ฉันเคยบอกตัวเองเสมอว่าฉันชอบพี่ศุกร์  เพียงเพราะฉันเชื่อว่าพี่ศุกร์คือคนที่พระเจ้าได้สร้างมาให้ฉัน เพียงเพราะเค้าคือคนที่ฉันคิดว่าเหมาะสมกับฉันมากที่สุด เพียงเพราะเขาเกิดวันศุกร์ แล้วความรู้สึกนี้ล่ะมันคืออะไร ความรู้สึกที่เหมือนก้อนกลมๆที่มันค่อยๆขยายขึ้นจนมันอัดอั้นอยู่ภายในใจ มันคือความรู้สึกที่ฉันมีให้นายพุธในใช่มั้ย มันเกินความรู้สึกที่เพื่อนคนหนึ่งมอบให้เพื่อนคนหนึ่งแล้วใช่มั้ย

หลังจากวันนั้นฉันกับนายพุธก็เหมือนคนแค่รู้จักกันเจอกันก็ทักทายกันธรรมดา เห็นหน้ากันก็แค่ส่งยิ้มให้ ทั้งที่เราสองคนอยู่ใกล้กันแต่ความรู้สึกที่ได้มามันกลับดูห่างไกล อะไรกันนะที่ทำให้เราสองคนเป็นอย่างนี้ มันเหมือนมีอะไรมากั้นกลางระหว่างเราสองคน  ตลอดระยะเวลาที่เราเป็นเพื่อนกัน หลายสิ่งหลายอย่างที่เราทำด้วยกันมันได้สร้างความรู้สึกต่างๆให้เกิดขึ้นมากมาย แล้วอะไรกันนะ มันคือสิ่งใดที่ทำให้ความรู้สึกต่างๆเหล่านั้นค่อยๆจางหายไปจนกลายเป็นแบบนี้ สิ่งที่ทำให้เราสองคนนั้นเป็นแบบนี้ นั้นก็คือความรู้สึกของเราใช่มั้ย ความรู้สึกที่มันเปลี่ยนไป....มันอยากเกินไปที่จะถอยหลังย้อนกลับไปให้มันเป็นเหมือนก่อน และมันก็สายเกินไปที่จะทำให้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั่นส่งถึงเขา ในเมื่อเขามีคนที่มีความรู้สึกที่สื่อถืงกันแล้ว

                “นี่เธอ!!”

                “เฮ้ย!!”

                โครม!! ฉันสะดุ้งตกใจจนตัวฉันหงายหลังตกเก้าอี้ม้าหินอ่อน

                “อูย...เจ็บชะมัด” ฉันลุกขึ้นลูบก้นของตัวเองก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม

                “คนเรานี่ก็เป็นไปได้เนอะ”

                “เธอมาตั้งแต่เมื่อไรห่ะหน่อย”

                “ฉันมาได้ชาตินึงแล้วยัยพุธ นั่งดูเธอเปลี่ยนสีหน้าไปสีหน้ามาอยู่ขำชะมัด”

                “เหรอ” นี่เรานั่งเหม่อจนไม่รู้ว่ายัยหน่อยมาเลยเหรอเนียะ ถ้าจะคิดมากเกินไปแล้วเรา

                “เออแล้วก็โทรศัพท์เธอดังอยู่นานแล้วนะไมไม่ยอมรับสักที” 

                “อืม จะรับเดี๋ยวนี้แหละ” มันดังตั้งแต่เมื่อไรหว่าไม่ไม่รู้สึกตัว ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ที่โชว์ ไม่คุ้นค่ะ ไม่รู้เบอร์ใคร

                “สวัสดีค่ะ”

                [พี่พุธนี่แทนเองนะ]

                “....”

                [พี่พุธ]

                “ก็ว่ามาดิ”

                [พี่พุธมาเจอผมพรุ่งนี้เลยนะ]

                “เฮ้ย ไรวะไหนว่าอังคารหน้าไง”

                [เปลี่ยนวันแล้วพี่]

                “แต่ฉันไม่ว่าง”

                [จะเอาไหมพี่แผ่นนะ]

                “แต่ฉันไม่ว่างจริงๆนะ” แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าฉันต้องการมันไปเพื่ออะไร

                [เอาไหม]

                “เออ แล้วจะเจอกันที่ไหน”

                [เดี๋ยวผมไปรับพี่ที่บ้าน]

                ติ๊ดด!!

