+ยัยบ้าบ๊องกับนายต๊องหน้ารำคาญ ตอนที่ 7+
ตึ่ตึ่ตึ๊ตึ๊ได้เวลาเลิกเรียนแล้วค่ะ แล้วเวลาเห็นชีวิตก็มาเยือน ทำไมมาเร็วจังฟะ ยังไม่ได้เตียมใจไว้เลยกระซิกๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงหมดเวลาเลิกเรียนไอ้หื่นก็ลากฉันออกมาจากห้องท่ามกลางเสียงโวยวายของฉันตลอดทางเพื่อมุ่งหน้าไปยังที่จอรอดของมัน เฮ้ยมันขับรถมาโรงเรียนด้วยหรอเนี้ย วุฮุฮู้ รถสวยเว้ยเฮ้ยสปอตเปิดประทุนสีดำสวยๆๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นรถไอ้หื่น ต้องไม่ใช่รถมันแน่ๆ เพราะคาวก่อนฉันยังเห็นขึ้นรถเมย์มาโรงเรียนเลย (อดีตที่ฉันพยายามลืมT^T) พอมาถึงมันก็ยัดฉันลงรถ แต่พอฉันเปิดประตูออกมันก็สงเสียงประกาศิตออกมาว่า
อยากเจอดีหรือไง ถ้าอยากก็ลงมาดูสิ แล้วมันก็เดินอ้อมไปฝังคนขับ แล้วคิดหรอว่าฉันจะเชื่อน่ะแน่นอนค่ะฉันลงค่ะ พอฉันลงปุบไอ้หื่นก็รีบวิ่งมาจับแขนฉันพรางยัดลงที่รถ แต่ฉันก็ออกมาอีกสุดท้ายมันเลยอุ้มฉันไปนั่งตักมันที่ ที่คนขับเลยค่ะ ฮือๆๆ ภาพแบบนี้ล่อแหลมนะเว้ย
ปล่อยฉันลงไปนะเว้ยไอ้บ้า (TOT)
หึหึ อยู่เฉยๆ เถอะน่า อย่าหัวเราะแบบนี้ได้ไหม ฮือๆๆ ฉันเกียด พอรถออกไปซักพักก็ติดไฟแดงซะงั้น จะหนีไปไหนก็ไม่ได้เพราะฉันขยับตัวไม่ได้เลยง่ะ ไอ้บ้านั่นใช้แขนอีกข้างกอดฉันไว้แน่
นี่นายจะพาฉันไปไหนน่ะ (T^T) ฉันพูดพรางขยุกขยิกตัวไปมาในอ้อมกอดของมัน
อยู่เฉยๆ เถอะน่า (- -) ลมหายใจของมันรดที่ต้นคอของฉัน ฮือๆๆ ไอ้บ้าฉันใจแตกขึ้นมาใครจะรับผิดชอบฮะไอ้หล่อ เงียบทำไมล่ะ จะว่าไปเธอเงียบแบบนี้ก็น่ารักดีแฮะ ไอ้หื่นนั้นไม่พูดพูดเปล่ามันฝากจุมพิตไว้ที่คอของฉันอีก อ๊ากกกกกก ไอ้บ้านี่มันกลางถนนนะเว้ยที่ห้องล่ะว่าไปอย่าง อ้าวเฮ้ย ไม่ใช่ๆ ว่าแต่ทำไมใจฉันต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยเนี้ย โฮกกกก
ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้นะ (T_T) ฉันพูดแกมขอร้อง
แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ (@_@) อ๊ากกกลมหายใจของไอ้บ้านี่ มันทำให้ฉันนิ่งไม่พูดอะไรหนีออกไปก็ไม่ได้ ฮือๆๆๆ ฉันไม่อยากเสียพรมจรรย์กลางถนนนะเว้ย (แล้วที่อื่นล่ะ<<<นังแม่มด) ทะลึ่งละแกน่ะ ไหนก็ยังไม่ได้เว้ย ฉันเป็นกุลสตรีที่ประเทศต้องการนะ
เงียบทำไมล่ะ ฮะๆ ใจเธอเต้นแรงจังเลยนะ หัวเราะเข้าไปไอ้บ้า
นายช่วยเอาหน้าไปไกลๆ คอฉันจะได้ไหม แล้วก็ช่วยปล่อยฉันลงไปเถอะ (>///<)
อ่ะไฟเขียวละ นายนั่นไม่สนใจในสิ่งที่ฉันพูดแถมยังเอาหน้ามาเกยที่ไหล่ของฉันอีก โฮกกก ถ้าฉัน... (ฉันอะไรหรอ<<<นังแม่มด) ฉันห้ามใจตัวเองไม่อยู่จับไอ้บ้านี่กดจะทำไงล่ะเนี้ย ฮือๆๆๆ (กรรม ตกลงใครหื่นกันแน่ฟะ<<<นังแม่มด)
เฮ้ยนี่นายพาฉันมาที่นี่ทำไม (OoO) ฉันถามเมื่อไอ้หื่นมันเลี้ยวเข้าโรงแรม!!!
