เธอจัดซุ้มกิจกรรม  มานั่งคุยเล่นด้วยเป็นประจำทำเอาเพื่อนๆหลายคนในคณะอดอิจฉาพิรญาณ์กันไม่ได้ในตอนเย็นๆที่พิรญาณ์ต้องรอสาริสากลับบ้านและภาคีก็มีเวลาไม่มาก  ภาคีก็จะพาพิรญาณ์นั่งซ้อนท้ายปั่นจักรยานเล่นกันทั่วมหาวิทยาลัย  ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่ได้เปิดเผยให้เห็นต่อที่สาธารณะกลับกลายเป็นข่าวดังที่ถูกจับตามองมากที่สุดตลอด 2 อาทิตย์...

“แพน...วันนี้พี่ภาคีไม่มาด้วยเหรอ”สาริสาเอ่ยถามเพื่อนขณะที่พิรญาณ์กำลังหย่อนกายนั่งลงตรงข้าม

“อ๋อ...วันนี้พี่เขามีประชุมที่ฝ่ายกิจกรรมหน่ะ”

“เขารู้รึป่าวว่าแกต้องกลับคนเดียว”

“รู้...เขาบอกว่าถ้าฉันเสร็จงานที่คณะก็ให้ไปหาเขาที่คณะเลย”พิรญาณ์ก้มหน้าก้มตาตัดกระดาษต่อ  แต่สาริสายังคงนั่งมองเพื่อนด้วยความรู้สึกมากมายใจหนึ่งเธอก็ยินดีที่เพื่อนรักมีความสุขกับคนที่รักแต่อีกใจหนึ่งเธอก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้ที่ถูกบรรดาผู้หญิงที่แอบชอบภาคีพลัดเวียนกันมาหาเรื่องเพื่อนของเธอไม่เว้นแต่ละวัน  หนักสุดก็โดนทำร้ายเมื่อนึกถึงตอนนี้สาริสาก็รู้สึกแค้นขึ้นมา...

     วันนั้นเป็นวันที่ภาคีมีประชุมใหญ่ของทางมหาวิทยาลัยภาคีจึงไม่ได้ตามพิรญาณ์มาที่คณะ  ระหว่าที่พิรญาณ์นั่งคุยกับเพื่อนๆอยู่นั้นก็ได้มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเธอทันทีเธอจำได้ว่าผู้หญิงพวกนี้เป็นพวกที่ปลื้มภาคีและค่อนข้างจะสนิทกับภาคีพอสมควรอีกทั้งยังเป็นพวกที่สนับสนุนให้ภาคีกับข้าวฟ่างดาวมหาลัยฯเป็นแฟนกัน  ข้าวฟ่างเองก็ดูถูกอกถูกใจอยู่ไม่ใช่น้อยที่ความต้องการของตัวเองเป็นจริงแต่แม้ภายนอกข้าวฟ่างออกจะเป็นผู้หญิงที่เพรียบพร้อมแสนจะอ่อนหวาน  เรียบร้อบแต่อีกส่วนที่น้อยคนจะรู้ว่าภาพเหล่านั้นมันก็เป็นเพียงฉากบังตาแท้จริงแล้วเธอถูกเรียกอีกชื่อในกลุ่มที่เคยเจอในด้านนั้นมากับตัวว่า...ยัยกุหลาบอาบยาพิษ...

‘นี่...เธอใช่มั๊ยที่ชื่อพิรญาณ์’

‘ใช่...ฉันเองมีอะไรกับฉันรึป่าว’พิรญาณ์ส่งยิ้มบางๆให้กับผู้หญิงคนนั้น

‘อ๋อ...ฉันก็นึกว่าจะสวยสักแค่ไหนที่แท้เธอมันก็พวกยัยลูกเป็ดขี้เหร่ที่พยายามแฝงตัวเข้ามาอยู่ในฝูงหงส์อย่างพวกฉัน’ผู้หยิงคนนั้นจ้องมองพิรญาณ์ด้วยสายตาเหยียดหยาม  สาริสาได้แต่ยืนกำมือแน่นเพื่อควบคุมสติที่กำลังจะระเบิดออกมาแต่มันคงยากเหลือเกินสำหรับเธอ...

‘อย่างพวกเธอหน่ะเหรอหงส์  ฉันว่าอย่างพวกเธอมันก็พวกหงส์ปีกหักที่ไม่ว่าจะพยายามถวายตัวถวายใจให้กับพี่ภาคียังไงเขาก็ยังไม่ยอมที่จะชายตาแลพวกเธอเลยด้วยซ้ำ  ฉันว่าพวกเธอลองใช้มันสมองอันน้อยคิดคิดดูหน่อยนะว่าทั้งๆที่เขามีหงส์ดีๆอยู่ในมือแท้ๆแต่ทำไมเขาถึงมาสนใจยัยลูกเป็ดขี้เหร่นี้ได้หล่ะ’

‘นี่...แก...แกกล้าดียังไงมาว่าพวกฉันและมันก็ไม่ใช่เรื่องของแกด้วยอย่ามาสะเออะ’

‘ฉันก็ไม่อยากสะเออะนักหรอกนะถ้าคนที่พวกแกยืนว่าอยู่เนี่ยมันไม่ใช่เพื่อนฉัน’

‘กรี๊ดดดดด....’

