“พุธไปพบ ผอ.ทำไมนะ โดนไล่ออกเหรอ”

“หน่อย ปากเธอจะไม่อัปมงคลไปหน่อยเหรอ” เพื่อนฉันค่ะเพื่อนฉันคิดอะไรสร้างสรรค์ตลอด

“แล้วเขาเรียกไปพบทำไม ผอ.เรียกพบเชียวนะเธอ” ยายหน่อยทำตาโต

“มันจะเวอร์เกินไปป่ะ ก็อีแค่ ผอ.เรียกไปพบมัน”

“เอ้าฉันให้” นายพุธไม่รู้มาจากไหนจู่ๆก็เอา นมรสช็อคโกเล็ต แยมโรลรสส้ม มาวางบนโต๊ะตรงหน้าฉัน ของชอบฉันทั้งนั้นเลย

“อะไร” ฉันหันไปถามนายพุธ

“ฉันขอโทษวันนี้ฉันอารมณ์เสียไปหน่อย” เอออารมณ์เสียแล้วมาใช้เป็นเครื่องรองรับอารมณ์งั้นเหรอ

“ไม่จำเป็น” เห็นฉันเป็นคนเห็นแก่กินเหรอไงฟ่ะ

“เอ้า เพิ่มนี่ให้ด้วย “ นายพุธโยนกล่องป๊อกกี้ รสสตรอเบอร์รี่ กับรสช๊อคโคเล็ตมาให้อีก ของชอบฉันอีกแล้ว

“เออยกโทษให้” ที่จริงเราก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมาย ไม่ใช่เพราะหมอนี่เอาของกินที่ชั้นชอบมาขอโทษหรอกนะ ก็เห็นว่าเป็นเพื่อนกัน

“แล้ว ผอ.เรียกเธอไปพบทำไม โดนไล่ออกเหรอ”

“อะไรกันฟ่ะ ทำไมเขาเรียกฉันไปพบนี่เพราะจะไล่ฉันออกเสมอเหรอ นี่เธอ แล้วก็นายอยากให้ฉันโดนไล่ออกมาเลยสินะ” ไอ้พวกนี่นิคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกันฟ่ะ

“แล้วตกลงเขาเรียกไปทำไม” นายพุธทำมาเป็นยักคิ้วให้

“เอ่อนั่นสิฉันถามเธอตั้งนานแล้วทำไมไม่ตอบสักที” ดังนั้นเพื่อสนองตอบต่อความอยากรู้อยากเห็นของทั้งสองฉันจึงเล่ารายละเอียดให้ฟังจนทั้งสองเข้าใจแจ่มแจ้ง

“นั่นสินะคู่กับดารามันต้องดีกว่าอยู่แล้ว” นายพุธเข้าโหมดอารมณ์เสียอีกแล้วทำมาพูดประชดกันนี่ฉันไปพูดอะไรไม่เข้าหูอีกแล้วว่ะ

“นี่ฉันไม่ได้อยากทำสักหน่อย”

“ก็ปฏิเสธไปสิจะไปรับปากทำไม” พวกเราก็เริ่มทะเลาะกันอีกครั้งหลังจากที่คืนดีกันได้ไม่ถึงชั่วโมง ส่วนยัยหน่อยเมื่อเห็นว่าเราทะเลาะกันพี่แกก็รีบชิ่งหายไปซะแทนที่จะอยู่ห้ามก็เปล่าเลย เฮ้ออ ประเสริฐจริงๆ

“ก็มันทำไม่ได้นี่หว่า”

“ทำไม่ได้เหรอไม่ทำกันแน่” 

“อะไรของนายนะนี่ฉันทำผิดมากเลยเหรอที่ไม่ตอบปฏิเสธไปนะ ฉันไม่อยากโดนไล่ออกนะเว้ย”

“นี่ถามจริงเธอชอบไอ้นายแบบนั่นใช่มั้ย” นี่ถ้าเราเป็นแฟนกัน ฉันต้องคิดว่าหมอนี่กำลังหึงฉันอยู่แน่ๆ

“นายจะบ้าไปแล้วเหรอ คิดได้ไง”

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเมื่อวันก่อนที่ห้องประชุมน่ะไอ้รุ่นน้องที่ว่าก็คือไอ้นายแบบนั่นใช่มั้ย”

“แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนกับเรื่องนี้ว่ะ อันที่จริงเรื่องฉันจะชอบใครมันก็ไม่เกี่ยวกับนายเลย”

“เกี่ยวดิ!! ก็ ก็ ”  ก็อะไรว่ามา ฉันลุ้นนะเว้ยว่านายจะพูดว่าไง

“ก็เธอชอบพี่ชายฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ” เฮ้อ แล้วไป   แล้วเรากำลังหวังคำพูดอะไรจากปากของหมอนี่กันนะ

