จริงนะค่ะพี่ภาคี
ครับ...พี่ไม่มีทางสนใจผู้หญิงแบบนั้นเด็ดขาดมันก็แค่เกมส์เท่านั้นแหล่ะครับ ถ้าพี่ไม่ทำมันก็ดูเสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชายแย่ภาคีส่งยิ้มหวานให้ข้าวฟ่าง ถึงแม้เขาจะรู้สึกผิดที่ทำกับผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่างพิรญาณ์ต้องเสียใจแต่ถ้ามีโอกาสเขาก็พร้อมจะไปขอโทษเธอเพื่อให้เรื่องมันจบๆไป
แพน....เสียงเรียกชื่อนั้นทำให้ผู้คนที่ยืนอยู่บริเวรนั้นหันไปหาเจ้าของชื่อที่ยืนอยู่ทางด้านหลังทันที นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่พิรญาณ์ยืนแน่นิ่งฟังความจริงทั้งหมดจากปากผู้ชายคนที่เธอรักและเธอก็คิดมาเสมอว่าเขาเองก็คงมีความรู้สึกไม่ต่างจากเธอ แต่แล้วสิ่งที่เธอคิดมันผิดไปหมดทุกอย่างที่เขาทำมันเป็นแค่เกมส์ แค่เกมส์สนุกๆ ของเขาที่ใช้เธอเป็นเครื่องมือ...พิรญาณ์กำมือแน่นอย่างเพื่อควบคุมสติพร้อมกับค่อยๆหันไปมองเพื่อน สาริสาเดินตรงเข้ามากุมมือเพื่อนอย่างเห็นใจเธอมองหน้าคนเหล่านั้นที่สงสายตายิ้มเยอะให้กับเพื่อนของเธออย่างโกรธแค้น ภาคียังคงจับจ้องไปที่พิรญาณ์ที่เธอยังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉย...
เฮ้ย!!ไอ้คีย์แสดงให้ข้าวฟ่างเห็นสิวะ ว่าแกจริงใจกับเขาแค่ไหนและแกก็คือผู้ชนะของเกมส์นี้เดย์กระซิบข้างหูของภาคี สาริสาที่เริ่มหมดความอดทนจึงปล่อยมือเพื่อนพร้อมกับทำท่าจะเดินเข้าไปหาตัวต้นเหตุแต่เธอก็ต้องงงมากขึ้นเมื่อพิรญาณ์ดึงแขนห้ามเธอไว้ก่อนที่พิรญาณ์จะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปเอง สาริสามองหน้าเพื่อนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองที่บนใบหน้าของเพื่อนเธอเวลานี้ไม่มีแต่หยดน้ำตาหรือแววตาเสียใจเลยแม้แต่น้อย พิรญาณ์ค่อยๆก้าวเข้ามาประจันหน้ากับภาคี เขาเพียงส่งยิ้มอย่างผู้ชนะให้กับหญิงสาวตรงหน้า
สนุกมั๊ยค่ะเธอส่งยิ้มบางๆให้กับเขา
สนุกสิ ไม่เคยสนุกแบบนี้มาก่อนเลยนะ...ว่าแต่เธอมาได้ยินก็ดีแล้วฉันจะได้ไม่ต้องบอกให้เสียเวลาภาคีเสยาะยิ้มก่อนเอ่ย
เธอคงคิดสินะว่าคนอย่างฉันจะชอบเธอจริงๆ แค่ฉันยอมลดตัวไปยุ่งกับเธอมันก็ทำให้ฉันรู้สึกหม่นหมองลงไปเยอะแล้ว แต่ฉันคิดว่ามันก็คุ้มดีนะได้หาอะไรสนุกๆทำแถมได้เงินใช้ฟรีๆอีกตั้งสองพันภาคีจ้องหน้าพิรญาณ์อย่างแนวแน่ สาริสาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ได้แต่ยืนกำมือแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์โกรธแค้น...ถ้าเป็นฉันนะไอ้หมอนี้ไม่มีวันได้ยืนยิ้มเยอะอยู่แน่ โธ่!!เอ๊ยยัยแพนยื่นบื่ออยู่ได้ โอ๊ย!!ขัดใจฉันจริงๆ...สาริสาได้แต่บนในใจพร้อมกับหันมองเพื่อนแต่แล้วสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...พิรญาณ์สูดหายใจลึกๆอย่างอดกลั้นพร้อมกับก้าวเท้าเข้าประจันหน้ากับภาคีมากขึ้น สายตาสองคู่จับจ้องกันอย่างดุดันและเหยียดหยามไม่มีแม้แต่ความปราณีให้กันอีกต่อไป...
