กึกๆๆๆ!!

แฮ่ก~ ตอนนี้ผมยืนออกแรงผลักประตูอย่างอับหนทาง เปิดไม่ออกอ่ะ.. บ้าชะมัดเลย!!T^T ตรูขอพักหน่อยสิเฟ้ยเฮ้ย ไอ้คนเขียน เหนื่อยนะว้อยยย~

ปัง!!

เสียงนั่นไม่ใช่เสียงประตูเปิดนะครับ แต่เสียง...

ผมล้มลงไปนั่งแผละกับพื้นเองครับ-_-

...

...

อ๊ากกกกกกกกกก~~ เจ็บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆToT

''เฮ้! เสียงใครบอมบ้านโฮจินน่ะ จะไปขอบใจมันหน่อย-0-''

หนอย.. ยัยบ้า!! หลังเจ็บยังซ่าส์อีกนะ-_-^

''เฮ้อ~ เอาไงละวะ!?''ดาซองพูดขึ้นมา

''ฉันหิวแล้วเว้ยยยย~''ตามด้วยซุนโย=_=

''ฉันก็หิว!! ช่วยหุบปากหน่อย!! shutup!!!  เข้าใจมั้ย!?''ผมตะคอกใส่มัน

''อะไรวะ..''สองคนนั้นพึมพำเบาๆ

''หึๆ...''

หือ?? เสียงใครหัวเราะในลำคอหว่า...

''เฮ้! ยัยบ้า เธอหัวเราะหรอ''ดาซองที่ดูเหมือนได้ยินเหมือนผมตะโกนถามรินะ

''อุ๊ย! เปล่านี่.. สงสัยหมาหอนอ่ะ''

หมาหอนอะไรตอนกลางวันวะ แถมหอนไม่เหมือนหอนด้วย...-_-;;

''พวกนายคงต้อง..อุ๊บ! ทนหิวไปก่อน..ฮะๆ..นะ..''เสียงรินะดังลอดออกมาในห้อง ทำไมเหมือนมีเสียงหัวเราะขัดด้วยฟะเนี่ย!?

''อะไรของเธอ???''พวกผมสามคนงงกันเป็นไก่ใส่แว่นไม่ชัด(เกี่ยวมั้ย!?)

''คิกๆ ปะ..เปล่า... ฮะๆ ฮ่าๆ  55555555555555555555555555+''

คราวนี้พวกผมสามคนต้องเอามือปิดหูเพราะเสียงหัวเราะมันช่างแหลมจริงๆ ยกมือให้      -_-b

''อะไรเล่า!?''ซุนโยที่ดูเหมือนอารมณ์เสียหน่อยๆถาม

''ก็..คิกๆๆๆๆ''แต่ก็มิวายมีเสียงหัวเราะขัดเช่นเดิมY Y อะไรวะ!?

แอ๊ด~

ขวับ!!

พวกผมสามคน(สามคนอีกแล้ว)หันไปมองทันที เฮ้ย!! ยัย....

ผมหาคำมาด่ายัยนี่ไม่ไหวแล้วล่ะ...-_-^^^^^^^^^^^^^^

ผลสุดท้าย.. ลงเอยด้วยฉันต้องมานอนที่ห้องเดิม ปวดหลังว้อย~~~~ พวกนั้นกล้าทำกับเด็กสาวน่ารัก(ตรงไหน?)อย่างฉันแบบนี้ได้ไง!!!

ฉันนอนทรมานอยู่เพราะไม่สามารถพลิกตัวไปไหนมาไหนได้เพราะเจ็บหลัง คอน่ะ.. ไม่เจ็บแล้วล่ะ ฮือๆ เจ้าพวกแม้แต่จะพาไปหาหมอยังไม่พาไปเลย!! แง่งๆ!

ฉันทนไม่ไหวเลยลุกพรวดขึ้นมา ตั้งใจจะหาอะไรทำนอนจากนอนแต่..

กริ๊ก!!

กระดูกฉัน..เจ็บเหมือนเดิม ลุกไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ยT-T

Hojin Say:

ตอนเช้า....

