ฉันเดินขึ้นห้องเรียนตามหลังเพื่อนๆ ขึ้นมา และหวังว่าจะได้เห็นใครแน่ๆ จนฉันเดินมาถึงห้องก็ไม่เห็นใคร ก็คงรอให้อาจารย์ประจำชั้นมาแนะนำล่ะมั้ง

ชั้นนั่งเรียนมาจนหมดวันก็ยังไม่เห็นอาจารย์มาแนะนำอยู่ดี หลังเลิกเรียนฉันจึงเดินไปหลังโรงเรียนเพื่อเดินไปให้อาหารกระต่ายที่ฉันเลี้ยงไว้ตอนวิชาเกษตรเมื่อ 2 ปีก่อน

"หวัดดี กระต่ายน้อย" ฉันทักมันแล้วเดินไปหยิบหญ้าแถวๆ นั้นมาให้กระต่ายกิน

"วันนี้ฉันเจอเพื่อนใหม่ด้วยล่ะ กระต่ายน้อย" ฉันมองกระต่ายกินหญ้าอย่างไม่สนใจฉันสักเท่าไหร่

ฉันนึกภาพของผู้ชายคนนั้นที่นั่งอยู่หลังห้องแล้วก็ถอนใจฉันจะได้เป็นเพื่อนกับเขาหรือเปล่านะ เพราะเขาหน้าตาดีขนาดนั้นจะมาคบกับฉันได้ไงล่ะ

ฉันกำลังคิดหางตาก็มองเห็นเงาของใครบางคนวิ่งผ่านไป พอฉันหันไปมองเต็มตาก็ต้องตกใจ0.0 เขานี่น่า อย่างน้อยฉันก็ควรจะรู้จักชื่อของเขาก่อน เราจะได้เรียกชื่อถูกจริงม่ะ*-* คิดได้แค่นั้นฉันก็วิ่งไปหาเขา ตามทางหลังสวนเกษตร แล้วเอ๊ะเขามาทำอะไรตรงนี้นะ พอตรงมาก็เลี้ยวซ้ายฉันเรียกเขาไว้

"นี่นาย.."

"นาย นายคนเมื่อเช้า" ฉันวิ่งจนทันจับแขนเขาไว้

"เทอ" เขาหันมามองมือที่ฉันจับแขนเขาเอาไว้ ฉันจึงปล่อยมือจากแขนเขา แล้วเขาก็จับมือของฉันไว้

"นี่นาย จะทำๆอะไรเหรอ"ฉันมองอย่างเขินๆ

"นี่เทอ จับมือฉันได้ด้วยเหรอ นอกจากจะมองเห็นเรา เทอยังจับมือของฉันได้อีกเหรอ"

"แล้วทำไม ฉันจจะจับเทอไม่ได้ล่ะ เทอไม่ใช่ผี สักหน่อย"ฉันมองนายคนนี้อย่างงง

"ก็เราเป็น เอ่อ..."เขาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

"เราเป็นอะไรล่ะ หา เป็นอะไร"

"ก็เราเป็น เป็นอะไรที่เทอต้องไม่เห็นเรา"

"เทอ ก็พูดแปลกๆ เทอเป็นคน ทำไมเราต้องมองไม่เห็นเทอด้วย"พอเยงเสร็จ เราต้องถามชื่อก่อน

"นี่ นายเด็กใหม่ นายชื่ออะไรเหรอ"ฉันมองหน้าเขา

"เออ ชื่อเราเหรอ เราชื่อยู"

"ยูเหรอ เราชื่อขวัญนะ เป็นเด็กห้องที่เทอเดินไปเมื่อเช้าไงล่ะ"

"เทออยู่ห้อง1 เหรอ"

"ช่าย อ้าวแล้วเทอไม่ใช่เด็กใหม่ห้องเราเหรอ"0.0

"ไม่ใช่อ่ะ" -.-

"อ้าวแล้วเทอไปทำไรห้องเราล่ะ แล้วเราก็ไม่เคยเห็นเทอเลยด้วย เทอเด็กห้องไหนเหรอ"*.*

"คือว่า เรา เราอยู่ห้อง 3น่ะ"เขาถอนหายใจ

"อ๋อ เทออยู่ห้อง 3 นี่เอง ถึงว่าทำไมเราไม่เคยเจอ"ฉันยิ้มให้เขา

"แล้วนี่เทอมาทำไรเหรอ"

