ตื่นเช้ามาผมลงมาจากห้องก็เจอบาสนั่งดูทีวีอยู่กับไอ้ก้อง ไอ้ปอ กับไอ้หนึ่งทำอาหารอยู่ในครัว ส่วนไอ้อเล็กส์ยังไม่ตื่น

                “ตื่นแล้วเหรอครับคุณชายกาว ไม่ทราบว่าเมื่อคืนทำอะไรอยู่ล่ะคร๊าบบบ”

                “ยุ่งน่าไอ้ก้อง” ผมนอนไม่หลับครับไม่ต้องบอกนะครับว่าเรื่องอะไรและเพราะใคร ผมแทรกตัวลงนั่งระหว่างบาสกับไอ้ก้อง

                “บาสเดี๋ยวเราทานข้าวเสร็จเราไปเล่นน้ำทะเลกันเนอะ” ผมยกแขนขึ้นโอบไหล่บาส

                “พี่ก้องบาสไม่ทานข้าวเช้านะคะ บาสขอตัวก่อน” บาสลุกขึ้นมองหน้าผมก่อนจะค้อนให้ผมวงใหญ่แล้วเดินขึ้นห้องไป ผมได้แต่นั่งอึ้งครับ ไม่ได้การแล้วครับต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ผมเลยต้องรีบลุกเดินตามบาสไป ปล่อยให้ไอ้ก้องนั่งมองพวกผมตาปริบๆ

                “บาส บาส พูดกับพี่ก่อน” 

                “มีไรจะพูดกับบาสค่ะพี่กาว” บาสหมุนตัวกลับหันหน้ามามองผม

                “บาสเป็นไรไปค่ะ”

                “เปล่า”

                “ก็เห็นว่าเป็นอยู่ บาสโกรธพี่เรื่องไรค่ะ”

                “เปล่า”

                “บาสค่ะ”

                “ถ้าพี่กาวไม่มีไรแล้วบาสขอตัว” บาสเปิดประตูเข้าห้อง แถบผมยังได้ยินเสียงล๊อคประตูด้วย

                “บาสเปิดประตู แล้วออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน” เหมือนเมื่อวานครับที่ผมต้องมายืนเคาะประตู

                “บาส นี่บาสกำลังหาเรื่องชวนทะเลาะพี่อยู่รึเปล่าค่ะ” 

                “บาสไม่ได้หาเรื่องชวนทะเลาะนะค่ะ พี่กาวลองนึกดูเอาเองนะค่ะว่าใครเริ่มก่อน” เสียงของบาสดังอยู่ใกล้ๆประตู

                “บาสทำไมเราไม่มาคุยกันดีๆค่ะ เปิดประตูให้พี่นะแล้วเราจะได้คุยกัน”

                “บาสคุยแน่ค่ะ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะพี่กาว เพราะฉะนั้นบาสไม่เปิด” แล้วผมก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์เธอดัง แต่ผมไม่รู้ว่าเธอคุยกลับใคร ผมพยามแนบหูกับประตูแล้วแต่ก็ไม่ได้ยิน ผมเลยตัดสินใจลงไปเอากุญแจสำรองที่แม่บ้านซึ่งอยู่บ้านเรือนเล็กหลังบ้านที่พวกผมอยู่

                “อะไรของแกวะไอ้กาวนี่เรามาเที่ยวเพื่อหาความสุขความสนุกนะเว้ย แล้วนี่มันอะไรกัน พวกแกสองคนดันมาทะเลาะกันได้” ไอ้พวกสี่ตัวนั่นมายืนทำหน้าสะล่อนดักผมอยู่ตรงบันได

                “ไม่ได้ทะเลาะกันเว้ย แค่ผิดใจกันนิดหน่อย” 

                “เออๆ ยังไงก็รีบเคลียร์กันซะ ถ้าไม่อยากให้งานกร่อยจนต้องรีบจรรีกันกลับนะเว้ย”

                “พวกแกกลัวว่าจะไม่ได้เที่ยวมากกว่ากลัวว่าพวกฉันจะโกรธกันใช่ป่ะ นี่แหละน้าคนเรา” ผมแหวกทางไอ้พวกนั้นแล้วเดินออกไปยังเป้าหมาย ไม่นานครับก็ได้มาแล้วกุญแจสำรอง แต่ผมไขเข้าไปเลยเนียะ บาสจะโกรธผมมากขึ้นกว่าเดิมรึเปล่า ไม่หรอกถ้าไม่ทำงี้ก็คงจะไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่องแน่ เพราะผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าตกลงแล้วเราสองคนมีปัญหาอะไรกันแน่ ไม่รู้แล้วจะไม่พอใจผมขนาดไหนก็ช่างมันไขประตูเข้าไปเลย

                ผมเลยตัดสินใจไขประตูห้องของบาสเข้าไปอย่างถือวิสาสะ บาสหันมามองผมด้วยความตกใจที่ผมเข้ามาในห้อง ผมก็มองด้วยความสงสัยเช่นกัน

                “พี่กาวเข้ามาได้ยังไงกันค่ะ” ผมเห็นบาสกำลังยืนหมุนซ้ายหมุนขวาดูกระจกอย่างพิถีพิถัน

                “แล้วนั่นบาสจะแต่งตัวไปไหน”

                “....เปล่าค่ะ” ผมรู้ครับว่าเธอโกหก

                “จะไปไหน” ผมพูดเสียงดุ บาสหันมามองหน้าผม

                “บาสจะไปไหน บาสบอกพี่สิครับเดี๋ยวพี่พาไป” ผมปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง

                “ถึงบาสบอกไปพี่ก็ไม่พาบาสไปอยู่ดี บาสคิดว่าบาสไปเองดีกว่า”

