เสร็จแล้วใช่มั้ยฉันกลับบ้านล่ะ ฉันบอกนายแทนหลังจากที่วัดตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
แล้วเราจะดูหนังเรื่องไรกันดีฮะ หมอนี่ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไงฟ่ะ ฉันบอกว่าจะกลับไม่ได้บอกว่าจะไปดูหนัง
ใครจะไปดูกับนาย
อ้าวก็พี่บอกว่าเสร็จแล้วพี่จะไปดูหนังต่อกับผมไง
ฉันพูดตั้งแต่เมื่อไร ไม่มีไม่เคยพูด(- - )( - -)(- - )( - -)
ทำไมพี่เป็นคนยังงี้นะ พูดเองแท้ๆแต่กลับเป็นทำจำไม่ได้
-_-*นี่นายแทนฉันเคยบอกนายแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามายุ่งกับฉัน นี่เป็นเพราะเรื่องนี้หรอกนะฉันจึงต้องจำยอมฝืนทนที่ต้องมาข้องเกี่ยวกับนาย บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยพิศวาสอะไรนายเลย ถึงนายจะเป็นดาราหรือเทวดาที่ไหนฉันก็ไม่สน ในเมื่อฉันไม่ชอบก็คือไม่ชอบ พูดเป็นชุดเลยเรา แต่ดูท่าทางหมอนี่คงจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย ก็หมอนี่ยังยืนยิ้มอยู่อีก เฮ้ย อยากจะบ้าตาย T_T
ตอนนี้พี่อาจไม่ชอบผมแต่ต่อไปก็ไม่แน่นะ -_-**นี่ฉันพูดกับคนหรือกับตัวอะไรกันแน่วะ จะมีใครได้ยืนด่าดาราฉอดๆแบบฉันบ้างมั้ยนะ
ฉันไม่อยากจะต่อร้องต่อเถียงกับนายแล้ว บอกตามตรงว่าฉันเหนื่อย เหนื่อยมากกก ก็เราเล่นพูดไม่หยุดนี่หว่า
นี่ผมไปทำอะไรให้พี่เกลียดนักเกลียดหนากันฮะ ถ้าผมทำผมก็ขอโทษก็แล้วกัน แล้วไอ้ที่ฉันสาธยายไปครั้งก่อนนี่มันยังไม่รู้จักจำอีกเหรอ เฮ้อ~(_ _)แล้วตอนนั้นฉันจะไปเปลืองน้ำลายบอกมันทำไมวะ
พอ แทนนายหยุดพูดเหอะ ฉันยกมือบอกให้นายแทนหยุด แล้วฉันก็เดินออกมาจากร้าน
เดี๋ยว!! รอผมด้วย ใครมันจะไปรอนายล่ะ
จู จู จู บุดีดาจูบุดีดาดา จู จู จู บุดีดาจูบุดีดาดา ใครโทรมาตอนนี้ว่ะ
สวัสดีค่ะ ไม่รู้ว่าใครโทรมาพูดไพเราะเสนาะหูไว้ก่อน
ฮัลโหล ทำไมไม่พูดวะ
ฮัลโหล! ฮัลโหล!!! ไรว่ะ
ครับ ได้ครับตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านมดคันไฟครับ พี่มารับผมที่นี่ก็แล้วกัน พี่อยู่แถวนี้พอดีเหรอ ครับผม ฉันหันไปมองคนที่กำลังพูดอยู่โทรศัพท์อยู่ตอนนี้ เมื่อฉันหันไปนายแทนก็ยิ้มพร้อมกับยักไหล่แล้วชี้ไปยังโทรศัพท์ของตัวเอง เผล้ง!! T///T หน้าแตกเลยเรา ฉันรีบเก็บมือถือ สงสัยฉันคงต้องเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าได้แล้วมั้ง ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเหมือนกันอีก ฉันเดินต่อแต่นายแทนก็วิ่งมาคว้ามือของฉันเอาไว้
พี่! เดี๋ยวผมไปส่ง
ไม่ต้องฉันกลับเองได้ ฉันสะบัดมือออก แล้วรีบวิ่งขึ้นรถเมย์ไปทันที โชคดีที่เป็นสายเดียวกับที่เราจะไปจริงๆขอบคุณสวรรค์ที่ส่งรถเมย์คันนี้มาให้ลูกช้าง
ไปก่อนนะ บ๊ายบาย (^.^)/~~~ แบร่~~ ฉันแล่บลิ้นใส่นายแทน แต่หมอนั่นกลับยืนหัวเราะชอบใจซะงั้น (._. )( ._.) ไม่มีที่นั่งเลยแหะ คงต้องโหนแล้วสิ วันนี้ฉันนั่งรถนานมากกว่าจะถึงบ้าน แถมยังต้องโหนตลอดอีกด้วย ขืนเป็นแบบนี้ทุกวันฉันคงต้องกล้ามขึ้นจนมันใหญ่กว่าหัวฉันแน่เลย
