ฮือๆๆ แม่จะส่งฉันไปเกาเหลา เอ๊ย เกาหลีจริงๆหรอเนี่ยT T

''ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปสนามบินไม่ทันหรอก-*-''

ไม่ทันแหละค่ะ ดีแล้ว....

''ค่ะ''

ไอ้บรรทัดบนสองบรรทัดเนี่ย บรรทัดแรกอยากตอบอยู่หรอกนะ... แต่มันเป็นเพียงการคิดเท่านั้นแหละ ขืนตอบจริงๆฉันไม่โดนหามส่งโรงบาลเรอะ ไม่แน่โรงบาลอาจไม่ส่ง ไปส่งยมบาลเลยT^T แม่ฉันโหดจะตาย ทำอะไรผิดๆเสียมารยาทนิดหน่อยในที่สาธารณะชน ระหว่างขับรถกลับบ้าน แม่จะนั่งเทศน์แบบยาวเหยียดชนิดพระเรียกแม่ กลับบ้านเสร็จ เพลียๆเพราะฟังแรพแม่ ก็.....รินะ อย่าพึ่งไป ยังไม่จบ- -^   เนี่ยยยย โหดมั้ยล่ะToT ถึงบ้าน2ทุ่ม  ได้นอนอีกทีก็เที่ยงคืน เฮ้อออ~

ถึงสนามบินจนได้ แม่ไม่ได้อยู่กับฉันด้วย พูดง่ายๆคือฉันอยู่คนเดียวน่ะแหละY Y ชีวิตน้า

ฉันได้ที่นั่งคู่  ฉันมองวิวของสนามบินอย่างเหม่อๆ แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์คือ....

''หมายเลขสิบหกเชิญทางนี้ค่ะ ข้างๆสุภาพสตรีท่านนี้นะคะ''สงสัยจะเป็นผู้โดยสารอื่นละมั้ง เฮ้อ

''ผมนั่งข้างนอกนะครับ''

''ค่ะ''ฉันตอบเหม่อๆ เบื่อๆๆๆๆๆๆ>O<

ขณะที่เครื่องเริ่มออก ฉันก็เริ่มง่วง ขอหลับหน่อยแล้วกัน ฮ้าวววว~-0-

''ตื่นครับๆ ได้เวลาอาหารแล้ว-*-''

หืม... ใครปลุกฉันเนี่ย- -*

เย้ยO_O   ผู้ชายคนที่นั่งข้างๆฉันปลุกฉันนี่นา แต่ เอ๊ะ เค้าหน้าตาดีเหมือนกันแฮะ^O^

''เอ่อ ค่ะ''ฉันค่อยๆตาสว่าง คงเดินทางไปได้ครึ่งทางแล้วสินะ... ป่านนี้แม่ฉันจะทำอะไรอยู่น้า.. คงนั่งฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืนอยู่แน่ๆเลย เซ็งจริง-"-

ฉันกินข้าวไปเรื่อยๆจนหมด ซึ่งแอร์ก็มาเก็บจานพอดี จะถึงแล้วสินะ

"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ    ขณะนี้ เครื่องกำลังจะจอดในสนามบินในโซลค่ะ โปรรัดเข็มขัดด้วยค่ะ ขอบพระคุณ.."

เดาไม่ผิดเลยฉัน=_= จะถึงแล้วจริงๆด้วย

ว่าแล้วฉันก็รัดสายเข็มขัด แล้วเครื่องก็ลงจอด   อืม ฉันลงเครื่องไปได้พักนึงก็นึกได้ว่าลืมไปเอากระเป๋าน่ะสิ!!

ฉันรีบวิ่งไปที่เอากระเป๋า มันวนแล้ววนเล่าฉันก็ไม่เห็นกระเป๋าฉัน โอ้ววว ไม่นะToT

''นี่ ยัยเบ๊อะ''ใครเรียกฉันฟะ แถมเรียกแบบนี้ด้วยนะ-*- ฮึ่ย

''อะไรย....OoO''พูดไม่ทันจบฉันก็ต้องตกใจเพราะคนที่เค้าเรียกฉันคือ....

ผู้ชายที่นั่งข้างฉันตอนอยู่บนเครื่องบิน!!!!!

''เธอลืมเอากระเป๋า ฉันเลยเอามาคืนให้''อ๋อ แบบนี้นี่เอง

''ว่าแต่ นายพูดญี่ปุ่นได้ด้วยหรอ ดูท่านายเป็นคนเกาหลีนะ''ฉันถามงงๆ

''อืม ฉันไปเรียนที่ญี่ปุ่นมาน่ะ นี่ฉันกลับมาที่บ้าน''

''อ่อ อื้อ ขอบใจนะ เรื่องกระเป๋าน่ะ''ฉันพูดพลางจะหยิบกระเป๋า แต่ว่า...

''ใครบอกจะให้เธอง่ายๆแบบนี้ล่ะ''

เฮือก!!

''ค่าความเบ๊อะ ค่ากระเป๋าหนัก ค่าเดิน ทุกอย่างเธอต้องชดใช้ด้วย...''

ไม่นะ!!

''มาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันซะ"

อ้ากกกกก  ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ฮือๆT T

''ว่าไง ถ้าเธอไม่ตกลง เธอก็ไม่ได้กระเป๋าคืนนะ หืม^^''ชิ ลุงบ้าเอ๊ย(ตาใช้เยอะและ 55+) แค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ อุตส่าห์หลงคิดว่าเป็นสุภาพบุรุษ ฮึ่ย!

