กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงงงงงงงง กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ฉันควานหานาฬิกาที่วางไว้บนลิ้นชักข้างเตียงแล้วก็ปิดเสียงปลุกมันซะก่อนจะดูเวลา ซึ่งตอนนี้มันกำลังบอกฉันว่าเป็นเวลา 7 โมงเช้าแล้ว
นี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไรกันวะ สงสัยคงนอนร้องไห้จนหลับไปแน่ๆเลย เอาล่ะต้องอาบน้ำไปโรงเรียนนแล้ว ฉันลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อจะอาบน้ำ ฉันเดินลงมาจากห้องอย่างสะลึมสะลือ
แม่คะ วันนี้หนูขอโจ๊กนะ -_- เออลืมไปแม่ไม่อยู่นี่หว่า สงสัยต้องกินปลาเยอะๆแล้วมั้งจะได้ความจำดีกว่านี้ ไปอาบน้ำดีกว่า
OoO โอ้!! มายกอดดด เมื่อฉันเดินเข้าห้องน้ำได้ไม่ทันไรฉันก็ต้องตกใจเมื่อมองตัวเองในกระจก
นี่เหรอฉัน ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ โอ้ย!! แล้วนี่จะไปโรงเรียนยังไงกันฟ่ะ ดูดิ๊ทำไมตาฉันมันถึงได้บวมขนาดนี่ว่ะ c_c เป็นเพราะเมื่อคืนแน่ๆเลย ก็เล่นร้องไห้จนหลับไปแบบนี้จะไม่ให้บวมยังไงไหว ต้องโทษไอ้บ้าพุธคนเดียวเลย ไม่ปงไม่ไปมันแล้วไอ้โรงเรียน หลังจากที่ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงมานั่งดูทีวี ฉันรู้สึกว่าการอยู่คนนเดียวเพียงลำพังในบ้านมันรู้สึกแปลกๆเหมือนกันแหะ ปกติช่วงวันหยุดก็จะอยู่กับแม่หรือไม่ก็ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ
ไม่มีอะไรให้ดูเลย (- -^) ฉันกดรีโมทเปลี่ยนช่องนู้นช่องนี้ไปเรื่อยๆ แต่มันก็ไม่มีอะไรให้ดู บอกแล้วว่าให้ติดUBC ก็ไม่เชื่อ บอกว่าถ้าติดแล้วเราก็จะดูแต่การ์ตูนไม่ยอมทำอะไร (-_-)เฮ้อ~ มันก็จริงอะนะ
โอ้ยยยยย!! เซ็งเว้ยยยยยยยยยยย!!! รู้งี้ไปโรงเรียนก็ดี ฉันนอนกลิ้งไปมาบนพื้นบ้าน O_O รู้แล้วว่าเราจะทำอะไรดี เมื่อคิดได้ฉันก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนทันที มุ่งตรงไปยังชั้นวางหนังสือหยิบหนังสือที่ฉันชอบซื้อมาอ่านลงมาวางไว้บนพื้นจนหมดทุกเล่ม
หนุ่มวันพุธ หนุ่มวันนี้อ่อนหวานอ่อนโยน มารยาทยามพูดจาไพเราะ ปัญญาดี ฉลาดปราดเปรื่อง อารมณ์สุขุม มีเมตตากรุณาอารี มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม ใจดี ใจอ่อน ใจกว้าง ฉันเปิดหนังสือที่วางไว้ขึ้นมาเปิดอ่าน
ชิ ทำไมมันถึงได้หน้ามือกับหลังตีนแบบนี้วะเมื่อเทียบกับนิสัยหมอนั่น ฉันไม่เชื่อไอ้หนังสือพวกนี้อีกแล้ว ฉันเก็บหนังสือพวกนั่นใส่ลังแล้วยกลงมาไว้ในห้องเก็บของ และสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่ซื้อหนังสือพวกนี้อีกแล้ว หลังจากนั้นฉันก็กลับขึ้นห้องไปนั่งเล่นเกมส์อย่างเมามันอยู่คนเดียว