แม่ขาหิวจังเลยมีไรกินบ้างค่ะ ฉันไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากแม่ฉันจึงเดินไปโทรศัพท์หาที่ร้าน
พี่ออนเหรอ แม่อยู่มั้ย
[ป้าหญิงไม่อยู่จ๊ะพี่เห็นแกรีบออกไปตั้งแต่ตอนกลางวันน่ะ อ้าวแล้วไม่อยู่ที่บ้านเหรอพุธ]
เปล่าค่ะ อ๊ะ!! เจอแล้วค่ะแม่เขาทิ้งโน้ตไว้ให้ค่ะแม่บอกว่าแม่จะไปบ้านคุณยายสักสองสามวันค่ะ งั้นพี่ปิดร้านแล้วกลับบ้านเลยก็ได้ค่ะ แล้วพี่ก็ค่อยเปิดร้านตอนที่แม่กลับมาก็ได้ค่ะ
[เอาแบบนั้นก็ได้ แล้วพุธอยู่คนเดียวได้เหรอ ให้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ย]
ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้นะค่ะ สวัสดีค่ะ
ปิ๊ด~
แม่นะแม่ไม่โทรบอกเราสักคำสงสัยคงรีบจนลืมลูก ไปที่บ้านคุณยายทำไมกันนะ โทรหาแม่ดีกว่า ฉันโทรเข้ามือถือของแม่ แต่แม่กันดันลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน เบอร์บ้านคุณยายก็จำไม่ได้ด้วยสิ ทำไงดีวะหิวก็หิว ในครัวมีไรกินบ้างนะ ฉันเดินเข้าครัวไปหาของกิน แต่ขอบอกว่าไม่มีไรเลยเศร้า TT^TT
ไปฝากท้องบ้านไอ้พุธดีกว่า หลังจากที่คิดว่าทางนี้ทางเดียวที่เราจะได้กินอาหารอร่อย(รองจากฝีมือแม่)และไม่ต้องออกตังค์ ฉันจึงขี่มอร์ไซด์ไปบ้านนายพุธทันที
ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง
จ้า จ้า จะเปิดให้เดี๋ยวนี้แหละ เสียงคุณป้าตะโกนบอกจากในบ้าน
หวัดดีค่ะคุณป้า
อ้าวหนูพุธเองเหรอ เข้ามา เข้ามา ป้าไม่ได้เห็นหน้าตั้งนาน คุณป้าเข้ามากอดฉัน นี่ถ้าฉันเป็นลูกสะใภ้คุณป้าล่ะก็ คงจะเป็นแม่สามีและลูกสะใภ้ที่รักกันน่าดู
คุณป้าขาวันนี้พุธขอฝากท้องหน่อยนะค่ะคุณแม่เขาไม่อยู่อะคะ
ได้อยู่แล้วจ๊ะ พอดีเลยวันนี้ป้าทำแกงเขียวหวานไก่ของชอบหนูพอดีเลย ใช่ค่ะของโปรดฉันเลย นอกจากฉันแล้ว ยังเป็นของโปรดของนายพุธอีกด้วย ฉันกับคุณป้าเดินเข้าไปในบ้าน แต่ฉันไม่เห็นนายพุธ กับพี่ศุกร์ พี่ศุกร์ก็พอจะเข้าใจว่าคงอยู่ที่หอไม่กลับมาแน่ๆ ส่วนนายพุธนี่สิ
คุณป้าพุธล่ะค่ะ
อ๋อ เห็นเขาโทรมาบอกว่าจะกลับค่ำหน่อยนะจ๊ะ
เหรอค่ะ งั้นพุธของเข้าห้องพุธหน่อยนะค่ะ ไปไหนของเขานะ
จ๊ะ ฉันเดินขึ้นไปยังห้องของนายพุธ เพื่อไปหาอะไรทำแก่เซ็งรอนายพุธกลับมา ฉันเดินไปหยิบหนังสือการ์ตูนที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาอ่านบนที่นอน
เล่มนี้เรายังไม่อ่านนี่หว่า ฉันนอนอ่านหนังสือจนจบเล่ม เดินมองหาหนังสือเล่มอื่นจนเหลือบไปเห็นสมุดเล่มหนึ่งที่วางไว้บนตู้เสื้อผ้าดูเหมือนตั้งใจจะซ่อนเอาไว้ แต่มันไม่รอดสายตายข้าพเจ้าคนนี้หรอก ฉันจึงเอื้อมมือ หยิบลงมาดู
