''นี่ พวกนายออกมาได้แล้ว เหยื่อมาละ ฮึๆ''วาซินหันหลังไปพูด ซักพักก็มีผู้ชายกล้ามบึกออกมา โอ๊ย!! ชั่วช้าจริงๆ แล้วพวกนี้มันตัวแทนแข่งมวยไทยโอลิมปิกรึไง แหม่ กล้ามงี้ใหญ่กว่าเท้าฉันอีก

พวกมันรุมมาทีละสองๆ แรกๆก็พอไหว แต่ตอนนี้เนี้ยสิ แขน..ไม่ไปตามที่สั่งเลย ไม่มีแรงจะเตะ จะชกต่อยเลย โอย... ปวด ปวดหัว เพราะยาสลบที่ยัยนั่นโปะแน่ๆ  ต..ตาลายจัง...

ตุ้บ!!

ผั่วะ! พลั่ก!!

หญิงสาวถูกรุมอยู่อย่างนี้อย่างไม่สิ้นสุดในซอกแคบๆมืดๆที่ไม่มีผู้คนผ่าน..

''นี่ พอแล้วล่ะ เอาให้ไม่ตายหรอก''

พวกมันจากไปเรื่อยๆจนกระทั่งเหลือเธอนอนสลบอยู่คนเดียว..

ด้านของโฮจิน....

''ป่านนี้ยัยนั่นจะถึงรึยังนะ...''

''แกจะพึมพำอีกนานมั้ยไอ้โฮจิน???''เพื่อนทั้งสองของเขาพูดออกมาด้วยความรำคาญ โฮจินบ่นมานานกว่าสองชม.แล้ว แถมยังเดินเสียวุ่นซะด้วย

''ก็มัน... น่าจะติดต่อมาบ้าง''

''ท่าทางๆแกแปลกๆนะ''ดาซองทักโฮจินขึ้น เขาคงสังเกตถึงความกระวนกระวายใจของเพื่อน

''เอ่อ...''โฮจินชะงัก เพราะ...

เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาคิดยังไงกับรินะน่ะสิ!

''ม...ไม่มีไรอ่ะ''เขาพูดจบก็เดินขึ้นห้องไป แต่ก่อนที่จะขึ้นบันไดขั้นแรกก็มีคนมากดกริ่งเสียก่อน...

แอ๊ดดด

''โฮจินนนน ฉันเองนะ''เสียงหวานใสของวาซินดังเล็ดลอดมาซะก่อน ทำให้เขาต้องชะงักรอบที่สอง

''อ้าว กลับมาแล้วหรอ รินะล่ะ!''ดาซองรีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปถามเธอทันที

''ยัยนั่น ฉันไปส่งแล้ว''เธอทำหน้าบูดบึ้งเมื่อมีคนเอ่ยชื่อนี้

 ''ทำไมเร็วจัง...''ซุนโยบ่นขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่คิดอะไร แต่เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นทำให้หญิงสาวสะดุ้ง

''ก็... ฉันไม่ได้ไปส่งถึงประเทศญี่ปุ่นนี่ แค่ส่งขึ้นเครื่อง...''

''แต่เธอบอกรินะว่าแม่ของรินะให้เธอไปส่งที่บ้านนี่''โฮจินค้าน ทำให้เธอดูลุกลี้ลุกลน แล้วทั้งสามคนก็สังเกตถึงความมีพิรุธของเธอด้วย

''ฉ...ฉันพูดผิดนี่นา ป...ไปก่อนนะ บายๆๆๆๆ''เธอรีบเปิดประตูบ้าน แต่กลับถูกซุนโยดึงข้อมือไว้ซะก่อน เธอหน้าซีดลงทันที

''เธอบอกมานะ รินะอยู่ไหน''

''ฉัน ฉันบอกว่าเธอกลับไปแล้วนี่ ป..ปล่อยนะ!!''

''จะบอกดีๆมั้ย หรืออยากได้น้ำตาก่อนพูด''

''ฮ โฮจิน...''

''บอกมา''

''ก...ก็ได้ๆๆๆ! ฮึก! ฉันบอกก็ได้!''

ความจริงทั้งหมดพรั่งพรูออกมาจากสาวขี้อิจฉาคนนี้ เมื่อเธอเล่าจบ ไม่มีใครที่จะกระวนกระวายใจเท่ากับโฮจินที่สุด แต่ดาซองกลับนิ่งอึ้งเสียมากกว่า  ตอนก่อนออกไป เขาจะพูดความในใจให้กับเธอ แต่กลับถูกขัด นี่หมายความว่าเขาคงไม่มีโอกาสบอกเธออีกครั้งสินะ

มาอัพแว้วๆๆๆ อ่านแล้วเม้นๆโหวตๆกันหน่อยนะคะ แหะๆ ไมรู้ว่ายาวรึยัง แต่เขียนแล้วเหนื่อยง่ะT^T อ่านนี้แล้วเตรียมอ่านเปอร์ซิอุสตอนที่สองเรยน้า

บุยๆๆๆๆคร่า^^