โอ้ย!!ไม่ไหวๆ แสบตาชะมัดเลย แล้วเราจะทำไรต่อดีล่ะเนี้ย ทำไมมันว้างว่างแบบนี้นะ นี่ก็เพิงจะ 11 โมงเอง ฉันมองดูนาฬิกาที่ติดบนฝาผนังห้อง
โครก~~~
ท้องร้องแล้วแหะ ไปหาอะไรกินดีกว่า ฉันเดินลงจากห้องเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรมาใส่ท้องจะได้กำจัดเสียงท้องร้องสักที ฉันเปิดตู้เย็นหาอะไรที่พอจะรองท้องได้ในที่สุดฉันก็เจอขนมปังกับแยม นี่แหละอาหารที่จะใช้ประทังชีวิตไปก่อน เฮ้อ~~ น่าสงสารจริงๆเลยเรา TT^TT
ฉันมันเป็นแค่เศษคนที่มีลมหายใจ นอกจากนั้นไม่เหลืออะไรเลย เมื่อไม่มีเธอข้างกันทุกอย่างก็หมดความหมาย แม้ว่ายังหายใจ ก็เหมือนคนตายทั้งเป็น ฉันยืนบรรจงทาแยมลงบนขนมปังพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย
กินล่ะ ฉันสูดกลิ่นของชนมปังที่วางกบกันสองแผ่นอย่างสุขใจก่อนจะงับขนมปังเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยมั่นช่างเหมือนได้กินอาหารจากฝีมือเชฟชั้นยอดมันช่างอร่อยสุดยอด (เวอร์ไปป่ะฉันว่าแกคงหิวมากจนทำให้เพี้ยนแน่ๆ.....จากคนเขียน)
กำลังทำอะไรอยู่นะ ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงนั่น
OxO นายพุธ ใช่แล้วค่ะนายพุธฉันไม่ได้หิวจนตาลายแน่ๆ หมอนั่นกำลังยืนกอดออกอยู่ตรงทางเข้าห้องครัว
ฉันถามทำไมไม่ตอบ OxO จะให้พูดได้ไงฟ่ะก็ตอนนี้ขนมปังมันกำลังติดคอฉันอยู่นะสิ
OxO อ้ำ อ้ำ ฉันทำท่ายกแก้วน้ำมาดื่มให้นายพุธดู
อ้าวเฮ้ย!! นายพุธทำหน้าตกใจรีบวิ่งไปตู้เย็นรินน้ำดื่มมาให้ฉัน
เอ้านี่ กินช้าๆนะพุธ นายพุธค่อยๆป้อนน้ำให้ฉันพร้อมกับค่อยๆลูบหลังให้ฉันไปด้วย จนในที่สุดมันก็หายจากอาการอาหารติดคอ
เป็นไงบ้างพุธ
เฮ้อ~ นึกว่าจะตายซะแล้ว -_-++ แล้วนายเข้ามาในบ้านฉันได้ไง
ก็ประตูมันไม่ได้ล๊อคนี่หว่าก็เลยเข้ามาได้ไง
อะไรนะ! ประตูไม่ได้ล๊อค
ใช่ นายพุธพยักหน้า นี่เมื่อคืนฉันนอนโดยไม่ได้ล๊อคประตูบ้านเหรอเนี้ย นี่ถ้าเกิดโจรมาเข้ามาปล้นหรือทำมิดีมิร้ายกับเราจะทำไงวะ
แล้วนายมานี่มีธุระอะไรมิทราบ เออนั่นดิก็ตอนนี้มันเป็นเวลาเรียนไม่ใช่เหรอ และอีกอย่างนึงนายก็มาทั้งชุดนักเรียนนิโดดเรียนมาเหรอไง
ก็แค่อยากรู้ว่าทำไมเธอไม่ไปโรงเรียน ถ้าเกิดจะมาด้วยเรื่องแค่นั้นโทรมาหรือมาหาฉันตอนเย็นก็ได้นี่หว่า
มันเรื่องของฉัน
ฉันถามเธอดีๆนะ
ฉันก็ตอบนายดีๆแล้วไงเพราะฉะนั้นนายกลับไปซะ ฉันชี้นิ้วไปยังประตู
พุธเธออย่าทำแบบนี้ดิ ฉันไม่ได้มาเพื่อจะชวนเธอทะเลาะนะ