                “บาสไม่ลองบอกพี่ก่อนละค่ะว่าบาสอยากจะไปไหน”

                “บาสจะไปดูพี่ดินแข่ง Street Bas” แค่ได้ยินมันก็จี๊ดแล้วครับ บาสไม่ยอมไปเล่นน้ำทะเลกับผม เพราะจะไปดูไอ้หมอนั่นแข่งบาส

                “ไม่ให้ไป แล้วก็ลงมาทานเข้ากับพี่” ผมพูดเสียงแข็ง

                “ไม่ค่ะ บาสนัดกับพี่ดินไว้แล้ว เดี๋ยวพี่ดินจะมารับบาสที่นี้” บาสค่อนข้างดื้อครับไม่ยอมใคร โดยเฉพาะเรื่องบาสเก็ตบอล บาสจะไม่ยอมเด็ดขาดหากจะห้ามเธอไม่ให้ดู คงจะจำได้นะครับว่าบาสของผมเขาเป็นคนบ้าบาสเก็ตบอลขนาดไหน ถ้าหากว่ามีการแข่งขันที่ไหน หากว่าเธอสามารถไปได้ เธอจะต้องไปให้ได้ พวกเพื่อนๆของบาสไม่ค่อยชอบดู เลยมีบ่อยครั้งที่เธอต้องไปคนเดียว หรือไม่ก็ไปกับไอ้ก้องซึ้งน้อยครั้งมากเพราะมันชอบไปกับเพื่อนกลุ่มที่เล่นบาสด้วยกันมากกว่า ผมห่วงครับช่วงระยะหลังผมเลยบอกให้เธอไปกับผมเท่านั้น

                “นี่นัดกันไว้ตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่บอกพี่” เริ่มโมโหแล้วครับผม

                “ถ้าบาสบอกพี่กาวแล้วพี่กาวจะให้บาสไปเหรอค่ะ ขนาดเมื่อกี้ที่บาสบอกพี่กาว พี่กาวยังจะไม่ให้บาสไปเลย ” แทงใจดำผมจึกๆๆ บาสหันไปเก็บพวกของกระจุกกระจิกใส่กระเป๋าสะพาย

                “ลงไปทานข้าวกับพี่ก่อน แล้วพี่พาไป” ผมเริ่มสงบสติอารมณ์ของตัวเอง

                “ไม่เป็นไรค่ะบาสไม่อยากรบกวน เดี๋ยวพี่ดินก็จะมารับบาสแล้ว”

                “พี่ไม่เข้าใจทำไมถึงไปกับพี่ไม่ได้ หรือบาสอยากไปกับมันมากเหรอไง”

                “บาสก็ไม่เข้าใจพี่กาวเหมือนกันค่ะว่าทำไมบาสถึงไปกับพี่ดินไม่ได้”

“บาสกำลังชวนพี่ทะเลาะอยู่นะ”

                “บาสไม่ได้ชวนพี่กาวทะเลาะค่ะ บาสแค่พูดให้ฟังเฉยๆ” แล้วเสียงโทรศัพท์บาสก็ดังขึ้น ผมรีบเดินไปคว้าโทรศัพท์ของบาสมาเสียก่อน ผมดูเบอร์ที่โชว์มันเป็นเบอร์ของไอ้ดิน

                “พี่กาวเอาโทรศัพท์บาสมานี่นะ” บาสรีบวิ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์จากผมแต่ไม่สำเร็จ ผมกดรับโทรศัพท์ทันที

                [หวัดดีจ้าบาส  พี่อยู่หน้าที่พักบาสแล้วนะครับ แต่งตัวเสร็จยังเอ่ย ให้พี่เข้าไปรอข้างในไหม] น้ำเสียงของหมอนี่ฟังดูแล้วอยากจะลงไปกระทืบมันเหลือเกิน ผู้ชายด้วยกันมันมองออกครับว่าไอ้นี่มันคิดจะจีบแฟนเราอยู่แล้ว ถึงแม้จะรู้อยู่ว่าถ้าคนของเราไม่เล่นด้วยมันก็ไม่น่าจะเกิดปัญหา เข้าในสำนวนที่ว่า ตบมือข้างเดียวไม่ดัง แต่ผมหวงงงงงงงงงง

                “เมิงไม่ต้องเข้ามา เพราะกูไม่ให้ไป” ต้องขอโทษนะครับหากว่าผมจะใช้คำพูดที่ไม่สุภาพไปบ้าง พูดจบผมก็กดตัดสายทันที

                “พี่กาว!!” ไม่ใช่เสียงของไอ้ดินมันหรอกครับ แต่เป็นเสียงบาสของผมต่างหาก

                “ไม่พอใจพี่เหรอ” ผมมองหน้าบาสอย่างโมโห

                “ค่ะบาสไม่พอใจพี่กาวมาก พี่กาวไม่มีเหตุผล”

                “บาสต้องการเหตุผลจากพี่เหรอ บาสก็น่าจะคิดออกนะว่าเหตุผลของพี่มันคืออะไร” บาสมองหน้าผมก่อนจะเดินหลบผมไปยังประตูห้อง แต่คิดเหรอว่าบาสจะผ่านผมไปได้ ผมรีบขยับตัวมาดักทางบาสเอาไว้ บาสเงยหน้ามองผมอีกครั้ง ผมมองหน้าเธอ ก่อนจะเดินไปล๊อคประตูห้อง

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

หวังว่าคงจะถูกใจไม่มากก็น้อยนะครับ ถ้าถูกใจล่ะก็ เม้นท์และโหวตให้ป๋มด้วยนะครับ

มีใครอยากถามอะไรถามมาได้เลยครับ แล้วป๋มจะมาตอบให้นะ

ผมพาบาสมาซื้อน้ำผลไม้ปั่นตามที่บาสอยากทานแล้วเราสองคนก็เดินจูงมือกันไปตามทางยาวของงถนน แวะดูนู้นดูนี่ตามร้านขายของต่างๆ

