อ้ายยยยย>O< พอถึงกลางคืนปุ๊ป อีตาดาซองก้ไล่ฉันออกมานอกบ้านแล้วล็อกบ้านทุกบานประตูหรือแม้แต่หน้าต่าง หน้าต่างบางบานสูงซะ... หมอนี่ยังล็อกเลยT T ไม่ต้องล็อกบานนี้ก็เข้าไม่ได้เฟ้ย!

อ๊ากกกก!  ยุงๆๆ คันอ่ะ ค๊านนนนนนนToT ฉันเป็นบอดี้การ์ดหรือว่าคนใช้กันแน่ ไม่แคร์กันบ้างเลย ฮือT T

ว่าแล้วฉันก็ผลอยหลับไป พอตื่นเช้ามา...

โธ่เว้ย! บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆ บ้าทั้งสามตัวเลยT T  ตื่นมาฉันยังคงนอนนอกบ้านอยู่ ใจคอให้ฉันตายเพราะยุงกัดเลือดหมดตัวรึไงยะ ฮึ่ย! แล้วนี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย

ขณะที่ฉันบ่นอยู่ในใจ ประตูบ้านก็เปิด และไอ้คนที่มันเปิดคือ....

คนที่ทำให้ฉันไม่ได้ไปบ้านยายน่ะสิ-_-^คงพอเดาได้นะว่าใคร... ก็อีตาโฮจินไงเล่า ชิ! เพราะหมอนี่คนเดียว ถ้าหมอนี่ไม่พาฉันมาที่นี่ล่ะก็ ป่านนี้ฉันคงนั่งกินอาหารเช้าแล้วล่ะ(แน่ใจเร้อออ นางเอก= = ช้านว่าเธอเบ๊อะลืมกระเป๋าเองนะ...  :คนเขียน)

''เฮ้ย ยัยบ๊อกๆ ตื่นได้แล้ว ตื่นสายเป็นบ้า''

''อ่าว แช่งฉันหรือไงยะ-*- ว่าถ้าตื่นสายแล้วจะเป็นบ้าเนี่ย''

''ไม่ได้หมายความว่ายังงั้นเฟ้ย นอกจากจะเบ๊อะๆ บ๊อกๆ ยังบ๊องๆอีก''อ้ายยยยยย ดูสิคะ!! ดูมัน!  สาม บ.ใบไม้เลยนะ แถมยังด่ากันชัดๆ- -^

'' ไป! เข้าบ้าน ไปกวาดถูได้แล้ว อ้อ ล้างจานแล้วขึ้นไปเก็บห้องให้ฉันด้วย!''

''เฮ้! นายจ้างฉันให้มาเป็นบอดี้การ์ด หรือแม่บ้านกันเนี่ย''

''ฉันไม่ได้จ้าง แต่ฉันบังคับต่างหาก ส่วนที่เธอถาม เธอเป็นทั้งสองอย่าง''

''เฮ้ย!''หมอนี่ เกินไปแล้วนะ ฉันโมโหแล้วนะเฟ้ยยย!>O<

''นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันกัน!''ฉันตะโกนใส่หน้าเขา

''เฮ้ ถ้าเธอไม่ได้ฉัน เธอไม่ได้กระเป๋าเธอคืนหรอกนะ..''

''ห..เหอะ!  ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันไปหาคุณยายได้นี่นา แล้วให้คุณยายซื้อชุดให้ฉัน ก็..ก็เท่านั้นเองนี่!!''ฉันเถียง

''ยังไงเธอก็ตกลงมาแล้ว ฉันคิดว่าเธอคงไม่ใช่คนผิดคำพูดหรอกนะ.. หรือว่าใช่''ฮึ่ย กวนประสาท!!!