อ๋อสมุดสเก็ตภาพเล่มนั่นเอง ไหนดูซิว่าวาดอะไรเพิ่มหรือยัง ฉันเปิดดูไปเรื่อยๆแต่มันก็ยังเหมือนเดิมไม่ได้วาดเพิ่มเลยสักนิด ฉันคิดไม่ออกว่าทำไมนายพุธถึงไม่ยอมวาดให้เสร็จ ฉันสังเกตได้เห็นว่าตรงกลางเล่มมีกระดาษคั่นเอาไว้จึงหยิบขึ้นมาดูให้รู้ว่ามันเป็นกระดาษอะไร
นี่มันรูปถ่ายน้องกิ่งนิ
ทำอะไรนะ OoO ฉันหันไปหาเจ้าของเสียงนั่น
พุธเองเหรอ เฮ้อ~ตกใจหมดเลย
ฉันถามว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ นายพุธทำหน้าดุ
เปล่า ไม่ได้ทำอะไร
ยังจะมาโกหกอีกนะเธอหลักฐานอยู่ในมือชัดๆ
อ๋อ...นี่นะเหรอ แล้วทำไมไม่ยอมวาดให้เสร็จสักทีละฉันอยากรู้ว่านายจะวาดรูปใครกัน
เอามานี่ ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับสมุดเล่มนี้ นายพุธกระชากสมุดจากมือฉันไปอย่างแรง
อะไรก็แค่สมุดเสก็ตภาพมันจะอะไรกันนะกันหนาว่ะ
ทำไมเธอต้องมายุ่งกับของๆคนอื่นด้วย
^_^เพื่อนกันนะพุธของแค่นี้
เพื่อนเหรอ เพื่อนแล้วไง ก็นะจะเคารพสิทธิ์ความเป็นส่วนตัวกันบ้างดิ นี่อะไรยังจะอุตส่าห์ค้นเอามาดูจนได้ (_ _*)ไม่ได้ค้นเว้ย สายตามันเหลือบไปเห็นเองต่างหาก
เออ ก็ได้วะ ฉันขอโทษ
เธอนี่มันนิสัยแย่ๆจริง ขนาดแค่คำขอโทษเธอก็ทำเป็นเรื่องเล่นๆ แล้วทีนายละครั้งก่อนนายขอโทษฉันด้วยความจริงจังสักแค่ไหนกัน
แล้วนั่นอะไรอยู่ในมือนะ นายพุธมองมามือยังมือที่ถือภาพของน้องกิ่งเอาไว้
ไม่มีอะไร นายพุธเปิดสมุดดูอย่างเร็ว
เอามานี่เลยนะ นายพุธเอื้อมมือจะคว้ามันไป
ไม่ ฉันรีบเอามือไขว้หลังทันที นายพุธพยายามคว้ามันอีกครั้งแต่ฉันก็เบี่ยงหลบ
ฉันบอกว่าให้เอามานี่ไง!! นายพุธตวาดฉันเสียงดังลั่นจนฉันสะดุ้งตัวโหย่ง
ทำไมนายต้องโมโหขนาดนี่ด้วย ก็แค่รูปน้องกิ่งใบเดียว ทำไมมันสำคัญสำหรับนายมาขนาดนั่นเลยเหรอ สำคัญมากขนาดที่ฉันจะดูไม่ได้เหรอไง ฉันพูดไม่ออกเหมือนเสียงมันหายไปจนต้องเค้นเสียงออกมา แล้วน้ำตามันก็เริ่มไหลออกมา ทำไมก็ไม่รู้อาจเป็นเพราะนายพุธไม่เคยโกรธฉันขนาดนี้มาก่อน ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยยทะเลาะกันแบบนี้สักหน่อยแต่ทำไมเราถึงได้รู้สึกเสียใจแบบนี้ก็ไม่รู้ ส่วนนายพุธยืนอึ้งไปชั่วขณะคงเพราะไม่เคยเห็นฉันร้องไห้มั้ง
นายอยากได้เอาคืนไป ฉันขว้างรูปถ่านใส่หน้านายพุธ แล้วรีบวิ่งลงจากห้องไปทั้งน้ำตาทันที
หนูกลับก่อนนะค่ะคุณป้า ฉันตะโกนบอกคุณป้าที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
อะไรหนูพุธ ไหนว่าจะทานข้าวที่นี่ไง คุณป้ารีบวิ่งออกมาดู
ขอโทษนะค่ะคุณป้าหนูเพิ่งนึกได้ค่ะว่ามีธุระต้องรีบทำ ฉันเอามือเช็ดน้ำตาก่อนจะหันไปคุยกับคุณป้า
หนูพุธ! เป็นอะไรไป ร้องให้ทำไมกัน
เปล่าค่ะ หนูกลับนะค่ะ ฉันยกมือไหว้ ก่อนจะวิ่งไปคว้ามอไซด์แล้วขี่ออกมาจากบ้านนายพุธแล้วมุ่งตรงขี่กลับบ้านทันที
ฮือๆ ฮือ คงจะชอบน้องกิ่งมาสินะถึงขนาดที่เพื่อนอย่างเราจะเข้าไปยุ่งได้เลย สงสัยคงโกรธเราตั้งแต่เรื่องเมื่อตอนบ่ายแล้วแน่ๆ เราก็แค่แหย่เล่นเท่านั้นเอง