แล้วนายพุธหายไปไหนนะ ฉันเดินลงจากชั้น 4 ระหว่างเดินกลับก็เจอนายนุเพื่อนของนายพุธพอดีนายนุบอกว่านายพุธกลับบ้านไปนานแล้ว ฉันจึงตัดสินใจโทรหานายพุธ ว่าแล้วฉันล้วงกระเป๋ากระโปรงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานายพุธ
นายอยู่ไหนนะ
[มีไร]
นี่ไอ้พุธทำไมนายไม่ปลุกฉันฟ่ะ แอบหนีออกมาคนเดียวทำงี้ได้งัย
[ก็ไม่อยากปลุกคนหลับนี่หว่ามันบาป]
บาปกะผีนายนะดิ ไอ้คนใจดำ
[ถ้าเธอจะโทรมาด่าฉันล่ะก็ แค่นี้ก็แล้วกัน]
เฮ้ยๆๆ อย่าเพิ่งว่างสาย
[นี่มีไรก็ว่ามาอย่าชักช้าฉันไม่มีเวลา]
คนอย่างนายนี่นะก็เห็นว่างทุกที
[ฉันว่าเราเลิกคุยกันดีกว่ามั้ย]
นี่มารับฉันหน่อยดิ อย่าไปกวนประสาทนายนั่นดีกว่าเดี๋ยววางสายไปจริงๆ
[ไรวะ ฉันไม่ใช่คนขับรถนะเว้ยกลับเองดิ]
น่านะเดี๋ยวจะไปซื้อหนังสือการ์ตูนด้วยวันนี้วางแผงแล้ว ฉันทำเสียงอ้อนวอนสุดฤทธิ์
[ขอโทษนะฉันซื้อแล้ว เลยไม่จำเป็นต้องไปด้วย]
นายซื้อแล้วเหรอ แล้วฉันล่ะ
[ซื้อให้แล้ว]
อะไรนะ
[ก็บอกว่าซื้อให้แล้วไงเล่า] โอโห้นายพุธซื้อหนังสือการ์ตูนให้ฉันแล้ว ขอถอนคำพูดทีว่านายนั่นใจดำก็แล้วแต่เฉพาะครั้งนี้นะครั้งอื่นไม่เกี่ยว
งั้นก็มารับด้วยฉันจะรอจนกว่านายจะมา แค่นี้นะ ต้องใช้มาตรการนี้แหละ หลังจากวางสายจากนายพุธพี่ก๊าประธานนักเรียนก็โทรมาบอกว่ามีงานด่วนให้รีบไปทำที่สภานักเรียนพี่ก๊าบอกว่าโทรหาคนอื่นๆเขากลับกันหมดแล้ว โชคดีที่ฉันยังอยู่ที่โรงเรียน แต่ฉันคิดว่ามันเป็นโชคร้ายของฉันมากกว่า ฉันเลยต้องโทรศัพท์ไปหานายพุธใหม่
[อะไรอีกวะ] ดูมันรับโทรศัพท์
จะโทรมาบอกว่าไม่ต้องมารับแล้ว
[เธอจะเอางัยกันแน่จะให้ไปหรือไม่ไป] เสียงนายพุธดูรำคาญฉันเต็มทนแล้ว
ไม่ต้องแล้วพอดีพี่ก๊าโทรมาบอกให้ช่วยงานนะ ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไร แค่นี้แหละ หลังจากโทรบอกนายพุธฉันก็รีบเดินไปยังห้องเรียนเก็บของใส่เป้แล้วมุ่งตรงไปยังอาคารสภานักเรียน เมื่อมาถึงฉันล้วงคีย์การ์ดที่อยู่ในเป้ออกมาเพื่อเปิดประตูซึ่งเป็นประตูอัตโนมัติ คีย์การ์ดของอาคารนี้จะมีเฉพาะอาจารย์ คณะกรรมการนักเรียนและประธานชมรมต่างๆเท่านั้น เมื่อประตูเปิดฉันเดินเข้าไปในห้องประชุมเล็กเจอพี่ก๊านั่งคอยฉันอยู่คนเดียว
พี่ก๊าเรียกพุธมาจะให้พุธทำไรเหรอ ฉันถอดเป้ที่สะพายออกแล้ววางไว้บนโต๊ะ
พอดีมีเอกสารที่จะต้องใช้ในวันวิชาการนะ พุธช่วยเรียงแล้วเย็บมุมให้พี่ทีนะ
ได้ค่ะ ฉันพยักหน้า แต่ว่าเยอะขนาดนี้จะเสร็จกี่โมงล่ะเนี่ยะ นี่ก็ 4 โมงกว่าแล้วด้วย
พี่ฝากด้วยนะพุธ
อ้าวแล้วพี่ก๊าจะไปไหนอ่ะ
โทษทีนะที่ต้องไห้พุธทำคนเดียว พี่ต้องไปติดต่อของบประมาณที่จะใช้ก่อนนะ
อ๋อ คะ ไม่เป็นไรพุธทำคนเดียวก็ได้ นี่ฉันต้องอยู่คนเดียวเหรอนี่ ถึงมันจะเป็นอาคารใหม่ก็เถอะ แต่อยู่คนเดียวก็กลัวเหมือนกันนะ
เอาล่ะลงมือทำได้ ยัยพุธสู้ๆ ขอให้กำลังใจตัวเองก่อนล่ะกัน
เวลาผ่านไปประมาณ 20 นาที แต่ว่าเอกสารยังคงเป็นภูเขาอยู่เลย กว่าจะเสร็จก็คงมืดพอดี
