"นี่ขวัญ ทำไมวันนี้เทอร่าเริงจังล่ะ"ฝนหันมามองตอนกินอาหารกลางวันที่โรงอาหาร

"ไม่นิ ทำไมเหรอ"ฉันทำเป็นแอ๊บ

"ก็เทอดูเหมือนมีความสุขมากๆเลยน่ะสิ"

"ก็งั้นๆ ทำไมเหรอ อิจฉาหรือไง"

"เออ แกอารมณ์ดีเราก็ดีใจด้วยแล้วล่ะ เห็นแกไม่ร่าเริงเลยเมื่อวานเลยห่วง"

"ขอบใจนะ เราไม่เป็นไรหรอก"

"นี่ขวัญ วันนี้พวกเราจะไปเที่ยวสยาม แกจะไปไหมล่ะ เดี๋ยวเราโทรบอกแม่แกให้"

"เอาดิ จะได้ไสยามซอย 4 ด้วยกำลังอยากไปเลยอ่ะ"

"นี่เดี๋ยวขึ้นห้องเรียนกันเถอะนะ"

วันนี้ฉันก็มองหายูทั้งวันเลยอ่ะ ไม่เจอสักที เลยเดินไปที่ห้องน้ำชั้น 3 แล้วลองเรียกยู เบาๆ 3 ครั้ง ลองเรียกดูว่าเขาจะมาจริงหรือเปล่า เพราะว่ากลัวเพื่อนจะบอกว่าบ้าน่ะ อายเขา

"ไงขวัญ"ยูสะกิดด้านหลัง

"โอ้ย ตกใจหมดเลยอ่ะยู เราไม่นึกว่าเทอจะมาจริงๆ"

"ทำไมล่ะ"

"ก็เรามองหาเทอทั้งวัน แค่ลองเรียกชื่อเทอเบาๆ แล้วเทอจะมาได้"

"อ๋อ บังเอิญเราชอบมานั่งเล่นที่ชั้น 3 บ่อยๆ น่ะ เราเลยได้ยิน"

"วันนี้กลับบ้านเร็วเหรอยู"

"ทำไมเหรอขวัญ"

"เปล่า เราแค่ถามเฉยๆ"

"มีไรเหรอขวัญ ไหนบอกจะไม่คิดเอาเองแล้วไง"

"ห๋า..." เราบอกยูด้วยเหรอเนี่ย ฉันก็งง

"คือว่าเราอยากชวนยูไปด้วยน่ะ"

" แต่ว่าเราไม่อยากไปน่ะสิขวัญ เอางี้ขวัญ ถ้าเทอจะอยู่กับเราที่โรงเรียนก่อนก็ได้นะ เราอยู่โรงเรียนก่อนได้"

"เหรอ เออ เอางั้นก็ได้ แล้วเดี๋ยวเย็นนี้เรารอเทอที่สนามนะ"

"อืม แล้วเจอกันนะขวัญ"

"จ๊ะยู"

อ้าว แล้วเราจะบอกพวกนั้นว่าไงดีนะ เอ่อ หรือจะบอกตรงๆ ดีล่ะ เอาไงดีน๊า

"ขวัญมาพอดีเลย"ฝนกวักมือเรียก

"ทำไมเหรอฝน" ฉันเดินมานั่งตรงที่นั่ง

"คือว่าวันนี้เราไม่อยากไปสยามแล้วอ่ะ เปลี่ยนเป็นเซ็นได้ไหมล่ะ"

"ไม่อ่ะ เราไม่อยากไป เอางี้ พวกเทอไปกันเถอะ แต่ไม่ต้องโทรบอกแม่เราว่าเราไม่ได้ไปน่ะ"

"อ้าวทำไมล่ะ" เหมี่ยวเป็นห่วงจึงถาม

"เปล่าเราอยากนั่งรถกลับเองน่ะ"

"เอางั้นเหรอ ก็ตามใจเทอแล้วกันนะ"ฝนหันไปชวนเหมี่ยวต่อว่าจะไปซื้ออะไร

พอดีเลย เราเลยไม่ต้องบอกเพื่อนเลย ดีจังจะได้อยู่นั่งเล่นกับยูต่อที่ดรงเรียน

ตอนเย็น

"บายจ๊ะ" ฉันรีบเดินไปที่แปลงเกษตรแล้วยูก็นั่งรออยู่แล้วตรงแปลงเกษตร

"ไงยู มาเร็วจัง"

"มาพอดีเลยขวัญ เราไม่รู้มันเป็นอะไรน่ะสิกระต่ายเทอน่ะ"

"ทำไมเหรอยู เป็นอะไรเหรอ"

ฉันอุ้มมันไว้ที่สองมือแล้วเอามันออกมา

"ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ ยูมันเป็นอะไรเหรอทำไมมันไม่ดิ้นเลยอ่ะ"

"ใจเย็นๆ ก่อนนะ เราว่ามันไม่เป็นไรหรอก"

"จริงเหรอ เรากลัว อ่ะ มันจะตายไหมยู"