หึหึ เกียดๆๆๆ ฉันเกียดเสียงนี้ฉันเลย โฮกกก
นี่นายปล่อยฉันนะ ฉันตะโกนสุดเสียง
นี่เธอจะตะโกนให้ทั้งโลกได้ยินเลยหรือไงฮะ แต่โทษทีนะไม่มีใครสนใจเธอหรอก มันพูดจบฉันก็หันไปดูรอบๆ ก็ไม่มีใครสนใจจริงอ่ะแหละ ว่าแต่มันจะลากฉันไปไหนลงลิฟหรอ พาฉันมาชั้นใต้ดินทำไมวะ ป้ายห้องเขียนว่าห้องส่วนตัว ห้องส่วนตัวอะไร อะไรคือห้องส่วนตัว แล้วมาทำอะไรที่ห้องส่วนตัว งงนะเนี้ยแล้วมันพาฉันมานี่ทำไมเนี้ย โอววววม่ายยยยยย ฉันยังไม่อยากเสียพรมจรรย์น๊า (TOT)
พี่ล่าครับอย่าให้ใครเข้ามานะครับ ไอ้หื่นไปสั่งกับพนักงานคนหนึ่งที่พึ่งออกมาจากห้อง
ครับคุณหนู เอ๊ะคุณหนูงั้นหรอ อย่าบอกนะว่านี่โรงเป็นโรงแรมของไอ้หื่นน่ะ ถึงว่าแหละไม่มีใครมาสนใจเสียงร้องขอชีวิตของฉันเลย ฮือๆๆๆ ฉันจะเป็นยังไงเนี้ย นังแม่มดแกช่วยมาเก็บศพฉันทีนะ (ได้ๆ เดี๋ยวปอเต๊กตึ้งให้<<<นังแม่มด)
พร้อมกันหรือยัง ไอ้หื่นพูดทันทีที่เข้ามาให้ห้องและล็อกกรเสร็จ มันพูดงี้หมายความว่าไงฟะ ว่าแต่ว่าข้างในเหมือนห้องคาราโอเกะเลยแฮะ แต่ดูหรูและไฮเทคกว่า มีโซฟาขนาดใหญ่ที่กลางห้อง มีตูเย็นหนึ่งตู้ที่มุมห้อง และภาพในห้องก็ถูกตกแต่งด้วยต้นไม้ขนาดเล็กอย่างสวยงาม
นี่แกพาฉันมาที่นี่ทำไม
ก็ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่อยากร้องเพลงแค่นั้นเอง
มาคนเดียวก็ได้หนิ แล้วล็อกห้องทำไม
มาคนเดียวมันเหงา ไอ้บ้านั่นพูดพรางเดินเข้ามาใกล้ฉัน
นั่นมันก็เรื่องของนาย
แต่ฉันอยากให้เป็นเรื่องของเธอด้วย แล้วทำไมต้องเดินเข้ามาใกล้ขึ้นด้วยวะ จับกดดีไหมหนิไอ้หื่นบ้าหนิ ใครใช้ให้หล่อ อ๊ากกกก ไม่ได้ๆ ฉันพูดอะไรออกไปเนี้ย ฉันเป็นกุลสตรีๆๆๆๆ ท่องไว้ๆ
โทษทีเรื่องของฉันมันก็มาพอแล้วล่ะ ฉันไม่มีเวลาให้เรื่องไร้สาระของนายหรอก
เรื่องไร้สาระงั้นหรอ มีตั้งหลายคนที่อยากอยู่กับฉันสองต่อสอง แต่ฉันเปิดโอกาสให้เธอแต่เธอไม่เคยสนเลยเธอเป็นผู้หญิงที่แปลกมากรู้ตัวไหม ฉันแปลกยังไงกันยะ
นายก็ไปชวนผู้หญิงพวกนั้นสิ ชักจะขึ้นแล้วนะเฟ้ย
แต่ฉันอยากให้เป็นเธอ
แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ ฉันถามอย่างอยากรู้
ก็เพราะ เพราะ
เพราะอะไรล่ะ
เพราะฉันร้องเพลงเพราะ แฮะๆ ไอ้หื่นพูดพรางส่งยิ้มมาให้
ฮะอะไรนะ ฉันถามเพราะเมื่อกี้ได้ยินไม่ค่อยถนัด
ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเธอต้องร้องเพลงเป็นเพื่อนฉัน ไอ้หื่นว่าพรางส่งยิ้มมาให้ รู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้แฮะ
ไม่ฉันจะกลับบ้าน ฉันพูดอย่าหนักแน่และจริงจัง
เธอต้องอยู่กับฉัน จากรอยยิ้มเมื่อกี้เปลี่ยนมาเป็นใบหน้าที่โกรธ ฉันจะถูกฆ่าไหมเนี้ย
นายไม่มีสิทธิ์ พอฉันพูดจบไอ้หื่นมันก็ผลักฉันลงโซฟา
+ยัยบ้าบ๊องกับนายต๊องหน้ารำคาญ ตอนที่ 6+
ฉันต้องทำให้ได้ๆๆๆ ฉันพูดกับตัวเองเป็นรอบที่ 989 ตั้งแต่ที่กรอกใบสมัครเสร็จ
บุ้งกี้จ๋า น้ำเสียงที่มากระทบโสนประสาตแล้วทำให้ฉันจิตตกมีก็คงจะมีเสียงเดียวเสียงนั้นคือ...ไอ้ซัน ฉันไม่หันไปมองหรอกค่ะ พอได้ยินเสียงนั้นฉันก็ต้องเดินหนีอย่างเดียวเท่านั้นแหละค่ะ เพราะขามันสั่งมาอย่างงี้
นี่ไอ้บุ้งแกไม่เห็นใจมันหน่อยหรอวะ มันตื้อแกตั้งนานแล้วนะ ไอ้เจิ้นพูดอย่างขำๆ พรางกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามฉันมา
นี่ไอ้หงส์มันไปไหนของมันวะ
ไปเข้าห้องน้ำมั้ง เพราะเมื่อกี้เห็นมันบอกว่าปวดขี้น่ะ
หรอ แล้วไอ้ซันมันเลิกตามยังวะ
อืม มันเลี้ยวไปไหนแล้วก็ไม่รู้ว่ะ
เฮ้อ โล้งอกไปที
บุ้งกี้จะรีบไปไหนหรอ
เฮ้ยยยย ฉันต้องสบถออกมาทันทีที่เห็นบุคคลที่ไม่อยากเห็นมันมายืนแรดอยู่ข้างหน้าฉัน ฮือๆๆ เวรกรรมอะไรของฉันนักหนาเนี้ย ทำไมถึงไม่พ้นไอ้บ้านี่ซักที โฮกกก (TOT)
อึ้งเลยๆ เห็นไหมล่ะว่าซันเก่งบุ้งกี้หนีซันไม่พ้นหรอก ฉันซันพูดพรางยักคิ้วให้ฉันอย่างกวนTeenมหาประลัย
ฉันบอกให้แกเลิกเรียกฉันว่าบุ้งกี้ไง
ไม่ได้ๆ ซันไม่อยากซ้ำแบบใครไม่อยากเหมือนคนอื่น มันพูดอย่างภูมิใจ
เอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ ฉันพูดแล้วชี้ไปทานด้านหลังของไอ้เวรมหาประลัยทันทีที่มันหันไปก็...