หวัดดีคับ ทำไรอยู่เอ่ย
เฮ้ย! นายเข้ามานี่ได้ไง ที่นี่เข้าห้ามคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้านะ ฉันหันไปหาเจ้าของเสียงนั่น
จิบๆน่ะ ก็มีไอ้นี่ไง นายแทนชูคีย์การ์ดให้ฉันดู
นั่นมันคีย์การ์ดของ ผอ. นิ ทำไม่ฉันถึงรู้เหรอค่ะ ก็คีย์การ์ดของ ผอ. จะเป็นสีทอง ของอาจารย์ก็จะเป็นสีเงิน ส่วน คณะกรรมการนักเรียนจะเป็นสี ขาว ส่วนของประธานชมรมจะเป็นสีฟ้า
ถูกต้องแล้วครับ ผมไปขอยืมคุณลุง เอ้ย! ผอ. กว่าจะได้ต้องอ้อนวอนแทบตาย นายแทนนี่เส้นใหญ่เนอะ
แล้วมาทำไมที่นี่นะ นายไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเข้ามาที่นี่ไม่ใช่เหรอ
อย่าพูดแบบนั้นสิ ก็เห็นว่าพี่พุธอยู่คนเดียวก็เลยกะว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนสักหน่อย นายแทนลากเก้าอี้มานั่งตรงข้ามกับฉัน
แล้วนายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่คนเดียว
มะผมช่วย นายแทนไม่ตอบเรื่องที่ฉันถาม
ไม่เป็นไร นายกลับไปเถอะ
ก็ผมบอกว่าจะช่วยไง
งั้นก็ตามสบายนะ ก็ดีเหมือนกันจะได้เสร็จไวๆ เราสองคนช่วยกันจัดเรียงเอกสารตามที่พี่ก๊าสั่งไว้จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง
มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ มานั่งจ้องหน้าฉันทำไม ฉันเงยหน้าขึ้นเห็นนายแทนนั่งท้าวคางมองหน้าฉันอยู่แต่ฉัน ทำพูดดีไปงั้นแหละที่จริงนะเขินจะตายอยู่แล้วก็คิดดูดิมีคนหล่อๆมานั่งจ้องหน้าเราอยู่แบบนี้เป็นใครก็ต้องเขินเป็นทำธรรมดาอยู่แล้ว
เปล่านี่ไม่มีอะไร เมื่อได้ยินคำตอบ ฉันก็ก้มหน้าทำงานต่อ
พี่พุธนี่มีไฝเม็ดเล็กๆที่ใต้ตาเรียงกันตั้งสามเม็ดแหนะ ฉันเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นว่านายแทนเอื้อมมือจะมาจับที่หน้า
ใช่ที่จริงไม่ค่อยมีใครสังเกต ฉันยังคงก้มหน้าทำงานต่อ นายแทนเงียบไปสักพักก่อนจะพูดกับฉันต่อ
พี่พุธนี่น่ารักดีนะ
........................... ฉันเงยหน้ามองนายแทนอย่างอึ้งๆ ก็ไม่ค่อยมีใครชมฉันว่าน่ารักเท่าไร แต่ตอนนี้ฉันรู้หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
ฮ่าๆๆ พี่พุธนี่น่ารักจริงๆด้วย เวลาหน้าแดงก็น่ารัก ฮ่าๆๆ
นี่นายอย่ามาล้อฉันเล่นแบบนี้นะ ฉันยืนขึ้นเพราะโมโหเรื่องที่นายนั่นหัวเราะฉัน
เวลาโกรธยิ่งน่ารัก
นี่! ฉันทำหน้าดุใส่นายแทน
ฮ่าๆ ผมพูดจริงๆนะ นายนั่นยังไม่ยอมหยุดหัวเราะ
ฉันไม่ใช่ตัวตลกนะที่นายจะมาหัวเราะนะ
ผมก็ได้คิดว่าพี่เป็นตัวตลกนิ แล้วทำไมคำพูดกับการกระทำมันต่างกันล่ะ
ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ทำไมนายแทนนี่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉันด้วยนะ ฉันเดินออกจากโต๊ะเพื่อไปแกะประกาศที่บอร์ดหน้าห้องที่จริงก็ไม่รู้จะแกะไปทำไมทำแก้เขินไปงั้นแหละ ฉันยืนแกะแผ่นประกาศออกพอหันหน้ากลับมานายแทนก็มายืนประชิดตัวอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเอามือคร่อมตัวฉันไว้แล้ว