''OoO''

แฮ่กๆ - -* โอ๊ย! ไอ้เบ๊5ตัวนอนกองอยู่กับพื้น ฉันยกโต๊ะลงอย่างหมดแรงทันที โอย~ ยกได้ไงวะเนี่ย..

''เธอยกได้ไง!!''วาซินถามฉัน..

เออ! ฉันก็สงสัย-_-^

''ก็...ไม่รู้เหมือนกัน''

''ยัยคิงคอง...''

หา~! นายว่าไงนะอีตาโฮจิน-*-^

''อะไรนะ''

''ยัยแรงควาย..''

''เฮ้! ไม่ได้ฉัน พวกนายอดตายอยู่ที่นี่แล้วนะเฟ้ย- -^''

''แล้วใครกันน้า..  กลัวความมืด เดินในตึกนี้คนเดียวไม่ได้..''

''บ้า!!''

พรึ่บ!!

ไฟดับ...

ฟุบ!

ฉันกระโจนไปเกาะ4คนนั้นแน่น ขาเขอนี่สั่นไปหมด แง มืดๆ>_<

''เฮ้ย! แกะมัดเด่ะ-*-''ดาซองพูดออกมาในความมืด

''ฉันกลัว... มองไม่เห็น''

''ขอร้องเหอะ อย่ากลัว=_= เกิดเธอไม่แกะมัด พวกฉันได้อดตายตามที่เธอบอกแน่! และถ้าตายจริง ฉันจะไปหลอกหลอนเธอทุกคืนเลย''

คำสั่งนั่นทำให้ฉันแก้มัดให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว ซุนโยเดินไปเปิดไฟแต่...

''ไฟเปิดไม่ติดอ่ะ..''

''กรี๊ดดดดด!>O<''

ฉันกอดโฮจินไปแน่น ไม่มีคำว่า'ขยะแขยง'อยู่อีกต่อไป อึ๋ย~   มืด แงๆ

''ออกไปกันเหอะ ฉันง่วงแล้ว..''

''อ่ะ..อือ''วาซินตอบแบบกล้าๆกลัวๆแต่ฉันเนี่ยสิ..

''ฉัน..ไม่กล้าเดินง่ะT^T''

''งั้นเธออยู่ห้องนี้ไปคนเดียวละกัน ปะ!''ดาซองหันไปพูดกับอีกสามคน กรี๊ดด! จะทิ้งฉันจริงๆหรอT^T

''เดี๋ยว!''

''อะไร-*-''

''ฉันไปด้วยก็ได้!!Y_Y''

เรา5คนเดินฝ่าความมืดไปเรื่อยๆจนถึงบันได เอ๊ะ! นั่นผ้าขาวๆพลิ้วไสวอยู่ตรงข้างล่างนี่นา.. คนหรอ!!

''นี่!  ฉันเห็นผ้าเหมือนเศษผ้าคนอยู่ข้างล่างเลย..น่ากลัวT^T''

''ตาฝากแล้วล่ะ ตึกนี้เป็นตึกร้าง ไม่มีใครหรอก''

''อาจจะเป็นพวกมันอีกก็ได้''

''ไม่มั้ง ผ้ามันเป็นผ้าขาวๆ แล้วเหมือนส่องแสงสว่างได้ด้วย แต่มันหายไปแล้วอ่ะ''

''งั้นตาฝาดน่ะแหละ''

''อืม..คงใช่''ฉันพยายามทำใจกล้าคิดปลอบใจตัวฉันไปต่างๆนาๆว่าฉันตาฝาด

แปะ!

''เอ๋!?''

เรา5คนตกใจเมื่อเห็น...

มือลอยได้มาจับไหล่ของฉัน โดยที่มีแค่มือ นิ้ว และข้อมือ..

''กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!>O</เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!OoO''

เราสี่คนหาวาซินทั้งวันยังไงก็หาไม่เจอ..ทำยังไงดี??

''เฮ้อ~ เริ่มมืดแล้ว.. กลับก่อนเถอะ''ดาซองพูดออกมา สองคนพยักหน้า แต่ฉัน...

''ไม่!!! ฉันจะหาวาซินต่อ!!''(ไม่แน่ใจนะเนี่ย นางเอกหรือพระเอกกันแน่- -*)

''เอ๋!?''ทั้งสามคนหันมามองฉันแบบงงๆ ฉันพูดต่อไป

''ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าพอฉันมาอยู่กับ3คนนี่แล้วดูเหมือนทุกคนเข้าข้างฉันแล้ว วาซินจะประชดด้วยการไม่ขัดขืนเมื่อตอนที่เขามาลักพาตัวรึเปล่า... แต่ถ้าใช่ มันผิดที่ฉัน!!''