ตุ้บ เฮ้ยยย นี่คือเสียงที่ฉันถีบแล้วมันก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ
อย่ามายุ่งกับฉันเข้าใจไหม ป่ะเจิ้น พูดกระแทกเสียงใส่ไอ้ซันจบฉันก็หันไปพูดกับไอ้เจิ้น
แกขึ้นห้องก่อนเลยนะเดี๋ยวฉันตามขึ้นไป ฉันพูดเมื่ออยู่หน้าลิฟ
อือ ตามใจ พอฉันแยกออกมาฉันก็เดินไปที่หลังตึกเจ้าเก่า ที่ตรงนี้มันเป็นที่รกเต็มไปด้วยต้นหญ้าที่ไม่ได้ตันแต่งมานนานและต้นไม้ต้นใหญ่หลายต้น และที่ตรงนี้ก็เหมาะที่จะเป็นฐานลับของฉันเป็นที่สุด ฉัน ไอ้เจิ้น และไอ้หงส์พากันมารอบสร้างฐานลับที่นี่ (เหมือนพวกก่อการร้ายเลย<<<นังแม่มด) เอาไว้สำหรับเอาไว้หนีเรียน หรือเวลาเบื่อๆ ไม่มีที่ไปก็จะพากันมากลบดานกันอยู่ที่นี่เพราะที่นี่ไม่มีใครสนใจเพราะมันรกไปหมดแล้วโรงเรียนฉันก็มีแต่พวกคุณหนูๆ ฐานลับของพวกฉันดูข้างนอกถ้าก็ไม่เห็นหรอกถ้าไม่สังเกตดีๆ เพราะมันเป็นป่ารกไปหมดแถมพวกฉันยังใช้ต้นไม้แล้วก็เครือไม้มาพันให้มันเรื่อยไปรอบๆ ด้านข้างก็มีต้นไม้ใหญ่พอที่จะบังได้มิดชิด และที่สำคัญอยู่ใกล้กำแพงเพราะงั้นพวกฉันก็เตรียมบันไดโดดออกไปทุกเมื่อ (เรื่องชั่วๆ เนี้ยวางแผนไว้ดีเหลือเกิน<<<นังแม่มด) แกไม่ต้องสาระแนเลยนังแม่มดฉันไม่สนแกละอธิบายต่อดีกว่า แต่พอเข้าไปด้านในก็กว้างพอที่จะจุคนได้ประมาณ 6-7 คน พื้นก็ปูด้วยผ้าพาสติกและก็ชั้นเก็บของมีผ้าห่ม ผ้าปูที่นอนหมอน หนังสือการ์ตูน ข้างฝาก็มีไม้กวาดใช้ทำความสะอาด ส่วนด้านข้างตูก็จะมีโต๊ะญี่ปุ่นที่พวกฉันใช้โน๊ตบุ๊คหรือทำการบ้าน (แน่ใจหรอว่าทำกับเค้าน่ะ<<<นังแม่มด) แล้วก็ประชุมเรื่องต่างๆ
ดอกไม้ ถึงมีกลิ่นหอมเพียงใด
ไม่ช้าก็ร่วงโรย เหี่ยวเฉาไม่เหลือกลิ่นเอาไว้
เปรียบกับรักเธอ ไม่เคยเฉา
กลิ่นยังหอมยวลใจ สัมผัสรักเธอ อิ่มเอมใจ เพลงนี้คุ้นๆ ไหมล่ะ ว่าแต่ใครมาร้องเพลงอยู่แถวนี้เนี้ยฉันนึกว่าจะเป็นที่ส่วนตัวที่สุดแล้วนะเนี้ย คนจะนอนนะเฟ้ยยย แต่ฟังๆ ไปก็เพราะดีแหะ ขอดูหน้าคนร้องหน่อยดิ ฉันพูดพรางเดินไปตามเสียงเพลง เสียงเพลงที่ตอนนี้ก็เริ่มใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งผมเทนเกาหลีสีดำสนิดกำลังนั่งพิงต้นไม้อยู่ โอ้ววววท่านั่งเท่เป็นบ้าเลยดูท่าทางต้องหล่อแน่ๆ เลย โอ้วววจู่โจมเลยดีไหมเนี้ย อ่ะๆ อย่าคิดลึกนะที่ว่าจู่โจมก็คือจู่โจมเดินเข้าไปดูหน้าเฉยๆ ว่าเป็นคนที่รู้จักหรือเปล่าแค่นั้นเองไม่มีอะไรเลยไม่มี๊ไม่มี (แล้วทำไมต้องพูดเสียงสู้ด้วยฟะ<<<นังแม่มด) เรื่องของฉันย่ะ
แก๊ะ...
นั่นใครน่ะ กรรม ตรีนเจ้ากรรมดันไปเหยียบกิ่งไม้เฉยเลยอ่ะ ว่าแต่ทำไมเสียงคุ้นๆ วะ ทันทีที่ไอ้หนุ่มร้องเพลงปริสนานั่นลุกขึ้นแล้วหันหน้ามามองก็ (O_O) อึ้ง ได้ 1 วิ ฉันก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ๋ยว่า...