อ๋อเหรอ เหรอนายจะมาขอโทษฉันเรื่องเมื่อคืน ไม่จำเป็นเพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาตบหัวแล้วลูบหลัง ชิ จะมาขอโทษเหรอฝันไปเหอะฉันไม่ยกโทษให้หรอก แต่รุ้สึกมึนๆจังแหะ @_@
เหอะ ฉันตบหัวแล้วลูบหลังเหรอ ก็เพราะไอ้นิสัยและท่าทางแบบนี้ของเธอนะแหละที่มันน่าโมโหนัก ส่วนเรื่องเมื่อคืนทำไมฉันจะต้องขอโทษเธอด้วยเรื่องนั้นเธอผิดเห็นๆ
ผิดเหรอ ก็แค่ดูรูปน้องกิ่งฉันผิดมากเหรอ นายกลัวว่าฉันจะไปป่าวประกาศเหรอไงว่านายแอบชอบน้องกิ่งนะ เอาอีกแล้วเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว
เธอกำลังเข้าใจผิด
เข้าใจผิด อ๋อใช่ฉันคงเข้าใจผิดที่จริงแล้วนายไม่ได้แอบชอบแต่พวกนายคบกันแล้วต่างหากล่ะใช่มั้ย
มันไม่ใช่อย่างนั้น
แล้วมันอย่างไหนล่ะ แล้วทำไมเมื่อคืนนายต้องโมโหด้วย
ฉันว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า ฉันไม่อยากจะทะเลาะกับเธออีกแล้วนะ
ฉันว่านายพูดไม่ออกมากกว่า คงจะแทงใจดำละสิ
พอแล้วเลิกพูดสักที
ไม่ ทำไมต้องเลิกพูดด้วย นายก็ให้คำตอบฉันมาสิฉันเป็นเพื่อนนายนะทำไมต้องปิดบังกันด้วยนายจะชอบใครก็น่าจะบอกให้ฉันรู้บ้างฉันจะเป็นกำลังใจและคอยเชียร์นายไง นายพุธทำหน้าดุขึ้นมาทันที
เออใช่!! ฉันชอบน้องกิ่งพอใจยัง แล้วที่นี่เธอจะทำไงล่ะจะช่วยเป็นแม่ซื่อให้ฉันมั้ยล่ะ หรือจะให้คำแนะนำฉันยังไงไหนเธอบอกมาสิ
...................... เมื่อได้ยินคำตอบของนายพุธมันทำให้ฉันอึ้งจนพูดไม่ออกเลย มันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาทุบตรงหน้าอกอย่างแรง
เงียบทำไมละ ตอบมาสิว่าจะทำยังไงอย่ามาทำเป็นพูดดีกว่าว่าจะคอยเป็นกำลังใจจะคอยเชียร์นะมันไรสาระรู้มั้ย ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลยในหัวมันมึนไปหมดแล้ว
แล้วการที่มีฉันเป็นเพื่อนมันก็ไรสาระด้วยใช่มั้ย
ใช่!! ฉันคิดว่าเราไม่ควรจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ต้นแล้ว
ถ้านายคิดยังงั้นก็ได้งั้นเราเลิกเป็นเพื่อนกัน นายกลับไปได้แล้ว ฉันผลักนายพุธให้ออกไปแต่นายพุธก็ดึงดันที่จะไม่ออกไป
ออกไป ออกไปดิ ฉันบอกให้ออกไป ฉันยังคงดันตัวนายพุธให้ออกไปจนนายพุธออกนอกประตูไป ฉันรีบปิดประตูทันที ฉันแอบมองนายพุธที่กำลังเดินจากไป แล้วน้ำตามันก็ไหล ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่านายพุธจะคิดกับฉันแบบนี้แสร้งทำเป็นเพื่อนกับฉันมาได้ตั้งนานทั้งๆที่ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับฉันเลยหมอนั่นคงเกรียดเรามากใช่มั้ย
+++++++++++++++++++++++++
วันนี้มาลงให้ตอนเดียวก่อนนะค่ะ
ครั้งต่อไปจะมาลงให้หลายๆตอนค่ะ
เม้นท์ โหวตให้ด้วยนะคะ