''เอะอะอะไรกันน่ะ-*- ฮ้าวววววว~~~=O=''ดาซองเดินลงมาจากบันไดพลางหาว(แปลงฟันยังฟระเนี่ย)

''หิว ไปทำอาหารหน่อย..''คนที่เดินตามลงมาคือซุนโย พูดน้อย...จริงๆ=_=

''กำลังจะให้ไปทำพอดี เอ้า ไปทำอาหารเซ่ ยัยบ๊อกๆ''หมอนี่หันมาสั่งฉัน

ไปก็ได้ ชิ! ฉันเดินเชิดหน้าคอหักไปที่ห้องครัว ทำไรให้กินดีล่ะเนี่ย... อ๊ะ! นึกออกแล้ว^O^ได้เวลาแก้แค้นแล้วล่ะฉัน.. หึๆ ฉันจะทำให้สาสมกับที่พวกนายทำกับฉันเลย แต่ว่า ซุนโยเค้าไม่ได้ทำไรนี่ งั้นแกล้งแต่สองคนนี้ก็พอละมั้ง...

ฉันทำผัดกระเพราสามจานสองจานที่ให้ดาซองกับโฮจินฉันแอบบีบมะนาว6ลูกลงไป ส่วนซุนโยก็กระเพราะธรรมดาๆ พอทำอาหารเสร็จ ฉันก็ทำน้ำส้มปั่น ของดาซองกับโฮจินฉันใส่เกลือไปคนละกระปุก เพราะบ้านหลังนี้เก็บเกลือไว้เยอะเหลือเกิน=_= ฉันทำเครื่องหมายไว้แล้วล่ะว่าอันไหนของใคร หลอดไง ของซุนโยฉันไม่แกะกระดาษหลอดออก เหลือไว้ปลายๆหลอด ส่วนสองคนนั่น ไม่ใส่กระดาษ ว่าแล้วฉันก็เดินไปเสิร์ฟ ฮ่าๆ จะได้เวลาล้างแค้นแล้ววววว*0*

''โห ไม่น่าเชื่อ เธอทำอาหารเป็นด้วยหรอOoO''คิกๆ สุดยอดเลยล่ะ  นายจะจำฝีมือฉันไปตลอดชีวิตนายเลย 555+

''เอ้า เอาไปกินสิ''ฉันแกล้งทำหน้ามุ่ยแล้ววางจานให้กับแต่ละคน ของซุนโยที่ฉันรู้เพราะข้าวมันไม่ได้เปียกๆ แต่ของสองคนนั้นเปียกนิดหน่อยเพราะน้ำมะนาว6ลูก

พอสองคนนั่นจะกินเข้าไป ฉันทนไม่ไหวแล้วว อ้ายยยย>_<

''พรวดดดดดดดดดดดดดด!! แค่กๆ โอ้ยยย เปรี้ยวโว้ยยยยยยย>O<''สองคนนั่นวิ่งเต้นไปรอบโต๊ะอาหาร ซุนโยนั่งงงอยู่แบบไม่รู้เรื่อง เอาล่ะ คิก^^

''อุ๊ย ตายแล้วๆ กินน้ำซะสิ อ่ะๆๆ''ฉันทำเป็นตกใจแล้วกุลีกุจอส่งน้ำให้เขา ดื่มเลย ดื่มๆๆๆๆ

''อ้ากกกกกกกกกกก นี้เค็มๆ''อ้ากกกกกกกกกกก นี้สะใจๆ     555+

''เป็นไง อร่อยมั้ย ฝีมือฉัน^^"ฉันยิ้มถาม

''นี่เธอใส่อะไรลงไปเนี่ย!?''

''ก๊ากๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ โอ้ยยย>O< ขำๆๆ''ฉันกลั้นหัวเราะไม่ไหวเลยพ่นไปเต็มแล้วบอกคำตอบกับเขาว่า

''กระเพราฉันใส่น้ำมะนาวไป6ลูก ส่วน..น้ำส้มน่ะ คิกๆๆๆ''

''น้ำส้มทำไม!!!''หมอนั่นตะโกนใส่   ไม่กลัวเฟ้ย

''ฉันใส่เกลือไปกระปุกนึงอ่ะ 5555+''ฉันหัวเราะใส่ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ ว่าแต่บ้านตานี่ห้องอาบน้ำคนใช้อยุ่ไหนฟะ-*-

ฮึ่ย ทำไมตอนนี้ฉันต้องมานั่งอยู่ในรถประทุนสีแดงคันนี้ด้วยนะ-*- ถ้าฉันไม่ลืมกระเป๋าไว้ละก็ ป่านนี้คงถึงบ้านคุณยายแล้ว ฮือๆๆT^T  ไอ้รถคันนี้เจ้าของมันคือ ซองโฮจิน ผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่นั่งข้างฉันตอนอยู่บนเครื่่องบินน่ะสิ!!