                “เฮ้ย!! อย่าเพิ่งวางสายดิ ฮัลโหล ฮัลโหล”

                “พูดไม่ยังไม่รู้เรื่องเลย วางสายไปซะแล้ว” ฉันเก็บโทรศัพท์อย่างเซ็งๆ

                “มีไรเหรอพุธ”

                “ไม่มีไหรหรอก”

                “เออ ใช่ฉันจะมาตามเธอไปดูผลการแข่งขันที่บอร์ดนะ ไปกันเหอะ”

                “อืม”

                ฉันกับหน่อยเดินมาถึงบอร์ดประชาสัมพันธ์ที่อยู่บริเวณหน้าอาคารสภานักเรียน มีพวกนักเรียนมุงดูกันมากมาย เพราะต่างคนก็อยากรู้ว่าห้องของตัวเองจะได้อันดับที่เท่าไร ระดับม. 6 จะแข่งกันทั้งหมด 12 ห้อง อยากรู้จังว่าเราจะได้อันดับไหน ฉันกับหน่อยพยามแทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้าไปดู

                “โทษค่ะ” ฉันมุดตัวเข้าไปไม่ระวังเลยไปชนใครคนหนึ่งเข้า ซุ่มซ่ามสุดเลยเรา

                “ไม่เป็นไรครับ อ้าว พุธเองเหรอ”

                “เอ้ย นุ โธ่นึกว่าใครรู้งี้ฉันชนนายให้ติดกับบอร์ดสะก็ดี”

                “โห่ เธอนิเดียะโดนเลย นู้นของเธออยู่ฝากนู้น” นายนุหันหน้าบอก แล้วผลักหัวฉันไห้ไปด้านที่มันบอก

                “นายนั่นแหละจะโดน” ฉันมองส่งสายตาดุให้ ก่อนจะหันไปมอง ณ จุดที่ฉันจะไป ฉันต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นนายพุธยืนดูอยู่ แต่ฉันก็ต้องเดินเข้าไป

                “เป็นไงวะพุธ เราได้อันดับที่เท่าไร” ฉันเข้าไปดูไล่อันดับผล

                “ฝีมือฉันซะอย่างดูอันดับซะก่อน”

                “ไหนๆ ดูดิ ชิได้อันดับสามทำมาคุย”

                “นี่ให้มันน้อยๆนะ เธอช่วยกรุณาเบิ่งตามองดูว่าอันดับหนึ่งอันอับสอง มันศิลป์อังกฤษนะเฟ้ย มันก็ต้องเก่งกว่าอยู่แล้ว” นายพุธโอบคอฉันให้เข้าไปใกล้พร้อมกับชี้ให้ดู รู้สึกว่าวันนี้เราจะคุยกันมากกว่าทุกครั้ง เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้รู้สึกว่าระยะห่างของเรามันค่อยลดลง ถึงแม้ว่ายิ่งฉันใกล้นายมากเท่าไรฉันก็ยิ่งเจ็บ ฉันก็ยอม

                “เออ นายนะเก่งอยู่แล้วไม่มีใครเก่งเกินนายแล้วล่ะ” ฉันแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงประชด

                “ว่าแต่เราจะไปเลี้ยงที่ไหนกันดี”

                “แหมแค่ติด top five ต้องเลี้ยงเลยเหรอ สิ้นเปลืองงบห้องวะ”

                “ไอ้หัวหน้าขี้ตืด แค่นี้ก็ไม่ได้ อย่าลืมดิเธอแข่งคู่กับฉันนะ ก็ได้หน้าพอกันแหละ”

                “เออ ก็ได้วันไหนล่ะ จะได้นัดพวกในห้องพร้อมกัน”

                “พรุ่งนี้เป็นไง ไม่ต้องชวนใครไปหรอก ไปเลี้ยงกันสองคนก็ได้”

                “เหอะไปกันสองคนเหรอ พวกนั้นรู้มีหวังเอาตายแน่ แต่ว่าวันเสาร์ฉันไม่ว่างอ่ะ” แต่จริงๆแล้วฉันไม่อยากไปกับนายสองคนมากกว่า

                “เออนะ งั้นวันอาทิตย์ก็ได้”

                “อืม ก็ได้”

                “งั้นฉันไปล่ะ” แล้วนายพุธก็เดินจากไป จากรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าฉันเมื่อกี้ ตอนนี้มันคงไม่มีอีกแล้วเมื่อนายพุธเดินไปหาน้องกิ่งที่กำลังเดินเข้ามา เพิ่งจะรู้นะเนียะว่าการแอบชอบเข้าข้างเดียวมันเจ็บอย่างนี้นี่เอง

“ทำแบบเธอฉันว่าเธอส่งกระดาษเปล่ายังดีสิกว่า” นายพุธดึงกระดาษคำตอบและชุดคำถามไปจากฉัน

“ไหนว่าไม่มาไง” 

“กลัวว่าห้องจะขายขี้หน้าตอนผลคะแนนออกมาแล้วพบว่าได้ไม่ถึง 10 คะแนน”

“ชิ” ฉันเบ้หน้าใส่ นายพุธหันมาทำตาถลึงใส่ฉัน ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน

