''อือ...''

''ได้สติแล้วครับ''

''ขอบคุณมากเลยนะคะ''

''ครับ''

ฉันลืมตาขึ้นมาช้าๆ เพดานสีขาว... ที่ไหนกัน

''รินะ... เป็นยังไงบ้างจ๊ะ''

''แม่!!''ฉันรีบลุกขึ้นนั่งทันที เพราะแม่น้ำตาไหลไม่หยุด พอแม่เห็นแบบนั้นก็รีบผลักให้ฉันลงไปนอนทันที

''พักผ่อนก่อนเถอะจ้ะ แม่แค่ตื้นตันน่ะ.. แม่ไม่น่าให้ลูกไปเกาหลีเลย.... แม่ขอโทษนะลูก ถ้าแม่คิดไตร่ตรองซักนิดว่าลูกทำดีมาตลอด เพียงแค่ครั้งเดียวที่ลูกสอบได้คะแนนแย่ แม่ก็น่าจะให้อภัย แต่นี่แม่กลับโมโหลูก แม่ขอโทษ...นะ''

''ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ หนูเองก็ผิดที่ไม่ตั้งใจสอบ ทำให้คะแนนออกมาแย่แบบนี้ ขอโทษนะคะ..''

''จ้ะ แม่ดีใจนะที่เห็นลูกไม่เป็นอะไร''

''อ๊ะ.. ที่นี่เกาหลีหรือเมืองไทยนะคะแม่''

''ไทยจ้ะ แม่คงไม่กล้าให้ลูกไปที่นั่นอีกแล้วแหละ โถ..ลูกไปทำอะไรเขารึเปล่านี่ลูก หน้าบวมเชียว อาทิตย์นี้หยุดเรียนไปก่อนนะ แม่จะคุยกับครูเอง''

''ค่ะ''

''อีกซักพัก เขาก็มาแล้วล่ะ รอแปปนะลูก''

''ใครหรอคะ???''

''คนที่ช่วยลูกไงจ๊ะ อ่ะ..มาแล้วนี่ไง''

''สวัสดีครับ''

''จ้าๆ สวัสดีจ้ะ''

ฉันเงยหน้ามองก็ต้องตกใจช็อคหัวใจแซด(วายต่างหาก!!!) หมอนี่มัน...

''โฮจิน!!!!''

''รินะ เป็นอะไรมากมั้ย หายรึยัง''

''อ้าว..นี่รู้จักกันด้วยหรอจ๊ะ ดีๆ''

''ดียังไงคะแม่!''

''เสียมารยาทนะ อย่างน้อยเขาก็ช่วยลูก''

''จริงหรอโฮจิน-_-++''

''ยิ้มหน่อยสิ! คนเค้าอุตส่าห์มาช่วยแล้วก็มาเยี่ยมแล้ว=O=''

''ก็มัน..ยิ้มไม่ออกอ่ะ''

''แต่เธอยิ้มแล้วนี่.. ฮ่าๆๆ''

''เชอะ!''

''เข้ากันดีเลยนะ คิกๆ^^ งั้นแม่ไม่ขัดจังหวะดีกว่า บายนะจ๊ะเด็กๆ ''

พูดจบแม่ก็ชะแว้บออกไปทันที อ๊ายยยย แม่นี่ก็... ขัดจังโหวะ ขัดจังหวะอะไรกัน-///-

''นี่ ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยใช่ม้า ว่าเจ้าดาซองมันรักเธอ''

''เฮ้ยยยย!!! ''

''ตกใจหรอ''

''แน่นอนสิยะ! มิน่าละ วันก่อนโดนยัยวาซินเล่นงานถึงเข้ามาบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับฉัน''

''วาซินหรอ!!''

''อื้อ ยัยนั่นเรียกพวกซูโม่มารุมฉันน่ะสิ''

''ซูโม่???''

