กริ๊งงงงง...............
สา....เร็วสิแก
นี่ ยัยแพนแกจะรีบไปไหนของแกเนี่ย ฉันเห็นแกยุกยิกไปมาตั้งแต่เรียนแล้ว สาหรือสาริสาอดถามเพื่อนสนิทไม่ได้เพราะเธอสังเกตตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนแล้วว่าเพื่อนของเธอเอาแต่มัวจ้องอยู่กับนาฬิกาและยุกยิกไปมาตลอดคาบ...จนเมื่ออดหมดเวลาเรียนดังขึ้นเพื่อนของเธอก็รีบลุกขึ้นลากเธอวิ่งพรวดออกจาห้องทันที
สา...แกลืมไปแล้วรึไงว่าวันนี้วันอะไร
รู้...ฉันรู้ ก็วันนี้วันเกิดพี่ภาคีสุดกรี๊ดของแกไง
อืม...แกก็รู้หนิงั้นก็เร็วๆหน่อยเดี๋ยวฉันไม่ทันให้ของขวัญพี่เขา
ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ยัยแพน โน่นนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าคณะเขาหน่ะ พูดจบเพื่อนสาวของเธอที่เคยเดินราววิ่งกลับหยุดกระทันหันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยพาคนที่รีบวิ่งตามเพื่อนมาด้วยความเป็นห่วงล้มลงไปนั่งจั้มเบ้าอยู่กับพื้นด้วยแรงกระแทก
โอ๊ย....อะไรของแกเนี่ยจะหยุดก็บอกฉันบ้างสิเจ็บนะโว๊ยยยย....
อ้าว...เฮ้ยๆฉันขอโทษ เธอพูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปดึงเพื่อนให้ลุกขึ้น
แกเป็นอะไรของแกเนี่ย
ก็ฉันตื่นเต้นหนิ
ตื่นเต้น แกนี่ยนะ
ไมเล่า...แกก็ดูสิเพื่อนเขานั่งอยู่ด้วยเป็นฝูงไหนจะพวกบรรดาผู้หญิงพวกนั้นอีก แล้วแกจะให้ฉันเข้าไปได้ยังไง แกช่วยฉันหน่อยน๊า.....
ไม่พ้นยัยสาคนนี่อีก แกนะชอบให้ฉันเป็นไม้กันหมาทุกทีเลย
โถ่!! สาช่วยหน่อยนะ เอางี้เดี๋ยวฉันเลี้ยงสุกกี้ชุดใหญ่เลยอ่ะ สนป่ะ
อืมๆก็ได้นี่ฉันไม่ได้เห็นแก่กินนะ ขอบอกแต่ขอเป็ดปักกิ่งเพิ่มนะ สาริสาหันมากระเซ้าเพื่อน พิรญาณ์เพียงพยักหน้ารับอย่างกึ่งยิ้มกึ่งขัน
ดี...งั้นรอแป๊บสาริสาเดินฝ่าด่านบรรดาสาวๆทั้งหลายเข้าไปคุยอะไรบางอย่างกับภาคีและเดินออกมา พร้อมส่งยิ้มให้กับเพื่อนของเธอที่ยืนลุ้นอยู่ แต่ไม่นานคนที่เธอต้องการพบก็เดินตรงเข้ามาหาเธอทันที
พี่ภาคี...
น้องแพนมีอะไรให้พี่ช่วยรึป่าวครับ ภาคีส่งยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้าที่ได้แต่ยืนก้มหน้างุดคล้ายกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง
เอ่อ...คือ...แพนไม่นานหญิงสาวก็ได้ยื่นกล่องเล็กๆให้กับชายหนุ่ม
Happy Birth Day นะค่ะพี่ภาคีภาคีเพียงอมยิ้มน้อยๆกับท่าทางเขินอายของหญิงสาว
ขอบคุณนะครับน้องแพน พี่นึกว่าแพนจะลืมวันเกิดพี่ซะแล้ว
แพนจะลืมวันเกิดของพี่ได้ยังไงค่ะ
พี่ดีใจนะครับที่แพนจำวันเกิดของพี่ได้
