“เซ็งเว้ย!!!”

“หวัดดี”

“เฮ้ย!! นายแทน” ฉันตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นนายแทนตัวอันตราย จึงรีบเดินหนีไป

“อย่าเดินหนีเด๊” นายแทนเดินตามฉันมา

“อย่ามายุ่งกับฉันได้มั้ย ฉันไปทำอะไรให้นายห่ะ นายถึงตามมาวุ่นวายกับฉันนะอย่าคิดว่าตัวเองเป็นดาราแล้วฉันจะยอมนายนะ”

“พี่ไม่ได้ทำอะไรหรอก แล้วผมก็ไม่ได้คิดว่าผมเป็นดาราด้วย  ก็ไหนพี่บอกว่าจะตอบแทนที่เก็บของให้ไง”

“เอ้า เอาไป” ฉันหันหลับกลับไปเอาเงิน 50 บาทยัดใส่ในมือของนายแทนแล้วหันหน้ารีบเดินต่อ

“พี่จะดูถูกผมเกินไปแล้วนะ ผมไม่อยากได้เงินพี่สักหน่อย” นายแทนก็ยังคงเดินตามฉันอยู่

“เอาล่ะ แล้วนายต้องการอะไรกันแน่” ฉันหยุดเดินแล้วหันไปพูดกับนายแทน

“ก็แค่อยากให้พี่เห็นว่าผมเป็นเพื่อนคนนึงเท่านั้น”

“นายอย่าคิดว่าฉันจะลืมเรื่องเมื่อคราวก่อนนะ”

“ถ้าเรื่องนั้นผมขอโทษแค่จะแหย่พี่เล่นเท่านั้นเอง”

“นายสนุกแต่ฉันไม่สนุกด้วย”

“คร๊าบบบผมขอโทษ ผมขอโทษพี่แล้วพี่จะเป็นเพื่อนผมได้มั้ยอ่ะ”

“........................................” พอคิดดูหมอนี่ก็แค่ต้องการเพื่อนมั้ง อาจเป็นเพราะเราไม่ได้คุยกับเขาเพราะเขาเป็นดาราก็ได้

“งั้นนายต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก” ฉันยืนกอดอกทำเสียงเข้ม

“..........................................” นายแทนเงียบไม่ยอมตกลง

“ตกลงว่าไง”

“เรื่องที่ทำไม่ได้จะให้สัญญาได้ยังไง”

“ฉันว่าแล้วนายนี่มันเชื่อไม่ได้จริงๆด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้นนายก็อย่ามายุ่งกับฉัน” ไอ้หมอนี่มันบ้าแน่ๆ

“ประกาศ! ประกาศ! ขอให้นางสาวพุทธิดา  เดชะปัญญา นักเรียนชั้น ม. 6/3  และ นายธนา  วรงค์รักษ์ นักเรียนชั้น ม. 5/7 มาพบผู้อำนวยที่ห้องพักผู้อำนวยการด่วนค่ะ”  หลังจากจบประกาศของโรงเรียน ฉันคิดว่านี่คงเป็นโอกาศดีที่ฉันจะเลิกคุยกับนายแทนตอนนี้

“ขอโทษนะพอดีฉันต้องไปพบ ผอ. ตอนนี้ ฉันขอจบการสนทนาแค่นี้และคงหวังว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีก” ฉันพูดกับนายแทนด้วยใบหน้าที่จริงจังเพื่อให้นานแทนรู้ว่าฉันพูดจริง

“เหรอฮะ แต่ผมคิดว่าไม่นะ” นายแทนยิ้ม

“..................................” ฉันยืนนิ่ง

“เอาล่ะไปกันเถอะ”

“จะไปไหน”

“ก็ไปพบ ผอ. ไง”

“แล้วนายจะไปด้วยทำไม” ฉันทำหน้างง

“ก็เขาประกาศเรียกนายธนา วรงค์รักษ์” นายแทนยิ้มให้

“....................................” ฉันมองหน้านายแทนอย่างงงๆ ก่อนจะชี้หน้านายนั่น