''เอาเหอะน่า แต่นายมาบอกฉันตรงๆอย่างนี้ดาซองก็อกหักเป๊าะเลยอ่ะดิ''

''ช่างมันสิ''

''เฮ้ยๆ..เพื่อนนายหน่อะ=O=;;''

''เพื่อนกับความรักผมก็เลือกความรักสิคร้าบบบบ''

''อ๋า... นายบอกตรงๆแบบนี้ ฉันก็บอกมั่งสิว่าฉันก็รักนายอ่ะ^///^''

''ไว้จะล้างแค้นให้ก็แล้วกัน''

''ล้างแค้นไร''

''วาซิน''

''ไม่ขัดข้อง เดี๋ยวนี้ยิ่งดี-_-''

พูดแล้วอยากบินกลับไปเตะยัยนั่นเป็นบ้า บังอาจหลอกฉัน นึกว่าจะสงบแล้วซะอีก

''ว่าแต่เธอรักฉันตอนไหนหรอ''

''ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้เาเป็นว่ารักละกัน ไม่ชอบเดี๋ยวเลิกรักก็ได้นะ..''

''จแว้กกกกก!!''

''ฮ่าๆ^^''

3 ปีผ่านไป..

ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้ว หมั้นแล้วด้วยล่ะ>///< ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคู่หมั้นของฉัน...

หมูอู๊ดๆไงล่ะ!!!

อะจึ๋ย.. ไม่ใช่ๆ

โฮจินนนนนนน คู่หมั้นของฉัน เดือนหน้าจะแต่งงานกันแร้วววว ฮิ้วๆ ดีใจสุดๆ ตอนนี้เพื่อนพ้องทั้งหลายพากันมาแสดงความเสียใจ... เอ๊ย!! ความดีใจให้กับฉัน ส่วนดาซองก็ไปกิ๊กกะสาวเกาหลีคนใหม่ ไม่เข็ดเลยเนอะ- -

ใช่สินะ มีความลับสุดยอดอย่างหนึ่ง จะแฉให้ฟัง แล้วอย่าบอกซุนโยเชียวนะ ก็หมอนั่นน่ะ..

ไปชอบยัยวาซินได้ไงไม่รู้!!

ซุนโยเพิ่งมาบอกฉันหน้าแดงเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง ฮ่าๆ

ว่าแล้วก็ขอจบการเกริ่นซะทีล่ะ จุ๊บๆ^^!!

...Happy Endding...

''นี่ พวกนายออกมาได้แล้ว เหยื่อมาละ ฮึๆ''วาซินหันหลังไปพูด ซักพักก็มีผู้ชายกล้ามบึกออกมา โอ๊ย!! ชั่วช้าจริงๆ แล้วพวกนี้มันตัวแทนแข่งมวยไทยโอลิมปิกรึไง แหม่ กล้ามงี้ใหญ่กว่าเท้าฉันอีก

พวกมันรุมมาทีละสองๆ แรกๆก็พอไหว แต่ตอนนี้เนี้ยสิ แขน..ไม่ไปตามที่สั่งเลย ไม่มีแรงจะเตะ จะชกต่อยเลย โอย... ปวด ปวดหัว เพราะยาสลบที่ยัยนั่นโปะแน่ๆ  ต..ตาลายจัง...

ตุ้บ!!

ผั่วะ! พลั่ก!!

หญิงสาวถูกรุมอยู่อย่างนี้อย่างไม่สิ้นสุดในซอกแคบๆมืดๆที่ไม่มีผู้คนผ่าน..

''นี่ พอแล้วล่ะ เอาให้ไม่ตายหรอก''

พวกมันจากไปเรื่อยๆจนกระทั่งเหลือเธอนอนสลบอยู่คนเดียว..

ด้านของโฮจิน....

''ป่านนี้ยัยนั่นจะถึงรึยังนะ...''

''แกจะพึมพำอีกนานมั้ยไอ้โฮจิน???''เพื่อนทั้งสองของเขาพูดออกมาด้วยความรำคาญ โฮจินบ่นมานานกว่าสองชม.แล้ว แถมยังเดินเสียวุ่นซะด้วย

''ก็มัน... น่าจะติดต่อมาบ้าง''

''ท่าทางๆแกแปลกๆนะ''ดาซองทักโฮจินขึ้น เขาคงสังเกตถึงความกระวนกระวายใจของเพื่อน

''เอ่อ...''โฮจินชะงัก เพราะ...

เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาคิดยังไงกับรินะน่ะสิ!

''ม...ไม่มีไรอ่ะ''เขาพูดจบก็เดินขึ้นห้องไป แต่ก่อนที่จะขึ้นบันไดขั้นแรกก็มีคนมากดกริ่งเสียก่อน...