ฉันนั่งมองหน้านายพุธที่กำลังตั้งใจทำข้อสอบแข่งขันทักษะ  ฉันรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ฉันและนายพุธได้พูดคุย ได้นั่งใกล้กัน นายพุธจะรู้สึกเหมือนฉันรึเปล่า ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมฉันถึงรู้สึกดีที่ได้มองหน้านายพุธชัดๆอีกครั้ง ฉันมองสำรวจใบหน้านั่นด้วยรอยยิ้ม ฉันชอบจังเวลาที่นายพุธทำสีหน้าจริงจังแบบนี้ไม่รู้ว่าฉันนั่งจ้องน่านายพุธไปนานเท่าไร แต่ฉันต้องตกใจเมื่อเจอกับดวงตากลมโตใสแป๋วของนายพุธคู่นั้น

“มองอะไร” 

“ปะ เปล่า”

“ก็เห็นว่าจ้องอยู่”

“เออนะ รีบทำเหอะเดี๋ยวไม่ทันน้า” ฉันแสยะยิ้มให้นายพุธ

“เสร็จแล้ว” นายพุธคว่ำกระดาษคำตอบไว้บนชุดข้อสอบ แล้วลุกขึ้นเดินไป

“เฮ้ย!! จริงอ่ะ” ฉันพลิกกระดาษคำตอบดูอีกครั้ง  100 ข้อเชียวนะนายทำได้ไงไม่ถึงชั่วโมง ฉันมองกระดาษคำตอบที่ฝนจนครบตามจำนวนอย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะวิ่งตามนายพุธไป เราสองคนเดินคู่กันไปโดยไม่มีการพูดคุยกันเลย นายพุธพาฉันมานั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ไม้ใหญ่ร่มรื่น แล้วตัวเองก็เดินไปยังตู้ขายน้ำ ไม่นานในพุธธก็มาพร้อมด้วยน้ำผลไม้สองกระป๋อง

“เอ้า!!” นายพุธวางน้ำผลไม้ตรงหน้าฉัน

“ขอบใจ” ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกดีนะที่นายพุธจำได้ว่าเราชอบดื่มน้ำอะไร

“ไม่เป็นไร”  แล้วบรรยากาศเงียบสงบก็คืบคลานเข้ามาอีกระรอก เราสองคนนั่งดื่มน้ำกันจนหมดกระป๋องโดยไม่พูดคุยกันเลย

ตรื๊ดด ๆๆๆ ตรี๊ดดๆๆๆ

“เออ ว่าไง” “เฮ้ย!! ไม่เอา” “บอกว่าไม่เอาไงฟ่ะ” “เออๆ ก็ได้เดี๋ยวไป” ฉันมองหน้านายพุธที่ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าลำบากใจอยู่

“มีไรเหรอพุธ”

“เปล่าไม่มีไร ก็แค่ไอ้นุมันขอช่วยให้ไปร้องเพลงแทนไอ้ภีมมันนะ”  ที่หอประชุมจะมีการจัดแสดงวงดนตรีของโรงเรียนให้พวกนักเรียนได้สนุกกัน มี นุ(Dr) ภีม(Vo) อาร์ม(G) ปอ(G) และก็ อั้น(B) ส่วนนายพุธก็มีแค่รวมแจมบ้างในฐานะนักร้องบ้างเล็กๆน้อย ไม่อยากจะชมแต่ก็ขอชมว่านายนี่เก่งหลายด้านจริงๆ

 “จริงอ่ะ งั้นฉันไปดูด้วย”

“อืม” แล้วชั้นกับนายพุธก็เดินไปยังหอประชุม ไม่น่าเชื่อเด็กเยอะโคตรเลย ฉันกับนายพุธก็เลยแยกกันตรงประตูหอประชุม ชั้นต้องเดินฝ่าฝูงคนเพื่อจะเข้าไปให้ใกล้เวทีมากที่สุด  แล้วนายพุธก็เดินขึ้นเวทีมา พร้อมกับเสียงปรบมือ และเสียงกรี๊ดดังสนั่นหอประชุม นายพุธหันไปพยักหน้าบอกความพร้อมให้กับคนอื่นๆในวง แล้ว เพลงร๊อคจังหวะมันๆ ก็เริ่มขึ้น  ทำให้หอประชุมครึกครื้นด้วยเสียงกรี๊ดบ้าง เสียงร้องคลอเพลงตามบ้าง บางคนก็เต้น บางคนก็โบกมือ แล้วในที่สุดเพลงร๊อคที่ร้องติดต่อกันสามเพลงรวดก็หมดลง นักร้องจำเป็นจึงเปลี่ยนมาร้องเพลงช้าๆบ้าง