''ก็ได้!"ฉันกระแทกเสียง พลางเอากระเป๋าคืน เอาแหละว่ะT^T เดี๋ยวแกล้งคืนก็ได้ แง่ม!

อ้ายยยยยย why my point of test is soน้อยแบบเน้ToT แงๆ ทุกทีก็ชิวๆนี่นา ทำไมวันนี้มันยากแบบนี้ล่ะ ฮือT T กลับไปแม่ต้องว่าฉันแน่ๆเลย

แอ๊ดดดดด

ฉันค่อยๆเปิดประตูบ้านให้เงียบที่สุดแต่ว่า...

''กลับมาแล้วหรอ รินะ ขอแม่ดูผลสอบหน่อย''แม่ที่อยู่ในครัวพูดออกมา จึ๋ย จะรอดมั้ยเนี่ย>_<

''เอ่อ...''ฉันอ้ำอึ้งๆ อิดๆออดๆ ก็มันกลัวนี่นา ทุกทีสอบได้90+ นี่-50อ่ะ แง

''เอ้า ส่งมาซิ รอต้นข้าวโตหรอลูก-*-''นั่นพูดกับหนูแน่หรอคะ แม่...

''นี่ค่ะ..''ฉันก้มหน้างุดเตรียมรอบทเทศนาวิวาห์นรกในเร็วๆนี้ ซึ่งมันเริ่มทันทีตั้งแต่แม่เห็นคะแนนผลสอบ

''นี่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ อธิบายกับแม่มาสิ รินะ ทุกทีลูกได้90+นะ ครั้งนี้ทำไมมันถึงได้แค่36คะแนนล่ะ แม่ไม่เข้าใจเลย บอกแม่ทีเถอะ ว่า......บลาๆๆๆ''แม่เปิดคอนเสิร์ต         แรพแบบไม่หายใจ โธ่ แม่ขาT^T

''ถ้าลูกเป็นแบบนี้ล่ะก็ แม่จะส่งลูกไปอยู่เกาหลี!!!!"

ฉึก!!

"ว่าไงนะคะ แม่!!!!!!!!"ฉันถามอย่างไม่เชื่อหู ไม่จริงน่า ถึงฉันจะฟัง-พูดภาษาเกาหลีได้ แต่ว่า จะให้ฉันไปอยู่เกาหลีเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้ๆๆๆๆๆ>O< ฉันต้องฟังแม่แรพจนหูฉันเพี้ยนไปเองแน่ๆเลย

''แม่บอกว่าจะส่งลูกไปอยู่เกาหลีไง หูหนวกหรอ ลูกฉัน!!"ถ้าหูหนวกจริงก็ดีสิคะT^Tจะได้ไม่ต้องรู้ว่าแม่จะส่งหนูไปเกาหลี ฮือๆๆ

"ไปเก็บเสื้อผ้า ไป!!''เอ๋!?

''ไปคืนนี้เลยหรอคะ!?''ฉันถามอย่างไม่เชื่อหู

''ก็ใช่น่ะสิ ไปเก็บสิ สั่งแล้วยังไม่ยอมทำตามอีก''

แงๆๆๆ คุณแม่คะT T แค่ครั้งเดียวเอง ทำไมกันล่ะ ทำไม๊>O<

ฉันเดินอย่างคนไร้ชีวิตชีวาขึ้นไปบนบ้าน  แค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ!! ฮือTT.,TT.....

นางเอก-อิซามิ รินะ

เป็นบอดี้การ์ดให้พระเอกค่ะ เกิดวันที่1/3/95(ค.ศ.)  อายุประมาณ16 รักเสียงเพลง ที่ชอบทำที่สุดคืองานบ้านกับร้องเพลงค่ะ

พระเอก-ซองโฮจิน

มีบอดี้การ์ดเป็นนางเอกครับ มีเพื่อนอีก2คน ผมเกิด16/9/95 อายุเท่านางเอกครับ ที่ชอบทำคือ..แกล้งคนกับกวนประสาทครับ(55+)

เพื่อนพระเอก1-คิมดาซอง

ประโยคแรกเหมือนไอ้โฮจินพูดครับ กระโยคที่สองก็เหมือน-_-  ผมเบิด เอ๊ย เกิด17/4/95ครับ  ในละครเรื่องนี้ผมคาดว่าตัวเอกน่าจะอายุเท่ากันหมด-*- ที่ชอบคือแกล้งยัยรินะครับ 555

เพื่อนพระเอก2-วาซุนโย

ดีครับ ในเรื่องผมเป็นคนนิสัยเย็นชา เกิด4/6/95ครับ อายุเท่านางเอกกับพระเอก สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือการพักผ่อนอย่างอ่านหนังสือ

ตัวร้าย-รินวาซิน

ได้รับบทตัวร้ายค่ะ(น้อยใจT^T) ต้องคอยแกล้งนางเอกอย่างนู้นอย่างนี้ให้เขาเลิกยุ่งกับโฮจินเพราะแอบชอบพระเอกค่ะ ที่จริงน่าจะเรียกว่าโมเมว่าพระเอกเป็นแฟนไปเลย สิ่งที่ชอบคือ ถักผ้าค่ะ

ที่เราเคยบอกว่า เราจะเลิกแต่งเราว่า เราถือว่ามันเป็นโมฆะละกันนะคะ แหะๆ เขียนไปเขียนมาถึงไม่มีคนโพสมันก็....เหมือนระบายสิ่งที่ตัวเองคิดน่ะค่ะ อยากบอกว่า ไม่โพสของเราไม่เป็นไร แต่นักเขียนทุกคนมีกำลังใจเขียนได้เพราะการโพสของนักอ่านทุกๆคนนะคะ