ผมเดินลงมาเพราะหิวที่สุด=_= แน่ล่ะ เพราะการต่อสู้เมื่อคืนแท้ๆเลย ส่วนวารินกลับไปแล้ว ท่าจะเข็ดแล้วมั้ง.. ส่วนพวกแก๊งโจร พวกมันโดนจับ ฮ่าๆ แต่ว่า..

ทำไมไม่มีคนทำอาหารเช้าไว้ฟะ!?=_=^

ผมเดินไปที่ห้องคนใช้ด้วยใจที่โม-โห!!! แง่งงง~ หิวว้อยยยยย~

ก๊อกๆ!

''เฮ้! ยัยบ้า!! ลุกมาทำอาหารเช้าให้ฉันเซ่!''ผมตะโกนแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ...

เงียบ....

''เฮ้ยๆ!''

เงียบ....

''งั้นฉันจะเปิดเข้าไปละนะ..''

กริ๊ก!!

โธ่ว้อย!! ล็อกอีก=_=++

''มีไรวะ..''ดาซองเดินลงมาพร้อมกับซุนโย

''แมร่งประตูล็อกว่ะ หิว''

''ไหนๆ''

กริ๊ก!!

''เห็นมั้ย-_-++''

''งั้นฉันสิ''ซุนโยพูดขึ้นมาเรียบๆ

บ้าเอ๊ย!! ไม่ได้เสี่ยงเปิดประตูผีว่าวิญญาณใครเข้าได้นะว้อยย~ เปลี่ยนคนใช่ว่าจะเปิดได้ซะเมื่อไร...

กริ๊ก!!

เงียบ...

นี่ไม่ใช่เสียงบิดกลอนประตูแล้วมันล็อกนี่นาO_o

''เฮ้.. ยัยบ๊อง!! เปิดประตูหน่อยสิ เธอตื่นแล้วใช่มั้ย''ซุนโยตะโกนเข้าไป

''งืม.. ทำไมหรอ''

''ก็หิวเด้!!''พวกผมสามคนประสานเสียงให้กันใส่ยัยนั่น

''ฉันลุกไม่ได้อ่ะ ปวดหลัง..''

''เวรแล้ว..''

ประตูก็ล็อค!! ซวยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

''พวกนายพังเข้ามาได้มั้ย?''

''บ้าหรอ!! ถ้าบ้านเธอฉันพังแน่ แต่นี่มันบ้านฉันนะเฟ้ย!!''

''งั้นหิวไปเถอะ..''

''บ้าชิบ!! แล้วก่อนนอนล็อคประตูทำไมวะ..''

''นายล็อคเองนี่นา โฮจิน''

ฮึ่ม!!-_-++

แฮ่กๆ! สามเรื่องพรวด!! ขอพักหน่อยนะคะ อีก4เรื่อง(รักสุดใจยัยภูตน้ำ/รักชุลมุนวุ่นลุ้นของยัยขนม/Dangerous!! รักอันตราย..นายเนื้อหอมกับยัยจอมพล / Christmas Love นายคาสโนว่าปิ๊งหัวใจยัยคริสต์มาส) จะมาแต่งต่อนะคะ ไปกินข้าวแร้ววว~

ปล.ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ต้องขอบคุณจริงๆค่ะT^T โฮๆ ซึ้งน้ำใจผู้อ่านน~

อ้ากกกกกกกกกกก!! เจ็บๆๆ ทรมานอ่ะToT ทั้งตัวทั้งใจเลย จะลุกขึ้นมาสู้ก็ไม่ไหว หมดคราบสาวเทควันโดเลย แงๆ

พวกโฮจินยังสู้ต่อ หน้าแบบ...เอ่อ ขอไม่บรรยายนะ=_=;; น่ากลัวง่า~

''เอ้า! ฮึบ!!!><''ฉันพยายามลุกขึ้นแล้วมันก็...

โอ้วเยส!! ฉันไม่ล้มแล้ว แต่เจ็บหลังจัง พวกนั้นโยนแรงเป็นบ้า.. โชคดีที่ไม่มีคนคุมฉัน ไปรุมพวกโฮจินหมด หึๆ.. เอาล่ะนะ ตาฉันบ้างล่ะ เจ้าพวกนรก!!

