้กับตัวเองเท่านั้น แล้วพี่ล่ะรู้ได้ไงว่าผมนิสัยยังไงทั้งๆที่พี่บอกผมเองว่าไม่ได้สนิทกับผม
แค่เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ทำให้ฉันรู้แล้วว่านายมันเป็นคนยังไง ในเมื่อนายรู้เหตุผลตามความต้องการแล้วเพราะฉะนั้นนายก็เลิกยุ่งกับฉันสักที ถึงแม้นายจะหล่อเป็นดารานายแบบดังระดับ
นายเกิดวันอะไร จันทร์ หรือ พุธ ก็ผู้ชายวันนี้มักจะมีนิสัยอย่างนี้
ผมเกิดวันศุกร์
วันศุกร์ โอ้พระเจ้านายแทนเกิดวันศุกร์เป็นไปไม่ได้ มันไม่จริง ผู้ชายวันศุกร์ต้องไม่มีนิสัยอย่างนี่ ไม่ ไม่ ฉันมองนายหน้าแทนก่อนจะรีบวิ่งไป
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านานแทนนั่นจะเกิดวันศุกร์ ฉันจะไม่เชื่อหนังสือทำนายอีกต่อไปแล้ว
จะไปสนใจทำไมกันนะว่าภาพนั่นเป็นใคร ฉันบ่นกับตัวเองเมื่อคิดได้ว่าไม่ควรจะเอาเรื่องนี้มาใส่ใจ
หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็ผ่านมา 3 วันแล้ว นายแทนก็ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับฉันอีกหรือเขาไม่มาโรงเรียนก็ไม่รู้แต่ฉันรู้สึกโล่งใจมากทีเดียว ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันซึ่งหลังจากที่ฉันและยัยหน่อยกลับจากกินข้าวที่โรงอาหารก็ขึ้นมาที่ห้องเรียนนั่งอ่านหนังสือ ยัยหน่อยนั่งอ่านหนังสือชีวประวัติส่วนฉันก็รู้ๆกันอยู่ก็ต้องเป็นหนังสือเกมส์ การ์ตูน หรือไม่ก็นิตยสารวัยรุ่นทั่วไป
หน่อยฉันมีอะไรจะให้เธอช่วยหน่อยนะ ฉันพูดกระซิบกับยัยหน่อย
อะไร ยัยหน่อยกำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น
ช่วยหางานที่ทำงานพิเศษให้หน่อยดิ
เธอจะทำงานพิเศษไปทำไมกัน
เธอจำเรื่องแผ่นเกมของนายพุธคราวก่อนได้มั้ย
ไอ้แผ่นที่ราคาเป็นหมื่นนะเหรอ
ใช่ ฉันกะว่าจะทำงานเก็บตังค์ซื้อให้นะ
ไหนบอกว่าหาซื้อไม่ได้แล้วไง
ใช่ แต่เมื่อวันก่อนไปเปิดเว็บไซด์เจอนะ ตอนนี้ราคาขายอยู่ที่ประมาณสี่หมืนนะ ยังไม่ได้ขายใครด้วย
กว่าเธอจะเก็บตังค์ได้ฉันว่าเขาขายคนอื่นไปแล้ว อีกอย่างเงินตั้ง สี่หมื่นไม่เสียดายเหรอ
ไอ้เสียดายก็เสียดายอยู่ ก็นั่นไง เพราะงั้นฉันอยากเธอหางานที่มันได้เงินดีๆให้ไง ก็เธอรู้จักคนเยอะไม่ใช่เหรอ
แทนที่ว่าเธอจะทำงานพิเศษตอนนี้ฉันว่าเธอควรจะคิดถึงเรื่องที่เธอจะแข่งในวันวิชาการดีกว่ามั้ย
อ้าวนี้ฉันยังไม่ได้บอกเธอเหรอว่าฉันไปแก้ชื่อฉันเป็นเธอแล้วอ่ะ
หา!! เธอพูดว่าไรนะ จากที่ยัยหน่อยก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ตอนนี้ยัยหน่อยทำตาโตหันมามองฉัน
