''นี่ พวกนายออกมาได้แล้ว เหยื่อมาละ ฮึๆ''วาซินหันหลังไปพูด ซักพักก็มีผู้ชายกล้ามบึกออกมา โอ๊ย!! ชั่วช้าจริงๆ แล้วพวกนี้มันตัวแทนแข่งมวยไทยโอลิมปิกรึไง แหม่ กล้ามงี้ใหญ่กว่าเท้าฉันอีก

พวกมันรุมมาทีละสองๆ แรกๆก็พอไหว แต่ตอนนี้เนี้ยสิ แขน..ไม่ไปตามที่สั่งเลย ไม่มีแรงจะเตะ จะชกต่อยเลย โอย... ปวด ปวดหัว เพราะยาสลบที่ยัยนั่นโปะแน่ๆ  ต..ตาลายจัง...

ตุ้บ!!

ผั่วะ! พลั่ก!!

หญิงสาวถูกรุมอยู่อย่างนี้อย่างไม่สิ้นสุดในซอกแคบๆมืดๆที่ไม่มีผู้คนผ่าน..

''นี่ พอแล้วล่ะ เอาให้ไม่ตายหรอก''

พวกมันจากไปเรื่อยๆจนกระทั่งเหลือเธอนอนสลบอยู่คนเดียว..

ด้านของโฮจิน....

''ป่านนี้ยัยนั่นจะถึงรึยังนะ...''

''แกจะพึมพำอีกนานมั้ยไอ้โฮจิน???''เพื่อนทั้งสองของเขาพูดออกมาด้วยความรำคาญ โฮจินบ่นมานานกว่าสองชม.แล้ว แถมยังเดินเสียวุ่นซะด้วย

''ก็มัน... น่าจะติดต่อมาบ้าง''

''ท่าทางๆแกแปลกๆนะ''ดาซองทักโฮจินขึ้น เขาคงสังเกตถึงความกระวนกระวายใจของเพื่อน

''เอ่อ...''โฮจินชะงัก เพราะ...

เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาคิดยังไงกับรินะน่ะสิ!

''ม...ไม่มีไรอ่ะ''เขาพูดจบก็เดินขึ้นห้องไป แต่ก่อนที่จะขึ้นบันไดขั้นแรกก็มีคนมากดกริ่งเสียก่อน...

แอ๊ดดด

''โฮจินนนน ฉันเองนะ''เสียงหวานใสของวาซินดังเล็ดลอดมาซะก่อน ทำให้เขาต้องชะงักรอบที่สอง

''อ้าว กลับมาแล้วหรอ รินะล่ะ!''ดาซองรีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปถามเธอทันที

''ยัยนั่น ฉันไปส่งแล้ว''เธอทำหน้าบูดบึ้งเมื่อมีคนเอ่ยชื่อนี้

 ''ทำไมเร็วจัง...''ซุนโยบ่นขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่คิดอะไร แต่เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นทำให้หญิงสาวสะดุ้ง

''ก็... ฉันไม่ได้ไปส่งถึงประเทศญี่ปุ่นนี่ แค่ส่งขึ้นเครื่อง...''

''แต่เธอบอกรินะว่าแม่ของรินะให้เธอไปส่งที่บ้านนี่''โฮจินค้าน ทำให้เธอดูลุกลี้ลุกลน แล้วทั้งสามคนก็สังเกตถึงความมีพิรุธของเธอด้วย

''ฉ...ฉันพูดผิดนี่นา ป...ไปก่อนนะ บายๆๆๆๆ''เธอรีบเปิดประตูบ้าน แต่กลับถูกซุนโยดึงข้อมือไว้ซะก่อน เธอหน้าซีดลงทันที

''เธอบอกมานะ รินะอยู่ไหน''

''ฉัน ฉันบอกว่าเธอกลับไปแล้วนี่ ป..ปล่อยนะ!!''

''จะบอกดีๆมั้ย หรืออยากได้น้ำตาก่อนพูด''

''ฮ โฮจิน...''

''บอกมา''

''ก...ก็ได้ๆๆๆ! ฮึก! ฉันบอกก็ได้!''

ความจริงทั้งหมดพรั่งพรูออกมาจากสาวขี้อิจฉาคนนี้ เมื่อเธอเล่าจบ ไม่มีใครที่จะกระวนกระวายใจเท่ากับโฮจินที่สุด แต่ดาซองกลับนิ่งอึ้งเสียมากกว่า  ตอนก่อนออกไป เขาจะพูดความในใจให้กับเธอ แต่กลับถูกขัด นี่หมายความว่าเขาคงไม่มีโอกาสบอกเธออีกครั้งสินะ

มาอัพแว้วๆๆๆ อ่านแล้วเม้นๆโหวตๆกันหน่อยนะคะ แหะๆ ไมรู้ว่ายาวรึยัง แต่เขียนแล้วเหนื่อยง่ะT^T อ่านนี้แล้วเตรียมอ่านเปอร์ซิอุสตอนที่สองเรยน้า

บุยๆๆๆๆคร่า^^

''....''

โอย... บรรยากาศชวนอึดอัดฟะ ตั้งแต่ยัยวาซินเข้ามา เงียบกันไปหมด ฉันที่ไม่รู้จะทำอะไรเลยหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม

''แค่กๆๆๆ''

ขวับ!