"คือ ฉันมาดูต้นไม้น่ะ" เขาชี้ไปตรงแปลงต้นไม้

"ส่วนเรามาให้อาหารกระต่ายน่ะ"0.0นึกขึ้นมาได้ นี่เราต้องรีบกลับบ้านนี่น่า แม่ต้องด่าแน่ๆ เลยอ่ะ

"นี่นายวันนี้เราไปแล้วนะ บายแล้วเจอกันนะนาย" ฉันโบกมือให้ยูแล้วรีบวิ่งไปที่หน้าโรงเรียน

ดีนะที่แม่ยังไม่มาไม่งั้นอ่ะโดนแง

"นี่พี่ขวัญ ทำไมพึ่งมาล่ะ เดี๋ยวแม่มาก็ว่าหรอก" ควันหันมาเห็นฉันก็พูดขึ้น

"เอาน่ะ แต่ก็ยังไม่มาไม่ใช่เหรอ นายนี่บ่นเหมือนแม่ไม่มีผิด"

"พี่ก็เหมือนพ่อน่ะแหละ ชอบเรื่อยเปื่อย"

"นี่ควัน แล้วพี่จะบอกพ่อให้จัดการกับนายแน่"

"เชิญเลยคับผมไม่กลัวอยู่แล้ว"

แม่มาพอดี "ขอโทษนะจ๊ะ ที่แม่มาสาย รถมันติดมากๆ"

ฉันมาถึงบ้านก็เดินไปเปิดคอมพิวเตอร์แล้วจัดการทำไดอารี่ของตัวเองที่ต้องทำทุกวันอยู่แล้ว

"วันนี้ฉันเจอเขาเหมือนในฝันจริงๆ ด้วย เขาหล่อเหมือนอย่างที่ฉันฝันเลยนะ เขาชื่อยูล่ะ ชื่อน่ารักไหมล่ะ และฉันก็รู้แล้วว่าต้องไปเจอเขาที่ไหน ที่สวนเกษตรไงล่ะ 555" ฉันพิมพ์ลงในไฟล์ไดอารี่

เข้านอนดีกว่า-o-

เช้าขึ้นมาฉันก็ไปเรียนตามปกติ

"นี่ขวัญทำไมวันนี้เทอดูร่าเริงผิดปกติล่ะ"

"เออ จริงด้วย แต่งหน้าด้วยนะวันนี้น่ะ"ยัยฝนยื่นหน้ามาใกล้ๆฉันยิ้มล้อๆ

"บ้าฉันก็แต่งพออ่อนๆ น่ะ เทอมองเห็นด้วยเหรอฝน" ฉันหันซ้ายหันขวาส่องกระจก

"ก็ไม่มีหรอกขวัญ แต่เทอดูแปลกๆ นะเหมือนกำลังปิ้งใคร"

"บ้าเหรอ ไม่มีอ่ะ" ฉันเดินหันหลังเดินลงไปเข้าแถวข้างล่าง

"นี่ฝน วันนี้เทอเอากระดาษมาหรือเปล่าน่ะ กระดาษสาน่ะที่ครูสั่ง วิชาคหกรรมน่ะ"

"แพนแล้วเทอเอามาเหรอ"ฉันหันไปถาม

"เปล่า แล้วเทอล่ะขวัญเอาป่ะ"

"เอามา อิอิ พวกเทอก็ไปซื้อที่ห้องสหกรณ์แล้วกันนะ ฉันขึ้นห้องก่อนดีกว่า" ฉันเดินขึ้นห้องแล้วร้องเพลง แล้วก็เจอยูยื่นอยู่ตรงบันได แล้วฉันก็ทักยูว่า

"นาย วันนี้ไปแปลงเกษตรหรือเปล่าน่ะ"

"ไป แล้วเทอล่ะไปให้อาหารกระต่ายหรือเปล่า"ยูถามฉันแล้วเดินสวนฉันไป

"นายนี่นะ จะรอให้ทักกันเสร็จก่อนไม่ได้หรือไงนายนี่นะ"