''ไม่ใช่!!''โฮจินพูดออกมา แล้วอีกสองคนก็พูดต่อ..

''เธอไม่ผิดหรอก พวกเราจะช่วยตามหาวาซินต่อนะ''

''เอ่อ..ขอบใจ_///_''ฉันหน้าแดงทันทีเมื่อรู้ตัวว่าฉันพูดอะไรออกไป เฮ้อ~

5ชั่วโมงต่อมา...

เรา4คนแยกย้ายกันหาอีกครั้ง แล้วฉันก็รับโทรศัพท์เมื่อซุนโยโทรมา

''ตอนนี้ฉันเจอแล้วว่าวาซินอยู่ที่ไหน!!!''

''หา~! ที่ไหนๆO_O''

''เธออยู่ตรงร้านชิบิใช่มั้ย ตรงมาเรื่อยๆนะแล้ว...''

''เดี๋ยวๆ แล้วอีกสองคนล่ะ??''

''มันมาแล้ว เหลือแต่เธอน่ะ''

''อืม''

ฉันเดินตามทางที่ซุนโยบอกมาเรื่อยๆจนถึง...

ตึกร้างแห่งหนึ่ง....

''เอ่อ...แน่ใจหรอว่า..ที่นี่??''ฉันถามแบบกล้าๆกลัวๆ

''ใช่! ตะกี้ฉันเห็นไฟมันเปิดแวบๆที่ตึกชั้น3!!''

''ง่า~T^T''

ดูเหมือนสามคนจะอ่านใจฉันออกว่าฉันกลัวเลยจับมือฉันแล้วให้ฉันอยู่ตรงกลาง แล้วบุกเข้าไปในตึก...อ๋ายยย~ มืดชะมัด><

เรา4คนเดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆจนถึงชั้นสาม พอถึงหน้าประตูที่ซุนโยบอก ฉันก็หันไปบอกสามคนนั่น แต่ว่า...

ไม่มีใครอยู่เลย...

เฮ้ยย~ หายไปหนายยยยT^T ฉันกลัว!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ฉันตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้องแล้วก็เจอ...

วาซิน ซุนโย ดาซอง และ..

โฮจิน!!!

ทุกคนถูกมัดเอาไว้ แต่พอฉันจะไปแก้เชือก...

''หึๆ''เสียงหัวเราะดังขึ้น แล้วไฟก็เปิด..

ฉันเห็นหน้าคนร้ายแล้ว!!

''ว่าไง สาวน้..''

ผัวะ!! พลั่ก!! ตุบ!!

ฉันไม่รอให้มันพูดจบจัดการอัดมันทันที โดยใช้วิชาเทควันโด= =

ฉันสู้ไปเรื่อยๆอย่างเหนื่อยๆ แต่ไม่ยอมอ่อนมือให้มัน...

''ระวัง!!!''

ฟุบ!!

ฮู่ว~ ดีนะที่ดาซองบอกฉันก่อน-0- ไม่งั้นฉันโดนกระบองฟาดหัวไปแล้ว หนอยแน่ะ!! เล่นลอบกัดเรอะ!?

ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วใช้แรงที่มีทั้งหมดจัดการยกโต๊ะขึ้นแล้วทุ่มใส่พวกมันทั้งหมด...

''อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~''

พอฉันกินข้าวเสร็จ.. ฉันเดินขึ้นไปข้างบน จะเก็บจานของวาซิน พอฉันขึ้นไป..

วาซินไปไหนแล้วล่ะ!??

ฉันเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่ง.. จานข้าว... ทำไมข้าวมันหกเลอะเทอะที่พื้นแบบนี้ล่ะ?? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?

''โฮจิน! ดาซอง! ซุนโย! พวกนายเห็นวาซินมั้ย!!''ฉันตะโกนลงไปที่ชั้นล่าง

''ไม่เลย ทำไมหรอ??''

''วาซินไม่อยู่!!''

''เฮ้ย!''

พอฉันให้สามคนมาดู ซุนโยก็ทำท่าคิดเล็กน้อย แต่ดาซองขัดขึ้นมาก่อน..