“ใช่แล้วครับผม” นายแทนยิ้มกว้างพร้อมกับพยักหน้าตอบรับว่าเขานั่นแหละที่ชื่อ ธนา วรงค์รักษ์ ตามที่ประกาศเรียก  ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะต้องไปพบ ผอ.พร้อมกับหมอนี่

“อะไรนะค่ะจะไห้หนูถ่ายรูปกับนายแทนเพื่อทำโบรชัวร์แนะนำโรงเรียนเหรอค่ะ”

“ใช่ ไม่ใช่เฉพาะใบโบรชัวร์เท่านั้นนะ โรงเรียนของเราจะทำป้ายโฆษณาอีกด้วย” 

“แล้วทำไมต้องเป็นหนูด้วยเด็กคนอื่นก็มี”

“ในสายตาของนายแบบอย่างฉันเธอนะเหมาะที่สุดแล้ว” นายแทนหันมาตอบด้วยรอยยิ้ม

“ฉันไม่ได้ถามนาย” ฉันหันไปทำหน้าดุใสนายแทนยิ้มหุบทันที

“ก็ตามที่แทนเขาบอกนั่นแหละ เพราะฉันให้นายแทนเป็นคนหาคู่ที่ถ่ายคู่กับเขาเอง” 

“แต่ว่าหนู...”

“เพื่อชื่อเสียงโรงเรียนของเราฉันอยากให้เธอให้ความร่วมมือหน่อยคิดเสียว่าฉันขอร้องล่ะ”

“แต่ว่า......”

“เธอคงไม่คิดจะปฏิเสธคำขอร้องของฉันซึ่งเป็นผอ.ของโรงเรียนนี้ใช่มั้ย”  ผอ. พูดแบบนี้แล้วใครมันจะกล้าปฏิเสธกันเหล่า เล่นใช้ตำแหน่งหน้าที่บังคับกันนี่

“เอ่อ..” ฉันทำหน้ามุ่ย

“หืม ว่ายังไง” ผอ.ยิ้ม

“ค่ะ” ฉันก้มหน้าตอบรับก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองนายแทนที่กำลังยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นายแทนหันมามองฉันก่อนจะยักคิ้วให้ฉัน

“คอยดูนะฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่”  ฉันพูดขู่นายแทนเบาๆเพราะกลัวว่า ผอ.จะได้ยิน แต่ดูท่าว่านายไม่ได้กลัวฉันเลยกับทำหน้าท้าทายฉันอีก โอ้ย!! อยากจะบ้าตายจริงๆ ทำไมนายนี่ต้องเขามายุ่งกับฉันด้วยนะ

“ในเมื่อตกลงกันได้แล้วก็ออกไปได้แล้ว เพราะฉันจะต้องสะสางงานต่อ”

“ค่ะ,ครับ” ฉันกับนายแทนยกมือไหว้ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักของผู้อำนวยการ

“นี่นายทำบ้าอะไรของนายห่ะ ทำไมต้องมาเลือกฉันถ่ายคู่กับนายด้วย คนอื่นมีตั้งเยอะแยะ”

“ก็เราสนิทกันทำงานด้วยกันมันจะได้ง่ายไง”

“ใครสนิทกับใคร”

“ก็พี่กับผมไง”  นายแทนชี้นิ้วที่ตัวเองแล้วก็เปลี่ยนมาชี้ที่ฉัน

“นี่ฉันไปสนิทกับนายตั้งแต่เมื่อไร อย่ามาพูดเองเออเองดิ”

“พี่ไม่ดีใจเหรอที่ได้เป็นเพื่อนกับคนแบบผมนะ”

“คนแบบนาย?”