ผัวะ!!!

''อ๊ากกกกกกกก!!''

ฮ่าๆๆๆๆ เสร็จโจ๋!! มันส์ว้อยยย เล่นลอบกัดเนี่ย>o< เอ้า เอาอีกๆ

แกร๊ก!!

แว้กกก! กระดูก..กระดูกช้านนนนToT

ตุ้บ!!

ฉันลงไปนอนอีกครั้ง ไอ้คนที่โดนฉันชกก็หันหน้ากลับมา แล้วทำท่าจะชกฉัน.. แต่ว่า....

หวี้หวอ~ หวี้หวอ~(ตำรวจหรือพยาบาลวะเนี่ย)

''เฮ้ย! ซวยแล้ว กลับเว้ย!!''พวกมันถอยเข้าตึกทันที อ๊ากกก! ตำรวจเข้ามาทีหลังเจ้าพวกนั้นเข้าตึกไปแล้ว มาเร็วๆกว่านี้ก็ไม่ได้! ชิ!!

''รินะ! เป็นไรมั้ย!?''ดาซองถามฉัน

''เออ!! ไม่เป็นไรเลย เจ็บกระดูกจะหักแล้วเนี่ย!!''ฉันประชดแล้วเชิดหน้า

แกร๊ก!

อ๊ากกกกกกกกกก!! คอ...คอฉันT^T

''ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ''

เดี๋ยวเถอะย่ะพวกนาย=_=+++

+++ที่บ้านโฮจิน+++

อ๊า~ สบายจังเลย^-^ ได้นอนเตียงไอ้บ้าที่1โฮจินอีกแล้ว วู้ฮู! รู้มั้ยคะ หมอนั่นไปนอนที่ไหน???

ย้อนกลับไปเมื่อ10นาทีก่อน....

'โอ๊ยย~ เจ็บๆ ทั้งหลังทั้งคอเลย ฮือๆ'

'ก็เธอซุ่มซ่ามนี่!!'

'ใจร้ายT^T  ฉันคงทำงานบ้านให้นายไม่ได้หรอก เจ็บแบบนี้'

'เอ่อ..'

'ดาซอง ช่วยหน่อยเซ่!'

'ก็.. แกก็ให้รินะนอนห้องแกไปก่อนละกัน!'

'อะไรนะ!? แล้วฉันไปนอนที่ไหน คราวที่แล้ว นอนห้องแกวุ่นเป็นบ้า นอนทีตี1-2นู่น ไม่เอาโว้ยยย'

'แล้วใครบอกให้แกมานอนห้องฉันแทน?'

'หา??'

'แกไปนอนห้องรินะแทนดิ!'

'เฮ้ยยยยย! ห้องคนใช้เนี่ยนะ!?'

'ถ้างั้นแกรับผิดชอบทำความสะอาดบ้านทั้งหมด'

'ฮึ่ย!!'

5555555555555555555555555555+ ว่าไงคะ สะใจมากเลยอ่ะ คิกๆๆ><

กริ๊ก!

''ฉันเข้าไปหน่อยนะ..''

''อื้อ..  อ๊ะ ดา..ซอง???''

''ฉันเอง''

''มีอะไร?''

อย่าบอกนะจะให้ฉันไปนอนที่สนามหญ้าอีกT-T

''ก็... โฮจินมันไม่ยอมอ่ะ มันจะนอนห้องนี้ซะให้ได้- -;;''

เฮือก!!

''แล้ว..แล้วฉันไปนอนที่ไหนละ??''

''คงต้องไปนอนห้องเดิม...''

Noooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo!!TToTT

กรี๊ดดดดดดดด!! ไอ้บ้าพวกนี้มาลักพาตัวฉันทำไมเนี่ย!!!?  เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ  หรือว่าไอ้พวกนี้เป็นพวกเดียวกันกับโจรที่จะเข้าบ้านตอนนั้นกันนะ??

พลั่ก!!