แอ๊ดดด

''โฮจินนนน ฉันเองนะ''เสียงหวานใสของวาซินดังเล็ดลอดมาซะก่อน ทำให้เขาต้องชะงักรอบที่สอง

''อ้าว กลับมาแล้วหรอ รินะล่ะ!''ดาซองรีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปถามเธอทันที

''ยัยนั่น ฉันไปส่งแล้ว''เธอทำหน้าบูดบึ้งเมื่อมีคนเอ่ยชื่อนี้

 ''ทำไมเร็วจัง...''ซุนโยบ่นขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่คิดอะไร แต่เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นทำให้หญิงสาวสะดุ้ง

''ก็... ฉันไม่ได้ไปส่งถึงประเทศญี่ปุ่นนี่ แค่ส่งขึ้นเครื่อง...''

''แต่เธอบอกรินะว่าแม่ของรินะให้เธอไปส่งที่บ้านนี่''โฮจินค้าน ทำให้เธอดูลุกลี้ลุกลน แล้วทั้งสามคนก็สังเกตถึงความมีพิรุธของเธอด้วย

''ฉ...ฉันพูดผิดนี่นา ป...ไปก่อนนะ บายๆๆๆๆ''เธอรีบเปิดประตูบ้าน แต่กลับถูกซุนโยดึงข้อมือไว้ซะก่อน เธอหน้าซีดลงทันที

''เธอบอกมานะ รินะอยู่ไหน''

''ฉัน ฉันบอกว่าเธอกลับไปแล้วนี่ ป..ปล่อยนะ!!''

''จะบอกดีๆมั้ย หรืออยากได้น้ำตาก่อนพูด''

''ฮ โฮจิน...''

''บอกมา''

''ก...ก็ได้ๆๆๆ! ฮึก! ฉันบอกก็ได้!''

ความจริงทั้งหมดพรั่งพรูออกมาจากสาวขี้อิจฉาคนนี้ เมื่อเธอเล่าจบ ไม่มีใครที่จะกระวนกระวายใจเท่ากับโฮจินที่สุด แต่ดาซองกลับนิ่งอึ้งเสียมากกว่า  ตอนก่อนออกไป เขาจะพูดความในใจให้กับเธอ แต่กลับถูกขัด นี่หมายความว่าเขาคงไม่มีโอกาสบอกเธออีกครั้งสินะ

มาอัพแว้วๆๆๆ อ่านแล้วเม้นๆโหวตๆกันหน่อยนะคะ แหะๆ ไมรู้ว่ายาวรึยัง แต่เขียนแล้วเหนื่อยง่ะT^T อ่านนี้แล้วเตรียมอ่านเปอร์ซิอุสตอนที่สองเรยน้า

บุยๆๆๆๆคร่า^^

''....''

โอย... บรรยากาศชวนอึดอัดฟะ ตั้งแต่ยัยวาซินเข้ามา เงียบกันไปหมด ฉันที่ไม่รู้จะทำอะไรเลยหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม

''แค่กๆๆๆ''

ขวับ!

ทุกคนหันหน้ามาทางฉันและหันกลับไปตามเดิม

อี๋... ขมง่ะ! ลืมใส่น้ำตาลT T

''เอ้อ.. วาซินมาที่นี่มีธุระอะไรหรอ''ฉันถามแต่...

เงียบ...

ชิ! อย่าหยิ่งสิเฟ้ย!!

''หืม??''ฉันทนหน้าด้านถามไป โฮกกกก ขอร้องละ อย่าทำให้ฉันเป็นอีบ้าพูดคนเดียวเลย...

''ไม่ต้องยุ่ง''

ประโยคเดียว สั้นๆง่ายๆ แหม แคร์ฉันหน่อยนะ!=O= ยัยบ้า!!

''เอ่อ.. คือว่า ที่ฉันมาที่นี่''วาซินหันไปพูดกับสามคนนั่น ดัดจริตชัดๆ! เสียงงี้หวานเยิ้มจนมดจะขึ้นเลยนะยะ! หมั่นไส้!!>O<

''....''สามคนเงียบ รอคำพูดจากปากของวาซิน

''ฉันจะบอกเรื่องการย้ายกลับญี่ปุ่นของ....รินะ''

''หาาาาาาาาาาาาา!!!''