ยินดีด้วยนะค่ะที่คุณสนุกกับเกมส์นี้ เงินสองพันแลกกับความรู้สึกของคนหนึ่งคน ฮึ่อ...ฉันรู้สึกภูมิใจจังที่ฉันทำให้ผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักคำว่า..รัก..อย่างคุณมีความสุข แต่ฉันคงต้องแสดงความเสียใจด้วยนะค่ะที่ฉันอาจจะต้องทำให้คุณผิดหวังเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันแทบไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ฉันก็แกค่ช่วยสงเคราะห์ให้เกมส์ของคุณมันน่าสนุกมากขึ้นก็เท่านั้น ก็แหม...ผู้ชมออกจะมากมายนี่ค่ะใครจะกล้าปฏิเสธลงหล่ะ แต่คุณคงไม่เชื่อว่าทำไมฉันถึงไม่สนใจผู้ชายที่เพรียบพร้อมอย่างคุณใช่มั๊ยหล่ะ ก็เพราะฉันรู้ดีไงค่ะว่าผู้ชายที่มั่วไม่เลือกอย่างคุณไม่มีวันที่จะรักใครได้จริง คนอย่างคุณมันก็พวกไร้ด้านจิตสำนึกชอบเห็นความรู้สึกของคนอื่นเป็นของเล่นเสมอเพื่อทำให้ตัวคุณเองดูมีคุณค่ามากขึ้นก็เท่านั้น
ฮึ่อ...ไหนๆวันนี้เรื่องทุกอย่างต้องเปิดเผยอยู่แล้วงั้น...ฉันขอทำให้เกมส์ของคุณน่าระทึกมากขึ้นดีมั๊ยมันจะได้ดังเปรี้ยงปร้างเลยไง เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดระหว่างคุณกับฉันมันก็เป็นแค่เกมส์สนุกๆระหว่างเรา ฉันเองก็ยอมเล่นตามเกมส์ของคุณ ส่วนตัวคุณเองก็ยอมเล่นตามเกมส์ของฉัน สนุกดีจริงๆใช่มั๊ยค่ะพิรญาณ์ส่งยิ้มให้กับภาคีและเพื่อนๆของเขาที่ยืนจ้องมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา เธอทำท่าจะเดินแต่แล้วเธอก็หยุดชะงักพร้อมกับหันมาจ้องหน้าภาคีอีกครั้งอ้อ...คุณไม่ต้องคิดมากนะค่ะ...เพราะมันก็แค่...เรื่องขำๆพิรญาณ์ส่งยิ้มหวานอีกครั้งพร้อมกับรีบสาวเท้าออกมาอย่างมุ่งมั่น ภาพที่ทุกคนเห็นนั้นแท้จริงแล้วมันก็เป็นเพียงแค่ฉากบังตาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความเจ็บปวดที่มากมาย ก้าวทุกก้าวที่เธอเดินนั้นมีเพียงความว่างป่าวและหัวใจที่อ่อนล้าเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเดินมาไกลจากคนพวกนั้นแค่ไหน แม้แต่เสียงเรียกของสาริสาที่ดังมาตลอดทางนั้นก็ไม่ได้มีผลใดใดต่อสมองของเธอในเวลานี้มันยังคงมีแต่คำพูดของภาคี คำพูดมากมายที่ดูถูกเธอ ไม่นานนักหยดน้ำใสๆที่เธอพยายามกลั้นมันตลอดก็ได้ไหลหยดลงมาอาบแก้มของเธอจนเปียกปอน เธอยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งสติครั้งถูกเรียกกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกของสาริสาที่มาพร้อมๆกับเสียงเบรกที่ดังไม่แพ้กันทันใดนั้นร่างบางของเธอก็ได้ล้มลง
แพน.... พิรญาณ์เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงเรียกนั้นที่ทั่วทั้งใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำใสๆเต็มไปหมด
สา...แกเป็นอะไรแกร้องให้ทำไม
โธ่!!แพนสาริสาโผเขากอดเพื่อนของเธออย่างเห็นใจและสงสาร...เพราะนายคนเดียวนายภาค คอยดูนะฉันจะต้องแก้แค้นนายให้ได้ ฉันจะทำให้นายรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตที่ทำกับเพื่อนของฉันในวันนี้...