''โอ๊ยย!''พวกนั่นโยนฉันลงกับพื้น เจ็บหลังง่าT_T นี่คงไม่ใช่เวลามาคิดแล้ว ฮึบ!!

แกร๊ก!!

''กรี๊ด!''กระดูก..กระดูกหลังช้านนนนนToT โธ่เอ๊ย! ไอ้พวกบ้าโฮจินเนี่ย ไม่รู้รึไงยะว่าฉันกำลังลำบากเนี่ย!! ฮือๆๆY_Y

พลั่ก!!

ผัวะ!!

พวกมันเริ่มซ้อมฉัน บ้ารึไงเนี่ย!! ฉันเป็นผู้หญิงนะ!!!!

''รังแกผู้หญิงแบบนี้มันไม่ใช่ลูกผู้ชายน..โอ๊ยย!!''ฉันพูดไม่ทันจบพวกมันก็ซัดเข้าที่ท้องฉันอีก.. โฮๆ ถึงจะเล่นคาราเต้ แต่กับผู้ชาย... ยังไงผู้หญิงก็แพ้วันยังค่ำนี่... โอ๊ย~ บ้าชิบ!! หนังตา..จะปิด..แล้ว.....

ก่อนที่ฉันจะหมดสติ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในประสาทของฉัน แต่มัน..ไม่ไหวแล้ว....

Hojin Talk

โอ๊ย!! นี่ยัยบ้านั่นไปอยู่ไหนเนี่ย ผมไม่น่าทิ้งเธอไว้ตรงนั้นเลย ทำไมล่ะ..ทำไมผมถึงรู้สึกดีกับเธอขนาดนี้ เมื่อก่อน..ผมไม่ใช่คนอย่างนี้นี่.. เอาเถอะ! เรื่องนี้ไว้คิดทีหลัง ตอนนี้ผมคงต้องหารินะให้เจอก่อน!!

ตุ้บ!!

เสียงซัดหมัดดังขึ้นแว่วๆ ผมคิดว่าหูผมคงฝาดไป บ้าจังแฮะ.. แต่ว่า...

ตุ้บ!

เสียงนี้ดังขึ้นอีกครั้ง ผมว่ามันไม่บังเอิญแล้วล่ะ..

ผมวิ่งไปตามทางของเสียงจนมาเจอสถานที่ร้างแห่งหนึ่ง...

ตู๊ด!

''ฮัลโหล!  แกหรอ ฝากบอกดาซองหน่อยว่ามาที่ร้านคังซูนาด้วย ฉันอยู่ข้างๆร้าน!! เคนะ บาย!!''

-เฮ้ย!!

ตู๊ดๆๆ

ผมวางสายโดยไม่ยอมให้มันปริปากซักนิด ผมวิ่งเข้าไปแบบไม่ลังเล ทำไมผมถึงปกป้องผู้หญิงเซ่อซ่าอย่างยัยรินะล่ะ?? โธ่! วกกลับมาคิดเรื่องนี้อีกแล้ว พอๆๆ สู้เว้ย โฮจิน!!!

พอผมเข้ามาถึง.. ผมเห็นรินะนอนสลบอยู่โดยที่พวกมันยังซ้อมเธออยู่...

บ้าชิบ!! มันหาที่ดีๆนอกจากที่ร้างมันไม่ได้รึไงไอ้โจรพวกนี้=_= เอ้า! ฮึบบบบบ!

ผมกระโจนเข้าไปหาพวกมันแล้วเริ่มชกพวกมัน ต่อด้วยเตะ..

''มาแล้วววว เฮ้ย!!O_O''พวกมันสองคนวิ่งเข้ามาเห็นผมเลยชะงัก ซักพักก็วิ่งมา..

''เอาล่ะ รุมมันเลยก็แล้วกัน''

''แกจะให้รุมหรอวะ??''ผมกับดาซองถามซุนโยพร้อมกัน ไอ้นี่มันปอดรั่วจนประสาทพลิกรึเปล่าวะเนี่ย พวกผมมีสามคน พวกมันตั้ง20กว่าคน รุมยังไงละ??

