[โหะโหะ กลับมาอีกแล้ว หลังจากหายไปนานราวๆ สองปี ^-^;; ติดตามต่อเรื่อยๆนะค๊า...]
วันถัดมา...ที่โรงเรียน
"หวัดดีจ๊ะน้องสา" พี่เกมส์เดินเข้ามาโอบกอดฉันและหอมแก้มเป็นการทักทายตอนเช้าเหมือนเดิม...ทุกวัน
"..." ฉันที่นั่งเงียบๆมาตั้งแต่ถึงโรงเรียนพร้อมยัยชุบก็เงยหน้าขึ้นมองพี่เกมส์...คนเจ้าชู้
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นละครับ ยิ้มหน่อยสิ ^----^"
"พี่เกมส์... เห็นสาเป็นอะไร" ฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"^_^;;? ก็เป็น...แฟนสุดที่รักไง คนน่ารักของพี่ พี่มีสาคนเดียวนะ ^O^;;" ทำไมต้องเหงื่อตกด้วยละ??
"ไม่จริง พี่เกมส์หลอกสา...พี่เกมส์คบกับคนอื่นตั้งมากมาย พี่เกมส์ไม่ได้รักสา พี่เกมส์แค่หลอกสา..." น้ำตาฉันเริ่มไหล
"..."
"ยัยวีมเคยเตือนสา แต่สาไม่เชื่อ เพราะการแสดละครหลอกๆของพี่เกมส์มันทำให้สาตาบอด แต่เมื่อวานนี้...สาได้เห็นแล้วว่า สามันโง่เองที่ไม่เชื่อวีม ยัยชุบเป็นคนบอกสาว่าทุกอาทิตย์ที่พี่เกมส์ขาดนัดสาเพราะพี่เกมส์นัดคนอื่นไว้ทุกวันอาทิตย์...เมื่อวานยัยชุบพาสาตามพี่เกมส์ไป..."
"O[]O;;"
"พี่เกมส์ไม่ใส่แว่น พี่เกมส์ไปเที่ยวกับพี่เอิร์น พี่เกมส์... ฮึก... จูบ...กับ...พี่เอิร์น... " น้ำตามากมายไหลรินออกมา...มันห้ามไม่ไหวแล้ว... ฉันยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตา และพยายามพูดต่อ
"พี่เกมส์... เราเลิกกันเถอะ...พี่เกมส์เป็นแบบนี้ พี่เกมส์เห็นสาเป็นแค่ของเล่นหรือไง? อยากเป็นเจ้าของสาเพราะแค่สาหน้าตาดีใช่ไหม? พี่เกมส์ไม่เคยรักสาจริงๆจังๆเลย ที่พี่เกมส์ทำก็เป็นการหลอกลวงทั้งหมดใช่ไหม!!"
"คือ..."
"หุบปาก!!! พอที!! สาไม่อยากฟังคำแก้ตัวของพี่ สาเห็นมากับตา และสาไม่อยากคบกับคนอย่างพี่ สาไม่อยากรักคนเลวๆแบบนี้ ที่ได้แต่หลอกคนอื่นเค้าไปทั่ว!! ถึงผู้หญิงคนอื่นของพี่จะยอม แต่สาไม่! สาเกลียดคนหลายใจ คนไม่จริงจัง และเกลียดคนหลายหน้าอย่างพี่ด้วย!!" ฉันลุกขึ้นยืนตะโกนใส่หน้าพี่เกมส์
"สา...พี่..."
เพี๊ยะ!!!
"อย่า...มา...ยุ่งกับสาอีก!!" ฉันตบหน้าพี่เกมส์พร้อมกับน้ำตา...ที่บดบังจนทำให้ภาพข้างหน้ามันเบลอไปหมด...