“หยุดพักหายเหนื่อยด้วยการเปลี่ยนมาฟังเพลงช้าๆกันบ้างดีกว่านะครับ  สำหรับคนที่มีคำถามมากมายอยู่ภายในใจแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามคนคนนั้นเหมือนผมครับ“ แล้วเสียงบรรเลงทำนองของกีต้าร์เริ่มขึ้น สะกดอารมณ์ของคนในหอประชุมให้หยุดนิ่งฟังเพลงที่นายพุธร้องอย่างเคลิบเคลิ้ม

ได้ชิดเพียงลมหายใจ
แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ
ที่ค้างในความรู้สึก ว่าลึกๆเธอคิดยังไง
รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม
(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

ไม่ถามยังดีซะกว่า
เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน
กลัวคำๆนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า
เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม
(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

เธอจะมีใจหรือเปล่า
มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว

                ฉันเหมือนถูกสะกดให้ตกอยู่ในห้วงภวังค์สายตาของฉันจับจ้องไปที่นายพุธเพียงคนเดียว เสียงของนายพุธดังก้องกังวานอยู่ภายในความคิด ทำไมเพลงที่ในพุธร้องออกมามันทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาร้องออกมาด้วยความรู้สึกเศร้าเสียใจ นายพุธร้องออกมาด้วยความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เพลงที่เขาร้องออกมามันทำให้ฉันรู้สึกอัดอั้นเหมือนคนอยากจะร้องไห้ สายตาของฉันที่จ้องมองนายพุธตอนนี้รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แล้วในที่สุดสองแก้มของฉันก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นของหยุดน้ำที่ไหลรินออกมาจากสองตา  ฉันก้มหน้ารีบยกมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนจะเงยหน้ามองนายพุธที่อยู่บนเวทีต่อ สายตาของนายพุธตอนนี้กำลังมองมาที่ฉัน สายตาของนายพุธที่มองมามันได้สร้างความรู้สึกสั่นไหวในจิตใจของฉัน สายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกอยากครอบครองมันไว้เพียงคนเดียว

                “อ๊ะ “ เสียงนั้นทำให้ฉันต้องตื่นจากภวังค์เมื่อตัวฉันได้ไปกระทบกับเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง

                “ขอโทษค่ะ” ฉันหันไปขอโทษคนที่ฉันทำให้เขาต้องส่งเสียงร้อง

                “ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันมองหน้าเจ้าของเสียงนั่น

                “กิ่ง” สาวตาโต มองฉันพร้อมกับรอยยิ้ม

                “...” ฉันหันกลับไปบนเวที สายตาของนายพุธยังคงมองมายังที่ฉัน  ฉันหันกลับไปมองน้องกิ่งที่ยืนอยู่ข้างฉัน แล้วฉันก็ต้องสะดุดใจ เมื่อเห็นสร้อยคอที่น้องกิ่งใส่ สร้อยและจี้ที่ห้อยอยู่ มันเหมือนกับที่ฉันเคยเห็นที่ห้องของนายพุธ ฉันหันกลับไปมองนายพุธอีกครั้ง สายตานั่น สายตาอ่อนโยนนั่น มันไม่ใช่ของฉัน มันเป็นสายตาที่นายพุธมองให้น้องกิ่ง มันไม่ใช่ของฉัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เม้นท์และโหวตให้ด้วยนะคับ ต้องขออภัยที่เรื่องนี้หายไปนานนนนนนนนนนมาาาาาาาาาาาาาาาก ไม่รู้ว่ายังจำกันได้อีกอ่ะป่า ได้ฤกษ์แต่ต่อสักที ยังไงก็เม้นท์และโหวตเพื่อเป็นกำลังใจให้กระป๋มด้วยนะคับ

“นี่ฉันต้องมายืนแจกแผ่นพับคนเดียวเหรอฟ่ะ นี่ค่ะ นี่ค่ะ” ฉันยื่นฉีกยิ้มแจกแผ่นพับอยู่หน้าบริเวณจัดวันวิชาการของโรงเรียน ยิ้มจนเหงือกเนียะแห้งไปหมดแล้วนะ

“พุธๆ” เสียงปั๊ปตะโกนเรียกฉันมาแต่ไกล

“มีไรเหรอปั๊ป”

“นี่ไปช่วยที่อาคารสภานักเรียนหน่อย พี่ก๊าบอกว่าขาดคนคอยดูเรื่องการแข่งทักษะอะไรนี่แหละ เออให้รีบไปเลยนะ” 

“งั้นแกก็ช่วยแจกแผ่นพับนี่ก่อนก็แล้วกันนะ แจกให้หมดนะเฟ้ย” ฉันสั่งงานกับนายปั๊ปเสร็จเรียบร้อยก็รีบมุ่งตรงไปยังอาคารสภานักเรียนทันที ฉันวิ่งไปพร้อมกับล้วงป้ายแขวนคอขอคณะกรรมการขึ้นมาสวมไว้