เฮ้ หวัดดีนายเองหรอนึกใคร แหะๆ
ยัยบ้านี่เธอเองหรอ หึหึ อย่าหัวเราะแบบนั้นได้ไหมขอร้อง อย่ายิ้มแบบนั้นด้วยเดี๋ยวใจฉันละลายหมดแล้วถ้าฉันจับกดจะว่าไงฮะไอ้หื่น
ไอ้หื่นแกเนี้ยร้องเพลงไม่ได้เรื่องเลยนะ ไปฝึกมาใหม่นะ
เรอะ ไอ้นั่นว่าพรางเดินเข้ามาใกล้ แกอย่าเข้ามานะเว้ย มันอันตรายต่อความบริสุทธิ์ของฉันนะเพราะที่นี่มันไม่มีใครง่ะ ไม่ใช่อะไรหรอกฉันกลัวฉันควมคุมตัวเองไม่อยู่ โฮกกกก (T^T)
อืม ฉันไปก่อนนะเจอกันที่ห้องละกัน
เดี๋ยวจะไปไหน ฉันกำลังจะเดินไปแต่ไอ้หื่นจับแขนรั้งฉันเอาไว้
ไปเรียนไง นี่ก็ใกล้จะถึงคาบเรียนแล้วฉันไปแล้วนะ ฉันพูดพรางแกะมือตุ๊กแกของไอ้หื่นออกจากแขนอันเป็นที่รัก
เดี๋ยวสิ
ไม่ดงไม่เดี๋ยวมันแล้วฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ฉะนพูดจบก็ปล่อยหมัดไปแต่ไอ้หื่นเสือกรับได้
ฮันแน่ จะชกฉันหรอ อย่าส่งสายตาเจ้าเหล่แบบนั้นมาได้ม๊ายยยย ฉันจะใจแตกแล้วน๊าคนอะไรทำตัวเฮี้ยๆ แล้วยังส.เสือใส่เกือกหล่อได้อีก
เปล่าหร๊อกกก ฉันพูดพรางเมินหน้าหนีแล้วก็
อุบ ยัยบ้า เข่าฉันไปกระแทกที่เป้าไอ้ปากนั่นเต็มๆ แรกทันทีที่ไอ้บ้านั่นปล่อยมือจากแขนฉัน ฉันก็ได้ที่วิ่งมาราธอนหนีที่ห้องเรียนเลยค่ะ แบบว่ากลัวคนหล่ออย่างแรงงงงง
ผักบุ้งมาแล้วหรอ มานี่ๆ สำคัญๆ ไอ้หงส์เรียกเมื่อฉันวิ่งไปถึงห้อง
มีอะไรหรอ แฮกๆ
แกวิ่งหนีอะไรมาหรอ
อ้อ เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากออกกำลังกายนิดหน่อยน่ะ
อย่าบอกนะว่าแกวิ่งมาตั้งแต่ชั้น 1 นี่มันชั้น 5 เลยนะเว้ย
อืม ชั่งเถอะๆ ว่าแต่แกมีอะไร
อ้อ พอดีข้าอ่านเรื่องนี้จบแล้วแกเอาเรื่องนี้อ่านละกันเรื่องนี้เด็ดสุดๆ ทำไมฉันต้องมีเพื่อนรามกๆ แบบนี้ด้วยเนี้ยรับไม่ได้นะเนี้ย โฮกกกกก (TT_TT)
ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันล่ะนึกว่าเรื่องอะไร
จะเอาไม่เอา มันถามเสียบเฉียบ
เอา (*0*) ฉันก็ตอบทันทีทันใด (กรรม (- -) <<<นังแม่มด)
ไอ้พวกรามก ไอ้เจิ้นที่เดินมานั่งที่พูดใส่พวกฉันสองคน ปรี๊ดดดเจ็บ
อีกเล่มเดี๋ยวแป๊บหนึงก็อ่านจบละ ข่ะรู้แล้วว่าท่านหื่นจริง
งั้นฉันต้องนะ ไอ้เจิ้นพูดในทันทีทันใด
อะโด่ แม่ผู้มีศิลในจิตใจ ฉันพูดอย่างเทิดทูลมัน
ก็พวกแกพาอ่านฉันก็อยากอ่านมั้งง่ะ
เหรอ ฉันกับไอ้หงส์พูดขึ้นพร้อมกัน อ.เข้ามาประมาณครึ่งชั่วโมง ไอ้หื่นก็เดินเข้ามาในห้องแล้วส่งสายตาแค้นๆ มาที่ฉันตั้งแต่ที่ประตู
เลิกเรียนตายแน่ วู้ววว~ ขนลุกเลยวุ่ย
+ยัยบ้าบ๊องกับนายต๊องหน้ารำคาญ ตอนที่ 5+
งั้นเรามาเป็นแฟนกันไหมคะ
เฮ้ยยยย ผมต้องร้องออกมาทันทีที่ได้ยินเลยล่ะ ก็จะไมม่ให้ตกใจได้ไงล่ะยังไม่ได้รู้จักกันเลย แล้วมาขอผมเป็นแฟนเนี้ยนะ ฮะๆๆ โรงเรียนนี้มีแต่คนประหลาดแบบนี้หมดเลยหรอเนี้ย ฮะๆๆ (หัวเราะประชดชีวิต -*-)
ทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้นด้วยล่ะคะ ใครจะไม่ตกใจบ้างเนี้ย (- -^)
จะไม่ให้พี่ตกใจได้ไงล่ะชื่ออะไรพี่ยังไม่รู้จักเลยแล้วก็พึ่งคุยกันไม่ถึงแล้วโมงแล้วมาขอพี่เป็นแฟนกันเนี้ยนะ
อ้อ ตัวเล็กชื่อตัวเล็กนะคะ อยู่ 4/10 นะคะ พี่ก็ชื่อคิน เราก็รู้จักกันแล้วนะ
กรรม งั้นพี่ให้ตัวเล็กเป็นกิ๊กพี่ไปก่อนละกันนะ พี่ไปแล้วนะ