ฉันวิ่ง...วิ่งออกจากตรงนั้นโดยเร็ว ไม่รู้ว่าขานี่จะพาไปไหน แต่ฉัน...ไม่ไหวแล้ว...ทำไม ทำไมกัน ทำไมผู้ชายคนแรกที่ฉันมอง ทำไมผู้ชายคนที่ฉันคิดว่าดีที่สุด กลับเป็นคนหลอกลวง...ขนาดนี้... ผู้ชาย...สุดท้ายก็ไม่น่าคบ ไม่น่าไว้ใจที่สุดเลย!!! ไม่น่าเลย!! ทำไมต้องเข้ามาในชีวิตฉันด้วย!!! ฮือๆ... T^T เพราะผู้อำนวยการแท้ๆ จัดเป็นโรงเรียนสห.ได้ไง แย่ที่สุดเลย!!! TT^TT
สุดท้ายฉันก็มาหยุดที่สวนหลังโรงเรียน ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง ฉันนั่งร้องไห้เป็นเหมือนคนบ้า... แม้ออดเข้าเรียนจะดังแล้ว แต่ฉันก็ไม่ลุก... ใครจะไปมีกะจิตกะใจเรียนว๊ะ!! T___T ฉันส่งเมสเสจไปบอกยัยชุบว่า หาข้ออ้างให้ที ฉันโดด โดดเรียนครั้งแรกในชีวิต!! เพราะนั่งร้องไห้กับเรื่องไอ้ผู้ชายเฮงซวยยย!!! ฮือออออออออ...........!!! TT__TT
แซ่ก...แซ่ก... เสียงดังมาจากพุ่มไม้ข้างหลังฉัน
"TOT" เสียงอะไรนะ ย๊ากกก ผีหรือเปล่า
แซ่ก...แซ่ก... พุ่มไม้ไหวเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ฟึบ!
"TT[]TT!! แย้กกกผี!!!" ย๊ากกกกกกกกก >O<!!!!!!! ฉันปิดตาสนิทนั่งสวดมนต์อย่างเอาเป็นเอาตาย
"เฮ้ๆน้องใจเย็น พี่ไม่ได้เป้นผี =O=;;" อ้าวคนหรอกเรอะ
"T[]T เอ๋?" ฉันเงยหน้าไปมองคนที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้...(หน้าก็ยังคงแดงเพราะร้องไห้เหมือนคนบ้าเมื่อกี้)
"สา!/พี่ที!" ว้าก! เจอคนที่ไม่น่าจะเจอเลย! ว่าแต่ที่เขาไม่โผล่มาเลยเพราะเขาอยุ่ที่นี่ตลอดงั้นหรอ??
"หึ ทั้งๆที่ฉันจะลืมเธอได้แล้วเชียวนะ...ยังจะมาโผล่ให้เห็นอีก...เฮ้อ" แว่บหนึ่งเหมือนฉันเห็นว่าเขายิ้ม แต่มันกลับลู่ลงเป็นหน้าที่ดูเจ็บปวด...เหลือเกิน
"..." น้ำตาของฉันเริ่มไหลอีกครั้ง...
ฉัน...ฉัน...ฉันผิดใช่ไหม...ฉัน...
"..." พี่ทียังคงยืนมองฉันอยู่ และเขาก็จ้องสายตาฉัน และฉันก็เป้นฝ่ายหลบตาเสียก่อน ฉันไม่อยากให้พี่เขาเห็นน้ำตาความโง่ของฉัน
"สา...ขอโทษ"
"เอ๊ะ?"
"สาขอโทษ พี่ที สา... สาโง่เองที่ ไปคบกับพี่เกมส์..." ฉันเงยขึ้นมองหน้าพี่ที ไอ้น้ำตาบ้านี่ก็ยังไม่หยุดอีก T_T
"สา สาเป็นอะไร O.O" พี่ทีรีบเข้ามาปลอบ
"สาเลิกกับพี่เกมส์แล้ว สาเห็นพี่เค้าไป...จูบกับคนอื่น สา..."
หมับ!
"สาไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว หยุดร้องไห้เถอะนะ ยังไงวันนี้...สาก็มีพี่" พี่ทีกอดฉัน และอ้อมกอดพี่ทีช่างอบอุ่นเหลือเกิน...
ไม่รู้เพราะอะไร...ฉันรู้สึกอบอุ่นมาก...และฉันก็เริมปลดปล่อยอีกครั้ง ร้องไห้ราวกับคนบ้า สุดท้ายก็ผลอยหลับไป...
[ฮู่ววว... จบแล้วๆ สั้นไปนิด แต่เดี๋ยวมีต่อ ทีละนิด ทีละหน่อย สมองมันบรรจุความคิดได้ไม่มาก ก็ออกมา แค่นี้แล!]
[พูดง่ายๆ มันโง่ 555+ ล้อเล่นๆ เดี๋ยวต่อๆ พอดียังคิดต่อมิได้งับ ^-^]