หงุดหงิดชะมัด บ้านตานี่ก็อยู่ลึกซะ...

''เอ้า ถึงแล้ว ลงมาดิ''หมอนั่นสั่งฉัน

''ไม่บอกก็ลงอยู่แล้วล่ะน่า-*-''ฉันตะคอกกลับ

''อ้าว  ฉันเห็นเธอเป็นพวกนอนไม่เลือกที่ แล้วมีขนฟูๆ ชอบวิ่งไล่กัด''อ้ากกกก ฉันเหลืออดแล้วนะยะ- -^ ด่าฉันแบบนี้เลยนะเฟ้ย!!  ฉันตอบกลับไม่ได้ซะด้วย เฮ้อออ

ฉันเดินลงจากรถมาก็เห็นวัง เอ๊ย บ้านที่น่าจะเป็นคฤหาสน์มากกว่าอยู่ตรงหน้า หมอนี่ใช้ไรสร้างฟะ-*-  จะอยู่กันซักกี่คนละหนิ ดีนะเป็นบอดี้การ์ดอย่างเดียว ถ้าเป็นแม่บ้านฉันไม่ต้องทำงานแค่เห็นบ้านก็ขอเป็นลมไปแปปแล้วล่ะ

''เฮ้ย ดาซอง ซุนโย กลับมาแล้วเว้ย''เอ๋ เค้าเรียกใครน่ะ คงเพื่อนล่ะมั้ง ไม่งั้นอยู่บ้านหลังใหญ่แบบนี้คนเดียวคงเหงาอ่ะนะ- -* ว่าแต่อยู่แค่3คนเองหยั่งนั้นหรอ???

''เออ วันนี้เป็นไรวะ กลับมามือติดผู้หญิงมาด้วย-*-''

''อ๋อ ยัยเบ๊อะนี่ลืมกระเป๋า ฉันเลยเอาไปคืน ค่าตอบแทนก็เอาเป็นบอดี้การ์ดให้พวกนายกับฉัน3คนนี่แหละ''3คนจริงๆด้วย แต่ เฮ้ย!!!

OoOฉันต้องเป็นบอดี้การ์ดให้เขาทั้ง3คนเลยหรอ!?

''เอ่อ...ฉันต้องเป็นบอดี้การ์ดให้นายสามคนเลยหรอ_ _''ฉันก้มหน้าถาม อ้ากกกกก อย่าตอบว่า ใช่ นะT^T

''ถูก''

โธ่ ไอ้บ้า! ถึงไม่ตอบใช่แต่ความหมายมันอันเดียวกันนี่ ซวยๆๆๆๆๆๆๆ ซวยที่สุดเลยฉันToT

''ซุนโย ไม่พูดอะไรบ้างหรอ''คนที่น่าจะชื่อดาซองหันไปถามอีกคนที่ชื่อซุนโย

''อะไร''ผู้ชายคนที่ชื่อซุนโยตอบกลับมาน้ำเสียงเย็นชา ท่าทางนิสัยคงเป็นคนเงียบๆละมั้ง

''ฉันถามว่าไม่พูดอะไรบ้างเลยหรอ-*-''ดาซองถามย้ำ

''เกี่ยวกับอะไรล่ะ''

''ก็ยัยนี่อ่ะ''

''ก็เฉยๆ-*- อย่ากวนฉันได้มั้ย อ่านหนังสืออยู่''

ไม่แต่งงานกับหนังสือเลยหรอคะ...

''เหอะ เอาเถอะ ส่วนเธอชื่อไร''คนที่ชื่อดาซองถามฉัน

''อิซามิ รินะ..''ฉันตอบเบาๆ

''หา ว่าไงนะ ดังๆหน่อย ไม่มีใครหาว่าเธอเสียงนกแก้วหรอก''กรี๊ดดดดดด>O<  เดี๋ยวจัดให้ ชิ!

''อิซามิ รินะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"ฉันตะโกนสุดเสียงทุกคนเอามือปิดหูหมด แม้แต่ซุนโยที่อ่านหนังสืออยู่ และสิ่งที่ได้กลับมาคือ.... 

