พอฉันกินข้าวเสร็จ.. ฉันเดินขึ้นไปข้างบน จะเก็บจานของวาซิน พอฉันขึ้นไป..
วาซินไปไหนแล้วล่ะ!??
ฉันเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่ง.. จานข้าว... ทำไมข้าวมันหกเลอะเทอะที่พื้นแบบนี้ล่ะ?? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?
''โฮจิน! ดาซอง! ซุนโย! พวกนายเห็นวาซินมั้ย!!''ฉันตะโกนลงไปที่ชั้นล่าง
''ไม่เลย ทำไมหรอ??''
''วาซินไม่อยู่!!''
''เฮ้ย!''
พอฉันให้สามคนมาดู ซุนโยก็ทำท่าคิดเล็กน้อย แต่ดาซองขัดขึ้นมาก่อน..
''นี่! จำตอนโจรจะเข้าบ้านได้ปะ แล้วที่เธอไปจับมันมัดไว้อ่ะ พวกเราเอามันไปส่งตำรวจ รู้สึกมันมีวอร์ติดตัวด้วย.. มันอาจจะติดต่อพวกมันให้เอาตัววาซินไปก็ได้..''
''จะบ้าหรอ! คงไม่ใช่อ่ะ''ฉันแย้ง
''ไม่หรอกนะ.. มีสิทธิ์เป็นไปได้สูง..''ซุนโยพูดขึ้น
''แล้วจะเอายังไงล่ะ?''
''ก็ไปช่วยสิ!!''
พอฉันกับอีก3คนลงมา 3คนนี้ลืมปิดทีวี ข่าวในทีวีจึงดังออกมา...
'ขณะนี้ นักโทษที่เป็นโจรย่องเบา.. ได้แหกคุกออกไป โดยคาดว่า.. มีตัวประกันซึ่งเป็นผู้หญิงไปด้วย ขอให้ทุกท่านระวังตัว..'
ฉันกับอีก3คนมองหน้ากัน วาซินโดนลักพาตัวจริงๆหรอเนี่ย!? แต่..เธอต้องร้องขอความช่วยเหลือสิ.. หนรือว่าเธอตะโกนแล้วไม่มีใครได้ยิน... ไม่สิ โจรมันไม่ปล่อยให้ตะโกนหรอก.. มันคงปิดปากวาซินไว้...
พอสามคนทำท่าจะเดินไปออกไปหาวาซินฉันก็พูดขึ้นก่อน
''เดี๋ยวสิ!''
''อะไร''
''นายจะไปตามหาวาซินใช่มั้ย?''
''ใช่''
''นายรู้หรอว่าเธออยู่ที่ไหน?''
''เอ่อ..''
เฮ้อ~ คิดไว้ไม่ผิดT^T สามคนนี้ไม่ได้นึกถึงข้อนี้สินะ..
''งั้น..ไปโทรให้ตำรวจช่วยหาดีกว่า..''
''ไม่ได้หรอก..''ฉันพูดขัดดาซอง
''เอ้า! แล้วจะทำไงล่ะ?-*- ยังงี้ก็หาไม่เจอสิ''
''ตำรวจหาน่ะ พวกมันจะรู้ตัวได้.. ว่าเราตามหาวาซินอยู่ ฉันว่าสืบไปเรื่อยๆเถอะนะ..''
เราสี่คนเงียบกริบ.. แต่แล้ว.. เหมือนโฮจินปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้....
''นี่! ฉันว่า.. ตอนที่พวกมันแหกคุกกันน่ะ ตำรวจคงต้องเห็นว่ามันวิ่งไปทางทิศไหนสินะ!!''
''ใช่ ทำไม''ฉันตอบ
''งั้นเราก็ถามสิ! เราจะได้ไปตามทิศที่มันวิ่งไง!!''
''แต่มันอาจจะหลอกทำเป็นวิ่งไปทิศใต้ แต่ที่จริงมันอยู่ทิศเหนือก็ได้นะ..''
''อืม..มันก็จริง''สี่คนนั่งคิดต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุด ฉันที่อึดอัดก็ตัดสินใจยกเลิกความคิดตัวฉันเอง
''ตามหาเถอะนะ.. สืบแบบนี้ไป มันก็ไม่ได้เรื่องอะไรนี่นา''
ทั้งสามคนพยักหน้า แล้วเราสี่คนก็เริ่มแยกตัวกันหาวาซินในสถานที่ที่วาซินชอบไป และสถานที่ใกล้ตัว ทุกซอกทุกมุม แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เจอ.. วาซิน... เธออยู่ไหน??