"เอางี้ขวัญเราจะพามันไปหาหมอเป็นเพื่อนเทอ ใจเย็นๆก่อนนะ"

"อืม "

ฉันกับยูพากระต่ายน้อยไปหาหมอที่คลีนิคใกล้ๆ แล้วเขาก็บอกว่ามันอากาศเปลี่ยนกระต่ายไม่ค่อยแข็งแรงด้วยเลยช็อค แต่โชคดีที่ไม่เป็นไรมาก

วันนี้เราพาเจ้ากระต่ายน้อยกลับบ้านด้วยแล้วที่สำคัญ สำคัญตรงไหนเหรอ ก็มีคนเดินมาส่งฉันด้วยน่ะสิ

"เออ แล้วบ้านเทอล่ะยู"

"ก็ไกลน่ แต่เราเป็นผู้ชายนะ ไม่เป็นไรหรอก แต่เทอเป็นผู้หญิงเทอต้องปลอดภัยก่อน"

"เออเกือบถึงแล้วล่ะ"

"ไปสิเราจะไปส่งเทอที่หน้าบ้าน "

"ไม่เป็นไรหรอกยู เดี๋ยวแม่เราว่า เออ วันนี้เราขอบใจเทอมากเลยนะ ที่เทออยู่กับเราตอนนั้นน่ะ"

"ตอนไหนเหรอ"ยูแกล้งถาม

"เหมือนไม่รู้เลยนะยู เอางี้เราขอบใจทุกอย่างที่เทอช่วยเรา เราขอบใจนะ"

"อย่ามองอย่างนี้ ไม่ดีเราไปแล้วนะ "

"บายนะ" ฉันโบกมือลายู แล้วยูก็หันมามอง แล้วพูดว่า

"ขวัญ กระต่ายอ่ะ ต่อไปนี้กระต่ายไม่ใช่ของเทอ แต่จะเป็นของเราสองคนนะ"

ฉันยิ้มให้กับคำพูดดีๆที่ยูพูดจนฉันเผลอหลับไป

ฉันฝันว่าในฝันมีเรากับยูยืนที่สนามหญ้าแล้วกระต่ายก็วิ่งเล่นไปมากับพวกเรา ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่านี้คือความฝันเพราะมันเหมือนจริงมาก เหมือนแม้กระทั่งชุดที่เราใส่อยู่ตอนนี้ ยูน่ารักจังที่ใส่ชุดนอนเหมือนเรา 555 ฝันนี้ไม่อยากตื่นเลยจริงๆ นะ

ติ๊ด ติ๊ด

นาฬิกาปลุกแล้ว เราเพลียจังเลยเหมือนไม่ได้นอนทำไมทั้งๆ ที่ฝันดีแท้ๆ

ฉันเดินไปอาบน้ำ แปรงฟันก่อน ล้างหน้าแล้วก็อาบน้ำ เอ่อทำไมถึงมีเศษหญ้าอยู่บนหัวเราด้วยล่ะ เมื่อคืนก็อาบน้ำแล้วนี่น่า

ฉันเดินออกมาหน้าห้อง มามองเจ้ากระต่ายน้อยของฉัน เอ๊ะ ไม่ช่ายสิ ของเรานี่น่าอิอิ ของเราสองคนนะ

เช้ามา ต้องเอากระต่ายไปใส่กรงไว้ก่อน แล้วก็เจอยู

"ไง มาเช้าจัง เมื่อคืนหลับสนิทไหม"

"อืม แต่ยังง่วงอยู่เลยอ่ะ ฝันทั้งคืน"

"เหรอ เราขอโทษนะ"

"ขอโทษเรื่องอะไรเหรอยู"

"อ๋อ เปล่าน่ะ แค่อยากขอโทษเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกไปห้องเรียนได้แล้ว แล้วเจอกันตอนเย็นนะ"

"เออวันนี้วันศุกร์ คือว่า เรา เราอยากได้เบอร์ยูน่ะ"

"เบอร์เหรอ เออ เอางี้อยากคุยกับเราเรื่องอะไรล่ะ"

"เราก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ แค่อยากได้ แต่ยูไม่สะดวกก็ไม่เป้นไร"

"เปล่า เอางี้เราโทรไปเองแล้วกัน เอาไงดี 3 โมงเย็นดีไหม"

"อืม"

"ไปเหอะเข้าห้องเรียนได้แล้วเดี๋ยวสายหรอก ต้องเตรียมตัวก่อนเรียนด้วยนะขวัญ"

"อืม อ้าวแล้วเทอไม่มีเบอร์เรา เทอจะโทรได้ไงอ่ะ"

"อ๋อ เดี๋ยวตอนเย็นเราก็เจอกันอยู่ดีนี่น่า คอยเอาตอนนั้นก็ได้"

"เออ จริงสิ เรานี่รีบชมัดเลย ไปก่อนนะ เย็นเจอกันจ๊ะ" ฉันรีบเดินไปบนห้อง