“ก็เป็นคนดังไง มีแต่คนอยากจะเป็นเพื่อนด้วยโดยเฉพาะผู้หญิงนะอยากอยู่ใกล้ผมทุกคน” ไอ้หมอนี่มันหลงตัวเองชะมัด

“บอกไว้เลยนะว่ายกเว้นฉันคนนึง”

“เหตุผล” ทำไมมันเซ้าซี้ไม่หยุดฟ่ะ

“................................” ฉันมองนายแทนตั้งแต่หัวจรดเท้า มองดูท่าทางที่มั่นใจว่าตัวเองหล่อ ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันหลังกลับเดินหนีจากนายแทน

“นี่เดี๋ยวสิ ผมยังไม่รู้เหตุผลที่พี่ไม่ชอบผมเลยนะ “ มันยังจะเดินตามมาอีก

“เหตุผล.....เหตุผล....เหตุผล” เดินตามฉันมายังไม่พอนายแทนยังจะท่องคำว่าเหตุผลตามหลังฉันมาอีก  รำคาญจริงเฟ้ย

“นายอยากรู้เหตุผลใช่มั้ยก็ได้” ฉันหยุดเดินแล้วหันเดินกลับไปหานายแทน

“ข้อแรก  นายอายุน้อยกว่าฉัน” ฉันชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

“ก็แค่ปีเดียว”

“ข้อสอง นายเป็นดารา” ฉันชูนิ้วเพิ่มอีกนิ้ว

“มันช่วยไม่ได้นิ”

“ข้อสามนายมันเอาแต่ใจตัวเอง”

“อืม สงสัยเพราะเป็นลูกคนเดียวมั้ง”

“ข้อสี่ นายมันชอบโกหก”  ฉันชูนิ้วเพิ่ม

“ผมไปโกหกพี่ตอนไหน”

“ข้อห้า นายมันจอมปลิ้นปล้น” ฉันชูนิ้วเพิ่มอีก

“ผมทำอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไร” 

“ข้อหก นายมันกะล่อน” หมดทั้งห้านิ้วแล้วแต่มันยังไม่หมด

“อันนี้อาจจะแก้ได้มั้ง” นายแทนยิ้ม

“ข้อเจ็ด นายมันมือไวใจเร็ว”

“ข้อนี้อาจจะแก้ยากสักหน่อย” ยังจะมาทำหน้ากะล่อนอีก

“ข้อ แปด.....”

“อะไรยังไม่หมดอีกเหรอ”

“นายมันเถียงคำไม่ตกฟาก”

“ผมเถียงพีตั้งแต่เมื่อไร”

“ก็นี่ไงนายกำลังทำอยู่นี่ไง”

“ผมไม่ได้เถียงผมแค่ต้องการแก้ต่างให้กับตัวเองเท่านั้น แล้วพี่ล่ะรู้ได้ไงว่าผมนิสัยยังไงทั้งๆที่พี่บอกผมเองว่าไม่ได้สนิทกับผม”

“แค่เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ทำให้ฉันรู้แล้วว่านายมันเป็นคนยังไง ในเมื่อนายรู้เหตุผลตามความต้องการแล้วเพราะฉะนั้นนายก็เลิกยุ่งกับฉันสักที ถึงแม้นายจะหล่อเป็นดารานายแบบดังระดับ HOLLYWOOD ก็ตาม” พูดจบฉันก็เดินกลับก่อน จะหันกลับมาถามคำถามนายแทนอีกคำถามนึง

“นายเกิดวันอะไร จันทร์ หรือ พุธ ” ก็ผู้ชายวันนี้มักจะมีนิสัยอย่างนี้

“ผมเกิดวันศุกร์”

“วันศุกร์” โอ้พระเจ้านายแทนเกิดวันศุกร์เป็นไปไม่ได้  มันไม่จริง ผู้ชายวันศุกร์ต้องไม่มีนิสัยอย่างนี่ ไม่ ไม่ ฉันมองนายหน้าแทนก่อนจะรีบวิ่งไป

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านานแทนนั่นจะเกิดวันศุกร์”  ฉันจะไม่เชื่อหนังสือทำนายอีกต่อไปแล้ว