จู จู จู บุดีดาจูบุดีดาดา จู จู จู บุดีดาจูบุดีดาดา เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น

“ว่าไงหน่อย”

[พุธเธอช่วยลงแข่งทักษะแทนฉันหน่อยได้ไหม]

“อ้าวทำไมเหรอ หน่อยเป็นไร”

[ท้องเสียกะทันหัน ช่วยหน่อยนะพุธ]

“อืม แล้วฉันจะหาคนแทนให้” น้ำเสียงของยัยหน่อยฟังดูอ่อนล้าคงจะไม่สบายมากพอดู  แต่ว่าเราจะหาคนแทนได้ที่ไหนฟ่ะจวนตัวแบบนี้  โอ้ยเซ็งเว้ย!

วางสายจากยัยหน่อยฉันก็รีบกดเบอร์โทรหาพี่ก๊าทันที

“หวัดดีพี่ก๊า พุธเองนะ”

[อืม ตอนนี้อยู่ไหนกำลังมาที่นี่แล้วใช่มั้ย ห้องแข่งทักษะEng ตอนนี้ไม่มีคนช่วยเลย]

“เดี๋ยวพี่ก๊า ฟังพุธหน่อยนะ คือตอนนี้พี่อยู่ห้อง Eng ใช่ป่ะ”

[อืม]

“พี่ก๊าเห็นนายพุธประธานชมรมศิลป์ที่นั่นมั้ย”

[ไม่เห็นเลย ตอนนี้ห้องพุธไม่มีใครมาลงชื่อแข่งทักษะสักคน]

“อะไรนะพี่ก๊า ไม่มีใครมาลงชื่อเหรอค่ะ งั้นพุธขอเวลาหน่อยนะพี่” แล้วนายพุธนั่นเป็นบ้าอะไรของมันอีกฟ่ะ

[งั้นพี่ให้เวลาอีก 10 นาที ถ้าเกิดยังไม่มีคนมาแทนพี่จะถือว่าสละสิทธิ์นะ]

“ค่ะ เดี่ยวพุธจัดการเองค่ะ แค่นี้นะพี่ก๊า” ฉันวางสายจากพี่ก๊าแล้วรีบรัวนิ้วกดเบอร์นายพุธทันที ส่วนเท้าก็ก้าวจ้ำอย่างเร็ว ถึงจะรีบยังไงก็วิ่งไม่ได้ค่ะเดี๋ยวหกล้มช่วงนี้เซลล์สมองกับเซลล์ร่างกายมันชอบทำงานขัดแย้งกันค่ะ หากพูดไป วิ่งไป ละก็ได้ถูกหามแน่

[มีไร] เสียงเรียบรับโทรศัพท์อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวฟังแล้วหมั่นไส้

“เออ มีดิ นายทำงี้ได้ไง”

[เรื่องแข่งทักษะเหรอ] น้ำเสียงยังคงราบและเรียบเหมือนเดิม

“ก็เออดิ ตอนนี้นายอยู่ไหนรีบมารายงานตัวเลยนะ” ฉันหันซ้ายหันขวาเพื่อฟลุ๊คเจอนายพุธจะได้วิ่งเข้าไปใช้หมัดแมวเมาสักที

[ฉันไม่อยากแข่ง]

“นายจะบ้าเหรอพุธ มาพูดตอนนี้ได้ไงไม่รับผิดชอบนี่หว่า ทำงี้ฉันก็โดนจารย์ดุนะสิ”

[แล้วทียัยหน่อยละ] สงสัยยัยหน่อยโทรไปบอกนายพุธแล้ว

“ก็ฉันกำลังหาคนแทนให้ยัยหน่อยอยู่”

[งั้นก็หาแทนฉันเพิ่มอีกคนมันจะเป็นไรไป]

“โอเค ได้เว้ย!! ฉันแข่งเอง!! เซ็ง!!” ฉันพูดกระแทกเสียงกรอกลงไปแล้วกดตัดสายทันทีแล้วฉันรีบวิ่งไปยังที่แข่งขันทักษะ

“ว่าไงพุธ” พี่ก๊าเดินเข้ามาถามฉันในขณะที่ฉันกำลังหยุดยืนเอาอากาศเข้าปอดอย่างเหนื่อยหอบ

“ไม่เป็นไรพี่ก๊า เดี๋ยวพุธลงแข่งแทนเอง แต่ลงคนเดียวคงได้นะพี่”