''นี่! จำตอนโจรจะเข้าบ้านได้ปะ แล้วที่เธอไปจับมันมัดไว้อ่ะ พวกเราเอามันไปส่งตำรวจ รู้สึกมันมีวอร์ติดตัวด้วย.. มันอาจจะติดต่อพวกมันให้เอาตัววาซินไปก็ได้..''

''จะบ้าหรอ! คงไม่ใช่อ่ะ''ฉันแย้ง

''ไม่หรอกนะ.. มีสิทธิ์เป็นไปได้สูง..''ซุนโยพูดขึ้น

''แล้วจะเอายังไงล่ะ?''

''ก็ไปช่วยสิ!!''

พอฉันกับอีก3คนลงมา 3คนนี้ลืมปิดทีวี ข่าวในทีวีจึงดังออกมา...

'ขณะนี้ นักโทษที่เป็นโจรย่องเบา.. ได้แหกคุกออกไป โดยคาดว่า.. มีตัวประกันซึ่งเป็นผู้หญิงไปด้วย ขอให้ทุกท่านระวังตัว..'

ฉันกับอีก3คนมองหน้ากัน วาซินโดนลักพาตัวจริงๆหรอเนี่ย!? แต่..เธอต้องร้องขอความช่วยเหลือสิ.. หนรือว่าเธอตะโกนแล้วไม่มีใครได้ยิน... ไม่สิ โจรมันไม่ปล่อยให้ตะโกนหรอก.. มันคงปิดปากวาซินไว้...

พอสามคนทำท่าจะเดินไปออกไปหาวาซินฉันก็พูดขึ้นก่อน

''เดี๋ยวสิ!''

''อะไร''

''นายจะไปตามหาวาซินใช่มั้ย?''

''ใช่''

''นายรู้หรอว่าเธออยู่ที่ไหน?''

''เอ่อ..''

เฮ้อ~ คิดไว้ไม่ผิดT^T สามคนนี้ไม่ได้นึกถึงข้อนี้สินะ..

''งั้น..ไปโทรให้ตำรวจช่วยหาดีกว่า..''

''ไม่ได้หรอก..''ฉันพูดขัดดาซอง

''เอ้า! แล้วจะทำไงล่ะ?-*- ยังงี้ก็หาไม่เจอสิ''

''ตำรวจหาน่ะ พวกมันจะรู้ตัวได้.. ว่าเราตามหาวาซินอยู่ ฉันว่าสืบไปเรื่อยๆเถอะนะ..''

เราสี่คนเงียบกริบ.. แต่แล้ว.. เหมือนโฮจินปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้....

''นี่! ฉันว่า.. ตอนที่พวกมันแหกคุกกันน่ะ ตำรวจคงต้องเห็นว่ามันวิ่งไปทางทิศไหนสินะ!!''

''ใช่ ทำไม''ฉันตอบ

''งั้นเราก็ถามสิ! เราจะได้ไปตามทิศที่มันวิ่งไง!!''

''แต่มันอาจจะหลอกทำเป็นวิ่งไปทิศใต้ แต่ที่จริงมันอยู่ทิศเหนือก็ได้นะ..''

''อืม..มันก็จริง''สี่คนนั่งคิดต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุด ฉันที่อึดอัดก็ตัดสินใจยกเลิกความคิดตัวฉันเอง

''ตามหาเถอะนะ.. สืบแบบนี้ไป มันก็ไม่ได้เรื่องอะไรนี่นา''

ทั้งสามคนพยักหน้า แล้วเราสี่คนก็เริ่มแยกตัวกันหาวาซินในสถานที่ที่วาซินชอบไป และสถานที่ใกล้ตัว ทุกซอกทุกมุม แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เจอ.. วาซิน... เธออยู่ไหน??

พอฉันเอาข้าวไปให้วาซินโดยมีสามคนตามมา แต่ให้อยู่ข้างนอก พอวาซินกินเข้าไปคำนึง ก็ทำหน้าทรมาน เฮ้! อาหารฉันห่วยเรอะ-*-

''แอ๊กก! แค่กๆๆ>O<''

''เป็นอะไรหรือเปล่า!!''

''อึก! ช่วยด้วย ซุนโย ดาซอง โฮจิน!!''

''อะไรๆ''สามคนนั้นพรวดเข้ามาในห้อง จะเล่นไม้ไหนอีกล่ะนังนี่- -^ ชักเคืองๆแล้วนะ!