“บาสรอพี่ตรงนี้เดี๋ยวนะ”

“พี่กาวจะไปไหนค่ะ”

“เดี๋ยวพี่มาน่า” ไม่มีไรครับ ผมแค่เดินผ่านร้านขายเครื่องประดับ ถูกใจของชิ้นหนึ่งเลยอยากจะซื้อมาทำเซอร์ไพรส์บาสของผม แต่พอผมกลับมาหาก็พบว่าเธอกำลังยืนอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง

“บาส” ผมตะโกนเรียกเธอแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างเร็ว

“มาแล้วเหรอค่ะ” เธอหันมายิ้มให้ผม

“ใคร” ผมถามเสียงห้วนสายตาจ้องไปที่ไอ้หมอนั่นอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ หน้ามันคุ้นๆอยู่นะ

“พี่ดินไงค่ะพี่กาวจำไม่ได้เหรอ”

“ไม่”  ที่จริงผมจำได้แหละครับเพราะไอ้หมอนี่มันติดอยู่ใน black list ของผม รองมาจากไอ้อเล็กส์ แล้วก็ไอ้ยู ทำไมโลกมันถึงได้กลมขนาดนี้ฟ่ะ ที่อื่นมีทำไมมันไม่ไปแล้วไมต้องมาที่นี้ด้วย

“หวัดดีครับพี่กาว” หมอนั่นมันยกมือไหว้ผม เล่นเอาผมแก่เลย

“บาสมาที่นานยังเนียะ” ไอ้หมอนั่นมันถามบาสของผมด้วยรอยยิ้ม

“เพิ่งมาถึงวันนี้เองอ่ะพี่ดิน”

“โห มาถึงก็เที่ยวเลยนะ”  หมอนั่นมันมองผมแล้วทำเหมือนผมเป็นอากาศธาตุไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ โอ้ย!! อยากต่อยไอ้หมอนี้จริงๆ

“นิดหน่อยน่า แล้วพี่ดินล่ะค่ะมาเที่ยวที่นี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”

“ใครว่าพี่มาเที่ยว พี่มาแข่งสตรีทบาสกับพวกเพื่อนๆต่างหาก ปีนี้มาจัดที่นี่ ส่วนเรื่องเที่ยวเป็นผลพลอยได้มากกว่า”

“จริงอ่ะบาสอยากดูพี่ดินแข่ง” น่าระรื่นเลยพอได้ยินเรื่องบาสเนียะ

“ไว้พี่ค่อยโทรบอกรายละเอียดก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะ พี่ดินใช้เบอร์เดิมใช่เปล่าค่ะ” ไปให้เบอร์โทรกันตั้งแต่ตอนไหนวะ คืออย่าว่าผมยังงั้นยังงี้เลยครับ ผมเคยดูโทรศัพท์ของบาส(เครื่องที่ผมให้เธอแหละครับผมเอาไปซ่อมแล้วเอามาให้เธอใช้ต่อ) ไม่เห็นมีเบอร์ของไอ้หมอนี่

“ครับ” ไอ้หมอนั่นยิ้มให้

“ไปบาสกลับกันดีกว่า” ผมจับมือบาสแล้วพาเธอเดินออกมาจากไอ้หมอนั่น  ไม่อยากให้คุยกันนานๆครับ ไม่เป็นผมไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกยังไง ที่ต้องเห็นผู้ชายกำลังส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้แฟนตัวเองนะ

“เอ่อ บาสไปก่อนนะคะพี่ดิน แล้วเจอกันค่ะ” บาสโบกมือลา ไอ้หมอนั่นก็เช่นกัน นี่คิดจะไปเจอไอ้นี่อีกเหรอ ไม่มีทางผมไม่ให้เจอเด็ดขาด ผมพาเธอเดินกลับไปที่รถ ระหว่างนั้นผมก็โทรตามพวกไอ้ก้องมัน

“ก้องแกอยู่แถวไหนวะ ฉันจะกลับแล้ว รีบมานะเว้ย”

“เป็นไรไปค่ะพี่กาว”

“เปล่า” 

“ก็เห็นเป็นอยู่ โกรธไรบาสรึเปล่า”

“เปล่า”

“เรื่องพี่ดินเหรอค่ะ”

“เปล่า” แล้วความเงียบก็เข้ามาเยือนเราสองคน บาสก็ไม่ถามอะไรกับผมอีก ส่วนผมก็ไม่พูดอะไรกับ

บาสต่อเช่นกัน ผมกับบาสยืนรอพวกไอ้ก้องด้วยความเงียบจนพวกนั้นมา พวกไอ้ก้องก็คงไม่สังเกตเห็นท่าทีของผมกับบาสผมเลยไม่เห็นว่าพวกนั้นจะถามอะไร จนกระทั้งพวกผมกลับมาถึงพัก บาสก็ทำหน้าบึ้งขอตัวเข้าห้องทันที

                “บาสเปิดประตู” ผมยืนเคาะประตูห้องของบาสอยู่หลายที

                “บาสจะนอนแล้ว” นั่นคือคำตอบของเธอ สรุปง่ายๆว่าเธอไม่อยากเปิดนั่นเอง

                “บาสเปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้นะ” ผมเปลี่ยนจากเคาะมาเป็นการทุบแทน

                “ก็บอกว่าบาสจะนอนแล้วไง”