“เออๆ ก็ได้ ไปเร็วเข้าไปนั่งที่เลย เดี๋ยวพี่จะเริ่มแล้ว” พี่ก๊าตบไหล่ฉันเบาๆผลักให้ฉันเดินเข้าไปในห้อง สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่ฉันเป็นตาเดียว ฉันยิ้มพร้องพยักหน้าเชิงให้รู้ว่าขอโทษที่ทำให้คอย ฉันเดินลงไปนั่งประจำที่ของฉัน แล้วคนคุมแข่งก็เดินแจกกระดาษข้อสอบ  ฉันเห็นข้อสอบที่ใช้ในการแข่งแล้วก็อยากจะเอาหัวโขกกับโต๊ะสักร้อยที ไมมันอยากอย่างงี้ว่ะ เอาวะเป็นไงเป็นกัน

ข้อ1 นับหนึ่งถึงสิบ ลงตรงข้อไหนเอาข้อนั้น 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  D ฝนๆๆ

ข้อ2 หลับตาจิ้มก็แล้วกัน  อืม ได้ข้อ B  ฝนๆๆ

ข้อ3 วันนี้วันที่เท่าไรหว่า อืม  นับๆๆ  ได้ A ฝนๆๆ

ข้อ4 เราเลขที่ 32 นับๆๆ ได้ A ฝนๆๆ

ฉันสรรหาวิธีต่างๆมาใช้ในการ Verb to เดา ต่างๆมากมาย โดยไม่ได้อ่านแม้กระทั้งคำถามเลย แล้วฉันก็ต้องหยุดทำข้อสอบเมื่อจู่ๆมีมือผีมาตบหัวฉันเบาๆแต่แรงผลักมันทำให้หน้าฉันเกือบจูบโต๊ะ เฮ้ย!! เกือบเสียเฟิร์สคิสให้กับโต๊ะไปแล้วอ่ะ  ด้วยความโมโหฉันจึงหันไปมองไอ้คนที่กำลังเลื่อนเก้าอี้ข้างฉันพร้อมกับย่อนตัวนั่งลง หมายหมั้นจะเอาคืน แต่เมื่อฉันมองเห็นหน้าไอ้มือผีก็เกิดอาการงงๆ เอ๋อกินทันที ฉันยิ้มให้พร้อมกับลูบหัวตัวเองป๋อยๆ

ป๋อหล๋อ มีเพื่อนๆบอกว่าตอนนี้ กระผมควรกินเกลือที่มีไอโอดีนเยอะ เพราะอาการเอ๋อกำเริบอีกแล้ว ขอยอมรับว่าเอ๋อจริงๆนะช่วงนี้ นอนน้อยมากกกกก ไม่สบายบ่อยด้วย เพื่อนๆบอกว่าเวลาไม่สบายห้ามอ้อนพวกมัน งั้นกระผมขออ้อนเพื่อนๆในบอร์ดนี้แทนได้ป่ะ นะ นะ นะ ขออ้อนหน่อยนะ

ป๋อหล๋อ  เม้นท์และโหวตให้ด้วยนะตะเอง

ยังจำกันได้ไม่เนียะ เรื่องนี้หายไปนานมากกกกกกกกกก

*****************************************************

“หวัดดีค่ะพี่ศุกร์”

“หวัดดีจ้า โทษทีนะที่พี่มาช้า มารอพี่นานยัง” พี่ศุกร์วางกระเป๋าแล้วนั่งลง

“พุธเพิ่งมาถึงเหมือนกันค่ะ”

“งั้นโล่งไปนึกว่าจะปล่อยให้พุธคอยนานซะแล้ว แล้วสั่งอะไรหรือยัง” 

“ยังค่ะ” พี่ศุกร์จึงโบกมือเรียกพนักงานในร้าน แล้วพวกเราก็จัดแจงสั่งอาหารจนเสร็จเรียบร้อย

“แล้วพุธมีธุระอะไรกับพี่เหรอ”

“คือพุธอยากถามเรื่องของพุธนะค่ะ ว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจจะเรียนแพทย์อ่ะ เค้ามีปัญหาอะไรรึเปล่าค่ะ”

“อันนี้พี่ก็ไม่รู้ลายละเอียดมากหรอก ตอนแรกพี่ก็อึ้งเหมือนกันนะที่จู่ๆมันมาบอกกับพี่ว่าจะเรียนแพทย์ให้พี่ติวให้หน่อย พอพี่ถามมันก็ไม่ตอบอะไรบอกว่าไม่อยากเรียนศิลป์แล้วเบื่อ  ขอบคุณครับ“ พี่ศุกร์หันไปพูดกับพนักงานที่นำอาหารมาเสริฟให้ แล้วก็หันมาพูดกับฉันต่อ

