+ยัยบ้าบ๊องกับนายต๊องหน้ารำคาญ ตอนที่ 1+
นี่แกไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะเนี้ย พอฉันมาถึงบ้านไอ้พี่ต่ายก็เอาปากหมาๆ มาทักฉัน
ชิ คนสวยไม่ปลื้ม ฉันพูดอย่างเชิดๆ
เนี้ยเค้าเรียกว่าสวยแล้วหรอ (OoO) ไอ้พี่ต่ายพูดด้วยสีหน้าที่กวนTeenมากมาย
อย่างน้อยก็มั้นใจว่าสวยกว่าพี่ละกัน
ปากเสีย เอาของมานี่เลยนะแกไม่ต้องใช้กับฉันละ ไอ้พี่ต่ายพูดพรางแย่งของจากมือฉันไปแล้วเดินขึ้นห้องนอนของตัวเอง
เฮ้ยได้ไงอ่ะบุ้งอุส่าไปซื้อนะ
ไม่รู้แหละแกปากเสีย
กรรม คุณพี่ต่ายขาให้ผักบุ้งใช้ด้วยนะคะ
ดีมาก ฉันให้แกใช้ด้วยก็ได้ทำตัวดีๆ จะได้หน้าให้ใช้ด้วย
ค่ะ... ทำไมฉันต้องมีพี่สาวแบบนี้ด้วยเนี้ยเอาแต่ใจตัวเองที่สุดเลยง่ะ (TOT) เมื่อไหร่พ่อกับแม่จะมาจากญี่ปุ่นซักทีนะ TT^TT
2 วันต่อมา...
น้าหนิ่งคะพี่ต่ายล่ะคะ ฉันถามพี่หนิ่ง (พี่เลี้ยงของฉันและพี่ต่าย) เมื่อลงมากินข้าวเช้าแล้วไม่เห็นยัยพี่สาวตัวดี
คุณหนูต่ายออกไปแล้วค่ะ แล้วก็ฝากบอกคุณหนูว่าวันนี้ให้คุณหนูไปโรงเรียนเองนะคะ
ได้ไงง่ะ ฉันต้องไปโรงเรียนเองอีกแล้วหรอเนี้ย พ่อกับแม่ก็ทำไมซื้อรถให้แต่ไอ้พี่ต่ายคนเดียววะรำเอียงที่สุดเลย
โอ้ยยย ฉันกำลังจะขึ้นรถแต่ก็ไม่รู้ว่าอีเชี้ยตัวไหนมันผักฉัน แต่โชคดีที่มีคนรับไว้
ขอบคุณค่ะ ฉันหันไปของคุณคนที่รับฉันไว้ ว้าวทำไมหล่อลากไส้อีผักบุ้งอย่างงี้อ่ะ แต่ทำไมมันหน้าคุ้นๆ วะ เหมือนเคยเจอะที่ไหนมาก่อนงั้นแหละ สงสัยเราต้องเป็นเนื้อคู่กันแน่ๆ เลย (>///<)
ไม่เป็นไรครับ...อ้าวยัยตัวแสบ (O.O)
เรารู้จักกันด้วยหรอ (- -??) ฉันถามอย่างงงๆ พรางเดินขึ้นรถ
นี่เธอจำเรื่องที่เธอทำกับฉันวันนั้นไม่ได้หรอ เรื่องอะไรอีกล่ะเนี้ยกับคนหล่อๆ แบบนี้ต้องเป็นเรื่องดีๆ อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ (>///<) เขินนะเนี้ย ไปหล่อไกลๆ หน่อยได้ไหม โอ้ยจะละลาย
วันไหนหรอ ฉันถามด้วยใบหน้าที่สงสัยสุดขีด
ก็ที่ตลาดไง วันนั้นเธอเตะน้องฉันน่ะ จำฉันได้ยัง
อ้อ...เฮ้ยยย ฉันจำแกได้และไอ้โรคจิตนี่หว่า (OoO)
เธอว่าใครโรคจิตฮะ
ไม่รุ ฉันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้พรางเดินไปให้ไกลจากไอ้โรคจิตหน้าหล่อนั่น
นี่เธอจะเดินหนีไปไหน ไอ้บ้านั่นว่าพรางจับแขนฉันไว้
นี่นายแตะอั๋งฉันหรอ ตอนนี้คนในรถเริ่มมองเราสองคนแล้วโอ้ยอับอายโว้ย
อยากจับตายแหละ แต่ยังไงเธอก็ต้องรับผิดชอบที่ทำให้น้องฉันเจ็บ ไอ้บ้านั่นว่าพรางลากฉันลงจากรถเมื่อรถจอดให้ป้ายถัดไป มันลากฉันเดินไปเรื่อยทำไมแถวนี้คนน้อยจังเลยง่ะ เป็นสถานะที่ล่อแหลมจัง เดี๋ยวฉันก็จับไอ้หน้าหล่อนี้ข่มขื่นทำไงเนี้ย (นี่มันยังไงของมันวะ <<<นังแม่มด) ไม่มีใครเห็นใจสาวสวยอย่างฉันเลยหรอเนี้ยฮือๆๆ ฉันจับไอ้บ้านี่ข่มขื่นแล้วใครจะมาประกันให้ฉันเนี้ย สถานที่เปลี่ยวล่อตาล่อใจนังผักบุ้งจริงจรี๊ง (ยัยนี่มันหื่นจริงๆ เลยง่ะ <<<นังแม่มด) แกก็แต่งให้คุณผู้อ่านมองฉันในแง่ดีหน่อยสิยะ
นี่อะไรของนายเนี้ย ฉันถามอย่างข่มใจ
เธอต้องรับผิดชอบ
รับผิดชอบอะไรของนายอีกล่ะ เริ่มกลัวๆ ยังไงไม่รู้แฮะ
ก็ที่เธอทำให้ฉันเจ็บ... นายนั่นพูดท้าประโยคก็ก้มไปดูน้องชายของตัวเอง (TT_TT) พุทธหนอ โธ หนอ สงบหนอ ไม่คิดอะไรหนอ ถึงจะหล่อหนอ ก็ต้องข่มใจไว้หนอ (T^T)