                “บาส” สิ้นเสียงเรียกของผมเธอก็ออกมาเปิดประตู แล้วจับหน้าผมให้ก้มลงมาหาเธอ แล้วเธอก็จูบผมที่แก้มซ้าย แก้มขวา หน้าผาก แล้วเธอก็เดินเข้าห้องปิดประตู ก่อนจะเปิดออกมาอีกครั้ง แล้วก็เขย่งเท้าจุ๊บผมที่คางอีกที จากนั้นเธอก็เดินเข้าห้องไปปิดประตูใส่หน้าผม  ผมนี่ได้แต่ยืนงงเต็กเลยครับ ผมไม่ได้มาทวงสัญญาเรื่องนี้สักหน่อย

                ผมเดินออกมานั่งที่ม้าสนามสีขาวหน้าบ้าน มองดูคลื่นที่กระทบหาดทราย หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟสูบแก้เครียด คงไม่ว่ากันนะครับที่ผมจะเป็นผู้ชายที่สูบบุหรี่ คือที่จริงแล้วผมก็สูบบุหรี่มาตั้งแต่ตอน ม.ปลาย แล้วครับแต่ไม่เคยสูบต่อหน้าบาส นิสัยไม่ดีเลยผมเนียะ นั่งสูบบุหรี่ไปเพลินๆ ไอ้ก้องก็ออกมานั่งคุยกับผม

                “ว่าไงวะ ฉันเห็นแกกับไอ้บาสแปลกๆตั้งแต่ตอนมาแล้วว่ะมีไรกันรึเปล่า”

                “เปล่า”

                “ทะเลาะเรื่องไรกันวะ” 

                “ไม่ได้ทะเลาะกัน”

                “แล้วไอ้บาสมันงอนแกเรื่องไร”

                “ไม่รู้”

                “แต่ฉันรู้ กาวแกจะหึงหวงอะไรไอ้บาสนักหนาวะ ปล่อยๆมันบ้าง คนรักกันนะมันต้องเชื่อใจกันไม่ใช่เหรอ ”

                “รู้เว้ย ฉันเชื่อใจบาสเสมอแหละ แต่...”

                “แต่ก็ยังหึงไอ้บาสอยู่ดี”

                “....”

                “หึงนะหึงได้ แต่อย่าให้มันมากนัก เข้าใจมั้ย” ไอ้ก้องตบไหล่ผมทีนึงแล้วลุกเดินกลับไป ผมยอมรับครับว่าผมเป็นผู้ชายที่ขี้หึงค่อนข้างมาก ผมนี่คงเป็นผู้ชายที่ใช้ไม่ได้เลยใช่มั้ยครับ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาต่อให้แล้วนะคับ เฮ้อ!! แต่ไม่ค่อยมีใครอ่านเลย           เบื่อกันแล้วแน่ๆเลยชิมิๆ 

ถ้ายังไม่เบื่อกันล่ะก็ เม้นท์และโหวตเป็นกำลังใจให้ป๋มด้วยน้าาาา

สำหรับ  rinnarkka ตอนนี้ยังไม่มีฉากตบจูบนะคับ เพราะป๋มกำลังฝึกอยู่     ยังไม่ชำนาญเลย                 ต้องการผู้ช่วยอยุ่นะคับ

ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆๆ ผมยืนเคาะประตูหน้าห้องของบาสหลังจากที่ปล่อยให้บาสได้จัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย เพราะเดี๋ยวพวกเราจะออกไปหาอะไรทานกัน แล้วก็จะเดินเที่ยวเล่นกันนิดหน่อย

“บาส เสร็จยัง”

“ค๊าาาาาา เสร็จแล้ว จะเอ๋” บาสเปิดประตูห้องออกมาพร้อมกับทำหน้ายิ้มแป้น

“งั้นไปเหอะ” ผมจูงมือบาสออกมาจากห้อง “เดี๋ยวก่อน” ผมสำรวจมองบาสตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ทำไมคะพี่กาวรีบไปเหอะบาสหิวจะแย่แล้วอ่ะ” บาสพยายลากมือผมให้เดินตามไป แต่แรงบาสเหรอจะลากผมได้

“พี่ว่าบาสไปเปลี่ยนชุดดีมั้ย” ผมยืนจ้องบาสอีกครั้ง  ยับนี่เล่นใส่เสื้อผูกคอระบายเป็นชั้นสีฟ้าลายดอกสีขาว สวมกางเกงขาสั้นสีขาว ผูกผมเป้ข้างน่ารัก

“ทำไมค่ะ ไม่สวยเหรอ” ยัยบาสหมุนตัวให้ผมดู โอ้มายก๊อด ผูกคอไม่ว่า ผูกด้านหลังอีกต่างหาก

“สวยสิ แต่ไปเปลี่ยนเหอะ” ผมพยายามคะยั้นคยอให้บาสไปเปลี่ยนชุด

“แหม พี่กาวใครๆเค้าก็ใส่กัน อากาศร้อนใส่แบบนี้สบายดีออก นะนะ บาสจะเดินใกล้พี่กาวไม่ห่างเลย คล้องแขนเลยด้วย” ยัยนี่กระโดดเข้ามาคล้องแขนทำท่าออเซาะ ส่งสายตาแป๋วมาให้ ผมต้องยอมอีกใช่มั้ยเนียะ

“ก็ได้ แต่ห้ามเดินห่างจากพี่เข้าใจมั้ย”