จะไปสนใจทำไมกันนะว่าภาพนั่นเป็นใคร” ฉันบ่นกับตัวเองเมื่อคิดได้ว่าไม่ควรจะเอาเรื่องนี้มาใส่ใจ

หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็ผ่านมา 3 วันแล้ว นายแทนก็ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับฉันอีกหรือเขาไม่มาโรงเรียนก็ไม่รู้แต่ฉันรู้สึกโล่งใจมากทีเดียว  ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันซึ่งหลังจากที่ฉันและยัยหน่อยกลับจากกินข้าวที่โรงอาหารก็ขึ้นมาที่ห้องเรียนนั่งอ่านหนังสือ ยัยหน่อยนั่งอ่านหนังสือชีวประวัติส่วนฉันก็รู้ๆกันอยู่ก็ต้องเป็นหนังสือเกมส์ การ์ตูน หรือไม่ก็นิตยสารวัยรุ่นทั่วไป

“หน่อยฉันมีอะไรจะให้เธอช่วยหน่อยนะ” ฉันพูดกระซิบกับยัยหน่อย

“อะไร” ยัยหน่อยกำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น

“ช่วยหางานที่ทำงานพิเศษให้หน่อยดิ”

“เธอจะทำงานพิเศษไปทำไมกัน”

“เธอจำเรื่องแผ่นเกมของนายพุธคราวก่อนได้มั้ย”

“ไอ้แผ่นที่ราคาเป็นหมื่นนะเหรอ”

“ใช่ ฉันกะว่าจะทำงานเก็บตังค์ซื้อให้นะ”

                “ไหนบอกว่าหาซื้อไม่ได้แล้วไง”

“ใช่ แต่เมื่อวันก่อนไปเปิดเว็บไซด์เจอนะ ตอนนี้ราคาขายอยู่ที่ประมาณสี่หมืนนะ ยังไม่ได้ขายใครด้วย”

“กว่าเธอจะเก็บตังค์ได้ฉันว่าเขาขายคนอื่นไปแล้ว อีกอย่างเงินตั้ง สี่หมื่นไม่เสียดายเหรอ”

“ไอ้เสียดายก็เสียดายอยู่ ก็นั่นไง เพราะงั้นฉันอยากเธอหางานที่มันได้เงินดีๆให้ไง ก็เธอรู้จักคนเยอะไม่ใช่เหรอ”

“แทนที่ว่าเธอจะทำงานพิเศษตอนนี้ฉันว่าเธอควรจะคิดถึงเรื่องที่เธอจะแข่งในวันวิชาการดีกว่ามั้ย”

“อ้าวนี้ฉันยังไม่ได้บอกเธอเหรอว่าฉันไปแก้ชื่อฉันเป็นเธอแล้วอ่ะ”

“หา!! เธอพูดว่าไรนะ” จากที่ยัยหน่อยก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ตอนนี้ยัยหน่อยทำตาโตหันมามองฉัน

“ก็....ก็ตามที่ว่านั่นแหละ แหะ แหะ” ฉันลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินหนียัยหน่อยไปช้าๆ โทษทีนะยัยหน่อยก็ฉันไม่อยากขายหน้านิ

“หยุดก่อนเลยนะยัยพุธ เธอจะไปไหน” ยัยหน่อยลุกขึ้นยืนชี้หน้าฉัน

“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” หนีก่อนดีกว่า ฉัน

“กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนนะ”

“ค่อยกลับไปตอนที่เข้าเรียนแล้วดีกว่า แล้วเราจะหางานพิเศษอะไรทำว่ะที่ได้เงินดีๆนะ”  ฉันเดินบ่นกับตัวเองเพียงลำพังจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปหานายพุธที่ห้องชมรม  เมื่อไปถึงฉันก็ลากเก้าอี้ไปนั่งที่ตรงมุมเดิม

“เฮ้ย!!! เบื่อจริงเว้ย” นายพุธที่กำลังนั่งวาดภาพอยู่นั้นเหลือบตามองฉันแล้วก็หันไปสนใจกับการวาดภาพต่อ