แกเป็นอะไรรึป่าว แกเจ็บตรงไหนมั๊ยแพนสาริสาดูอาการโดยรอบของเพื่อนเธอพร้อมกับเลื่อนสายตาไปมองใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆเพื่อนเธอ...หน้าตาดีแฮะ!!ผิวพรรณก็ดี๊ดีแถมยังคิ้วเข้มอีก ว๊าว!!!หล่อจังสงสัยจะเป็นเจ้าของรถ...(ใช่เวลามั๊ยเนี่ย)
น้องเป็นอะไรรึป่าวพี่ขอโทษนะครับว๊าว...(รอบสอง)เสียงก็เท่ห์ๆฟังแล้วอบอุ่นดีจัง...สาริสานั่งอมยิ้มกับความคิดของตัวเอง
แพนไม่เป็นอะไรค่ะ แต่ถ้าพี่เบรกไม่ทันแพนก็อาจจะไปนอนเล่นบนหน้ารถพี่ก็ได้พิรญาณ์ส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งอมยิ้มอยู่กับคำพูดติดตลกของเธอ...ผู้หญิงอะไรตลกได้ไม่เลือกสถานการ...
แพน...แกหนิ
พี่ว่าน้องไปตรวจดูอีกทีดีมั๊ยครับ เดี๋ยวพี่พาไปนะเขาทำท่าจะพยุงเธอขึ้นแต่ถูกเธอร้องห้ามไว้
ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ขอบคุณนะค่ะพิรญาณ์ทำท่าจะลุกขึ้นแต่แล้วความรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้าก็ทำให้เธอล้มลงทันที...เอ๊ะ!!ทำไมพื้นปูนมันนิ่มๆผิดปกติ...เธอได้แต่คิดสนุกๆในใจ
ยัยแพน....สาริสาร้องเสียงหลง
ฮ่ะ...มีอะไรเหรอสา
ก็...แก...แกทับพี่เขาอยู่ไงเล่าทันทีที่สาริสาพูดจบพิรญาณ์ถึงกับผง่ะไปเล็กน้อยก่อนเคยๆหันไปมองคนที่เธอคิดว่าเป็นเบาะนุ่มๆ เมื่อครู่ เธอได้แต่ส่งยิ้มหเยเกให้กับชายหนุ่มที่ถูกเธอทับอยู่เกือบทั้งตัว เธอรีบดึงตัวเองขึ้นนั่งพร้อมกับเอ่ยขอทาเขาเบาๆ เขาอมยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพร้อมกับพยุงตัวเองขึ้นนั่งข้างเธอ
แพนต้องขอโทษอีกครั้งนะค่ะ แฮ่ะๆแพนก็คิดอยู่เหมือนกันว่าทำไมพื้นปูนมันนิ่มๆผิดปกติ
ก็แหงหล่ะสิยัยแพน แกเล่นล้มทับพี่เขาไปทั้งตัวแบบนั้นจะไม่นุ่มได้ยังไง มาๆฉันช่วยสาริสายื่นมือไปดึงเพื่อนเธอให้ลุกขึ้น
เดินไหวมั๊ยแก
พี่ว่าพี่ไปส่งดีกว่านะครับ
ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณพี่มากนะค่ะคอนโดฯเราอยู่แค่นี้เอง
แต่ว่า...น้องยังเจ็บข้อเท้าอยู่เลยนะครับให้พี่ไปส่งดีกว่า
ไม่เป็นไรจริงๆค่ะมันเริ่มดีขึ้นหน่อยๆแล้ว เดี๋ยวแพนเดินให้พี่ดูเอามั๊ยพิรญาณ์ขยับตัวตรงพร้อมกับส่งยิ้มให้กับคนทั้งสองที่ยืนลุ้นอยู่ด้วยสีหน้าไม่ต่างกัน เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมกำลังพร้อมกับค่อยๆ ก้าวเท้าเดิน แต่เพียงก้าวเดียวเธอก็ถึงกับเซล้มลมลงอีกครั้ง พ่อเทพบุตรรูปงามคนเดิมถึงกับรีบวิ่งเข้าประคองตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะลงไปนั่งเล่นที่พื้นปูนอีกครั้ง...พิรญาณ์มองหน้าเขาอย่างต้องการขอความเห็นใจ
สงสัยแพนคงเดินไม่ไหวจริงๆแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าพี่จะยังอยากช่วยแพนอยู่รึป่าว
อวดเก่งจริงๆเลยนะแก
พี่ว่าเรารีบไปหาผ้ามาประคบดีกว่านะครับก่อนที่มันจะบวมไปมากกว่านี้...พี่ขอโทษนะครับไม่ทันที่เธอจะตอบรับหรือปฏิเสธร่างบางของเธอก็ถูกอุ้มขึ้นอยู่บนแขนทั้งสองข้างของเขาเธอถึงกับร้องเบาๆ ก่อนค่อยๆ เกาะบ่าเขาไว้ ยิ่งเข้าใกล้เธอก็ยิ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนี้หน้าตาดีขนาดไหนทั้งยังผิวพรรณที่สะอาดสะอ้านอีกทั้งรถที่ขับคงไม่ต้องบอกว่าฐานะทางบ้านของเขาเป็นยังไง...สงสัยคงพอๆ กับพี่ภาคีแน่ๆ เลย เฮ้อ!!นึกถึงชื่อนี้แล้วก็ยิ่งทำให้นึกถึงภาพที่แสนเจ็บปวดเหล่านั้น...