ง่ะแค่กิ๊กเองหรอ (-_-) งั้นเจอกันใหม่นะคะ หวังว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีกนะน้อง เพราะพี่กลัวน้องเหลือเกินถึงน้องจะสวยก็เถอะ พอผมเดินเข้ามาถึงห้องก็เห็นยัยบ้าบ๊องนั่งเล่นเกมส์กันกับไอ้...มันชื่อไรวะ ไม่รู้ชื่อมันง่ะ (- -^) แต่นั้นแหละ อะไรมันจะใกล้ชิดกันขนาดนั้นเนี้ยเห็นแล้วอารมณ์ไม่ดียังไงไม่รู้แฮะ แต่พอผมเดินไปถึงที่นั่งก็ไม่เห็นกระเป๋าที่ผมเอามาวางไว้เมื่อเช้า เฮ้ยกระเป๋าผมไปไหนเนี้ย ผมกวาดสายตาไปรอบๆ ก็พบกับกระเป๋าผมที่ว่างอยู่ข้างใครไม่รู้ผมเลยเดินไปเอากระเป๋าของผม
ผักบุ้ง :: Talk
ทันทีที่ฉันเห็นสีหน้าที่ยุ่งเหมือนตูดเป็ดของไอ้หื่นฉันก็อยากจะฮาให้ลั้นโลกเลยล่ะค่ะพี่น้องทั้งหลาย ฮ่าๆๆๆๆ โคตรฮาเลย พอมันเห็นกระเป๋าของมัน มันก็เดินไปเอากระเป๋าของงมันด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดเหมือนหมาเลยฮ่าๆๆ มันกำลังจะจับกระเป๋าแต่ยัยเล่อล่า ก็เข้ามาในห้องด้วยน้ำเสียงที่แฟลมและดีใจสุดขีด
กรี๊ดดด วันนี้คินจะนั่งกับลินลี่หรอคะ (^O^)
เอ่อ...ไม่หรอก ลินลี่มีเพื่อนนั่งด้วยอยู่แล้วนี่ ไอ้หื่นพูดพรางจะเดินหนี
โอ้ยเรื่องนั่นไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ลินลี่ให้ยัยฟิมมี่ไปนั่งกับยัยผักบุ้งแว่งก็ได้ จึกกก ผักบุ้งแว่งอีกแล้วหรอ แกอยากตายก็วัยอันควรไหม ฉันอุส่าเอากระเป๋าไอ้หล่อไปวางให้แกเลยนะเนี้ย หนอยๆๆ ไม่รู้จักบุญคุณกันเลยนะมรึง
ใครหรอผักบุ้งแว่ง (- -?) จึกกก เงียบก่อน ใจเย็นก่อน ท่องไว้ เราต้องไม่เริ่มก่อน ถ้าจะเริ่มต้องไม่อยู่ใกล้เกมก่อน เพราะต้องให้นังเล่อล่าเสียภาพพจน์ก่อน
ก็...
เรียกฉันดีๆ หน่อยได้ไหมฮะ แกเรียกฉันแบบนี้อยากตายใช่ไหมไอ้เล่อล่า ฉันยืนและพูดออกไปหน้าตาย
กรี๊ดดด อีผักบุ้งแว่ง มันพูดพรางกรี๊ดร้องเป็นเจ้าเข้า
อีเล่อล่า ฉันพูดพรางทำหน้ากวนTeen
ผักบุ้งใจเย็นๆ เกมที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดขึ้นพรางลูบหลังฉัน
ก็ได้เห็นแก่เกมสุดหล่อของฉันหรอกนะเล่อล่า ฉันพูดพรางนั่งลงข้างเกม
เกมได้ไปเป็นของแกตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ เกมบอกมันสิว่าเกมจะเลือกใครระหว่างลินนี่กับมัน มันพูดพรางเดินมาหาฉันกันเกม ส่วนไอ้หื่นได้ทีก็เดินเอากระเป๋าไปวางไว้ข้างฉันด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ มันเป็นอะไรของมันนักหน้าวะ หน้าบูดเหมือนตูดหมาอยู่นั่นแหละ
เอ่อ
เกมเลือกใคร ฉันและยัยเล่อล่าพูดพร้อมกัน
ก็ไม่เลือกเลยได้ป่ะ เกมพูดยิ้มกวนๆ มาให้ฉันสองคน
เจ็บบบ โอ้วม่ายยยยบุ้งรับไม่ได้ (TOT) ฉันพูดพรางเอามือปิดหน้าแล้วส่ายหัวไปมา
ลินลี่ก็รับไม่ได้ (TT_TT) ยัยเล่อล่าพูดพรางเดินไปซบที่ไอ้หื่นที่นั่งฟุบหน้าอยู่ที่โต๊ะ ยัยเนี้ยมันมียางอายกับเค้าไหมเนี้ย (- -^)
ช่วยออกไปหน่อยได้ไหมเราจะ
จะอะไรหรอคิน
เอ่อ จะไปเข้าห้องน้ำน่ะ ไอ้หื่นว่าพรางส่งยิ้มแห้งๆ ให้ยัยเล่อล่าแล้วรีบวิ่งออกจาห้องไป เป็นฉัน ฉันก็รีบหนีเหมือนกันแหละ เฮ้อออ พอหันมามองด้านข้างก็เห็นเกมนั่งทำหน้าหล่ออยู่ โอ้ยยยยจับกดดีไหมเนี้ยคนอะไรหล่อได้อีก (ต่อมหื่นเริ่มทำงาน)
ผักบุ้งอย่าทำหน้าอย่างงั้นสิ เรากลัวนะ หึ แล้วใครใช้ให้หล่อล่ะ จับกดดีไหมเนี้ย คนอะไรหล่อบาดตาบาดใจอีผักบุ้งคนนี้เจงๆ (ก็พี่แกหล่อจริง<<<นังแม่มด)
ชิ ฉันพูดพรางเมินหน้าหนีเพราะเดี๋ยวอดใจไว้ไม่อยู่ (เอ๊ะมันยังไง<<<นังแม่มด)