“ถอนหายใจบ่อยๆระวังจะแก่เร็วนะ” เออพูดเข้าไปนั่นที่ฉันกลุ้มใจอยู่ตอนนี้นั่นมันก็เพราะนายนะ ที่จริงเราไม่จำเป็นต้องซื้อคืนให้ก็ได้นิแต่นั่นแหละก็มันอดเห็นใจไม่ได้นิ

“แล้วเธอมาที่นี่ทำไม”

“หนียัยหน่อยมา”

“ไปทำอะไรให้หน่อยโมโหมาอีกล่ะ”

“ก็ไม่มีอะไรนิ ก็แค่ฉันเปลี่ยนให้ยัยหน่อยลงแข่งทักษะคู่กับนายแทนนะ”

“เออ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องขายหน้าเขาว่าคู่ของฉันนะโง่” 

“ทำไม่ต้องว่ากันแบบนี้ด้วย นายก็เหมือนกันก็แค่เก่งภาษาอังกฤษดีกว่าฉันหน่อยเดียว”

“แน่ใจเหรอที่พูดออกมานะ เธอมันก็ไม่ได้เรื่องทุกวิชานะแหละ แถมยังจะมาอวดดีอีก” 

“ นี่ไอ้พุธมันจะมากไปแล้วนะ” ฉันลุกยืนขึ้น เราไปทำอะไรให้มันวะถึงต้องมาด่ากันด้วย

“เออ แล้วจะทำไม” 

“ว่าคนอื่นเขาไอ้ลิงจ๋อ ดีแล้วที่เนื้อคู่ของฉันไม่ใช่ผู้ชายวันพุธ”

“ทำไมผู้ชายวันพุธมันทำไม”

“ยังไม่รู้อีกเหรอ ฉันจะบอกให้ก็ได้ ก็ผู้ชายวันพุธนะมันเลวร้ายที่สุดเลยนะสิ ทั้งเอาแต่ใจตัวเอง อารมณ์ร้อนปากร้าย  ไม่แคร์ความรู้สึกของคนอื่น เป็นผู้ชายที่นิสัยแย่ที่สุดเลย”

“เธอจะบอกว่าพี่ศุกร์เป็นเนื้อคู่เธอว่างั้นสิ”

“.................................................”  ไอ้พุธลิงจ๋อมันรู้ได้งัยว่ะ

“เธอคงคิดว่าฉันไม่รู้ละสิ เห็นม๊า ว่าเธอมันไม่ได้เรื่อง ที่เธอทำนะแค่เห็นก็รู้แล้วว่าต้องการอะไร อยากเป็นแฟนพี่ศุกร์งั้นสิ ฉันบอกให้เลยนะว่าไม่มีทาง เธอไม่ใช่แบบที่ศุกร์ชอบหรอกนะ ก็เธอไม่น่ารักไง”

“เออใช่สิฉันมันไม่น่ารัก ใครมันจะไปน่ารักเหมือนผู้หญิงที่นายวาดไว้ล่ะ” ฉันเดินออกมาจากห้องชมรม ความรู้สึกตอนนี้ขอบอกได้คำเดียวค่ะว่าเสียใจ  เราอุตส่าห์คิดว่าหากแข่งทักษะคู่กับเรากลัวว่าเราจะกลายเป็นตัวถ่วงก็รู้ว่าเราหัวไม่ดีแต่ก็ไม่น่ามาว่ากันแบบนี้เลย ไม่รู้ว่านายพุธไปโมโหเรื่องอะไรแต่ก็ไม่น่ามาพาลใส่เราแบบนี้

“นี่ทำอะไรนะ ถอยไปนะ”

“ก็อยู่กันตามลำพังสองคนแบบนี้จะให้ทำอะไรดีล่ะ งานที่ทำก็น่าเบื่อซะด้วยสิ” นายแทนยิ้มมุมปากดูเจ้าเล่ห์ทีเดียว

“พูดบ้าๆอะไรของนายนะฉันบอกนายแล้วไงว่าฉันไม่ชอบการล้อเล่นแบบนี้”