“รับทราบครับผม งั้นรีบลงไปเถอะค่ะ พวกพี่ก้องรออยู่ไม่ใช่เหรอค่ะ” ผมกับบาสลงมาข้างล่างก็เจอเสียงบ่นของไอ้พวกมารทั้งหลาย เลยต้องรีบพามันไปครับ  พวกเราขับรถมาจนถึงแหล่งที่ต้องการแล้วครับ เป็นร้านอาหารที่เปิดให้บริการสไตล์  Pup and Restaurant ภายในร้านคุมโทนสีฟ้า-ขาว มองแล้วสบายตาดีครับ   ได้โต๊ะเรียบร้อยก็จัดแจงสั่งอาหารมาทานกันครับ อืม มีของมึนเมาเข้ามาแจมบ้าง ก็แค่พวกเบียร์นิดๆหน่อยครับ พอหอมปากหอมคอ อายุเกิน 18 แล้วนิไม่ว่ากัน ส่วนบาสห้ามแตะครับให้ดื่มได้เฉพาะที่ไม่ผสมแอลกอฮอล์เท่านั้น นั่งกินไปดื่มไปคุยกันไป หลังจากนั้นพวกเราก็ตะล่อนเดินเที่ยวเล่นตามถนนคนเดิน มีของขายหลายอย่างครับ ผมเริ่มสังเกตว่าผู้ชายที่เดินผ่านต่างให้ความสนใจบาสของผมเหลือเกิน

“บาสมาเดินใกล้ๆพี่ดิ”

“โหพี่กาวนี้บาสก็เดินใกล้จนตัวจะติดอยู่แล้วนะ” 

“เออน่า” ผมรีบคว้ามือบาสมาจูงเอาไว้ ใครเห็นก็ต้องรู้ว่าบาสมีเจ้าของแล้ว

“โห เดินสวีทกันสองคนไม่สนใจเพื่อนฝูงเลยเว้ย” ไอ้อเล็กส์มันส่งเสียงแซว มันมาเป็น ก-ฮ ผมจริงด้วย

“ปล่อยมันเหอะ เราเดินไปดูทางนู้นดีกว่า”  ขอบใจมากเลยได้ก้องเพื่อนรัก แล้วพวกมาร 4 ตัวก็ปล่อยให้ผมเดินกับบาสสองคน

“พี่กาวแล้วพรุ่งนี้เราจะไปที่ไหนกันค่ะ”

“แล้วบาสอยากไปไหนละ”

“บาสอยากเล่นน้ำทะเลอ่ะ”

“แล้วว่ายน้ำเป็นป่ะ”

“..” บาสส่ายหน้า เหอะๆ ยัยบาสว่ายน้ำไม่เป็น

“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่สอนให้”

“จริงอ่ะ”

“จริงดิ”

“พี่กาวนี้น่ารักจริงๆเลย” บาสกระชับกอดแขนผมแน่นขึ้น

“งั้นต้องทำไง” ผมทำแก้มป่องๆยื่นเข้าไปใกล้บาส

“ไม่เอาอะคนเยอะจะตาย” ยัยบาสทำหน้าปลาบู่เบื่อนหน้าหนีผม

“ไม่เป็นไรหรอกนิดเดียวเอง”

“พี่กาวบาสอยากกินไอ้นั่นอ่ะ” บาสชี้นิ้วไปที่ร้านขายน้ำปั่น

“ไม่ต้องทำมาเปลี่ยนเรื่องเลย”

“เร็วๆ ให้ไว” ผมยังคงยื่นหน้ากระแซะเข้าไปใกล้

“แหงะ พี่กาวอ่ะ ไว้กลับไปที่พักก่อนได้ป่ะ เดี๋ยวบาสจุ๊บแก้มพี่กาวสองข้างเลย” บาสยื่นข้อเสนอ

“ไม่เอา”

“ที่หน้าผากด้วย”

“ขอคิดดูก่อน”

“งั้นแถมที่คางให้ด้วยนะ “

“อืม......ตกลง สัญญานะ” ผมกับบาสก็เกี่ยวนิ้วก้อยสัญญากัน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แล้วจะรีบมาอัพตอนต่อไปให้อีกนะคับ แต่งไปแต่งมา ชักอิจฉายัยบาสสะจริงๆเล้ย อย่าได้แฟนแบบนายกาวบ้างจัง เฮ้อออออ

เม้นท์และโหวตให้ด้วยนะคับ เม้นท์ไม่ถึง 20 อ่านไม่ถึง 200 ไม่อัพตอนต่อไปนะเออ 

55555+ ล้อเล่นคร๊าบบบบบบ ไว้จะรีบมาอัพให้เน้อ

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยละค่ะน้องกาว”

                “เออ คือผมไม่คิดว่าพี่มิวจะมานะครับ”

                “อืม แล้วนี่จะไม่ชวนพี่เข้าไปข้างในก่อนเหรอ”

                “คะครับเชิญครับพี่มิว” 

                พี่มิวเดินเข้ามาในห้องของผม ผมเดินตามเธอไปอย่างเซ็งๆ พี่มิวมาที่นี้หลายครั้งแล้วแต่จะมาพร้อมพวกรุ่นพี่ผมหรือไม่ก็มีกลุ่มเพื่อนผมมาด้วย แต่คราวนี้เธอมาแบบฉายเดียว เธอเดินไปนั่งตรงโซฟาเหมือนทุกครั้งที่เธอมา

                “พี่ได้ข่าวว่าน้องกาวไม่สบายพี่ก็เลยมาเยี่ยมนะคะ น้องกาวเป็นไรมากรึเปล่าค่ะ”

                “ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับแค่ปวดหัวนิดหน่อย”

                “ไหนมาให้พี่วัดตัวดูเพื่อน้องกาวจะเป็นไข้” พี่มิวลุกขึ้นเดินมาใกล้ผมเอามืออังหน้าผากของผม ผมไม่สามารถเลี่ยงเธอได้ เดี๋ยวเธอจะหาว่าผมรังเกียจความห่วงใยของเธอ

                “พี่มิวครับนี่ครับน้ำ” ผมยื่นแก้วน้ำดื่มให้

                “ขอบใจจ๊ะ....ว้าย!! ตายแล้วเปียกหมดเลย”  ซวยแล้วพี่มิวรับแก้วน้ำไม่ระวังน้ำหกใส่พี่มิวเปียกไป

ทั้งหน้าอกเลย เสื้อนักเรียนสีขาวโดนน้ำแล้วมันก็ กึ้ย!!