นายเจ็บไม่ใช่ฉันเจ็บ ฉันพูดพรางพยายามแกะมือตุ๊กแกของไอ้โรคจิตหล่อนั่นออกจากแขน
ไม่รู้แหละยังไงเธอต้องรับผิดชอบ
อะไรของนายนักหนาเนี้ย ฉันพูดกระแทรกเสียงใส่หน้าไอ้บ้านั่นอย่างปรงๆ ไม่รู้แหละถึงจะหล่อแต่นังผักบุ้งก็ต้องตัดใจเพราะมันโรคจิต
เธอต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เธอทำกับฉัน
ฉันได้ไปฆ่าแม่นายตายตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันพ่นคำด่าออกไปอย่างไม่คิดทำให้คนที่อยู่ตรงหน้า หน้าแดงด้วยความโกธา โอ้ยฉันจะตายไหมเนี้ย (T_T) เริ่มกลัวคนหล่อแล้วนะเนี้ย (TOT)
นี่เธอว่าแม่ฉันหรอ ไอ้บ้านั่นพูดเสียงเย็นๆ จนทำให้ขนที่แขนฉันลุกอย่างหวิวๆ อย่าฆ่าฉันเลยน๊าฉันเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ และอีกอย่างฉันคืออนาคตของชาตินะ นายอย่าทำร้ายอนาคตของชาติอย่างงี้สิ ฮือๆๆ กลัวคนหล่อง่ะ (Y__Y)
ถ้าใช่แล้วจะทำไม เอาแล้วไงปากฉันหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้วกรู
ปากดีนักใช่ไหม ไอ้บ้านั่นว่าพรางผลักฉันเข้าไปที่กำแพง ของซอยเล็กๆ ซอยหนึ่งที่มันลากฉันมา คนหายไปไหนกันหมดง่ะ ไม่น๊าหนูยังไม่อยากถูกฆ่าหมกซอยนะ โฮกกกก (TOT)
นะ นี่นายจะทำอะไรฉันน่ะ ฉันพูดเสียงสั่นๆ
แน่จริงเธอก็ด่าฉันอีกสิ นายนั่นพูดพรางเอาแขนทั้งสองข้างมาค้อมตัวฉันไว้เพื่อไม่ให้ฉันหนีไปไหนได้ นี่นายท้าหรอฉันด่าคนไม่เป็นหรอกนะ
ไอ้ชั่วอะ อุบ ฉันกำลังจะพ่นคำด่าออกไปแต่ไอ้บ้านั่นมะ มะ มันจูบฉันอย่างดุเดือด ไอ้สารเลว ไอ้~%*@%$#@^%$@#$$%^#% ฉันก็พยายามผลักแล้วก็ด่าไอ้บ้านั่นสารพัดแต่ก็อย่างว่าแรงผู้หญิงสู้ผู้ชายไม่ได้อยู่แล้ว และฉันยิ่งด่ามันก็ยิ่งจูบฉันอย่างรุนแรงฮือๆๆ ปากฉันจะบวมไหนเนี้ย และไม่รู้ว่าไอ้บ้านี่มันจูบนานเท่าไหร่ที่แต่เท่าที่ฉันรู้ก็คือตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะต่อต้านสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า หัวเข่าก็อ่อนแรงไปหมดจนไอ้โรคจิตนั่นกอดฉันไว้ส่วนแขนของฉันตอนนี้ก็ไปกอดคอไอ้บ้านั่นเพื่อประครองตัวเอง และจู่ๆ ไอ้บ้านั่นก็ถอนจูบแต่มันก็ยังไม่ยอมจบมมันเลือนลงมาจูบที่ซอกคอของฉันและมันทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งและสติก็เริ่มกลับมาฉันใช้แรงที่มีทั้งหมดผลักไอ้บ้านั่นออกไป กลางความตลึงของคนที่อยู่ตรงหน้า
ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันพ่นคำด่าออกมาและวิ่งหนี
เธอก็ไม่เบานี่ จูบตอบได้เร้าใจดีหนิ คำพูดของคนที่อยู่ด้านหลังถึงกับทำให้ฉันสดุ้งอละหยุดวิ่งในทันที ใช่ฉันเผลอจูบตอบไอ้บ้านั่นแต่ฉันไม่ได้ตั้งในนะอารมณ์มันพาไปเฉยๆ (>//<)
ไอ้ชั่วเอ๊ย ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย ฉันพูดขณะเดินออกมา และวันนี้ฉันก็ไม่มีอารมณ์ที่จะแบกสังขารตัวเองไปที่โรงเรียนแล้วแหละ ขอกลับบ้านดีกว่าโอ้ยเจ็บปากง่ะ (T___T) ปากฉันต้องบวมแน่ๆ เลย ไอ้เลวแกเลวมาจริงๆ ไอ้โรคจิตหื่นกามฉันว่าอย่าได้เจอะอย่าได้เจอกันอีกเลย
เบื้องหลัง
ต้องเจอกันอีกแน่นอนหึหึ ผมพูดเมื่อยัยบ๊องของผมเดินออกไปไกลพอสมควร เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกมากจริงๆ เพราะไม่เคยมีใครปฏิเสธผมเลยแต่เธอปฏิเสธผม ฮะๆๆ ผมต้องจอมร้างจอมผางเธอแน่นอน