ฉันไม่รู้ว่าเธอจะชอบใครเรื่องแค่นี้มันธรรมดาถึงจะได้รู้ว่าชอบใครอยู่มันก็ไม่เกี่ยวกับบุ้งนี่นา ร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีและเดินเฉื่อยๆ ไปนั่งที่เมื่อคุณครูเข้ามาในห้องแล้ว ว่าแต่ไอ้เจิ้นแล้วไอ้หงส์ไปไหนของพวกมันวะ เห็นแต่กระเป๋าคนไม่รู้ไปไหน ทำไมไม่ชวนกันเลยอะ
เธอชอบไอ้นั่นหรอ จู่ๆ ไอ้หื่นมันก็ถามขึ้นมา
น่ารักไหมล่ะ ฉันถามกลับ
ก็ พอไปวัดไปวาได้ มันพูดแบบไม่สอนใจ มาว่าเกมฉันพอไปวัดไปวาได้งั้นหรอ ชิ นายหล่อตายล่ะ (พี่แกก็หล่อจริงอีกคน<<<นังแม่มด) เอ๊ะนังแม่มดนี่มันยังไง (แล้วมันยังไงล่ะ<<<นังแม่มด) พอจบไม่พูดด้วยแล้วคนสวยหยิ่ง
นายหล่อตายแหละ เกมของฉันน่ารักกว่าเยอะ แล้วนายถามทำไมล่ะ ฉันพูดอย่างเชิดๆ
เปล่าหนิ ไอ้หื่นพูดพรางหันไปทางอื่น อะไรของมันเนี้ยว่าแต่อย่าเก๊กหล่อแถวนี้ได้ไหมจับกดดีไหมเนี้ย (>///<) นี่ฉันเป็นบ้าอะไรวะเนี้ย
ครืดดดด
ขออนุญาตค่ะ ผ่านไปครึ่งคาบไอ้เจิ้นและไอ้หงส์ก็เดินเข้ามาในห้อง
นี่พวกแกไปไหนมาวะ ฉันถามเมื่อมันนั่งที่เรียบร้อย
อ้อ พอดีพวกฉันออกไปซื้อขนมมาอ่ะ ไอ้หงส์หันมาตอบแล้วก็หันหน้ากลับไป
เออ ไอ้บุ้งเค้าจะประกวดมีสควีนและคิงโรงเรียนแหละแกจะประกวดไหม
ไม่อ่ะ ไม่ชอบการแข่งขัน
แต่ว่าเงินรางวัล 15,000 บาท เลยนะเว้ย
จริงหรอ เค้าแข่งกันวันไหน สมัครตอนไหน แล้วคนสมัครเยอะไหม หมื่นห้าๆๆๆ โฮกกก อยากได้ๆ ถ้าได้มานะแม่จะเอาไปช็อปปิ้งไม่ให้เหลือเลย
ใจเย็นๆ เค้าเริ่มรับสมัครตอนนี้แหละคนก็คงจะเยอะ
ง่ะ แล้วฉันจะมีลุ้นไหมเนี้ย เศร้าง่ะ
นั่นดิ อย่างเธอน่ะหรอจะไปประกวดกะเขา ไอ้หื่นพูด หนอยๆ ดูถูกอีผักบุ้งจัง เดี๋ยวจับจูบเลยหนิ พูดงี้ของขึ้นเลยนะเนี้ย
แกหล่อตายแหละ ถ้าแน่จริงนายก็แข่งคิงสิ
แล้วทำไมฉันต้องทำ
อะโด่ นึกว่าแน่ ฉันพูดเยาะเย้ย
ถ้าฉันลงแข่งฉันจะได้อะไร ไอ้หื่นพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบ
ถ้าลงแข่งแต่ไม่ได้ตำแหน่งนายต้องทำตามที่ฉันต้องการ 3 อย่าง แต่ถ้าได้ตำแหน่งฉันให้นายขออะไรก็ได้ 3 อย่างเป็นไง
ได้ แต่เธอต้องลงแข่งด้วยเหมือนกัน ได้แน่นอนเพื่อเงิน 15,000 บาท
บ่มีปัญหา ฉันพูดอย่างมาดมั้น พอถึงคาบเที่ยงฉันและไอ้หื่นก็พากันไปลงสมัครประกวดโดยที่ไอ้เจิ้นและไอ้หงส์ก็เดินไปเป็นกำลังใจให้ฉัน โฮกกก ฉันจะเป็นยังไงบ้างเนี้ยคนสวยเริ่มเครียด
+ยัยบ้าบ๊องกับนายต๊องหน้ารำคาญ ตอนที่ 4+
วันนี้ฉันเดินเข้าใปโรงเรียนด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวและเบื่อหน่าย โฮกกก ฉันจะต้องเจอไอ้บ้าหื่นหล่อนั่นทุกวันเลยหรอ(TT^TT) ทำไมชีวิตฉันมันบัดซบเยี่ยงนี้ เพราะนังแม่มดคนเดียวเลยที่ทำให้ชีวิตฉันเป็นแบบนี้ (มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะเนี้ย_นังแม่มด) ก็ใครใช้ให้แกแต่งอย่างงี้ล่ะ (ฉันผิดหรอ<<<นังแม่มด) เออรู้ไว้ซะด้วย หัดแต่ให้คนอื่นมองฉันในแง่ดีหน่อยดิวะ
อ้าวผักบุ้ง กรี๊ดดด โมกุลทักฉันด้วยล่ะ (พี่โมกุลคือเพื่อนต่างห้องที่ยัยผักบุ้งแว่งปลื้ม<<<นังแม่มด) เรียกฉันดีๆ หน่อยได้ไหมยะ ชิ
หวัดดีจ๊ะโมกุล (*-*)
พึ่งมาหรอ
อืม แล้วโมกุลจะไปไหนหรอ
อ้อ ว่าจะเอางานไม่ส่งน่ะ งั้นไปแล้วน๊า
จ๊ะ ทำไมไปไวมาไวจังเลยง่ะ อยากคุยกับคนหล่อจังเลยง่ะ (T^T)
บุ้งกี้จ๋า ใครเรียกวะ เสียงทำไมคุ้นจัง พอฉันหันหลังกลับไปมองดูคนที่เรียกเมื่อกี้เมื่อฉันเห็นมันหน้าฉันก็เป็นแบบนี้เลยล่ะ (=[]=^) นะ นั้น มะ มัน อะ ไอ้ ไอ้เฮี้ยซันนี่หว่า หนี้ดีกว่าตู (ซันคือคนที่ตอนจีบยัยผักบุ้งแว่งแต่ว่ายัยผักบุ้งไม่ชอบเพราะหน้าตามันธรรมดาอ่ะนะ แต่ไอ้ซันก็ตื้อๆๆ เพราะมันคิดว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลกแต่การที่มันตื้อบ่อยๆ แบบนี้ยิ่งทำให้คนแบบยัยผักบุ้งเบื่อและอยากจะหนี<<<นังแม่มด) แกเอามันมาทำไมเนี้ยนังแม่มด โฮกกก (TOT)