''โอ๊ย เบาๆหน่อยดิ ยัยเบ๊อะ!''

ดับเบิ้ล3เลยT^T 

หนอย งั้นตาดาซองลองทบทวนคำพูดนายบรรทัดบนหน่อยซิ=_=^

''ก็นายบอกว่าให้ดังๆ ฉันก็ตอบเสียงดังฟังชัดแล้วนี่ อ้อ อย่าด่าฉันนะ เพราะนายบอกเองว่าไม่มีใครหาว่าฉันเสียงนกแก้วหรอก คิๆ^^''ฉันหัวเราะเล็กๆน้อยๆเป็นการเยาะเย้ยดาซอง 555+

''ฮึ่ย งั้นคืนนี้ นอนไปเลย! ที่หน้าบ้าน''

''เฮ้ย!''

''ถ้าเห็นตอนกลางคืนเธอแอบเข้ามานอนในบ้านละก็...- -^''

''ท..ทำไมยะ"เอาซี่T Tพูดมาเลยๆ ไม่กลัวหรอก ฮึก~

''ฉันจะซื้อกรงให้เธอนอนในสนามหญ้าแทน"

อ้ากกกกกกกก ตาบ้า เอาอีกแล้ว ด่าฉันว่าเป็นหมาเหมือนอีตาโฮจินเปี๊ยบT T อย่าให้ได้เอาคืนนะ ชิ!!

ฮือๆๆ แม่จะส่งฉันไปเกาเหลา เอ๊ย เกาหลีจริงๆหรอเนี่ยT T

''ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปสนามบินไม่ทันหรอก-*-''

ไม่ทันแหละค่ะ ดีแล้ว....

''ค่ะ''

ไอ้บรรทัดบนสองบรรทัดเนี่ย บรรทัดแรกอยากตอบอยู่หรอกนะ... แต่มันเป็นเพียงการคิดเท่านั้นแหละ ขืนตอบจริงๆฉันไม่โดนหามส่งโรงบาลเรอะ ไม่แน่โรงบาลอาจไม่ส่ง ไปส่งยมบาลเลยT^T แม่ฉันโหดจะตาย ทำอะไรผิดๆเสียมารยาทนิดหน่อยในที่สาธารณะชน ระหว่างขับรถกลับบ้าน แม่จะนั่งเทศน์แบบยาวเหยียดชนิดพระเรียกแม่ กลับบ้านเสร็จ เพลียๆเพราะฟังแรพแม่ ก็.....รินะ อย่าพึ่งไป ยังไม่จบ- -^   เนี่ยยยย โหดมั้ยล่ะToT ถึงบ้าน2ทุ่ม  ได้นอนอีกทีก็เที่ยงคืน เฮ้อออ~

ถึงสนามบินจนได้ แม่ไม่ได้อยู่กับฉันด้วย พูดง่ายๆคือฉันอยู่คนเดียวน่ะแหละY Y ชีวิตน้า

ฉันได้ที่นั่งคู่  ฉันมองวิวของสนามบินอย่างเหม่อๆ แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์คือ....

''หมายเลขสิบหกเชิญทางนี้ค่ะ ข้างๆสุภาพสตรีท่านนี้นะคะ''สงสัยจะเป็นผู้โดยสารอื่นละมั้ง เฮ้อ

''ผมนั่งข้างนอกนะครับ''

''ค่ะ''ฉันตอบเหม่อๆ เบื่อๆๆๆๆๆๆ>O<

ขณะที่เครื่องเริ่มออก ฉันก็เริ่มง่วง ขอหลับหน่อยแล้วกัน ฮ้าวววว~-0-

''ตื่นครับๆ ได้เวลาอาหารแล้ว-*-''

หืม... ใครปลุกฉันเนี่ย- -*

เย้ยO_O   ผู้ชายคนที่นั่งข้างๆฉันปลุกฉันนี่นา แต่ เอ๊ะ เค้าหน้าตาดีเหมือนกันแฮะ^O^

''เอ่อ ค่ะ''ฉันค่อยๆตาสว่าง คงเดินทางไปได้ครึ่งทางแล้วสินะ... ป่านนี้แม่ฉันจะทำอะไรอยู่น้า.. คงนั่งฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืนอยู่แน่ๆเลย เซ็งจริง-"-

ฉันกินข้าวไปเรื่อยๆจนหมด ซึ่งแอร์ก็มาเก็บจานพอดี จะถึงแล้วสินะ

"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ    ขณะนี้ เครื่องกำลังจะจอดในสนามบินในโซลค่ะ โปรรัดเข็มขัดด้วยค่ะ ขอบพระคุณ.."

เดาไม่ผิดเลยฉัน=_= จะถึงแล้วจริงๆด้วย

ว่าแล้วฉันก็รัดสายเข็มขัด แล้วเครื่องก็ลงจอด   อืม ฉันลงเครื่องไปได้พักนึงก็นึกได้ว่าลืมไปเอากระเป๋าน่ะสิ!!

ฉันรีบวิ่งไปที่เอากระเป๋า มันวนแล้ววนเล่าฉันก็ไม่เห็นกระเป๋าฉัน โอ้ววว ไม่นะToT

''นี่ ยัยเบ๊อะ''ใครเรียกฉันฟะ แถมเรียกแบบนี้ด้วยนะ-*- ฮึ่ย

''อะไรย....OoO''พูดไม่ทันจบฉันก็ต้องตกใจเพราะคนที่เค้าเรียกฉันคือ....

ผู้ชายที่นั่งข้างฉันตอนอยู่บนเครื่องบิน!!!!!

''เธอลืมเอากระเป๋า ฉันเลยเอามาคืนให้''อ๋อ แบบนี้นี่เอง

''ว่าแต่ นายพูดญี่ปุ่นได้ด้วยหรอ ดูท่านายเป็นคนเกาหลีนะ''ฉันถามงงๆ

''อืม ฉันไปเรียนที่ญี่ปุ่นมาน่ะ นี่ฉันกลับมาที่บ้าน''

''อ่อ อื้อ ขอบใจนะ เรื่องกระเป๋าน่ะ''ฉันพูดพลางจะหยิบกระเป๋า แต่ว่า...

''ใครบอกจะให้เธอง่ายๆแบบนี้ล่ะ''

เฮือก!!

''ค่าความเบ๊อะ ค่ากระเป๋าหนัก ค่าเดิน ทุกอย่างเธอต้องชดใช้ด้วย...''

ไม่นะ!!

''มาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันซะ"

อ้ากกกกก  ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ฮือๆT T

''ว่าไง ถ้าเธอไม่ตกลง เธอก็ไม่ได้กระเป๋าคืนนะ หืม^^''ชิ ลุงบ้าเอ๊ย(ตาใช้เยอะและ 55+) แค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ อุตส่าห์หลงคิดว่าเป็นสุภาพบุรุษ ฮึ่ย!

''ก็ได้!"ฉันกระแทกเสียง พลางเอากระเป๋าคืน เอาแหละว่ะT^T เดี๋ยวแกล้งคืนก็ได้ แง่ม!

อ้ายยยยยย why my point of test is soน้อยแบบเน้ToT แงๆ ทุกทีก็ชิวๆนี่นา ทำไมวันนี้มันยากแบบนี้ล่ะ ฮือT T กลับไปแม่ต้องว่าฉันแน่ๆเลย

แอ๊ดดดดด

ฉันค่อยๆเปิดประตูบ้านให้เงียบที่สุดแต่ว่า...

''กลับมาแล้วหรอ รินะ ขอแม่ดูผลสอบหน่อย''แม่ที่อยู่ในครัวพูดออกมา จึ๋ย จะรอดมั้ยเนี่ย>_<

''เอ่อ...''ฉันอ้ำอึ้งๆ อิดๆออดๆ ก็มันกลัวนี่นา ทุกทีสอบได้90+ นี่-50อ่ะ แง

''เอ้า ส่งมาซิ รอต้นข้าวโตหรอลูก-*-''นั่นพูดกับหนูแน่หรอคะ แม่...