''แค่กๆ!''

สายตาผมมองไปตามเสียงทันที.. รินะฟื้นแล้ววOvO

ตุ้บ!!

''อักก!''

''โฮจิน!!''

เธอเรียกชื่อผม???? เอาเหอะนะ สู้ก่อนละกัน!

พลั่ก!!

Hojin Talk

O_O

ผมอยู่ในอาการอึ้งครับ(รู้แล้วว้อย=O=)  ไม่แม้แต่ผม พวกดาซองก็เป็น โดยเฉพาะ..ยัย  รินะน่ะ-*- รายนั้นช็อคเลยง่ะ

แว้บ...แว้บ....

ไอ้มือลอยได้มันกะพริบไปกะพริบมาจนพวกเราตาลายและในที่สุด.. มันก็หายไปซะที^O^ แต่....

ตึง!!

''เฮ้ย!!''

ยัยรินะเป็นลมล้มตึง โอ้! ผมควรดีใจหรือเสียใจดี=_=

ผมพยุงรินะขึ้นมาแล้วให้เธอขี่หลังผม  กลับไปผมคงต้องอาบน้ำ10รอบ รดน้ำมนต์ แล้วสวดมนต์แหงๆ ไม่งั้นขี้กากติดตัว-0-(เฮ้ยๆ    พูดดีๆนะว้อย=_=++:รินะ)

ขณะที่พวกผมจะกลับ ซุนโยก็พูดขึ้นมาก่อน..

''ฉันว่าที่นี่ไม่ธรรมดาแล้ว=_=''เออ!!  ตูรู้แล้วว้อย! ไอ้ขรึม!! เพราะไม่ธรรมดาถึงจะกลับไงวะ!

''แล้วไง''ดาซองพูดบ้าง

''ว่าจะหาเงื่อนงำ- -''

''เฮ้ย!!''ทั้งผมทั้งดาซองอ้าปากค้างแล้วตะโกนออกมาพร้อมกัน มีเพียงวาซินเท่านั้นที่ยืนเฉย

''ฉันช่วยด้วยแล้วกัน ยังไง กลับไปตอนนี้ฉันก็นอนไม่หลับ เกิดไอ้พวกนั้นมันมาลักพาตัวฉันอีก ฉันไม่เอาหรอก-*-''

''ช่วยไม่ได้- -*''เฮ้ยๆ ดาซอง=O= เข้าข้างฉันหน่อยเด้!!

''งั้นแกอยู่ข้างนอกคนเดียวละกัน''

''ไม่!!''

อุ๊บส์OxO

อ้ากกก! ไอ้เซ่อๆๆๆๆๆๆ ฮือๆ ผมต้องไปใช่มั้ยเนี่ยY_Y

''งั้นแปลว่าแกไป????''

''เออ!!''ผมตอบแบบไม่เต็มใจแล้วเดินตามพวกมันไป เฮ้ย!! ผ้า...ผ้าสีขาวอีกแล้ว อย่าบอกนะ0.0 รินะเห็นผ้าสีขาวแบบเดียวกันกับผม!?

''เฮ้ย! ตะกี้ฉันเห็นผ้าสีขาวเรืองแสงว่ะ''

''จะบ้าหรอ ไม่มีว้อย แกตาฝาดเหมือนรินะน่ะแหละ''

''เฮ้ย!! ไม่ใช่นะเว้ย เห็นจริงๆ''ผมพยายามบอก  แต่พวกมันไม่ฟังเลย...ทำงี้กะเพื่อนได้ไงวะ-*-

''เออ เดี๋ยวดิ แล้วรินะล่ะ??''ดาซองหันมาถามผม

''อยู่ข้างนอก ไม่อยากเอาเข้ามาอีก ขี้เกียจแบกว่ะ''

''จะดีหรอ..''

''ไม่มีไรหรอกน่า''

''กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!''

เสียงผู้หญิงร้องออกมาจากด้านนอกนี่!

พวกผมหันมามองหน้ากันแบบหวาดๆเพราะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร...

รินะ!!!!!