ทุกคนหันหน้ามาทางฉันและหันกลับไปตามเดิม

อี๋... ขมง่ะ! ลืมใส่น้ำตาลT T

''เอ้อ.. วาซินมาที่นี่มีธุระอะไรหรอ''ฉันถามแต่...

เงียบ...

ชิ! อย่าหยิ่งสิเฟ้ย!!

''หืม??''ฉันทนหน้าด้านถามไป โฮกกกก ขอร้องละ อย่าทำให้ฉันเป็นอีบ้าพูดคนเดียวเลย...

''ไม่ต้องยุ่ง''

ประโยคเดียว สั้นๆง่ายๆ แหม แคร์ฉันหน่อยนะ!=O= ยัยบ้า!!

''เอ่อ.. คือว่า ที่ฉันมาที่นี่''วาซินหันไปพูดกับสามคนนั่น ดัดจริตชัดๆ! เสียงงี้หวานเยิ้มจนมดจะขึ้นเลยนะยะ! หมั่นไส้!!>O<

''....''สามคนเงียบ รอคำพูดจากปากของวาซิน

''ฉันจะบอกเรื่องการย้ายกลับญี่ปุ่นของ....รินะ''

''หาาาาาาาาาาาาา!!!''

''ยัยบ้า! ฉันไม่ได้บอกเธอซักนิดนึงว่าจะกลับญี่ปุ่น''

แต่ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท...

''แม่เธอโทรมาบอกฉัน''

ยัยบ้า เธอจะรู้จักแม่ฉันได้ไง=_=.....

''แม่ฉันไม่มีทางบอกเธอหรอก เขาต้องบอกฉัน''

''แต่เธอยังไม่รู้ว่าฉันเป็นลูกเพื่อนแม่เธอที่ย้ายมาเกาหลี ไม่ฟังอะไรเลยนะเธอเนี่ย''

''...''

ไร้คำพูดออกจากปาก...  ฉันได้แต่ตาโต บ้านา... มันไม่แจ๊คพ็อตเกินไปหน่อยรึไง

''เอ่อ...''โฮจินทำท่าจะถาม แต่ฉันชิงตัดบทก่อน

''ก็ได้''

''ว..ว่าไงนะ?''ดาซองถามฉันที่ลุกขึ้นพรวดแล้วก้มหน้า

''ฉันจะกลับญี่ปุ่น''

''หึ.. เข้าใจก็ดี เครื่องบินจะออกตอน 6 โมง เจอกันที่สนามบิน ฉันได้รับความไว้วางใจจากแม่เธอให้พาเธอกลับญี่ปุ่น''

''....''เราเงียบหมดทุกคน 6 โมงหรอ? นี่มัน3โมงแล้ว อีกแค่3 ชม. ฉันก็ต้องไปแล้ว..

ยัยอสรพิษ เธอมาเพื่อฉันหรอ ฉันไม่เชื่อ... เธออาจจะแค่ต้องการแยกฉันจากโฮจิน เธอมันงูพิษ!

แต่สุดท้าย.. มันก็ไม่มีอะไรมายืนยันได้ ว่าวาซินคิดแบบนั้นจริงๆ เฮ้อ..

หลังจากที่วาซินออกไป ฉันเงียบอยู่ซักพักแล้วเดินออกจากบ้านไปที่ห้องคนใช้ ฉันเก็บของต่างๆอยู่ จนตอนนี้เวลา 6 โมง...

ก๊อกๆ!

''มีอะไร ดาซอง''

''ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ...''

''..''ฉันเงียบรอเขาพูดออกมา

''ฉัน...รั..''

''เฮ้! วาซินมารอแล้วนะ''เสียงของซุนโยแทรกก่อนที่ดาซองจะพูดออกมา

''อ่า.. อืม แล้วนายมีอะไรจะบอกฉันหรอ''ฉันหันมาพูดกับดาซองอีกครั้ง

''ม..ไม่มีอะไร เธอไปเถอะ''

''อ..อืม'' ฉันตอบแล้วเดินออกมา รู้สึกไม่สบายใจเลย..

''มาแล้วหรอ ช้าจังนะ ขึ้นมาสิ''วาซินเปิดหน้าต่างรถของเธอแล้วบอกฉัน

''ซุนโย ดาซอง โฮจิน ฉัน...ไปก่อนนะ''ฉันบอกน้ำเสียงเศร้าๆ ทั้งสามคนพยักหน้าช้าๆ

 ฉันเดินขึ้นรถของวาซิน แล้วมองบ้านของทั้งสามคน ฉันจะต้องจากที่แห่งนี้ไปแล้วสินะ....

หลังจากรถออก ฉันเงียบตลอดทาง มองวิวไปเรื่อยๆ รู้สึกตัวอีกที วาซินก็จอดรถ แต่...

ที่นี่ไม่ใช่สนามบินนี่นา!!!

พอฉันลงมาจากร ฉันก็...

เพียะ!!!!

''โอ๊ย!''

ฉันรู้สึกชาๆที่แก้มข้างขวา มองยัยวาซิน ยัยนั่นแสยะยิ้ม โธ่เอ๊ย! ฉันน่าจะรู้.... มันคงไม่บังเอิญเกินไปที่เธอจะเป็นลูกของเพื่อนแม่ฉันอยู่แล้ว...

ขณะที่ฉันคิดอยู่ ฉันโดนสิ่งๆหนึ่งโปะเข้าที่จมูก และมันคือ...

ยาสลบ..........