''นี่ค่ะ..''ฉันก้มหน้างุดเตรียมรอบทเทศนาวิวาห์นรกในเร็วๆนี้ ซึ่งมันเริ่มทันทีตั้งแต่แม่เห็นคะแนนผลสอบ

''นี่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ อธิบายกับแม่มาสิ รินะ ทุกทีลูกได้90+นะ ครั้งนี้ทำไมมันถึงได้แค่36คะแนนล่ะ แม่ไม่เข้าใจเลย บอกแม่ทีเถอะ ว่า......บลาๆๆๆ''แม่เปิดคอนเสิร์ต         แรพแบบไม่หายใจ โธ่ แม่ขาT^T

''ถ้าลูกเป็นแบบนี้ล่ะก็ แม่จะส่งลูกไปอยู่เกาหลี!!!!"

ฉึก!!

"ว่าไงนะคะ แม่!!!!!!!!"ฉันถามอย่างไม่เชื่อหู ไม่จริงน่า ถึงฉันจะฟัง-พูดภาษาเกาหลีได้ แต่ว่า จะให้ฉันไปอยู่เกาหลีเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้ๆๆๆๆๆ>O< ฉันต้องฟังแม่แรพจนหูฉันเพี้ยนไปเองแน่ๆเลย

''แม่บอกว่าจะส่งลูกไปอยู่เกาหลีไง หูหนวกหรอ ลูกฉัน!!"ถ้าหูหนวกจริงก็ดีสิคะT^Tจะได้ไม่ต้องรู้ว่าแม่จะส่งหนูไปเกาหลี ฮือๆๆ

"ไปเก็บเสื้อผ้า ไป!!''เอ๋!?

''ไปคืนนี้เลยหรอคะ!?''ฉันถามอย่างไม่เชื่อหู

''ก็ใช่น่ะสิ ไปเก็บสิ สั่งแล้วยังไม่ยอมทำตามอีก''

แงๆๆๆ คุณแม่คะT T แค่ครั้งเดียวเอง ทำไมกันล่ะ ทำไม๊>O<

ฉันเดินอย่างคนไร้ชีวิตชีวาขึ้นไปบนบ้าน  แค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ!! ฮือTT.,TT.....

นางเอก-อิซามิ รินะ

เป็นบอดี้การ์ดให้พระเอกค่ะ เกิดวันที่1/3/95(ค.ศ.)  อายุประมาณ16 รักเสียงเพลง ที่ชอบทำที่สุดคืองานบ้านกับร้องเพลงค่ะ

พระเอก-ซองโฮจิน

มีบอดี้การ์ดเป็นนางเอกครับ มีเพื่อนอีก2คน ผมเกิด16/9/95 อายุเท่านางเอกครับ ที่ชอบทำคือ..แกล้งคนกับกวนประสาทครับ(55+)

เพื่อนพระเอก1-คิมดาซอง

ประโยคแรกเหมือนไอ้โฮจินพูดครับ กระโยคที่สองก็เหมือน-_-  ผมเบิด เอ๊ย เกิด17/4/95ครับ  ในละครเรื่องนี้ผมคาดว่าตัวเอกน่าจะอายุเท่ากันหมด-*- ที่ชอบคือแกล้งยัยรินะครับ 555

เพื่อนพระเอก2-วาซุนโย

ดีครับ ในเรื่องผมเป็นคนนิสัยเย็นชา เกิด4/6/95ครับ อายุเท่านางเอกกับพระเอก สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือการพักผ่อนอย่างอ่านหนังสือ

ตัวร้าย-รินวาซิน

ได้รับบทตัวร้ายค่ะ(น้อยใจT^T) ต้องคอยแกล้งนางเอกอย่างนู้นอย่างนี้ให้เขาเลิกยุ่งกับโฮจินเพราะแอบชอบพระเอกค่ะ ที่จริงน่าจะเรียกว่าโมเมว่าพระเอกเป็นแฟนไปเลย สิ่งที่ชอบคือ ถักผ้าค่ะ

ที่เราเคยบอกว่า เราจะเลิกแต่งเราว่า เราถือว่ามันเป็นโมฆะละกันนะคะ แหะๆ เขียนไปเขียนมาถึงไม่มีคนโพสมันก็....เหมือนระบายสิ่งที่ตัวเองคิดน่ะค่ะ อยากบอกว่า ไม่โพสของเราไม่เป็นไร แต่นักเขียนทุกคนมีกำลังใจเขียนได้เพราะการโพสของนักอ่านทุกๆคนนะคะ