''ยัยบ้า! ฉันไม่ได้บอกเธอซักนิดนึงว่าจะกลับญี่ปุ่น''

แต่ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท...

''แม่เธอโทรมาบอกฉัน''

ยัยบ้า เธอจะรู้จักแม่ฉันได้ไง=_=.....

''แม่ฉันไม่มีทางบอกเธอหรอก เขาต้องบอกฉัน''

''แต่เธอยังไม่รู้ว่าฉันเป็นลูกเพื่อนแม่เธอที่ย้ายมาเกาหลี ไม่ฟังอะไรเลยนะเธอเนี่ย''

''...''

ไร้คำพูดออกจากปาก...  ฉันได้แต่ตาโต บ้านา... มันไม่แจ๊คพ็อตเกินไปหน่อยรึไง

''เอ่อ...''โฮจินทำท่าจะถาม แต่ฉันชิงตัดบทก่อน

''ก็ได้''

''ว..ว่าไงนะ?''ดาซองถามฉันที่ลุกขึ้นพรวดแล้วก้มหน้า

''ฉันจะกลับญี่ปุ่น''

''หึ.. เข้าใจก็ดี เครื่องบินจะออกตอน 6 โมง เจอกันที่สนามบิน ฉันได้รับความไว้วางใจจากแม่เธอให้พาเธอกลับญี่ปุ่น''

''....''เราเงียบหมดทุกคน 6 โมงหรอ? นี่มัน3โมงแล้ว อีกแค่3 ชม. ฉันก็ต้องไปแล้ว..

ยัยอสรพิษ เธอมาเพื่อฉันหรอ ฉันไม่เชื่อ... เธออาจจะแค่ต้องการแยกฉันจากโฮจิน เธอมันงูพิษ!

แต่สุดท้าย.. มันก็ไม่มีอะไรมายืนยันได้ ว่าวาซินคิดแบบนั้นจริงๆ เฮ้อ..

หลังจากที่วาซินออกไป ฉันเงียบอยู่ซักพักแล้วเดินออกจากบ้านไปที่ห้องคนใช้ ฉันเก็บของต่างๆอยู่ จนตอนนี้เวลา 6 โมง...

ก๊อกๆ!

''มีอะไร ดาซอง''

''ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ...''

''..''ฉันเงียบรอเขาพูดออกมา

''ฉัน...รั..''

''เฮ้! วาซินมารอแล้วนะ''เสียงของซุนโยแทรกก่อนที่ดาซองจะพูดออกมา

''อ่า.. อืม แล้วนายมีอะไรจะบอกฉันหรอ''ฉันหันมาพูดกับดาซองอีกครั้ง

''ม..ไม่มีอะไร เธอไปเถอะ''

''อ..อืม'' ฉันตอบแล้วเดินออกมา รู้สึกไม่สบายใจเลย..

''มาแล้วหรอ ช้าจังนะ ขึ้นมาสิ''วาซินเปิดหน้าต่างรถของเธอแล้วบอกฉัน

''ซุนโย ดาซอง โฮจิน ฉัน...ไปก่อนนะ''ฉันบอกน้ำเสียงเศร้าๆ ทั้งสามคนพยักหน้าช้าๆ

 ฉันเดินขึ้นรถของวาซิน แล้วมองบ้านของทั้งสามคน ฉันจะต้องจากที่แห่งนี้ไปแล้วสินะ....

หลังจากรถออก ฉันเงียบตลอดทาง มองวิวไปเรื่อยๆ รู้สึกตัวอีกที วาซินก็จอดรถ แต่...

ที่นี่ไม่ใช่สนามบินนี่นา!!!

พอฉันลงมาจากร ฉันก็...

เพียะ!!!!

''โอ๊ย!''

ฉันรู้สึกชาๆที่แก้มข้างขวา มองยัยวาซิน ยัยนั่นแสยะยิ้ม โธ่เอ๊ย! ฉันน่าจะรู้.... มันคงไม่บังเอิญเกินไปที่เธอจะเป็นลูกของเพื่อนแม่ฉันอยู่แล้ว...

ขณะที่ฉันคิดอยู่ ฉันโดนสิ่งๆหนึ่งโปะเข้าที่จมูก และมันคือ...

