''อือ...''

''ได้สติแล้วครับ''

''ขอบคุณมากเลยนะคะ''

''ครับ''

ฉันลืมตาขึ้นมาช้าๆ เพดานสีขาว... ที่ไหนกัน

''รินะ... เป็นยังไงบ้างจ๊ะ''

''แม่!!''ฉันรีบลุกขึ้นนั่งทันที เพราะแม่น้ำตาไหลไม่หยุด พอแม่เห็นแบบนั้นก็รีบผลักให้ฉันลงไปนอนทันที

''พักผ่อนก่อนเถอะจ้ะ แม่แค่ตื้นตันน่ะ.. แม่ไม่น่าให้ลูกไปเกาหลีเลย.... แม่ขอโทษนะลูก ถ้าแม่คิดไตร่ตรองซักนิดว่าลูกทำดีมาตลอด เพียงแค่ครั้งเดียวที่ลูกสอบได้คะแนนแย่ แม่ก็น่าจะให้อภัย แต่นี่แม่กลับโมโหลูก แม่ขอโทษ...นะ''

''ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ หนูเองก็ผิดที่ไม่ตั้งใจสอบ ทำให้คะแนนออกมาแย่แบบนี้ ขอโทษนะคะ..''

''จ้ะ แม่ดีใจนะที่เห็นลูกไม่เป็นอะไร''

''อ๊ะ.. ที่นี่เกาหลีหรือเมืองไทยนะคะแม่''

''ไทยจ้ะ แม่คงไม่กล้าให้ลูกไปที่นั่นอีกแล้วแหละ โถ..ลูกไปทำอะไรเขารึเปล่านี่ลูก หน้าบวมเชียว อาทิตย์นี้หยุดเรียนไปก่อนนะ แม่จะคุยกับครูเอง''

''ค่ะ''

''อีกซักพัก เขาก็มาแล้วล่ะ รอแปปนะลูก''

''ใครหรอคะ???''

''คนที่ช่วยลูกไงจ๊ะ อ่ะ..มาแล้วนี่ไง''

''สวัสดีครับ''

''จ้าๆ สวัสดีจ้ะ''

ฉันเงยหน้ามองก็ต้องตกใจช็อคหัวใจแซด(วายต่างหาก!!!) หมอนี่มัน...

''โฮจิน!!!!''

''รินะ เป็นอะไรมากมั้ย หายรึยัง''

''อ้าว..นี่รู้จักกันด้วยหรอจ๊ะ ดีๆ''

''ดียังไงคะแม่!''

''เสียมารยาทนะ อย่างน้อยเขาก็ช่วยลูก''

''จริงหรอโฮจิน-_-++''

''ยิ้มหน่อยสิ! คนเค้าอุตส่าห์มาช่วยแล้วก็มาเยี่ยมแล้ว=O=''

''ก็มัน..ยิ้มไม่ออกอ่ะ''

''แต่เธอยิ้มแล้วนี่.. ฮ่าๆๆ''

''เชอะ!''

''เข้ากันดีเลยนะ คิกๆ^^ งั้นแม่ไม่ขัดจังหวะดีกว่า บายนะจ๊ะเด็กๆ ''

พูดจบแม่ก็ชะแว้บออกไปทันที อ๊ายยยย แม่นี่ก็... ขัดจังโหวะ ขัดจังหวะอะไรกัน-///-

''นี่ ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยใช่ม้า ว่าเจ้าดาซองมันรักเธอ''

''เฮ้ยยยย!!! ''

''ตกใจหรอ''

''แน่นอนสิยะ! มิน่าละ วันก่อนโดนยัยวาซินเล่นงานถึงเข้ามาบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับฉัน''

''วาซินหรอ!!''

''อื้อ ยัยนั่นเรียกพวกซูโม่มารุมฉันน่ะสิ''

''ซูโม่???''

''เอาเหอะน่า แต่นายมาบอกฉันตรงๆอย่างนี้ดาซองก็อกหักเป๊าะเลยอ่ะดิ''

''ช่างมันสิ''

''เฮ้ยๆ..เพื่อนนายหน่อะ=O=;;''

''เพื่อนกับความรักผมก็เลือกความรักสิคร้าบบบบ''

''อ๋า... นายบอกตรงๆแบบนี้ ฉันก็บอกมั่งสิว่าฉันก็รักนายอ่ะ^///^''

''ไว้จะล้างแค้นให้ก็แล้วกัน''

''ล้างแค้นไร''

''วาซิน''

''ไม่ขัดข้อง เดี๋ยวนี้ยิ่งดี-_-''

พูดแล้วอยากบินกลับไปเตะยัยนั่นเป็นบ้า บังอาจหลอกฉัน นึกว่าจะสงบแล้วซะอีก

''ว่าแต่เธอรักฉันตอนไหนหรอ''

''ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้เาเป็นว่ารักละกัน ไม่ชอบเดี๋ยวเลิกรักก็ได้นะ..''

''จแว้กกกกก!!''

''ฮ่าๆ^^''

3 ปีผ่านไป..

ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้ว หมั้นแล้วด้วยล่ะ>///< ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคู่หมั้นของฉัน...

หมูอู๊ดๆไงล่ะ!!!

อะจึ๋ย.. ไม่ใช่ๆ

โฮจินนนนนนน คู่หมั้นของฉัน เดือนหน้าจะแต่งงานกันแร้วววว ฮิ้วๆ ดีใจสุดๆ ตอนนี้เพื่อนพ้องทั้งหลายพากันมาแสดงความเสียใจ... เอ๊ย!! ความดีใจให้กับฉัน ส่วนดาซองก็ไปกิ๊กกะสาวเกาหลีคนใหม่ ไม่เข็ดเลยเนอะ- -

ใช่สินะ มีความลับสุดยอดอย่างหนึ่ง จะแฉให้ฟัง แล้วอย่าบอกซุนโยเชียวนะ ก็หมอนั่นน่ะ..

ไปชอบยัยวาซินได้ไงไม่รู้!!

ซุนโยเพิ่งมาบอกฉันหน้าแดงเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง ฮ่าๆ

ว่าแล้วก็ขอจบการเกริ่นซะทีล่ะ จุ๊บๆ^^!!

...Happy Endding...