‘นี่...ถ้าพวกเธอจะกรี๊ดนะก็ไปไกลๆ รำคาญจริงๆไม่อายบ้างรึไง’

‘แก...แกฮึ่ออย่าคิดนะว่าเพื่อนแกจะมีความสุขจำไว้เพื่อนแกมันก็แค่ตัวสำรองเท่านั้นแหล่ะตัวจริงของภาคีหน่ะต้องข้าวฟ่างเท่านั้น’

‘ข้าวฟ่างเหรอ...ฉันว่านะจะกี่ข้าวพี่ภาคีเขาก็สนใจเพื่อนฉันหย่ะเพราะทั้งพวกเธอแล้วก็ยัยข้าวบูดนั่นหน่ะมันก็พวกข้างนอกสวยงามแต่ข้างใน...เน่าแฟะคงผ่านมาหลายยกแล้วสิ’

‘กรี๊ดดดดดด’

‘สา...พอเถอะ’พิรญาณ์ดึงแขนเพื่อนให้ถ่อยออกห่างผู้หญิงพวกนั้นแต่ตัวของเธอกลับถูกกระชากไปรับกับฝ่ามือที่ง้างรอไว้อย่างเต็มแรง

‘นี่คือโทษฐานที่เพื่อนแกมาว่าพวกฉันและนี่...โทษฐานที่แกสะเออะมายุ่งกับภาคี’สาริสารีบวิ่งไปหมายจะคว้ามือที่กำลังจะปะทะลงบนแก้มของเพื่อนเธอแต่มันคงช้าไป  พิรญาณ์ถูกตบอีกครั้งอย่างแรงจนเซถลาลงไปกองกับพื้นเพื่อนคนอื่นของเธอต่างรีบวิ่งมาประคองร่างของเธอไว้และเรียกให้เธอมีสติ  สาริสามองเพื่อนที่ล้มลงกับพื้นอย่างตกใจก่อนจะกำมือแน่นพร้อมกับชกเข้าที่เบ้าตาขอ งคนที่ทำร้ายเพื่อนเธอเต็มแรง  เธอเดินไปหมายจะซ้ำอีกรอบแต่กลับถูกพิรยาณ์ร้องห้ามไว้

‘สา...พอเถอะ’พิรญาณ์พูดได้เท่านั้นเธอก็ล้มหมดสติลงกับพื้นทันที  ภาคีรีบวิ่งมาทันทีเมื่อได้ยินข่าวว่าที่คณะของพิรญาณ์กำลังมีเรื่องกันเขารู้สึกร้อนรุ่มไปหมดทั้งภาวนาว่าคนที่มีเรื่องกันนั้นต้องไม่ใช้พิรญาณ์...  เมื่อมาถึงภาคีค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาอย่างตกตะลึงสาริสาเหลือบมองภาคีอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง  ภาคีที่เคยดูขี้เล่นและเป็นมิตรกับทุกคนได้กลับกลายเป็นปีศาจร้ายไปในพริบตาทันทีที่เห็นพิรญาณ์นอนไม่ได้สติอยู่บนตักของเพื่อนอีกคน  ภาคีรีบตรงเข้าไปอุ่มร่างบอบบางที่หมดสตินั้นขึ้นมาพร้อมกับส่งสายตาอันน่ากลัวไปให้กับตัวต้นเหตุที่นั่งกุมเบ้าตาอยู่

‘มิกกี้  คุณทำมากเกินไปแล้วนะ’ภาคีขบกรามแน่นแม้เสียงที่ออกไปนั้นจะดูเรียบเฉยแต่หากใครได้เงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาในเวลานี้คงอดรู้สึกหนาวๆร้อนๆไม่ได้

‘คีย์...กี้ทำเพื่อคีย์นะ’

‘เพื่อผมงั้นเหรอ  นี่มันกี่ครั้งแล้วกี้ที่คุณทำแต่ก่อนผมไม่เคยว่าแต่ครั้งนี้มันมากเกินไปแล้วนะ’

‘คีย์  แต่คีย์กับข้าวฟ่างก็ยังรักกันดีอยู่หนิแล้วทำไมคีย์ถึงต้องทำร้ายน้ำใจข้าวฟ่างด้วยหล่ะ’

‘คุณไม่รู้อะไรอย่าพูดเลย  ผมขอบอกคุณไว้เลยนะกี้  ว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกคุณห้ามเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของผมอีก  ผมจะรักใครชอบใครมันก็เรื่องของผม  ไม่ใช่เรื่องอะไรที่คุณจะต้องมากะเกณฑ์ให้ผมชอบคนนั้นชอบคนนี้  แต่ถ้าผมเตือนคุณแล้ว  แล้วคุณไม่ฟังก็อย่ามาว่าผมแล้วกัน’ภาคีจ้องมองผู้หญิงที่ชื่อมิกกี้อีกครั้งก่อนอุ้มพิรญาณ์ออกไปทันที...