เอ่อ...เย็นนี้น้องแพนว่างรึป่าวครับพอดีเพื่อนพี่มันจัดงานวันเกิดให้พี่อยากชวนน้องแพนไปด้วยกันพิรญาณ์เผลอทำปากหวออย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ภาคีถึงกับหัวเราะกับท่าทางของเธอ พิรญาณ์จึงขยับแว่นสายตาของเธออย่างเขินอาย
ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะ พอดีเย็นนี้แพนติดทำรายงานกับเพื่อนที่ห้องสมุดหน่ะค่ะ
ว๊า...เสียดายจังพี่อยากให้แพนไปด้วยพิรญาณ์สบตากับเขาด้วยความรู้สึกแปลกๆ ...ที่เขาพูดเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง ไม่นะ แต่ก็จริงอยู่ที่ฉันแอบชอบเขาและก็แอบหวังอยู่ลึกๆว่าเขาจะสนใจฉันบ้างอย่างคนพิเศษ!! แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดีมากแล้วเธออย่าหวังอะไรเลยพิรญาณ์ แต่ก่อนเขาทำท่าเหมือนไม่ค่อยชอบเธอซะด้วยซ้ำ หน้ายังไม่ยอมมองเลยนี่เขาอุตส่าห์ยอมคุยด้วยก็ถือว่าดีแล้วหล่ะ...พิรญาณ์พยายามหาข้อถกเถียงกับหัวใจมันอาจช่วยให้เธอไม่ต้องคิดฟุ้งซ้านไปมากกว่านี้ก็ได้
น้องแพน...น้องแพนครับ
ค...ค่ะ
ไม่สบายรึป่าวครับเขาเดินเข้าใกล้เธอมากยิ่งขึ้น พิรญาณ์ถึงกับผง่ะเล็กน้อยกับความใกล้ชิดนั้น
เอ่อ....ปะ....ป่าวค่ะแพนไม่ได้เป็นอะไร
เฮ้ย!!ไอ้คีย์ไปกันเถอะหว่ะเสียงตะโกนดังมาจากกลุ่มเพื่อนของเขา ภาคีเพียงพยักหน้าตอบรับก่อนหันมาเอ่ยอะไรบางอย่างกับหญิงสาวตรงหน้า
ถ้าแพนทำรายงานเสร็จเร็ว แพนไปงานวันเกิดพี่นะครับ พี่จะรอแพนนะพิรญาณ์อดที่จะจ้องมองไปยังดวงตาที่แฝงความหมายนั้นไม่ได้...พี่คีย์จะรู้มั๊นค่ะว่าแพนดีใจที่ได้ขาดไหนที่ได้ยืนข้างๆพี่ ได้เห็นรอยยิ้มของพี่แค่นี้แพนก็พอใจแล้ว...
ค่ะ พี่ภาคีไปเถอะค่ะเพื่อนพี่กำลังรออยู่
เอ่อ...ครับ งั้นพี่ไปก่อนนะ
ค่ะภาคีส่งยิ้มให้กับพิรญาณ์อีกครั้งก่อนวิ่งกลับไปหาเพื่อนที่นั่งรออยู่ พิรญาณ์ได้เพียงยืนมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆไกลออกไปจากสายตาเธอ เธอคงเป็นได้เพียงแค่นี้เป็นคนที่อยู่ข้างหลังของเขาตลอดไป พิรญาณ์ได้แต่ยืนนิ่งกับความคิดของตัวเอง...
...ภาคี รัตนภากรณ์ ทายาทโรงแรมชื่อดังของประเทศที่ตั้งอยู่เกือบทุกจังหวัด อีกทั้งธุรกิจทางด้านอสังหาริมทรัพย์ที่มีแต่บรรดาไฮโซเข้าจับจอง ไม่ว่าชายหนุ่มจะย้างก้าวไปทางไหนก็จะต้องเป็นอันถูกจับตามองด้วยรูปร่างและหน้าตาที่ทำเอาบรรดาสาวๆแทบจะจมมลายหายไปกับพื้น อีกทั้งความขี้เล่นและเป็นกันเองจึงทำให้ภาคีได้รับรางวัลมากมายจากการโหวตจากเหล่าบรรดาสาวๆทั่วทั้งเมือง...