“ผมไม่ได้ล้อเล่น” นายแทนค่อยๆเลื่อนหน้าก้มต่ำลง

“นายจะทำอะไรนะ”

“ก็จะจูบไง” นายแทนตอบอย่างไม่อายขนาดฉันคนฟังยังอายแทนเลย

“หา!!!” นายแทนก้มหน้าเข้ามาใกล้จนปากนายแทนจะชนกับปากของฉันอยู่แล้ว ฉันก้มหน้าหลับตาปี๋

“ไม่!!!” ฉันเอามือทั้งสองข้างปิดปากของนายแทนเอาไว้ ฉันไม่ยอมนายหรอกนะ คิดเหรอว่าเป็นนายแบบดังแล้วฉันจะยอมนะ แต่นายแทนก็ดึงมือฉันออกพยายามจะจูบฉันอีก

“นี่เสร็จยังคนอุตส่าห์มารับอย่าให้คอยนานนะเฟ่ย” เสียงตะโกนดังอยู่นอกห้อง นั่นมันเป็นเสียงของนายพุธนิสงสัยจะมารับ เมื่อนายแทนได้ยินเสียงก็หยุดชะงักส่วนฉันได้ทีผลักนายแทนออกรีบวิ่งไปคว้าเป้ที่วางอยู่บนโต๊ะวิ่งออกไปหาพุธ ซึ่งนายพุธก็เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี

“ว่าไงเสร็จยัง” 

“อืมเสร็จแล้วไปกันเถอะ” ฉันรีบดึงแขนนายพุธให้เดินออกมาด้วยกัน

“อะไรนะไม่เห็นต้องกระชากกันเลย”

“ฉันหิวนะรีบไปเหอะ”

“แล้วใครที่อยู่ในห้องนะ” นายพุธเหลียวหลังหันกลับไปมองนายแทนที่ยืนมองเราอยู่

“อ๋อพี่ก๋าให้น้องเขามาช่วยนะ”  ฉันกับนายพุธเดินออกไปปล่อยให้นายแทนยืนอยู่ในห้องเพียงลำพัง

“เอางี้แล้วกันเธอหิวใช่ป่ะพอดีเลยฉันก็ยังไม่ได้กินอะไรงั้นเราหาไรกินกันก่อนแล้วกัน”

“อืมดีเหมือนกัน”

“อยากกินอะไร”

“อะไรก็ได้” ฉันกับนายพุธเดินไปยังมอเตอร์ไซด์ที่จอดอยู่หน้าอาคาร นายแทนส่งหมวกกันน๊อคให้ฉันรับมาสวม

“เอ้าใส่นี่ซะด้วย” นายพุธถอดเสื่อเจ๊กเก็ตที่ใส่อยู่ส่งมาให้ฉัน

“ไม่เป็นไรนายใส่เถอะ” 

“เธอนะแหละใส่ ชุดนักเรียนนะมันบางนั่งมอไซด์เดี๋ยวจะหนาว” นายพุธสวมเสื้อให้ฉัน พร้อมกับตรวจดูว่าฉันสวมหมวกเรียบร้อยรึเปล่า นายนี่มาแปลกแหะวันนี้ ครั้งนี้นายพุธขี่รถไม่เร็วเหมือนทุกครั้ง

“นี่ตกลงว่าอยากกินอะไรนะ” นายพุธเอียงหน้ามาถามฉัน

“อะไรดีล่ะเอาKFCก็แล้วกัน” ตอนนี้ฉันยังคงนึกถึงเรื่องของนายแทนฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่านายแทนทำแบบนั้นไปทำไม สงสัยคงคิดว่าเราเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่จะยอมให้เขาทำอะไรก็ได้ พวกดารานายแบบเป็นแบบนี้ทุกคนรึเปล่านะ ฉันก้มหน้าลงซบบนหลังนายพุธ นี่ถ้าไม่ได้นายพุธนะฉันคงโดนหมอนั่นทำมิดีมิร้ายแน่ๆ อย่าไปคิดมากดีกว่าคราวหน้าก็เราอย่าไปเข้าใกล้หมอนั่นก็แล้วกัน