“เหอะ นี่นายโมโหฉันเพราะเรื่องแค่นี้อ่ะนะ น่ารักจังว่ะ” แล้วไหนบอกว่าพี่นายไม่มีทางชอบฉันได้ไง

“นี่เธอ”

“นี่เธออยากได้ฉันเป็นพี่สะใภ้ขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉันอดยิ้มไม่ได้ที่เห็นท่าทางของนายพุธ

“ไม่ใช่อย่างนั้น” หมอนั่นทำหน้าดุ

“ไม่ต้องห่วงนะว่าที่น้องสามี แค่เรื่องงานไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นหรอก” ฉันเดินเข้าไปตบไหล่นายพุธ

“นี่เธอ” เอาอีกแล้ว หมอนี่อารมณ์ร้อนชะมัด นี่แหละน้านิสัยผู้ชายวันพุธ

“เอาหน่าพุธ อย่าโกรธไปเลยนะนะ เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงไอติม ไปที่ห้องชมรมนายกันเถอะ อยากนอนแล้วอ่ะ” ในที่สุดเราก็กลับมาพูดจาลงลอยกันอีกครั้ง ฉันกับนายพุธก็เลยเดินขึ้นไปยังห้องชมรมศิลปะ เมื่อไปถึงนายพุธก็ลงมาวาดรูปตามเคย ฉันชอบที่จะมาที่นี่เวลามองออกไปนอกหน้าต่างของห้องนี่มันให้ความรู้สึกดีจริงๆ

“พี่พุธมาตั้งแต่เมื่อไรค่ะ” ฉันหันไปมองดูเจ้าของเสียงใสๆนั้น ฉันมองดูแล้วคงจะไม่ใช่ทักฉันแน่นอนเพราะฉันไม่รู้จัก

“อ้าว!! กิ่งเองเหรอ มาทำไรที่นี่ล่ะ ม.4 มันหมดเวลาใช้ห้องแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะ กิ่งลืมของไว้นะค่ะก็เลยกลับมาเอานะค่ะ” นี่ลืมฉันไปแล้วเหรอว่าฉันก็นั่งอยู่ด้วย

“อ๊ะ ขอโทษค่ะ กิ่งไม่ทันสังเกตว่าพี่พุธมีเพื่อนอยู่ด้วย” เอ่อใช่สิฉันมันไม่ได้สำคัญอะไรนิ

                “เอ๊ะ คนเมื่อวันก่อนเหรอว่า” ทำไมต้องหน้าแดงด้วยว่ะ

“มะมะไม่ใช่ ไม่ใช่ แล้วกิ่งลืมไรไว้ล่ะ” ไอ้หมอนี่ก็ด้วยทำไมต้องหน้าแดงด้วยว่ะ แถมยังดูร้อนรนพิกล

“อ๋อคะ กิ่งลืมสีกับพู่กันเอาไว้” น้องกิ่งเดินเข้ามาหยิบของที่วางอยู่ใกล้ๆฉัน พอมองใกล้ๆแล้วโคตรน่ารักเลยว่ะนี่ขนาดฉันเป็นผู้หญิงนะยังบอกว่าน่ารักเลย ผมยาวดำสนิท ผิวขาวอมชมพู แก้มแดงระเรื่อ ปากสีชมพูอ่อน ขนตายาวงอน คิ้วโก่ง จมูกได้รูป เหมือนภาพวาดผู้หญิงจีนยังไงยังงั้น

“กิ่งไปก่อนนะค่ะพี่พุธ แล้วก็เอ่อ”

“พุธ ฉันชื่อพุธ” ฉันบอกชื่อน้องเค้าไปเพราะดูท่าทางว่าไม่รู้จักฉันจริงๆ

“ชื่อพุธเหมือนกันเหรอค่ะ” น้องกิ่งมองหน้าฉันแล้วหันไปยิ้มให้นายพุธ หน้านายพุธงี้แดงกว่าเมื่อกี้อีก แล้วน้องกิ่งก็เดินตามไป ไอ้พุธก็มองตามตาละห้อยเชียว โครงหน้าแบบนี้เหมือเคยเห็นที่ไหนนะ อ๋อใช่แล้วในสมุดเสก็ตภาพของนายพุธนี่เอง เหรอว่านายพุธแอบชอบน้องกิ่ง  นายพุธชอบน้องกิ่ง

“นี่มีอะไรเหรอ เห็นเธอจ้องหน้าฉัน” นี่ฉันเผลอไปมองหน้านายนี่ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ

“ปะเปล่าหรอกไม่มีอะไร ว่าแต่นายเถอะหน้าแดงจนถึงหูแล้ว”

“มะไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย” ยังจะปฏิเสธอีก ฉันมองหน้านายพุธที่ตอนนี้กำลังทำตัวไม่ถูก ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้

“ฉันไปก่อนนะ” นายพุธพยักหน้า ฉันเดินออกมาตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ชอบนายพุธที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย