''OoO''

แฮ่กๆ - -* โอ๊ย! ไอ้เบ๊5ตัวนอนกองอยู่กับพื้น ฉันยกโต๊ะลงอย่างหมดแรงทันที โอย~ ยกได้ไงวะเนี่ย..

''เธอยกได้ไง!!''วาซินถามฉัน..

เออ! ฉันก็สงสัย-_-^

''ก็...ไม่รู้เหมือนกัน''

''ยัยคิงคอง...''

หา~! นายว่าไงนะอีตาโฮจิน-*-^

''อะไรนะ''

''ยัยแรงควาย..''

''เฮ้! ไม่ได้ฉัน พวกนายอดตายอยู่ที่นี่แล้วนะเฟ้ย- -^''

''แล้วใครกันน้า..  กลัวความมืด เดินในตึกนี้คนเดียวไม่ได้..''

''บ้า!!''

พรึ่บ!!

ไฟดับ...

ฟุบ!

ฉันกระโจนไปเกาะ4คนนั้นแน่น ขาเขอนี่สั่นไปหมด แง มืดๆ>_<

''เฮ้ย! แกะมัดเด่ะ-*-''ดาซองพูดออกมาในความมืด

''ฉันกลัว... มองไม่เห็น''

''ขอร้องเหอะ อย่ากลัว=_= เกิดเธอไม่แกะมัด พวกฉันได้อดตายตามที่เธอบอกแน่! และถ้าตายจริง ฉันจะไปหลอกหลอนเธอทุกคืนเลย''

คำสั่งนั่นทำให้ฉันแก้มัดให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว ซุนโยเดินไปเปิดไฟแต่...

''ไฟเปิดไม่ติดอ่ะ..''

''กรี๊ดดดดด!>O<''

ฉันกอดโฮจินไปแน่น ไม่มีคำว่า'ขยะแขยง'อยู่อีกต่อไป อึ๋ย~   มืด แงๆ

''ออกไปกันเหอะ ฉันง่วงแล้ว..''

''อ่ะ..อือ''วาซินตอบแบบกล้าๆกลัวๆแต่ฉันเนี่ยสิ..

''ฉัน..ไม่กล้าเดินง่ะT^T''

''งั้นเธออยู่ห้องนี้ไปคนเดียวละกัน ปะ!''ดาซองหันไปพูดกับอีกสามคน กรี๊ดด! จะทิ้งฉันจริงๆหรอT^T

''เดี๋ยว!''

''อะไร-*-''

''ฉันไปด้วยก็ได้!!Y_Y''

เรา5คนเดินฝ่าความมืดไปเรื่อยๆจนถึงบันได เอ๊ะ! นั่นผ้าขาวๆพลิ้วไสวอยู่ตรงข้างล่างนี่นา.. คนหรอ!!

''นี่!  ฉันเห็นผ้าเหมือนเศษผ้าคนอยู่ข้างล่างเลย..น่ากลัวT^T''

''ตาฝากแล้วล่ะ ตึกนี้เป็นตึกร้าง ไม่มีใครหรอก''

''อาจจะเป็นพวกมันอีกก็ได้''

''ไม่มั้ง ผ้ามันเป็นผ้าขาวๆ แล้วเหมือนส่องแสงสว่างได้ด้วย แต่มันหายไปแล้วอ่ะ''

''งั้นตาฝาดน่ะแหละ''

''อืม..คงใช่''ฉันพยายามทำใจกล้าคิดปลอบใจตัวฉันไปต่างๆนาๆว่าฉันตาฝาด

แปะ!

''เอ๋!?''

เรา5คนตกใจเมื่อเห็น...

มือลอยได้มาจับไหล่ของฉัน โดยที่มีแค่มือ นิ้ว และข้อมือ..

''กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!>O</เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!OoO''