''....''

โอย... บรรยากาศชวนอึดอัดฟะ ตั้งแต่ยัยวาซินเข้ามา เงียบกันไปหมด ฉันที่ไม่รู้จะทำอะไรเลยหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม

''แค่กๆๆๆ''

ขวับ!

ทุกคนหันหน้ามาทางฉันและหันกลับไปตามเดิม

อี๋... ขมง่ะ! ลืมใส่น้ำตาลT T

''เอ้อ.. วาซินมาที่นี่มีธุระอะไรหรอ''ฉันถามแต่...

เงียบ...

ชิ! อย่าหยิ่งสิเฟ้ย!!

''หืม??''ฉันทนหน้าด้านถามไป โฮกกกก ขอร้องละ อย่าทำให้ฉันเป็นอีบ้าพูดคนเดียวเลย...

''ไม่ต้องยุ่ง''

ประโยคเดียว สั้นๆง่ายๆ แหม แคร์ฉันหน่อยนะ!=O= ยัยบ้า!!

''เอ่อ.. คือว่า ที่ฉันมาที่นี่''วาซินหันไปพูดกับสามคนนั่น ดัดจริตชัดๆ! เสียงงี้หวานเยิ้มจนมดจะขึ้นเลยนะยะ! หมั่นไส้!!>O<

''....''สามคนเงียบ รอคำพูดจากปากของวาซิน

''ฉันจะบอกเรื่องการย้ายกลับญี่ปุ่นของ....รินะ''

''หาาาาาาาาาาาาา!!!''

''ยัยบ้า! ฉันไม่ได้บอกเธอซักนิดนึงว่าจะกลับญี่ปุ่น''

แต่ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท...

''แม่เธอโทรมาบอกฉัน''

ยัยบ้า เธอจะรู้จักแม่ฉันได้ไง=_=.....

''แม่ฉันไม่มีทางบอกเธอหรอก เขาต้องบอกฉัน''

''แต่เธอยังไม่รู้ว่าฉันเป็นลูกเพื่อนแม่เธอที่ย้ายมาเกาหลี ไม่ฟังอะไรเลยนะเธอเนี่ย''

''...''

ไร้คำพูดออกจากปาก...  ฉันได้แต่ตาโต บ้านา... มันไม่แจ๊คพ็อตเกินไปหน่อยรึไง

''เอ่อ...''โฮจินทำท่าจะถาม แต่ฉันชิงตัดบทก่อน

''ก็ได้''

''ว..ว่าไงนะ?''ดาซองถามฉันที่ลุกขึ้นพรวดแล้วก้มหน้า

''ฉันจะกลับญี่ปุ่น''

''หึ.. เข้าใจก็ดี เครื่องบินจะออกตอน 6 โมง เจอกันที่สนามบิน ฉันได้รับความไว้วางใจจากแม่เธอให้พาเธอกลับญี่ปุ่น''

''....''เราเงียบหมดทุกคน 6 โมงหรอ? นี่มัน3โมงแล้ว อีกแค่3 ชม. ฉันก็ต้องไปแล้ว..

ยัยอสรพิษ เธอมาเพื่อฉันหรอ ฉันไม่เชื่อ... เธออาจจะแค่ต้องการแยกฉันจากโฮจิน เธอมันงูพิษ!

แต่สุดท้าย.. มันก็ไม่มีอะไรมายืนยันได้ ว่าวาซินคิดแบบนั้นจริงๆ เฮ้อ..

หลังจากที่วาซินออกไป ฉันเงียบอยู่ซักพักแล้วเดินออกจากบ้านไปที่ห้องคนใช้ ฉันเก็บของต่างๆอยู่ จนตอนนี้เวลา 6 โมง...

ก๊อกๆ!

''มีอะไร ดาซอง''

''ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ...''

''..''ฉันเงียบรอเขาพูดออกมา

''ฉัน...รั..''

''เฮ้! วาซินมารอแล้วนะ''เสียงของซุนโยแทรกก่อนที่ดาซองจะพูดออกมา

''อ่า.. อืม แล้วนายมีอะไรจะบอกฉันหรอ''ฉันหันมาพูดกับดาซองอีกครั้ง

''ม..ไม่มีอะไร เธอไปเถอะ''

''อ..อืม'' ฉันตอบแล้วเดินออกมา รู้สึกไม่สบายใจเลย..

''มาแล้วหรอ ช้าจังนะ ขึ้นมาสิ''วาซินเปิดหน้าต่างรถของเธอแล้วบอกฉัน

''ซุนโย ดาซอง โฮจิน ฉัน...ไปก่อนนะ''ฉันบอกน้ำเสียงเศร้าๆ ทั้งสามคนพยักหน้าช้าๆ

 ฉันเดินขึ้นรถของวาซิน แล้วมองบ้านของทั้งสามคน ฉันจะต้องจากที่แห่งนี้ไปแล้วสินะ....

หลังจากรถออก ฉันเงียบตลอดทาง มองวิวไปเรื่อยๆ รู้สึกตัวอีกที วาซินก็จอดรถ แต่...

ที่นี่ไม่ใช่สนามบินนี่นา!!!

พอฉันลงมาจากร ฉันก็...

เพียะ!!!!

''โอ๊ย!''

ฉันรู้สึกชาๆที่แก้มข้างขวา มองยัยวาซิน ยัยนั่นแสยะยิ้ม โธ่เอ๊ย! ฉันน่าจะรู้.... มันคงไม่บังเอิญเกินไปที่เธอจะเป็นลูกของเพื่อนแม่ฉันอยู่แล้ว...

ขณะที่ฉันคิดอยู่ ฉันโดนสิ่งๆหนึ่งโปะเข้าที่จมูก และมันคือ...

ยาสลบ..........