ก็....ก็ตามที่ว่านั่นแหละ แหะ แหะ ฉันลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินหนียัยหน่อยไปช้าๆ โทษทีนะยัยหน่อยก็ฉันไม่อยากขายหน้านิ
หยุดก่อนเลยนะยัยพุธ เธอจะไปไหน ยัยหน่อยลุกขึ้นยืนชี้หน้าฉัน
ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ หนีก่อนดีกว่า ฉัน
กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนนะ
ค่อยกลับไปตอนที่เข้าเรียนแล้วดีกว่า แล้วเราจะหางานพิเศษอะไรทำว่ะที่ได้เงินดีๆนะ ฉันเดินบ่นกับตัวเองเพียงลำพังจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปหานายพุธที่ห้องชมรม เมื่อไปถึงฉันก็ลากเก้าอี้ไปนั่งที่ตรงมุมเดิม
เฮ้ย!!! เบื่อจริงเว้ย นายพุธที่กำลังนั่งวาดภาพอยู่นั้นเหลือบตามองฉันแล้วก็หันไปสนใจกับการวาดภาพต่อ
ถอนหายใจบ่อยๆระวังจะแก่เร็วนะ เออพูดเข้าไปนั่นที่ฉันกลุ้มใจอยู่ตอนนี้นั่นมันก็เพราะนายนะ ที่จริงเราไม่จำเป็นต้องซื้อคืนให้ก็ได้นิแต่นั่นแหละก็มันอดเห็นใจไม่ได้นิ
แล้วเธอมาที่นี่ทำไม
หนียัยหน่อยมา
ไปทำอะไรให้หน่อยโมโหมาอีกล่ะ
ก็ไม่มีอะไรนิ ก็แค่ฉันเปลี่ยนให้ยัยหน่อยลงแข่งทักษะคู่กับนายแทนนะ
เออ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องขายหน้าเขาว่าคู่ของฉันนะโง่
ทำไม่ต้องว่ากันแบบนี้ด้วย นายก็เหมือนกันก็แค่เก่งภาษาอังกฤษดีกว่าฉันหน่อยเดียว
แน่ใจเหรอที่พูดออกมานะ เธอมันก็ไม่ได้เรื่องทุกวิชานะแหละ แถมยังจะมาอวดดีอีก
นี่ไอ้พุธมันจะมากไปแล้วนะ ฉันลุกยืนขึ้น เราไปทำอะไรให้มันวะถึงต้องมาด่ากันด้วย
เออ แล้วจะทำไม
ว่าคนอื่นเขาไอ้ลิงจ๋อ ดีแล้วที่เนื้อคู่ของฉันไม่ใช่ผู้ชายวันพุธ
ทำไมผู้ชายวันพุธมันทำไม
ยังไม่รู้อีกเหรอ ฉันจะบอกให้ก็ได้ ก็ผู้ชายวันพุธนะมันเลวร้ายที่สุดเลยนะสิ ทั้งเอาแต่ใจตัวเอง อารมณ์ร้อนปากร้าย ไม่แคร์ความรู้สึกของคนอื่น เป็นผู้ชายที่นิสัยแย่ที่สุดเลย
เธอจะบอกว่าพี่ศุกร์เป็นเนื้อคู่เธอว่างั้นสิ
................................................. ไอ้พุธลิงจ๋อมันรู้ได้งัยว่ะ
เธอคงคิดว่าฉันไม่รู้ละสิ เห็นม๊า ว่าเธอมันไม่ได้เรื่อง ที่เธอทำนะแค่เห็นก็รู้แล้วว่าต้องการอะไร อยากเป็นแฟนพี่ศุกร์งั้นสิ ฉันบอกให้เลยนะว่าไม่มีทาง เธอไม่ใช่แบบที่ศุกร์ชอบหรอกนะ ก็เธอไม่น่ารักไง
เออใช่สิฉันมันไม่น่ารัก ใครมันจะไปน่ารักเหมือนผู้หญิงที่นายวาดไว้ล่ะ ฉันเดินออกมาจากห้องชมรม ความรู้สึกตอนนี้ขอบอกได้คำเดียวค่ะว่าเสียใจ เราอุตส่าห์คิดว่าหากแข่งทักษะคู่กับเรากลัวว่าเราจะกลายเป็นตัวถ่วงก็รู้ว่าเราหัวไม่ดีแต่ก็ไม่น่ามาว่ากันแบบนี้เลย ไม่รู้ว่านายพุธไปโมโหเรื่องอะไรแต่ก็ไม่น่ามาพาลใส่เราแบบนี้
/3