                “ขอโทษครับ เดี๋ยวผมไปเอาผ้ามาให้ครับ” ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนหาผ้าเช็ดตัวมาให้พี่มิว เอาไงดีวะอยากให้พี่มิวกลับไปซักทียังงี้ต้องหาเหตุอยู่นานแน่

                “น้องกาวดูร้อนรนนัดใครมาที่นี้รึเปล่าค่ะ”

                “ก็ครับพอดีบาสจะมาหาผมที่นี่ครับ”

                “เหรอค่ะ งั้นพี่ขออยู่จนกว่าเสื้อจะแห้งได้มั้ย”

                “ผมว่าพี่เปลี่ยนใส่เสื้อผมก่อนดีมั้ยครับ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้” เห็นพี่ตอนนี้ผมใจไม่ดีครับ

                “พี่ว่าก็ดีเหมือนกันค่ะ แต่ว่ากาวจะให้พี่เปลี่ยนตรงนี้เหรอ”

                “ในห้องน้ำครับ” ผมหันไปชี้ห้องน้ำที่อยู่ในห้องให้พี่มิว  พี่มิวเดินตามไปยังตำแหน่งที่ผมชี้ ผมรีบเดินเข้าไปหาเสื้อผ้าให้พี่มิวเปลี่ยน เมื่อได้เสื้อผ้าที่คิดว่าพี่มิวพอจะใส่ได้ผมก็รีบนำไปให้เธอทันที แล้วสารถีตัวเองมานั่งที่โซฟา บาสมาตอนนี้จะเป็นไรรึเปล่าว้า รู้สึกใจไม่ดีเลยเรา

ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง  นั่นไงสิ่งที่ผมกลัวกำลังจะเกิด

 ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง  ผมลุกไปเปิดประตูด้วยใจสั่นๆ

“พี่กาวทำไรอยู่ค่ะมาเปิดประตูให้บาสช้าจังเลย”

“ปะเปล่าหรอก เข้ามาข้างในก่อน” 

“มีพิรุธนะเนียะ มีอะไรปิดบังบาสบอกมานะ”

“น้องกาวค่ะ เสื้อตัวเล็กกว่านี้ไม่มีแล้วเหรอค่ะ” เสียงพี่มิวตะโกนออกมาจากห้องน้ำ ทำไมมันถึงเหมือนนละครน้ำเน่า ที่นางร้ายสร้างสถานการณ์ให้นางเอกกับพระเอกเข้าใจผิดกันเหลือเกินนะ บาสทำสายตาดุใส่ผม

แล้วเดินไปยังบริเวณที่เป็นห้องครัว เปิดตู้เย็นรินน้ำใส่แก้วยกดื่มรวดเดียวหมด แล้วเดินมานั่งที่โซฟาหน้าทีวี

“พี่กาวมานั่งตรงนี้สิค่ะ” บาสกวักมือเรียกผมให้ไปนั่งใกล้ๆผมทำตามอย่างว่าง่าย

“พี่กาวโกรธบาสเหรอค่ะ” บาสเปลี่ยนมานั่งบนตักผม สองมือสวมกอดต้นคอผมเอาไว้ พูดด้วยน้ำ

เสียงอ้อนๆ

“พี่จะโกรธบาสเรื่องอะไรครับ” ผมตอบน้ำเสียงนุ่มสายตามองไล้ทั่วใบหน้าของบาสแต่ตาผมนี้ดิดัน

ไปหยุดอยู่ตรงริมฝีปากแดงระเรื่อนั่น

                “ก็ที่บาสลุกขึ้นเดินหนีมาไงค่ะ”

“พี่ไม่ได้โกรธครับแต่พี่น้อยใจมากกว่า”

“น้อยใจบาสเหรอค่ะ”

“ครับ”

“ขอโทษที่ขัดจังหวะนะค่ะ น้องกาวแล้วก็น้อง...อะไรนะ...อ๋อน้องบาส” พี่มิวออกมาจากห้องน้ำ

ด้วยสภาพเสื้อยืดของผมตัวเดียว แต่โชคดีที่เสื้อผมตัวใหญ่พอที่จะปกปิดร่างกายของพี่มิว

                “อ้าวว พี่มิวเหรอค่ะ มาตั้งแต่เมื่อไร แหมพี่กาวเนียะทำไมไม่ยอมบอกบาสละค่ะว่าพี่มิวอยู่ด้วย ดูสิปล่อยให้บาสมานั่งบนตักพี่กาวอยู่ได้ ดูสิพี่มิวเห็นจนได้” บาสของผมพูดจาเสียงเล็กเสียงน้อย

                “น้องกาวคะ...” พี่มิวไม่ทันได้พูดจบบาสก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทันที

                “แหมพี่กาวดูสิ เอาเสื้ออะไรให้พี่มิวใส่กันค่ะ ที่จริงเอาเสื้อผ้าของบาสก็ได้” อันที่จริงบาสก็เคยมาค้างที่ห้องของผมเหมือนกันครับ แต่มีไอ้ก้องมาด้วย เสื้อผ้าของเธอก็เลยมีไว้ที่ห้องผมเหมือนกัน

                “งั้นพี่ไม่เกรงใจของยืมเสื้อน้องบาสหน่อยนะค่ะ”