“ถึงแม้ว่าพุธจะเรียนสายวิทย์ คณิตมาก็เถอะ แต่คะแนนก็ไม่ดีเลย แล้วก็หัวมันไปทางด้านศิลป์มากกว่า ถ้าจะเข้าจริงๆก็คงต้องติวเข้มกันทีเดียว พี่ว่าเรากินกันก่อนดีกว่าเดี๋ยวมันเย็นจะไม่อร่อย อีกอย่างพี่ก็หิวจะตายแล้ว”  ฉันกับพี่ศุกร์ก็เลยลงมือกินอาหารซะเกลี้ยงเลย แถมตบท้ายด้วยไอศกรีมอีกคนละถ้วย แล้วพวกเราก็เปลี่ยนไปเดินคุยกันแทน

~~ Cause it's hard for me to lose In my life I've found only time will tell And I will figure out that we can baby  We can do a one night stand, yeah~~

“โทษทีนะ พี่ขอรับโทรศัพท์เปปนึง”

“อ๋อค่ะ”

“หัลโหล”  “ หวัดดีครับแม่”  “ ครับกลับครับ” “ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่หอฮะ” “อยู่กับพุธครับ” “ ไม่ใช่น้องพุธครับ”  “ ครับได้ครับ”

“พุธ เดี๋ยวแวะบ้านพี่ก่อนนะ แม่เขาจะฟ้าของให้แม่พุธนะ”

“แต่...” ไม่อยากไปอะ เดี๋ยวนายพุธจะว่าฉันอีก

“แต่อะไรเหรอ หรือว่าพุธจะไปที่ไหนต่อ”

“อ๋อเปล่าค่ะ”

“งั้นก็ดี พอดีพี่ได้แนวข้อสอบของมหาลัยที่พุธเลือกด้วยนะ เรากลับกันเถอะ” วันนี้พี่ศุกร์เอารถมาด้วย เป็นรถเก๋งสีบร์อนเงินที่พ่อพี่ศุกร์ซื้อเป็นของขวัญให้ตอนเอนท์ติด  ก็เลยโชคดีที่ไม่ต้องเบียดเสียดยัดเยียดเป็นปลากระป๋องบนรถเมล์

“แม่ฮะผมกลับมาแล้ว” พี่ศุกร์ตะโกนบอกกับคุณป้าตั้งแต่ตัวเองยังอยู่หน้าประตู

“กลับมาแล้วเหรอ” คุณป้ารีบวิ่งออกมา สงสัยพี่ศุกร์ไม่ได้กลับบ้านนานแล้วแน่เลน

“สวัสดีค่ะคุณป้า” ฉันยกมือไหว้คุณป้า

“หนูพุธ ไม่ได้มาที่นี่นานเลยนะ มามะ เข้ามาในบ้านก่อน เดี๋ยวป้าหาของว่างให้ทาน”

“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้พี่ศุกร์เลี้ยงพุธซะอิ่มแปร่เลย เนียะท้องจะแตกอยู่แล้ว”

“เหรอจ๊ะ โอเคงั้นตามสบายนะ เดี๋ยวป้าต้องเข้าไปเตรียมอาหารค่ำต่อ”

“แม่ฮะเดี๋ยวผมพาพุธขึ้นข้างบนก่อนนะฮะ”

“จ้า”

“ไปพุธ เดี๋ยวไปเลือกเอาเลยนะว่าเล่มไหนจะใช้ได้บ้าง พอดีพี่ไปรวบรวมมาได้เยอะเลย”

“จริงเหรอค่ะ ขอบคุณมากค่ะ” แล้วฉันก็เดินตามพี่ศุกร์ขึ้นไปบนห้อง ฉันเดินผ่านหน้าห้องนายพุธแต่ดูเหมือนว่านายพุธจะยังไม่กลับมา สงสัยยังอยู่ที่โรงเรียนอยู่อีก เพราะอีกสองวันนายพุธก็ต้องแข่งทักษะภาษาอังกฤษแล้วคงต้องนั่งติวอยู่กับยัยหน่อยอยู่แน่ๆ

“พุธ เลือกเอาเลยนะ” พี่ศุกร์หยิบหนังสือจากชั้นส่งมาให้ฉันเรื่อยๆ

“ว่าแต่ทำไมพุธถึงคิดจะเรียนนิติล่ะ”

“ไม่รู้สิคะ อยู่ๆมันแว้บเข้ามาในสมองนะคะ”

“เอาจริงๆดิ”

“จริงๆเหรอ สงสัยเป็นเพราะพุธชอบเรียนกฎหมายก็ได้มั้ง ก็เลยอยากเป็นทนาย” ไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าอันที่จริงแล้ว ที่อยากเรียนนิติ เพราะพระเอกเรื่อง love story in harward เรียนนิตินะสิ ถ้าตอนนั้นพระเอกเรียนช่างยนต์ ฉันคงต้องผันตัวมาเป็นเด็กช่างแล้วแน่ๆเลย