น้องครับ...น้องแพนครับเสียงนุ่มที่เริ่มคุ้นหูของใครบางคนเรียกเธอให้หลุดจากภวังค์ที่แสนเจ็บปวดนั้น
ค...ค่ะเธอมองหน้าคนที่เรียกเธอด้วยดวงตาที่เริ่มแดงกล่ำ รอยยิ้มบางๆที่เธอส่งให้เขานั้นช่างแฝงไปด้วยความเศร้าหมองจากหัวใจของเจ้าของเสียเหลือเกิน เขาเองก็ดูจะจับความรู้สึกนั้นของเธอได้ดีทีเดียว เขาเพียงส่งยิ้มบางๆให้กับเธออย่างเข้าใจ
เจ็บมากมั๊ยครับ
ก็...นิดหน่อยค่ะ แพนเลยต้องรบกวนพี่อีกรอบเลย
ไม่เป็นไรหรอกครับยังไงพี่ก็ต้องรับผิดชอบที่ทำให้น้องต้องเจ็บตัวสาริสานั่งมองดูการสนทนาของคนทั้งคู่อย่างครุ่นคิด...ฮึ่อๆ ฉันจะไม่ยอมปล่อยชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้ไปแน่ๆ 555++...
ว่าแต่คุยกันมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้เลยนะค่ะว่าพี่ชื่ออะไรสาริสาเริ่มดำเนินตามแผนการความคิดของตัวเองได้อย่างแนบเนียน
พี่ชื่อพันธวีร์ครับหรือเรียกว่าพี่วีก็ได้
อืม...พี่วี หนูชื่อสาริสาค่ะหรือเรียกว่าสาก็ได้ ส่วนยัยเฉิมเบ๊าะที่เดินให้พี่ชนอ่ะชื่อพิรญาณ์หรือแพนค่ะพิรญาณ์ส่งค้อนวงใหญ่ให้กับเพื่อนที่กล่าวหาเธอต่อหน้าชายหนุ่ม(หน้าตาดี) เขาอดอมยิ้มไม่ได้กับคู่ซี้ต่างลักษณะ นิสัยคู่นี้จะว่าไปแถมจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลยก็ว่าได้คนหนึ่งออกจะห้าวๆ ลุยๆแต่ก็ยังมีความหวานในแบบผู้หญิงสวนอีกคนก็ออกจะเรียบร้อย อ่อนหวานแต่ก็ยังมีความขี้เล่น(เฉพาะบุคคล) แต่ถ้าถอดแว่นตาออกจะแต่งทรงผมสักนิดเธอคงดูน่ารักกว่านี้แน่...เฮ้อ!!ช่างเป็นคู่ต่างที่ลงตัวจริงๆ...
นั่นแน่นั่งยิ้มอยู่คนเดียว คิดอะไรไม่ซื่ออยู่รึป่าวค่ะเนี่ยขอเตือนน๊าถึงแม้เราจะเป็นหญิงแต่เราก็สู้ไม่ถอยนะค่ะชายหนุ่มนามพันธวีร์เผลอหัวเราะออกมาทำเอาหญิงสาวทั้งสองหัวเราะต่อไม่ได้