"นี่ขวัญ เทอพูดกับใครน่ะ" ฝนเดินมาตบบ่าของฉัน

"เพื่อน น่ะ เทอไม่รู้จักหรอก"

"เพื่อนเหรอ" แพนถาม

"อืม" ฉันเดินขึ้นห้องเรียน

วิชาที่ 3 วิชาคหกรรม

"วันนี้ครูให้พวกเทอเตรียมกระดาษษามาให้พวกเทอหยิบขึ้นมาจ๊ะ"

"แล้วเทอก็วาดแบบ ที่เทออยากทำ แล้วก็นั่งทำเงียบๆ แล้วท้ายชั่วโมงส่งครูด้วยนะจ๊ะแล้วครูจะเช็คคะแนนให้ พอเสร็จ พวกเทออยากให้ใครก็ตามสบายจ๊ะ"ครูเขาหัวเราะแบบเขิน

"ตอนวัยครูเท่าพวกเทอก็จะส่งการ์ดนี่แหละให้แฟนครูน่ะ"

"นี่ขวัญเทอคิดหรือยังว่าจะให้ใคร"

"แล้วเทอล่ะแพนให้กอล์ฟเหรอ"ฉันอำแพนให้หน้าแดง

"เออ ก็ดีกว่าฝนแหละน่า"

"ทำไมไม่มีแฟนแล้วหนักหัวเทอไหมล่ะ"

"ว่าแต่ขวัญเถอะ ให้ใครเหรอ มีคนที่ปิ้งอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"อืม ว่าแต่พวกเทอวาดแบบหรือยังอ่ะ"

"ยังเลย"

"ยังก็วาดสิย่ะ ยัยแพน"ฝนหันกลับไปสวนยัยแพน

ฉันก็คงให้เขานั่นแหละ เพราะถามแล้วนี่ว่าเย็นนี้อยู่ที่ไหน

ฉันนั่งตัดกระดาษแล้วตัดรูปผู้หญิงแปะอยู่ด้านหน้า แล้วแปะรูปผู้ชายอยู่ด้านในแล้วมีลูกศรชี้เหมือนวงความคิดเว้นไว้

ฉันมองการ์ดที่ฝนส่งอาจารย์ช่างเหมือนของทั่วไปไม่มีผิดที่มีรูปหัวใจอยู่หน้าการ์ดสีแดงแล้วข้างในก็เว้นไว้ให้เขียนข้อความ

ส่วนของแพนน่ารัก ข้างหน้าเรียบๆวาดต้นไม้ 2 ต้นไว้ข้างหน้าแล้วพอเปิดข้างในก็จะเห็นภาพของแพนอยู่ข้างในแล้วเขียนว่า FOR YOU FROM ME คลาสิกนะว่าไหม

วันนี้ตอนเย็น ฉันไปยืนรอยูที่หน้าแปลงเกษตร แต่กลับไม่เจอ จนคุณแม่โทรตาม ฉันจึงวิ่งกลับไปที่หน้าโรงเรียน

"นี่ขวัญ ทำไมถึงช้าล่ะลูก"

"อ๋อ ไปให้อาหารกระต่ายอยู่น่ะค่ะ"

"ทีหลังก็เร็วๆ หน่อยนะลูก"

"ค่ะ แม่" ฉันหันไปมองข้างๆ กระจก แล้วก็คิดว่าทำไมเขาถึงไม่มานะ

ฉันเปิดคอมแล้วก็พิมพ์ไดอารี

" วันนี้ฉันทำการ์ด เพื่อให้เขาแท้ๆ แต่เขากลับไม่มา ทั้งๆ ที่เขาน่าจะรู้ว่าเราอยากเจอเขา หรือว่าเขาไม่อยากเจอเรานะ"

ฉันปิดคอมแล้วเข้านอน แล้วเดินไปหยิบการ์ดที่เตรียมเอาไว้ให้เขา

0.0 แล้วการ์ดเราเอาไว้นะ เอ๊ะ เราว่าใส่กระเป๋าเอาไว้นี่น่า หายไปไหนนะ ฉันลองคิดดูแล้ว หรือว่าจะไม่ได้ใส่กระเป๋านะ อาจจะหล่น แล้วหล่นไปไหนล่ะ หรือว่าอยู่หน้าแปลงต้นไม้นะ พรุ่งนี้ต้องลองไปหาดู