“เอ๋ อีกเล่มนึงอยู่ไหนนะ”

“เล่มไหนค่ะ เดี๋ยวพุธช่วยหา”

“พุธช่วยไปดูที่ห้องของพุธให้พี่หน่อยสิ รู้สึกว่าจะเล่มสีม่วงๆนะ”

“ได้ค่ะ” ฉันเดินออกจากห้องพี่ศุกร์ไปยังห้องของนายพุธ ความอยากรู้อยากเห็นของฉันก็เริ่มแสดงตัวตนออกมาอีกแล้วฉันไม่สามารถต้านทานมันได้ในตอนนี้ แทนที่ฉันจะหาหนังสือที่ว่าเพียงอย่างเดียวแล้ว ฉันยังเดินสำรวจดูสิ่งอื่นในห้องของนายพุธอีกด้วย

โอ้โห!! หนังสือแพทย์วางไว้เต็มเลยสงสัยเอาจริงนะเนีย บนโต๊ะยังมีหนังสือที่รอยมาร์คส่วนสำคัญเอาไว้เต็มเลย

“แล้วนี่กล่องอะไรน่ะ ขอเปิดดูหน่อยก็แล้วกัน” เมื่อฉันเปิดดูก็พบว่ามันเป็นกล่องที่ใช้เก็บพวกอุปกรณ์วาดภาพของนายพุธ แล้วก็พวกหนังสือที่เกี่ยวกับงานศิลป์ ตั้งใจจะไม่แตะมันเลยเหรอ

“พุธเจอยัง!!” เสียงพี่ศุกร์ที่อยู่ในห้องตะโกนถาม

“คะ ค่ะ   เจอแล้วค่ะ เดี๋ยวออกไปค่ะ”

โครม!!!

“อูยยยย เจ็บจังเลย”

“เสียงอะไรนะ  อ้าวเป็นอะไรรึเปล่า” พี่ศุกร์รีบวิ่งมาที่ห้องของนายพุธทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องของฉัน

“ไม่เป็นไรค่ะ พุธซุ่มซามเดินชนโต๊ะเองค่ะ” พี่ศุกร์ยิ้มให้กับความซุ่มซ่ามของฉัน

~~สุดที่รักเธอโทรมาช่วยรับหน่อย อย่าปล่อยให้คอยน้ำตาปรอยด้วยใจรอ ~~

เสียงโทรศัพท์ของพี่ศุกร์ดังขึ้นอีกครั้ง พี่ศุกร์ใช้ท่าทางบอกกับฉันว่าเขาต้องรับโทรศัพท์ ฉันพยักหน้าตอบรับ แต่ฉันก็อยากรู้อยู่ดีว่าใครโทรมา ถึงได้มีเสียงเรียกเข้าเป็นเพลงนี้นะ

“ฮัลโหล กี้ ว่าไงจ๊ะ” จากสำเนียงเสียงการรับโทรศัพท์แบบนี้ต้องแฟนพี่ศุกร์แน่เลย  แฟนพี่ศุกร์เหรอ ในเมื่อเรารู้ว่าพี่ศุกร์มีแฟน แต่ทำไมเรารู้สึกเฉยๆล่ะ ทำไมเราไม่รู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้เลย บอกตรงๆนะว่าเราไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดเดียว จริงๆนะ ไม่รู้สึกจริงๆ แปลกมากในเมื่อเราชอบพี่ศุกร์แต่เรากลับไม่รู้สึกอะไร

“โอ้ย!!” ฉันรู้อุทานด้วยความเจ็บอีกรอบ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองได้เดินไปเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง ฉันถอยเท้าออกมา แล้วก้มลงหยิบขึ้นมาดู

“นี่มันสร้อยผู้หญิงนิ นายพุธใส่ของแบบนี้ด้วยเหรอ” มันเป็นสร้อยเงินเส้นเล็กๆน่ารักมีจี้รูปAngle ห้อยอยู่ มันดูน่ารักเกินไปที่จะเป็นของนายพุธ ฉันเหลือบสายตาไปเห็น กล่องขนาดเล็กที่หล่อนอยู่บนพื้นสงสัยว่าจะเป็นกล่องของขวัญที่ฝากับตัวกล่องแยกจากกันได้ จึงสรุปได้ว่ามันต้องไว้ใช้ใส่สร้อยเส้นนี้แน่ ถ้ามันเป็นของขวัญนายพุธคงไม่ได้รับมาจากใครแน่นอนก็เหมือนที่ว่ามันไม่เหมาะกับนายพุธเลย แล้วถ้านายพุธซื้อมาเป็นของขวัญให้คนอื่น แล้วนายนั่นจะเอาสร้อยเส้นนี้ไปให้ใครกันนะ