      ติ๊ด....ติ๊ด...ติ๊ด...

“ค่ะ....พี่ภาคี”

(เดี๋ยวพี่ไปหานะครับี่ประชุมเสร็จแล้ว)

“ไม่เป็นไรค่ะ   พี่รอที่นั่นแหล่ะนะแพนใกล้เสร็จแล้ว”

(ได้จ่ะ...งั้นพี่รอที่หน้าอาคารนะ)

“ค่ะ..”

     พิรญาณ์แป่ะกระดาษชุดสุดท้ายลงบอร์ดเป็นอันเสร็จงานของเธอในวันนี้

“สา...ฉันกลับก่อนนะ”

“อืม...เจอกันที่ห้องนะ”

“จ้า...”พิรญาณ์รีบวิ่งออกจากห้องทันที  สาริสาได้แต่มองเพื่อนที่วิ่งออกไปอย่างรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ  วันนี้เธอรู้สึกแปลกๆมาตั้งแต่เช้าว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแต่เธอก็พยายามที่จำลืมๆมันไป...คงไม่มีอะไรหรอกยัยสา...เธอมองเพื่อจนลับสายตาไปก่อนหันกลับมาทำงานของเธอต่อแต่แล้วสายตาก็ได้ไปสะกิดกับอะไรบางอย่างบนกองหนังสือ

“เอ๊า...ยัยแพนรีบจนลืมแม้กระทั่งมือถือเลยรึไงเนี่ย”สาริสาหยิบมือถือของเพื่อนขึ้นมาก่อนจะค่อยๆหย่อนมันลงไปในกระเป๋าของเธอ  แต่แล้วก็เหมือนมีอะไรดลใจให้เธอวิ่งตามเพื่อนของเธอไป

        หน้าอาคารฝ่ายกิจกรรม

“เฮ้ย!!เป็นไงบ้างวะไอ้คีย์”ปกรณ์ชายหนุ่มที่ค่อนข้างเป็นไม้เบื่อไม้เมากับภาคีเอ่ยถาม  ในขณะที่ภาคีได้แต่มองเขาอย่างเอือมระอา

“อะไรเป็นไง”

“เฮ้ยๆทำเป็นลืมนี่มันก็เดือนกว่าแล้วนะโว๊ย...”

“ก็เรื่องยัยน้องแพนแสนเฉิ่มไงไอ้คีย์”เดย์เอ่ยบอกภาคีอย่างเตือนสติ

“เอ่อ...”ภาคีเองก็แทบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ  เขาพยายามที่จะลืมสัญญาบ้าๆนั้น  สัญญาที่ต้องแลกกับความรู้สึกของพิรญาณ์...

“หรือแกจะยอมแพ้”ปกรณ์จ้องหน้าภาคีอย่างยั่วโมโห

“ใครจะยอมแพ้คนอย่าแก”

“ก็ดี...แล้วว่าไงหล่ะ”

“แกวางเงินให้ฉันได้เลยไอ้กรณ์  เกมส์เนี่ยฉันชนะ”ภาคีมองหน้าปกรณ์อย่างเป็นต่อ

“เฮ้ยๆอย่ามาล้อเล่นกันสิว่ะ”

“ใครล้อเล่น  แกดูหนังสือพิมพ์ของมหาลัยได้เลย”เดย์โยนหนังสือพิมพ์ให้พวกของปกรณ์อ่าน  ทันทีที่เขาเห็นเขาถึงกับหัวเราะเสียงดัง

“เก่งนี่หว่า...ที่คนอย่างยัยเด็กนั่นยอมคบกับแก”

“ทีนี้แกรู้รึยังว่าใครแน่กว่ากัน  แกกับฉันมันคนละระดับกันอยู่แล้วมันพอจะทำให้แกเลิกยุ่งกับฉันได้รึยัง”ปกรณ์ขบกรามแน่นพร้อมกับโยนเงินสองพันลงตรงหน้าภาคี

“เรื่องของแกกับฉันมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากไอ้ภาคี  แกอย่าพลาดก็แล้วกันเพราะพวกฉันจะเหยียบซ้ำทันที”พวกของปกรณ์เดินยิ้มเยอะออกไปทันที

“พี่ภาคี...”ข้าวฟ่างที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับรีบวิ่งเข้ามาหาภาคีอย่างดีใจ

“ข้าวฟ่าง..”

“เรื่องที่พี่กรณ์พูดเมื่อกี้มันคือความจริงรึป่าวค่ะ”

“ครับ...”

“ข้าวฟ่างดีใจจังเลยค่ะที่พี่ไม่ได้ชอบแพนเขาจริงๆ”ข้าวฟ่างยังคงรักษามาดดาวมหาลัยฯได้เป็นอย่างดี

“โถ่!!น้องข้าวฟ่างครับผู้หญิงอย่างยัยนั่นใครจะสนใจครับแสนเฉิมซะขนาดนั้น”เดย์เอ่ยการันตี