                “ได้ค่ะ พี่กาวค่ะเดี๋ยวบาสมานะค่ะ” ผมพยักหน้ารับทราบ บาสลงจากตักผมเดินนำหน้าพี่มิงเข้าห้องผมไป นานสองนานผมไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น บาสเดินออกจากห้องนอนผม ตามมาด้วยพี่มิวที่เปลี่ยนมาใส่ชุดนักศึกษาของเธอตามเดิม พี่มิวเดินยิ้มออกมาอย่างผู้มีชัย

                “พี่กาวค่ะ บาสขอถามอะไรหน่อย ก่อนหน้าที่บาสจะมาหาพี่กาว พี่กาวมีอะไรกับพี่มิวเหรอค่ะ” อึ้งครับกับคำถามของบาส

                “ทำอะไร นี่คืออะไรเหรอบาส” ผมถามบาสที่ตีสีหน้าเศร้า

                “ก็มีอะไรกันใช่รึเปล่าค่ะ”

                “เปล่านะ พี่จะทำอย่างนั้นทำไมกัน พี่มิวพูดไรกับบาสครับ” ผมบอกกับบาสก่อนให้ไปต่อว่าพี่มิว

                “ก็บอกเรื่องของเราให้น้องบาสรู้ไงค่ะน้องกาว” พี่มิวเดินมาเกาะแขนผม แต่ผมสะบัดมือเธอออก

                “เรื่องอะไรพี่มิว ผมกับพี่มิวไม่ได้มีอะไรกันทำไมพี่มิวต้องพูดแบบนี้ด้วย”

                “ผู้ชายก็เป็นอย่างนี้แหละค่ะน้องบาส” เธอหันไปยิ้มเยาะให้บาส

                “บาสเชื่อ...เชื่อพี่กาวค่ะ” ผมดีใจที่เธอเชื่อใจผม ผมเดินไปหาบาสและกอดเธอเอาไว้

                “พี่มิวค่ะ บาสรู้จักกับพี่กาวมาก่อน พี่มิวที่บาสเพิ่งจะรู้จักพี่ได้ไม่ถึงชั่วโมงเสียด้วยซ้ำทำไมบาสจะ

ต้องเชื่อที่พี่มิวพูดด้วยค่ะ”

                “แต่พี่กับกาวเรา..”

                “หยุดเถอะครับพี่มิว ผมเคยบอกพี่มิวไปแล้วว่าผมไม่สารถตอบรับความรู้สึกของพี่ได้ พี่หยุดการกระทำของพี่ก่อนที่ผมจะเกลียดพี่ไปมากกว่านี้เถอะครับ”

                “อืมพี่มิวค่ะ บาสลืมบอกไปค่ะ ว่าพี่กาวเค้าไม่ชอบผู้หญิงแก่กว่านะค่ะ แล้วก็มันหมดยุกต์ที่นางเอกจะต้องหูเบาโง่เง่าปัญญาอ่อนที่จะต้องเชื่ออะไรที่มันไร้สาระแล้วนะค่ะ เพราะฉะนั้นพี่เลิกเถอะค่ะ ถึงยังไงพี่กาวเค้าก็รักบาสคนเดียวอยู่แล้ว” โห~~ยัยบาสของผมมั่นใจตัวเองเหลือเกินนะ พี่มิวหน้าเสียหน้านิ่วด้วยความโกรธแล้วเธอก็สะบัดตัวเดินออกจากห้องผมไป  ผมพาบาสเข้าไปในห้องนอนของผม ผมเอนตัวลงนอนพิงหัวเตียงดึงตัวบาสให้มานั่งอยู่บนตัวผม

“พี่ดีใจนะที่บาสเชื่อใจพี่”

“งั้นบาสก็จะดีใจเหมือนกันหากพี่จะเชื่อใจบาสไม่หึงจนออกนอกหน้าเวลามีผู้ชายมาอยู่ใกล้บาส คนเรารักกันต้องมีความเชื่อใจกันไม่ใช่เหรอค่ะ ” ไม่รอให้บาสพูดจบผมประคองศรีษะของบาสให้เข้ามาใกล้ประทับจูบบาสอย่างโอนโยน  ไม่มีการลุกล้ำแต่อย่างใด ผมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง นิ้วเกลี่ยไร้ริมฝีปากบางอย่างเสียดาย บาสก้มหน้าหลบสายตาผมอย่างเขินอาย แก้มเธอแดงปลั่ง ผมอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มเธอไปอีกที แล้วประทับจูบเธอไปทั่วทั้งใบหน้า ผมมองหน้าบาสด้วยความภูมิใจ ที่เธอไม่ใช่คนที่ไร้สาระไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งสิ้น ผมว่าเธอเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผมในบางเรื่องเสียอีก โดยเฉพาะเรื่องความหึงหวง ผมขอยอมแพ้เธอเลย

จบตอนพิเศษ

****************************************************

จบแล้วค้าาาาาาาาสำหรับตอนพิเศษตอนที่1 แล้วอย่าลืมติดตามตอนพิเศษตอนต่อไปนะค่ะ

“เซ็งวุ้ย”  ผมเดินกลับมาหาพวกเพื่อนด้วยอาการหัวเสีย

“เป็นไรวะไอ้กาว”

“เปล่าไม่มีไร”

“ไม่มีไรแน่เหรอ แต่หน้าแกไม่ได้บอกแบบนั้นนิ”

“ช่างหน้าฉันเหอะน่า”

“แล้วเด็กแกไปไหนซะล่ะ ยังไม่ได้ทักทายกันเลย”

“จะได้ทักทายพูดคุยอยู่หรอกนะไอ้ปอนด์ ก็ไอ้กาวดูท่าทางจะหวง เอ้ย!! ห่วงออกขนาดนั้น ตาขวางใส่ทุกคนที่มองแฟนมัน ถ้ามันกระโดดงับคอได้คงกระโดดงับไปแล้ว” จิเพื่อนหญิงในกลุ่มพูดด้วยน้ำเสียงประชด