ยาสลบ..........

พลั่กๆๆๆๆๆ ผั้วะ! ตุ้บ! เพี้ยะ! เพี้ยะ! เพี้ยยยยยยยย!!

''จ๊ากกกก!! ขอโต๊ดก๊าบบบบบ~ ยกโต๊ดให้ผมด้วยยยย แงๆๆๆ นางยักษ์ออกโร๊งงงงงง~ToT''

''กรี๊ดดดดดด~ ไอ้บ้าเอ๊ย! ว่าฉันเป็นนางยักษ์เรอะ หนอยๆๆๆๆ>O<''

''เฮ้อ~ =O=''

''นี่! ทั้งสองคนก็เหมือนกัน มัวแต่นั่งหาว มาช่วยฆ่าไอ้โฮจินเน่เส่ะ!!!!>O<^^^^^^^^''ฉันแว้ดๆๆๆๆๆใส่สองคนนั่นที่ไม่มีส่วนรวม อ๊ายยย~ ไอ้ตาบ้า!  เกิดมาคนที่เคยแม้แต่        โดนพระวรกายฉันยังไม่เคยรอด ส่วนอีตานี่บังอาจมาหอมแก้มฉัน ต้องเอาให้หนัก ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

1ชม.ต่อมา....

''ToT''<----โฮจิน

''^O^'' <----ฉันเอง

สุขใจจริงๆเลย ฉันฮัมเพลงไป ทำข้าวไป ตอนนี้ไอ้โฮจินบ้ามันกลายเป็นมัมมี่ขาเดี้ยงไปแล้ว วะฮ่าๆ ที่จริงก็ไม่เดี้ยงหรอกนะ-..- แต่เกือบอ่ะ ก๊ากๆๆๆ

''มีความสุขนักรึไง=_=+++''

''ช่ายยยยยย~ แค่นี้ก็ไม่รู้ โหยๆๆ งั้น...อ่ะ ท่อง ก..ไก่! เร็วสิจ๊ะ เร็ว เรววว เลววววววววว''คำสุดท้ายนี้ฉันเน้นมากๆ คิกๆ><

''=O=^''

''เงียบ!!''

''ฉันพูดเมื่อไร?''โฮจินนั่งงง

''ไม่มีไร อยากหาเรื่อง มีปัญหา~~~~ป่ะ!''ฉันทำหน้ากวนแล้วพูดเสียงยั่วโทสะ ฮี่ย์ๆๆๆ^O^Y

''มีเด่ะ โอ๊ย!''โฮจินทำหน้าเอาเรื่องแล้วงลุกพรวดขึ้นมา แต่เสียใจด้วยนะจ๊ะ ขาเธอเป็นมัมมี่! ++++++++5=5555555+

''อ่ะ เสร็จละ''ฉันบอกแล้วหยิบจานมาเรียง3ใบแล้วตักข้าวผัดใส่จาน

''วะT^T''โฮจินพูดอย่างเสียไม่ได้ แล้วเดินกะโผลกกะเผลกไปที่โต๊ะกินข้าว เฮ้ออ~ อนาถแทนตานี่จริงๆ=O=

ติ๊งต่อง!! ติ๊งต่องๆๆๆๆๆ

''=O=?''เราสี่คนทำหน้าเอ๋อ กดซะรัว-0-

''ค่าๆ''ฉันวิ่งไปเปิดประตูแล้วก็เจอ.....

''ว..หวัดดี''

''วาซิน!!!OoO[x4]''

''อ่า..ทำไมหรอ''วาซินถามเรียบๆ รู้สึกน่ารักขึ้นเยอะเลยหลังจากเข็ด(มั้ง)จากไอ้โจรเวรมหาปลัยนรกส่งมาเกิด(คิดชื่อเยี่ยม-_-!!)

''เปล่าๆ มา..นั่งสิ กินอาหารเช้าอยู่พอดี''ดาซองพูดยิ้มๆ 

''อาหารเช้า???''วาซินทำหน้างง ทำไมอ่ะ-_-?

''ทำไมหรอ''ซุนโยที่งงเหมือนฉันถามขึ้น ดีเหมือนกัน ขี้เกียจถาม อิอิ

''นี่มันเที่ยงแล้วนะ''

โครม!!!