เช้ามาฉันรีบไปหาการ์ดที่แปลงต้นไม้ แต่ก็ไม่เจอ หรือว่าเราทำหล่นที่อื่น ช่างมันเหอะ คงหายไปแล้วล่ะ ช่างเหอะยังไงเราให้เขาคงไม่เอาอยู่ดี

ฉันขึ้นเรียนแล้วก็เจอ

"นี่ขวัญ ฝนมันเอาการ์ดไปให้ใครรู้เปล่า"

"ให้ใครเหรอ แพน"0-0

"ก็ให้นักบอลน่ะสิ ดูมัน"

"อ้าวแล้วเขาเอาป่ะล่ะ" ฝนยิ้มยืดอกหัวเราะ

"อย่าบอกนะ0.0 ว่าเขารับมันน่ะ"

"ก็ใช่น่ะสิ มันนี่กล้ามากเลยนะ"

"โห โชคดีจังเลยแก อิจฉาแกจัง"

"นี่คนน่ารักๆ คนนั้นน่ะเหรอ"0-0

"ช่าย.." ฝนยิ้ม

คงมีเราคนเดียว ที่ไม่ได้ให้การ์ดใคร

ตอนเย็นเราก็ไปให้อาหารกระต่ายน้อยอีก

"นี่ กระต่ายน้อย เขาคงไม่อยากเจอเราล่ะมั้ง เขาถึงไม่มาน่ะ เขาน่าจะบอกเราดีๆ ว่าไม่อยากเจอเราอีก จะได้รู้ตัวเสียที" ฉันถอนหายใจ

"นี่ขวัญ.."

0.0 เสียงนี้ มันเสียงของยูนี่น่า

"ใช่ เราเอง" ฉันหันไปมอง 0.0

"การ์ด ของเทอทำหล่นไว้ใช่ป่ะ" เขายื่นการ์ดมาทางฉัน

ก็ให้นายนั่นแหละ เชอะ

"ให้เราเหรอ นี่เทอทำให้เราเหรอขวัญ"

"ทำไมเทอรู้ล่ะ"ฉันเงยหน้ามองยู

"ก็เออ ช่างมันเหอะ เทอคงทำหล่นไว้น่ะ ตกลงของเราเหรอ ขอบใจนะ"เขายิ้ม

"แล้วทำไมนายไม่มาล่ะเมื่อวาน อยากได้เหรอ"

"อืม อ๋อ ที่ไม่มาเมื่อวานเราติดธุระน่ะ เราไม่รู้ว่าเทอจะมารอเราไง"

"จริงนะ" ฉันยิ้ม*-*

"จริง ถ้าเรารู้ว่าเทออยากเจอเราเราก็มาน่ะสิ"

"จริงนะ อย่าโกหกเรานะ"*-*

"เอาอย่างนี้ ถ้าเทออยากเจอเรา เทอก็ลองเรียกเรา 3 ครั้งสิ แล้วเดี๋ยวเราจะมา" ยูยิ้ม*-*

"ก็ได้ เทอนี่ทำเหมือนเป็นผีเลยนะ เหมือนจุดธูปนะ"ฉันพูดแหย่

"ช่ายมั้ง.."

"ไปก่อนนะยู แม่เราคงมารอแล้ว"ฉันโบกมือบาย แล้วเดินกลับมาหน้าโรงเรียน แม่ก็มาพอดี

"หวัดดีค่ะแม่" ฉันยิ้ม

"วันนี้เป็นไรน่ะ แม่เห็นเมื่อเช้ายังหน้างออยู่เลย" แม่หันมามอง

"เปล่าค่ะแม่ เข้าใจผิดเรื่องอะไรนิดหน่อย"

ฉันเปิดคอม

"อย่างน้อยสิ่งที่ฉันคิดก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิด วันหลังฉันจะถามก่อนคิด
ฉันสัญญา และขอบคุณที่เทอรับการ์ดของฉันไว้"

ฉันปิดคอมแล้วก็หลับ

"ฝันดีนะยู แล้วเจอกันจ๊ะ" ฉันพูดออกมาดังๆ 3 ครั้ง

และไม่คิดว่าเสียงของฉันจะมีใครได้ยินก็ตาม