''ฮือๆ ซิน..พยายามจะผูกมิตรกับรินะ แต่ว่า..ฮึก รินะ บอกให้ซินกินข้าวเร็วๆ ซินก็กิน แต่พอกินแล้ว... ฮือ ซินรู้สึกจะอ้วกออกมา ฮือๆ เหมือนรินะใส่ยาพิษ.. ลงไปเลยล่ะ ฮึก ฮือๆๆๆๆT^T'' เฮ้ย! อะไรวะ มั่วนิ่มชิบเป๋ง- -++

''เฮ้อออ~''

''ทำไมล่ะ ดาซองต้องช่วยซินนะ..''

''วาซินเลิกทำแบบนี้เถอะ พวกฉันไม่ชอบ...''

''หมายความว่าไงน่ะ..โฮจิน''

''ตอนที่รินะทำอาหารอยู่น่ะ ฉันช่วยรินะทำด้วย แต่ฉันไม่เห็นเธอจะใส่อะไรลงไปเลย-*-''

''ฮึ่ย! ชิ!!''ยัยนั่นฟึดฟัดๆ ทำหน้าไม่พอใจ 555+ ดวงดีเหมือนกันนะเนี่ยฉัน>_<

''กินเสร็จบอกฉันแล้วกัน จะได้เอาจานลงไปล้าง''ฉันบอกวาซิน แต่ว่า..

''ไม่!! ฉันไม่กิน!!''อ๊ากกกกกกกกก!  ยัยเรื่องมาก! ยัยมั่วซั่ว!!

''ทำไมล่ะ-*-''ฉันถามอีก

''ฉันไม่กินฝีมือเธอหรอกย่ะ!''

''แล้วจะกินฝีมือใครเล่า- -^''

''โฮจิน!! ไม่อย่างนั้นฉันไม่กิน!''

''เหอะๆ ว่าไงล่ะโฮจิน= =''

''ฉันไม่ทำ พูดง่ายๆคือ ถ้าเธอไม่กินอาหารที่รินะทำมาให้ก็.. ไม่ต้องกินอะไร''

''โฮจินน!!!!''

''เลิกตะโกนซะ- -''

''โฮจิน! ทำไมล่ะ!! เมื่อก่อน..โฮจินชอบวาซินไม่ใช่หรอ... แล้วตอนนี้ ทำไมล่ะ ทำไม!!!!''ยัยนั่นตะโกนทั้งน้ำตา  ดูไปดูมาก็น่าสงสาร....นิดๆ=_=

''เพราะเธอเป็นแบบนี้ไงเล่า!!!!''

''โฮจิน!!''ประโยคนี้..คุณนักอ่านคงคิดว่าวาซินจะพูด...แต่ไม่หรอกค่ะ ฉันพูดเองแหละ- -*

''รินะ..''

''นาย..พูดดีๆกับวาซินก็ได้นี่นา อีกอย่างนะ ถ้าวาซินไม่กินข้าวละก็..คงหิวอ่ะ''

''เอ๋?????''สามคนหันมามองฉันงงๆ จะว่าไปแล้วรู้สึกอยากตบปากฉันตงิดๆแฮะ=_=

''ไม่ต้องมาทำเป็นนางเอกหรอกย่ะ!! นังโส...รินะ!!''55+ เกือบหลุดมาแล้วล่ะสิ คงกลัวจะโดนไล่ไปนอนหน้าบ้านจริงๆล่ะมั้ง แต่ยัยนี่ว่าฉันอีกแล้วหรอฟะ!? เอาว่ะ! นางเอกต้องใจดีๆ เย็นไว้ว้อย>O< ดีมากๆ+ +

''เฮ้อ~ เอาเถอะ ฉันลงไปก่อนนะ จะได้คุยได้สะดวกๆ..''

''อืม''

ว่าแล้วฉันก็เดินลงบันไดมาแล้วเดินไปที่ห้องของฉันแล้วกินข้าวเช้าแกมกลางวันตามเคย.. ให้ตายเถอะนะ!! จะมีซักวันมั้ยเนี่ย ที่ฉันจะได้กินข้าวเช้าตอนเช้าๆเหมือนคนอื่นๆบ้างน่ะT^T

ช่วยฉันได้พอดีชะมัด^^

''กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด>O< โฮจิน ซุนโย ดาซอง ทำไมเข้าข้างยัยโสโครกนี่ล่ะT^T ต้องช่วยซินนะ นังนี่มันตบหน้าซิน ฮือๆๆ''อ้าว เจ๊อย่าโมเมๆ- -*

''เฮ้อ~ วาซินอย่าโกหกเลย.. รินะไม่ใช่คนอย่างนั้น= =''นายจะเป็นแค่พระเอกขี่ควายดำมาช่วยฉันแค่ครั้งนี้เท่านั้นล่ะดาซอง= =

''ว่าไงนะ!? ดาซองก็เข้าข้างยัยนี่หรอ''

''ดาซองมันไม่ได้เข้าข้าง กลับไปได้แล้วล่ะ วาซิน''

''ซุนโย...''