บุ้งกี้จะรีบไปไหน รอซันด้วยสิจ๊ะฮันนี่ ฉันรอแกก็โง่ดิวะ เห็นหน้าฉันอย่างงี้ฉันก็ไม่ได้โง่นะฉันได้เกรด 2.99 เลยวะเว้ย (ไม่โง่เนาะ ไม่โง่ๆ เพราะฉันได้น้อยกว่านั้นอีก เรื่องมันเศร้า (T___T) <<<นังแม่มด)
เดี๋ยวสิบุ้งกี้ ไอ้บ้าซันวิ่งมาขวางหน้าฉันไว้อะไรของมันนักหนาเนี้ยถ้าหล่อแบบเกมฉันจะไม่ว่าอะไรเลยนะที่จะมาทำแบบนี้กับฉันน่ะ
มีอะไรนักหนาเนี้ย
ซันไปส่งบุ้งกี้พี่ห้องนะ มะเดี๋ยวถือประเป๋าให้นะฮันนี่ ไม่ได้เจอบุ้งกี้ตั้งหลายวันคิดถึ๊งคิดถึง ไอ้ซันว่าพรางแย่งกระเป๋าไปจากมือฉัน
แกเลิกยุ่งกับฉันซะทีได้ไหม ฉันพูดอย่างเครืองๆ
จุๆ ไม่ดีๆ ได้ข่าวว่าบุ้งกี้ไม่สบายหายแล้วหรอ ไอ้ซันพูดพรางทำท่าปัญญาอ่อนๆ จะว่าไปไอ้บ้านี้ก็ตลกดีเหมือนกันแฮะ แต่อีผักบุ้งไม่ชอบเลยง่ะ
จะหายหรือยังไม่หายยังไงมันก็เรื่องของฉัน ฉันพูดพรางหันหน้าไปทางอื่นแล้วสายตาของฉันก็ไปปะทะกับสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมาทางฉันพอดี
บุ้งกี้ใจร้าย
ได้ฉันให้นายถือกระเป๋าไปส่งฉันที่ห้องก็ได้แต่นายเลิกเรียกฉันว่าบุ้งกี้ซะทีได้ไหม ฉันพูดพรางหันหน้ามามองหน้าไอ้เฮี้ยซัน เพราะอะไรที่ฉันถึงเปลี่ยนใจน่ะหรอ ก็เพราะไอ้หื่นนั้นแหละ ก็เพราะสายตาที่มันมองมาทางฉันแล้วก็ไอ้ซันแบบไม่พอใจนั้นแหละ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมมันถึงไม่พอใจแต่ฉันไม่อยากเดินไปคนเดียวเพราะฉันคิดว่ามันไม่ปลอดภัย ฉันต้องหาโหล่กันบังไว้ให้พร้อมอย่างน้อยไอ้ซันมันก็ไม่กล้าทำอะไรฉันวะ อีผักบุ้งสู้
หูฝาดไปหรือเปล่าเนี้ย
จะไปไม่ไป
ไปสิๆๆ ฮ่าๆ อย่าบอกนะว่าบุ้งกี้เอ้ยผักบุ้งหลงรักซันผู้นี้แล้ว ฮ่าๆๆๆ ไอ้ซันพูดอย่างหลงตัวเองแกไปตายแล้วเกิดใหม่ก่อนเถอะย่ะ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกับมันหรอก
ถึงแล้วเอากระเป๋าฉันมาได้ละ
ทำไมถึงเร็วจังเลยง่ะ ไอ้ซันพูดแบบเสียดายๆ
ถึงช้าจะตายแต่ชั่งเถอะ เอากระเป๋าฉันมาได้ละ
ขอจุ๊บทีดิ
เฮ้ยยยย (OoO) ไอ้บ้าเอ๊ยให้ขึ้นมาส่งก็ดีขนาดไหนแล้วมรึงยังมาพูดจะเสี่ยวกับกรูอีกหรออยากจะบ้าตาย (TT^TT)
น๊าๆๆ
จุ๊บTeenไปก่อนละกันนะจ๊ะ เอาไหม
งั้นซันไปล่ะน๊าฮันนี่ของซัน มันพูดพรางวิ่งหนี
มรึงอยากจุ๊บTeenกรูจริงๆ ใช่ไหมเนี้ย ฉันพูดพรางเต้นเป็นเจ้าเข้าอยู่เบื้องหลัง
ไอ้บุ้งมานี้เร็ว ไอ้เจิ้นเรียก ทันทีที่ฉันเข้ามาในห้อง
อะไรหรอ ฉันถามเมื่อเดินไปหามันแล้ว
เมื่อวานฉันดูดวงให้แกแหละเค้าบอกว่าช่วงนี้น่ะให้แกระวังตัวให้ดีๆ จะมีคนมาปองร้ายหรือทำร้ายแกแหละ ไอ้เจิ้นพูดอย่างร้อนใจ
อืม ขอบคุณที่เป็นห่วงแต่คนอย่างยัยผักบุ้งไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก (^___^) ฉันพูดพรางยิ้มกว้างไปให้มัน
อื้ม ฉันเชื่อเออแล้วมีอีกอย่างนะ เค้าบอกว่าแกจะได้เจอเนื้อคู่เพราะอุบัติเหตุของความเปิ่นๆ ของแกแหละ
เฮ้อ งั้นฉันก็คงจะไม่มีเนื้อคู่เพราะฉันไม่เปิ่น เชอะ ฉันพูดอย่างไม่สนใจพรางเดินเอากระเป๋าไปไว้ที่โต๊ะ สายตาก็ไปเจอกกับกระเป๋าของไอ้หื่น เอ๊ะมันออกไปไหนของมันนะ เอาไปว่าไว้ข้างยัยเล่อล่าดีกว่าฮ่าๆๆ พอฉันเอากระเป๋าไปวางไว้เสร็จก็เดินไปหาเกมสุดหล่อที่กำลังนั่งเล่นเกมส์อย่างไม่สนใจฟ้าดิน
