กึกๆๆๆ!!

แฮ่ก~ ตอนนี้ผมยืนออกแรงผลักประตูอย่างอับหนทาง เปิดไม่ออกอ่ะ.. บ้าชะมัดเลย!!T^T ตรูขอพักหน่อยสิเฟ้ยเฮ้ย ไอ้คนเขียน เหนื่อยนะว้อยยย~

ปัง!!

เสียงนั่นไม่ใช่เสียงประตูเปิดนะครับ แต่เสียง...

ผมล้มลงไปนั่งแผละกับพื้นเองครับ-_-

...

...

อ๊ากกกกกกกกกก~~ เจ็บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆToT

''เฮ้! เสียงใครบอมบ้านโฮจินน่ะ จะไปขอบใจมันหน่อย-0-''

หนอย.. ยัยบ้า!! หลังเจ็บยังซ่าส์อีกนะ-_-^

''เฮ้อ~ เอาไงละวะ!?''ดาซองพูดขึ้นมา

''ฉันหิวแล้วเว้ยยยย~''ตามด้วยซุนโย=_=

''ฉันก็หิว!! ช่วยหุบปากหน่อย!! shutup!!!  เข้าใจมั้ย!?''ผมตะคอกใส่มัน

''อะไรวะ..''สองคนนั้นพึมพำเบาๆ

''หึๆ...''

หือ?? เสียงใครหัวเราะในลำคอหว่า...

''เฮ้! ยัยบ้า เธอหัวเราะหรอ''ดาซองที่ดูเหมือนได้ยินเหมือนผมตะโกนถามรินะ

''อุ๊ย! เปล่านี่.. สงสัยหมาหอนอ่ะ''

หมาหอนอะไรตอนกลางวันวะ แถมหอนไม่เหมือนหอนด้วย...-_-;;

''พวกนายคงต้อง..อุ๊บ! ทนหิวไปก่อน..ฮะๆ..นะ..''เสียงรินะดังลอดออกมาในห้อง ทำไมเหมือนมีเสียงหัวเราะขัดด้วยฟะเนี่ย!?

''อะไรของเธอ???''พวกผมสามคนงงกันเป็นไก่ใส่แว่นไม่ชัด(เกี่ยวมั้ย!?)

''คิกๆ ปะ..เปล่า... ฮะๆ ฮ่าๆ  55555555555555555555555555+''

คราวนี้พวกผมสามคนต้องเอามือปิดหูเพราะเสียงหัวเราะมันช่างแหลมจริงๆ ยกมือให้      -_-b

''อะไรเล่า!?''ซุนโยที่ดูเหมือนอารมณ์เสียหน่อยๆถาม

''ก็..คิกๆๆๆๆ''แต่ก็มิวายมีเสียงหัวเราะขัดเช่นเดิมY Y อะไรวะ!?

แอ๊ด~

ขวับ!!

พวกผมสามคน(สามคนอีกแล้ว)หันไปมองทันที เฮ้ย!! ยัย....

ผมหาคำมาด่ายัยนี่ไม่ไหวแล้วล่ะ...-_-^^^^^^^^^^^^^^