“เออนะ”

“ถามจริงคิดไงถึงไปคบกับเด็ก ม.ต้นวะ”

“เรื่องของฉันน่า กลับดีกว่าไม่อารมณ์แล้ว ไงฝากบอกพวกรุ่นพี่ให้ด้วยนะว่าฉันไม่สบายเลยกับก่อน” ผมบอกเพื่อน เสร็จสับ พาร่างของตัวเองไปยังที่จอดรถ แล้วรีบขับรถกลับคอนโดทันที ผมค่อนข้างหัวเสียพอสมควรกับไอ้เด็กดาวเดียวนั้น ผมไม่เข้าใจนะว่าทำไมผมต้องไปสนใจด้วย ทั้งที่ผมรู้ดีอยู่แก่ใจแล้วว่าบาสไม่มีทางหันไปแลให้หมอนั่นได้ แต่เพียงแค่คิดว่าตอนบาสอยู่โรงเรียนจะต้องเจอหมอนั่นบ่อยๆแล้วจะต้องพูดคุยกัน ต้องใกล้ชิดกันแค่นี้ผมก็ทนไม่ไหวแล้ว บาสจบมาสามเมื่อไร ผมจะให้บาสสอบเข้าโรงเรียนในเครือของมหาลัยผม

ตรื๊ดดดๆ ตรี๊ดดดดๆ ตรื๊ดดดๆ ตรี๊ดดดดๆ  เสียงมือถือดังขึ้น ทีแรกผมก็ไม่ค่อยอยากรับเท่าไรแต่พอคิดได้ว่าถ้าบาสโทรมาละ แค่นั้นผมรีบกระโจน วิ่งไปหยิบมือถือจากกระเป๋าสะพายผมทันที

“เฮ้ย เบอร์ใครฟ่ะไม่คุ้นเลย” ผมลังเลใจที่จะรับสายอยู่พักนึง แต่ผมก็ต้องตัดสินใจที่จะเสี่ยงรับดู

“สวัสดีครับ”

[พี่กาวเหรอ โทรศัพท์เรียกตั้งนานแล้วทำไมไม่ยอมรับสายค่ะ]

“บาสเหรอ”

[โห~ น้อยใจจังจำเสียงแฟนตัวเองไม่ได้เนียะ] แค่ได้ยินคำว่าแฟนผมก็หน้าบานแล้วครับเหมือนคนบ้าเลยผม

“จำได้สิ ก็แค่อยากย้ำให้แน่ใจ” ผมแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

[เป็นอะไรไปค่ะพี่กาว]

“ทำไมสนใจพี่ด้วยเหรอ” เอาแล้วครับผมแกล้งงอนอีกนิด

[ทำไมพูดงี้อ่ะพี่กาวคนเค้าเป็นห่วงจริงๆนะเนียะ ดูดิเราก็อุตส่าห์รอคิดว่าจะกลับพร้อมพี่กาวสักหน่อย แต่ตัวเองดิรีบชิ่งเค้ากลับซะก่อนดีนะที่บาสเจอพี่ก้องอีกทีพี่ก้องเลยบอกว่าพี่กาวกลับแล้ว ไอ้เราก็ กะว่าจะไปนอนกลิ้งเล่นที่ห้องพี่กาวสักหน่อย] ซวยเลยไม่น่ารีบกลับเลยเรา

“ก็ไม่ดีเหรอที่พี่รีบกลับบาสจะได้ไปเดินเที่ยวชมงานกับ...ชื่อไรแล้วนะ อ๋อ นายดินอะไรนั่นนะ” ที่จริงผมจำชื่อได้แม่นยำแถมมันติดอยู่ในแบล็กสิตส์ด้วย

[บาสไม่พูดกับพี่กาวแล้ว บาสไปหาพี่กาวดีกว่า แค่นี้นะค่ะ]  

ตี๊ดด~~~~~~~

“ยะฮู้!! บาสจะมาหาเรา” ผมดีใจลิงโลดเลยครับวันนี้บาสจะมาหาผม ก่อนอื่นผมต้องจัดเก็บของในห้องก่อนต้องแอบของบางอย่างที่ไม่สามารถให้บาสดูได้ นานๆบาสจะมาทีนี่สักหนต้องอย่างให้พลาด ว่าแล้วผมก็รีบจัดการเก็บของต้องห้ามก่อนเลยครับ

“โอเคเรียบร้อย” เมื่อผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็รอยัยบาสของผมแหละครับจากที่มหาลัยมาที่คอนโดผมอย่างน้อยก็ 40 นาที ผมเดินไปที่โซฟาเปิดทีวีรอบาสอย่างสบายใจ

ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง

ผมต้องแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงกรดกริ่งหน้าห้องผม ผมก้มดูนาฬิกาข้อมือมันเพิ่งจะผ่านไปแค่ 10 นาทีเท่านั้นหลังจากที่ผมวางสายจากบาส เหรอว่าตอนที่บาสโทรมาหาเราก็คงใกล้จะถึงคอนโดเราแล้วมั้ง งั้นไปเปิดประตูต้อนรับดีกว่า คราวนี้พี่จะขอหอมน้องบาสสักสองสามทีคงไม่ว่ากันนะ

“ว่าไงจ๊ะทำไมมาเร็วจัง”  เมื่อเปิดประตูออกไปผมถึงกับต้องอึ้ง

“พี่มิว”

เหมือนเดิมครับมาสั้นๆ แต่คนแต่งไม่สั้นนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอามาอัพให้อีกครับ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++