หลังจากที่พวกเรากินกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนายพุธก็พาฉันมาที่บ้านของเขาเพื่อจะเอาหนังสือการ์ตูนให้ฉัน

“นี่พุธขึ้นไปที่ห้องก่อนนะ หนังสือวางอยู่บนโต๊ะหยิบเอาได้เลย”

“อืม นี่พุธพี่ศุกร์อ่ะ” ฉันมากะว่าจะได้เจอสักหน่อย

“ไม่รู้ดิไม่กลับมาหลายวันแล้ว”

“ไรว่ะเป็นน้องทำไมไม่รู้เรื่องพี่ชายตัวเองบ้างเลยเหรอไง”

“นี่ฉันไม่ได้ตัวติดกันนะเฟ่ยจะได้รู้ทุกอย่าง ตกลงเธอจะเอาหนังสือหรือไม่เอา”

“เอาดิ”

“งั้นอย่าพูดมาก”  นายพุธสั่ง ส่วนฉันก็เดินขึ้นไปบนห้องนายพุธ

“เราไม่ได้เข้าห้องนายพุธนานแล้วนะเนียะมีไรเปลี่ยนไปบ้างนะ” ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องเดินสำรวจดุว่ามีอะไรน่าสนใจบ้างเพื่อจะเจอความลับที่นายพุธไม่อยากให้รู้ก็ได้

“อะไรนะแผ่นเกมที่เราทำพังนิ หมอนั่นยังเก็บเอาไว้อีกเหรอ  สงสัยคงสำคัญจริงๆเห็นแล้วก็สงสารเราไม่น่าทำแบบนั่นเลย” ฉันเดินดูในห้องเห็นสมุดสเก็ตภาพอยู่เล่มนึงจึงหยิบขึ้นมาเปิดดู

“รูปใครหว่า” ฉันดูอย่างพินิจพิจารณาว่ารูปที่นายพุธสเก็ตเอาไว้อยู่เกือบทั้งเล่มว่าเป็นใคร เพราะนายพุธไม่ได้วาดรายละเอียดของใบหน้าเอาไว้แต่ที่รู้ๆก็คือภาพเหล่านั้นเป็นภาพของเด็กผู้หญิง ทั้งๆที่นายพุธไม่เคยคิดจะวาดรูปคนเนี่ยะอ่ะนะ

“มายุ่งอะไรกับของคนอื่นนะ” นายพุธเดินเข้ามากระชากสมุดสเก็ตจากมือฉันไปแล้วเอาไปเก็บไว้ที่เดิม

“ฉันบอกให้เธอมาหยิบหนังสือการ์ตูนไปไม่ใช่ให้มารื้อของในห้องฉัน” นายพุธทำหน้าดุ

“แค่นี้เองไม่เห็นต้องโกรธเลย” ทำเป็นจริงจังไปได้ แต่เอ๋ เหมือนกับเคยได้ยินว่านายพุธจะวาดเหมือนก็ต่อเมื่อเจอคนที่ชอบไง เหรอว่านายพุธแอบชอบใครอยู่หว่า

“ภาพใครอ่ะพุธบอกหน่อยดิ”

“ไปเลยลงไปรอฉันข้างเลยเดี๋ยวฉันจะไปส่ง” นายพุธไม่ตอบแถมยังผลักฉันออกมาจากห้องอีก

“ชิคิดว่าฉันอยากรู้ตายล่ะ” ฉันเดินลงมาจากห้องนายพุธไปยืนคอยนายพุธอยู่ที่หน้าบ้าน ไม่นานนายพุธก็ตามออกมาแล้วพาฉันไปส่งที่บ้าน ส่วนฉันยังคงติดใจเรื่องภาพวาดของนายพุธว่านายพุธวาดรูปผู้หญิงคนไหนกัน