เล่นไรอยู่หรอเกม เล่นด้วยคนได้ป่ะ
ได้สิ เกมเงยหน้าขึ้นมาพรางยื่นเกมส์มาให้ฉัน
แล้วมันเล่นไงง่ะ ฉันพูดพรางทำหน้างงๆ พรางนั่งลงข้างๆ เกมสุดหล่อของฉัน จับกดดีไหมเนี้ยชอบทำหน้าหล่อแบบนี้น่ะ (นางเอกเริ่มเผยท่าแท้<<<นังแม่มด)
อืม ก็กดตัวนี้กระโดดนะ ตัวนี้มันจะเดินไปข้างหน้า ตัวนี้ยิง ตัวนี้ต่อยนะ กรี๊ด เกมน่ารักจังเลยง่ะ สุดหล่อของฉันหล่อแล้วยังใจดีอีก
อืม
งั้นลองเล่นดูนะ แล้วฉันกับเกมก็นั่งเล่นเกมส์กันอย่างเมามันส์
คิน :: Talk
วันนี้ผมผมมาโรงเรียนด้วยใบหน้าที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนคนบ้า นี่ผมก็คงจะบ้าจริงๆ น่ะแหละ ผมก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันรู้แต่ว่าวันนี้ผมต้องทำให้ยัยบ้านั่นอยู่ไม่เป็นสุขแน่ๆ วันนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเวลาผมเห็นยัยบ้านั่นเดือดร้อนแล้วรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ฮ่าๆๆๆ ผมต้องโรคจิตแน่ๆ (เห็นด้วย<<<ผักบุ้ง) แต่ผมก็เป็นเฉพาะกับยัยบ้านั่นคนเดียวนะไม่งั้นผมจะลงทุนย้ายโรงเรียนเพื่อมาแกล้งยัยนี่โดยเฉพาะหรอก (รุ้แล้วจ้าว่าที่ย้ายมาก็เพราะคำพูดของยัยผักบุ้งแว่งที่บอกว่าชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลยน่ะ<<<นังแม่มด) เอ้ยนั่นมันยัยบ้านั่นนี่หว่ากำลังคุยกับผู้ชายด้วย อยากบอกนะว่านั่นคือแฟนยัยบ้านั่นน่ะ ให้ตายสิหล่อสู้ผมก็ไม่ได้ยัยนี่มีรสนิยมแบบนี้เองหรอเนี้ย คนหล่อเอื่อมระอา (-*-) ผมเดินเข้ามาในห้องเพื่อเอากระเป๋าไปเก็บด้วยอาการหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกและก็เดินออกไปสำรวจโรงเรียนหามุมส่วนตัวเพราะเวลาเที่ยงหรือเวลาไม่มีอารมณ์เรียนจะได้มีที่ไปเพราะผมไม่อยากเป็นคนไม่มีที่ไป (โถๆๆ น่าสงสารมาให้ฉันกอดปลอบใจก็ได้น๊า<<<นังแม่มด) ไม่เป็นไรฮะๆ
นี่พี่คะ
พี่ เรียกใครกันพี่ๆๆๆ อยู่นั่นแหละรำคาญแล้วนะเฟ้ย
พี่หรอ (0_0) ผมพูดพรางชี้มาที่ตัวผมอย่างงง เพราะคนแถวนั้นไม่มีใครเลยนอกจากผม
ก็พี่นั่นแหละค่ะ ผู้หญิงคนนั้นพูด จะว่าไปเธอก็สวยนะตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ โครงหน้าริมฝีปากและได้รูป เธอดูมีเสน่ห์มากๆ แต่ดูเหมือนคุณเอาแต่ใจยังไงไม่รู้แฮะ ว่าแต่เรียกผมทำไมล่ะเนี้ย
อืมก็พี่น่ะแหละค่ะ พี่ชื่ออะไรหรอคะ เธอถามผมด้วยใบหน้าแบบนี้ (*__*) ผมจะเป็นอะไรไหมเนี้ย อย่ามองผมแบบนั้นสิผมสึกหรอหมดแล้วนะเนี้ย ถึงจะสวยยังไงแต่ถ้ามาหาผมก่อนผมก็จะคิดว่าธรรมดา ผู้หญิงงี้หมดแหละ เพราะงั้นผมถึงไม่เคยจริงจังกับใครเลยไง
พี่ชื่อคินฮะ
พี่สุดหล่อชื่อคินหรอ ว้าวหล่อแล้วยังชื่อเท่อีก แล้วพี่อยู่ 6/ อะไรหรอคะ
6/10 ฮะ
ว่าแล้วเชียว แล้วพี่มีแฟนยังคะ พี่ว่าพี่ก็หน้าตาดีอยู่นะ
ยังไม่มีหรอฮะ (-*-)
อุ้ยพอดีเลย ตัวเล็กก็ยังไม่มีแฟนเหมือนเลย ฮิๆๆๆ อย่าพูดแบบนั้นสิพี่กลัว
หรอ ฮะๆๆ ผมหัวเราะแห้งๆ ไปให้น้องเค้า
งั้นเรามาเป็นแฟนกันไหมคะ
เฮ้ยยยย ผมต้องร้องออกมาทันทีที่ได้ยินเลยล่ะ ก็จะไมม่ให้ตกใจได้ไงล่ะยังไม่ได้รู้จักกันเลย แล้วมาขอผมเป็นแฟนเนี้ยนะ ฮะๆๆ โรงเรียนนี้มีแต่คนประหลาดแบบนี้หมดเลยหรอเนี้ย ฮะๆๆ (หัวเราะประชดชีวิต -*-)
------------------------------------
เฮ้อ กว่าจะได้อัพ
ถ้าเพื่อนๆ ชอบก็อย่าลืมคอมเม้นแล้วก็โหวตให้ด้วยนะคะ
รักทุกคนน๊า....
/2