ทายสิ เสียงอะไร...=O=

โฮจิน..ดาซอง..ซุนโย.....

''พวกนายตกเก้าอี้! วะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ก๊ากๆๆๆ 555555+ คิกๆๆๆๆ โอ๊ยย~ ไม่ไหวแล้ว ฮะๆ ท้อง..55+ ท้องแข..แข็งว้อยยยย! ฮ่าๆๆๆๆๆ ก๊ากๆๆ 55555+''ฉันหัวเราะก๊ากน้ำตาเล็ด โอย.. มันขำอ่ะ

''ยัยบ้า!!!!''สามคนตะเบ็งเสียงใส่ฉันทันที ง่ะ..

ชะอุ๋ย!=_=

http://story.yenta4.com/loverstory/2008/06/28/public-1

อันนี้ของคนที่ยังไม่ได้อ่าน18นะคะ^^

Rina Say:

''คิกๆ><''ฉันหัวเราะในความเซ่อของเหล่าตาบ๊อง เหอๆ ก็ฉันเอาไม้หน้าสามกั้นประตูไว้ในห้อง เปิดออกก็ไปแข่งซูโม่ได้แล้วย่ะ!!

''เฮ้ย!  เธอแกล้งพวกฉันหรอ-*-''ดาซองที่ดูอารมณ์ฉุนๆหน่อยพูดขึ้นมา โอ๋ๆ เด็กน้อย หิวล่ะสิ... กร๊ากๆๆๆๆ

''ป่าวววววววววว~ ไม่ได้แกล้งนะ แต่รังแก^O^''ฉันทำหน้าซื่อแล้วยิ้มแฉ่ง โฮะๆ

''ไปทำข้าวเลยไป๊=_=+++''โฮจินพูดขึ้นมาแบบ..เออ! จะยิ้มไรเรื่องของแก ไปทำข้าวก่อนไป หิว! 

''คิกๆ><''ฉันหัวเราะให้ท้ายแล้วเดินผ่านหน้า3คนไป

ฉันเดินอย่างอารมณ์ดีไปที่ห้องครัว เอิงเอยย~ สุขใจว้อยยยยยยย!!!!^O^Y

ฉันหั่นแครอทแบบไม่มองแต่ก็ไม่บาดมือซักนิด เทพแมะๆ คิกๆ คิดแล้วก็ขำ.. ตาบ้าพวกนั้นนี่น้า... หน้าต่างห้องคนใช้สร้างเอาไว้ก็ไม่ยักกะดู!!

เฟี้ยว!!

''อุ๊ย!'' ขณะที่คิดอะไรเพลินๆมีดก็...

บาดมือฉันซะงั้นT^T

แง~~~ ซวยซ้ำซวยซ้อน เมื่อคืนเพิ่งนอนได้ตอนตี3 ตื่อนอีกทีก็6โมง ยังโอเคหน่อยที่หลังพอหายๆไปบ้าง แต่เนี่ย...โดนอีกแระ ฮือๆY_Y

''อารัย?- -''โฮจินยืนพิงประตูครัวแล้วมองฉัน เท่าที่ดู.. ทิศที่เขายืนมองเห็นแผลที่นิ้วฉันนี้หว่า.. เฮ้ยๆ=_=^ ไม่ช่วยกันหน่อยเรอะ!?

''ถามมาได้ว่าอะไร!! มีดบาดเดะT-=++''ฉันร้องไห้ไป ทำตาอาฆาตไป ดูแล้วพิลึกเป็นบ้า=_=

''สม...''อีตาโฮจินพูดลอยๆ อ๊ากกกกก~  เดี๋ยวแม่หั่นนิ้วใส่ซุปเลยหนิ!!!

''อะไรน..อ๊ะ!''ฉันเผลอร้องออกมาแบบช่วยไม่ได้เพราะโฮจินเดินมาใกล้ๆฉันแล้วก้มลงมาดูแผล แต่ระหว่างที่เขาก้มมาดูแผลฉัน..

จุ๊บ!!

OxO!!!!!

''หึๆ...''โฮจินหัวเราะน้อยๆแล้วดูแผลฉัน ม..เมื่อกี้.......

ตาบ้านี่หอมแก้มฉันหรอ!!!!!

1...

2...

3...

.....

''กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~!!!!!!!!!''