''ได้ยินรึยัง วาซิน-*-''โฮจินเสริม 555 ดีมากๆ^O^

''ไม่! ซินจะค้างที่นี่1อาทิตย์!!!''

''เฮ้ย!!!''ดาซอง โฮจิน ซุนโย ฉันประสานเสียงออกมาเป็นคำอุทาน=_=

''ทำไมล่ะ''

''เปล่าๆ- -*''

''งั้นไปเตรียมห้องให้ซินสิ >O<''

''ฉันไม่ใช่คนใช้เธอนะวาซิน-*-''

''ซินไม่ได้ใช้จิน แต่ซินใช้ยัยรินะโสโครก''

''ถ้าเธอว่ารินะโสโครกอีกละก็... ฉันไล่เธอนอนหน้าบ้านแน่''

''ดาซอง!! ทุกคนเป็นอะไรกันหมด!? เข้าข้างยัยรินะนี่ไปหมด เกิดอะไรขึ้นล่ะ!!!!????''

''เลิกบ่นซะเถอะ.. รินะ เตรียมห้องให้วาซินก็แล้วกัน- -*''โฮจินหันมาบอกฉัน

''อือ''ฉันพูดแล้วเดินขึ้นบันไดบ้านไป แล้วเตรียมห้องให้ อย่างน้อย...ฉันก็ไม่ได้เกลียดมากถึงขนาดไม่จัดห้องให้หรอกนะ- -*

พอจัดห้องเสร็จฉันเดินลงไปข้างล่างแล้วบอก4คนนั้นว่า

''เตรียมห้องเสร็จแล้วล่ะ''

''อืม พาวาซินขึ้นไปสิ''

''อาฮะ''

''วาซินตามรินะไปนะ''

''ชิ!''ยัยนี่เชิดหน้าคอหักเดินตามฉันมาแบบไม่พอใจ ขณะเดินไปอยู่ดีๆ ยัยนี่ก็สะดุดบันได- -* โชคดีที่ฉันจับมือไว้ได้

''เจ็บหรือเปล่า?''

''โฮจิน.. ฮึก ฮือๆ''

''เป็นอะไรหรอวาซินO_O"โฮจินหันมาถาม

''ก็..รินะจะผลักซินลงบันไดน่ะ ฮือT^T''

''แค่นี้น่ะหรอ- -''โฮจินพูดแค่นี้แล้วกลับไปนั่งดูทีวีต่อ 555+ สมน้ำหน้า ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว หาเรื่องเจ็บตัวเองนะเนี่ย วาซิน ก๊าก~

''เอ้า ถึงแล้ว''

''เหอะ แกต้องจัดห้องเละสุดๆแน่ๆ ชิ''

''ดูก่อนเหอะ- - ฉันลงแล้วล่ะ ตามสบาย''

''ย่ะ!''

ฉันเดินลงบันไดมา โฮจินเห็นเลยหันมาทัก

''ตะกี้เธอผลักวาซินป่าวอ่ะ-.-''

''คิดว่าฉันงี่เง่าผลักยัยนั่นน่ะเรอะ-*-''

''อ้าว''

''ที่ฉันเห็นน่ะ ยัยนั่นทำเป็นสะดุดล้มบันได ฉันเลยไปจับมือไว้ แล้วก็หันไปตะโกนบอกนายเนี่ย''

''อ๋อ มิน่า.. เป็นท่าตกบันไดที่แปลกมาก ที่คนผลักจับมือคนที่โดนผลักเนี่ย- -*''คิดเหมือนกันแหละโฮจิน= =

''ฉันไปอุ่นข้าวเช้าให้นะ ข้าวอาจจะเป็นไข่เจียวอ่ะ เดี๋ยวต้องทำข้าวให้วาซินอีก''

''อื้ม''