พิรญาณ์กับสาริสาขลุกตัวกันอยู่ที่ห้องสมุดตั้งแต่บ่ายแก่ๆ เพื่อช่วยกันรวบรวมข้อมูลในการทำรายงานในรายวิชาที่ยากที่สุดของคณะหากรายงานชิ้นนี้ผ่านทั้งคู่ก็จะไม่ต้องไปนั่งเคร่งเครียดอยู่กับตำรากองโต ทั้งสองช่วยกันหาช่วยกันจดจนมาถึงเวาลาหกโมงเย็นอาการเหม่อลอยและไม่ค่อยมีสมาธิของพิรญาณ์ก็เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งจนทำให้สาริสาอดที่จะถามอีกไม่ได้
โอ๊ย...นี่ยัยแพน แกเป็นอะไรของแกอีกหล่ะเนี่ยเอาแต่นั่งถอนหายใจหรือถ้าเหนื่อยก็พักก่อนได้นะ
ป่าวฉันไม่ได้เหนื่อย แค่ฉันคิดไม่ตก
คิดไม่ตก...เรื่ออะไรอีกหล่ะสาริสาจ้องหน้าเพื่อนอย่างเหนื่อยหน่าย ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ไอ้อาการระส่ำระสายของเพื่อนเธอในเวลานี้คงหนีไม่พ้นเรื่องผู้ชายที่ชื่อภาคีอีกแน่
แกอย่าทำอีโนเซ็นต์หน่อยเลยแป่ะ
อืมๆมีอะไรอีกหล่ะ พี่ภาคีเขาทำไมอีกหล่ะเปลี่ยนแฟนใหม่อีกหรือว่าพี่ภาคีเขาเปลี่ยนใจเป็นเกย์เพราะเบื่อพวกบรรดาผู้หญิงที่ชอบวิ่งตามเขาฮ่ะ!!สาริสาจ้องหน้าเพื่อนอย่างเต็มตา
ไอ้บ้า คิดอะไรอกุศลพี่ภาคีเขาไม่มีทางเป็นเกย์ไปได้หรอก
แล้วมันเรื่องอะไร
เอ่อ...คือ...ฉันคิดว่า...ว่าพิรญาณ์จ้องหน้าเพื่อนอย่างกล้าๆกลัวๆ...โอ๊ย!!ฉันควรเล่าให้ยัยสาฟังดีมั๊ยนะ ไม่สิขืนฉันไม่เล่ายัยสาได้คาดคั้นไม่หยุดแน่...โอ๊ย...ฉันควรทำไงดีเนี่ย
นี่แก ฉันขอบอกแกเลยนะว่าถ้าแกกำลังนั่งคิดอยู่ว่าควรจะบอกฉันดีมั๊ยหน่ะ แกจงล้มเลิกความคิดนั้นไปได้เลย แกกับฉันมันยิ่งกว่ารู้ไส้รู้พุงกันซะอีก
เออๆ บอกก็บอกคือ...ฉันกำลังคิดว่าพักนี้พี่ภาคีเขาดูแปลกๆไป เขาดู...แคร์ฉันมากขึ้นแต่ฉันว่ามันผิดจากแต่ก่อนพี่เขาไม่เคยจะสนใจฉันเลยด้วยซ้ำแต่ทำไมพักหลังๆมานี้เขาถึงมาทำดีกับฉันหล่ะ
อืม...ฉันก็ว่าจะคุยกับแกเรื่องนี้เหมือนกัน มันดูแทมงๆยังไงชอบกลแต่ฉันก็พยายามจะลืมๆไป ฉันว่านะเขาคงคิดได้แล้วมั้งว่าไม่ควรเลือกคบเฉพาะพวกผู้หญิงที่ดีแต่รูปพวกนั้น ฉันเห็นยัยพวกนั้นที่ไรนะฉันอดเวียนหัวไม่ได้ทุกที
เหรอ...
แต่ยังไงแกก็อย่าไปเทใจให้เขาซะหมดหล่ะเกิดมีอะไรผิดพพลาดขึ้นมาแกจัได้ไม่ต้องเสียใจเท่าไหร่
บ้า...แกคิดอะไรของแกเนี่ย
ป่าว...ฉันก็แค่เตือนแกเฉยๆ ฉันว่าวันนี้พอแค่นี้เถอะฉันต้องไปทำธุระต่อด้วย
อืมๆแกกลับไปก่อนเถอะเดี๋ยวฉันขอจดนี่อีกหน่อย
เออๆแล้วเจอกันที่ห้อง รีบๆกลับนะแกดูท่าเหมือนฝนจะตกด้วยสาริสาว่าพลางก้มหน้าก้มตาเก็บของ
อืม
พิรญาณ์นั่งทำรายงานได้ครู่หนึ่งก็ต้องถอดใจกลับเพราะสมองของเธอในขณะนี้มันหนักอึ้งไปหมดจะให้คิดให้เขียนอะไรก็คงทำไม่ได้ เธอจึงรีบก้มหน้าก้มตาเก็บหนังสือเข้าชั้นพร้อมกับรีบสาวเท้าออกจากห้องสมุดทันที แต่ด้วยเวลานี้ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มด้วยเมฆฝนพร้อมกับลมที่เริ่มแรงขึ้นทำให้เธอต้องรีบเดินให้เร็วที่สุดแต่...ว๊ายยย!!ไม่ทันแล้ว...ทันใดนั้นเองฝนเม็ดโตก็ตกแมะลงกลางหน้าผากมนของเธอพร้อมกับสายฝนที่พากันแทลงมา พิรญาณ์จึงรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนใต้ต้นไม้ใหญ่แทนมันอาจช่วยเธอให้เปียกฝนน้อยลงก็ได้ แต่ดูเหมือนสายฝนไม่ค่อยรับรู้ถึงความคิดของเธอจึงได้พากันเทลงมาหนักกว่าที่เป็นอยู่ พิรญาณ์ได้แต่ยืนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง...โอ๊ย!!หนาวก็หนาวแล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้กลับหล่ะที่นี้ ฮื่อ.....เธอได้แต่ยืนกอดหนังสือแน่นพร้อมกับภาวนาให้ฝนสาเร็วๆ ราวกับความฝันอยู่ดีๆเธอกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันใด แต่